Sam na sam z depresją???? - Netkobiety.pl

Mieszkam w woj. dolnośląskim, ok. 20 km od Wrocławia. Skończyłam administracje na Uniwerku. Drugie kierunek (ekonomie na AE) przerwałam, bo przeniosłam się na zaoczne i nie znalazłam pracy. W związku z tym musiałam przerwać na ostatnim roku.

Już dawno to zrobiłam. Wszędzie, gdzie się tylko dało (w administracji publicznej). W PUP nie ma, póki co nic dla mnie. Cały czas to śledzę. Składam CV po sklepach etc., ale ze studiami nie chcą brać do pracy w sklepie, czy na produkcji, czy gdziekolwiek indziej. Gdyby było inaczej nie pisałabym tutaj. Żadnej pracy się nie boję... Nawet staż sobie znalazłam, ale nic z tego. Dzięki za odp. na moje żale. Znając życie wstanę rano z dawką energii, tylko wieczorami mam takie doły i straszne myśli...

Smutna123ja mam podobnie jesli chodzi o znalezienie pracy.po prostu tragedia.szukam i nic.a jak cos znajde to na krotko i potem znowu bez pracy.to prawda ze sa ciezkie czasy.ale nie zalamuj sie napewno cos znajdziesz.ja to mam powod do zalamania bo nawet zawodu niemam nie wspominajac o wyksztalceniu ale mam nadzieje ze uda mi sie skonczyc szkole bo dzialam w tym kierunku.poki co to skutki marne ale mysle ze w koncu sie uda;)za Ciebie trzymam kciuki ale jestem pewna ze Ty cos znajdziesz

SMUTNA przeczytaj swoj post jeszcze raz...popatrz jak wiele juz w zyciu osiągnęłas!Jestem godna podziwu dla Twojej osoby...
Nie masz pracy...wiadomo cięzko.To niesprawiedliwe że tylu mlodych i wyksztalconych ludzi nie ma pracy.
Czy jestes zarejestrowana w biurze Posr.Pracy? Czy odbywalas juz staż?Czy staralas się o prace interwencyjne lub publiczne?
Kotku nie padaj duchem...Znajdzie sie miejsce na tej ziemi i dla ciebie!!!

O dopiero się doczytalam-matematyka,to juz jest coś!

Życie...- jak się wali to wszystko naraz....

A jeżeli chodzi o Twojego chłopaka, to podejrzewam, że poprostu nie rozumie Twojej sytuacji, i nie wiem jak się czujesz i jak się męczysz każdego dnia. Myślę, że powinnaś z nim poprozmawiać i powiedzieć że twoje zachowanie nie jest kaprysen, że jesteś wciekła i zła, że nie możesz znaleźć pracy. Przypomnij mu, że kiedyś byłaś radosna i szczęśliwa bo miałaś w życiu cele i czułaś że żyjesz, a teraz to pasmo niepowodzeń i brak pracy przerasta cię, zresztą każdego w takiej sytuacji. Myślę że jeżeli byliście ze sobą tyle lat, to nie można tego tak przekreślić. Niestety wiem z doświadczenia że brak pracy zmienia ludzi, ja też byłam kiedyś duszą towarzystwa a teraz ciągle smutna i zamyślona co będzie dalej, co będzie jutro. wiem również że łatwo jest komuś doradzać, ale czasami ktoś obok ma większy dystans do pewnych spraw i powie parę słów które mogą pomóc. A dlaczego życie jest takie poplątane akurat dla nas, dlaczego akurat my nie możmy znaleźś pracy, niewiem..........

Dzięki admin, że udostępniłeś kawałek serwera na moje żale. Może powinnam pisać bloga... Że też puścili mnie szybciej do szkoły. Rocznikowo obronę powinnam mieć w tym roku. Oddaliło by to o rok moją frustrację tym, że nie mogę znaleźć pracy...

Kiedyś mówili. Będziesz miała studia, a Twój... będzie się głupio przy tobie czuć jak odniesiesz sukces. Jak się role zmieniają... to ja się czuje jak 5 koło u wozu. Kiedyś się chwalił moimi sukcesami. Dziś ma całą masę swoich, a ja stanowię tylko ozdobę.... pewnie jak kwiat do kożucha... Ciekawe czy się kiedyś odbije od tego dna na którym leżę i kwiczę....

Ja po prostu nie potrafię, tak. Zawsze płakałam, gdy nikt nie widział i nie słyszał. Zwykle zaciskałam zęby i robiłam dobrą minę do złej gry. Nie potrzebowałam pocieszeń. Dawałam sobie świetnie sama radę. Pocieszałam innych, gdy była taka potrzeba, pomagałam. Nasza kłótnia zaczęła się od tego, gdy powiedziałam, że już nie chce żyć i nie ma tutaj dla mnie miejsca. Stwierdził, że wszystko będzie dobrze i wkurzyłam się jeszcze bardziej.
Dla kogoś innego wszystko jest łatwe. Bardzo łatwo powiedzieć, wszystko będzie dobrze, zobaczysz. A ja już przestałam w to wierzyć. Nie potrafię, tak po prostu płakać przy kimś. Zamknęłam siebie i swoje uczucia. Dlatego tutaj napisałam, bo myslałam, że pęknę. Oczywiście wszyscy wiedzą jak mi jest źle, bo mówię o tym, ale w taki sposób, że nie pokazuje wszystkiego do końca. Nie mówię np. że odechciewa mi się przez to żyć. Nie to, że chcę sobie coś zrobić. Życie jest bardzo cenne i mam dla kogo żyć. Moi rodzice by się załamali. Po prostu chwilami chciałabym zniknąć i nie czuć, tego co czuje.
Ale chyba dłużej nie wytrzymam... Pewnie bierze się to stąd, że byłam tak wychowana, że łzy są oznaką słabości. Moi rodzice mają silne charaktery. Nie chcieli, abym była "mazgajem". Mój brat jest starszy, trochę wychowywali mnie jak faceta (trochę dziwnie to zabrzmiało, ale miałam być twarda i taka byłam). Należałam do ludzi upartych i konsekwentnych. Jak już coś zaczęłam robić to kończyłam. Jak mi coś nie wychodziło, nie poddawałam się. Ale, jak wszystko, mam swoje granice wytrzymałości, które najwyraźniej się skończyły.
Ja widziałam jego łzy, gdy zmarła mu mama. Byli bardzo zżyci, z ojcem mniej. W sumie nie ma o czym z nim nawet rozmawiać. Czuje się te zimne stosunki. On moich jeszcze nie... ale chyba dziś dam im upust. Nie można z kimś żyć i nie odkrywać wszystkich kart. Może mi ulży.

Widzę, że mamy podobne podejście do życia. Czytam jak byś pisała o mnie tyle, że kiedyś. Ja też zawsze byłam jak kamień, zawsze postrzegana jak radosna i uśmiechnięta, zawsze radziłam sobie sama nawet jak było ciężko, jak już musiałam to płakałam po nocach żeby nikt nie słyszał, zawsze jakoś dawałam sobie radę. No niestety do pewnego momentu, jeszcze nigdy nie płakałam przy nikim, aż do tego momentu o którym pisałam wcześniej. Też pisałam tutaj na forum, bo myślałam że zwariuje, bałam się płakać, ale doszłam do wniosku że faceci są tacy "ciemni" w pewnych sprawach, a ja tak dobrze się maskowałam, że niby wszystko jest OK, że nikt nie wiedział jak jest mi źle. Wtedy pękłam i pokazałam jak naprawde się czuje, troche mi to pomogło. Uważam, że nie powinnaś ukrywać łez, chociaż nie jest tak łatwo pokazywać swoich słabości, ale związek powinienien być na dobre i złe chwile, i zawsze powinniśmy czuć w kimś oparcie chociaż nie zawsze tak jest, albo tak nam się wydaję.
<Masz rację smutna, innym łatwiej jest mówić, "będzie lepiej", "nie martw się", tylko czasami te słowa nic nie pomagają, liczą się czyny. A moze twój chłopak pytał sie w pracy czy nie ma jakiegoś stanowiska dla Ciebie? Właśnie takie gesty świadczą, że ktoś naprawde nas słucha i chce pomóc a nie banalne teksty.

Smutna ostatnio to mnie wszystko wkurza, dziwie się że jeszcze ktoś ze mna wytrzymuje, znowu mam takie kiepskie dni, że masakra. A czym bardziej siedzę w tym domu tym bardziej się boję że tak będzie już zawsze. No i tak jak powiedziałaś wiedza ucieka, lata lecą a doświadczenia nigdzie nie zdobywam...............

Smutna ,co do pracy to może złe CV piszesz tzn. schematyczne które nie przykuwa uwagi, wiem coś o tym bo często znajomym pomagam w pisani CV-ałek i to z dobrym (50 %) skutkiem. Widzisz jak ktoś dostaje 20 CV to wybierze to które go zainteresuje a jak wszyscy maja studia język są kreatywnie itp to HR-owcy od razu odrzucają. Może po prostu źle się "sprzedajesz" pracodawcy. Poza tym jak chcesz pracę np w sklepie to nie musisz pisać, że jesteś po studiach wpisz średnią szkołę a na rozmowie jak cię zapytają co robiłaś przez ostatnie lata to wymyśl coś, że np u wujka pracowałaś na czarno, korki dawałaś itp. Ja po studiach 4 (we wrocku zresztą) przez 5 miesięcy siedziałem na zadupiu i pracy szukałem, tak po czwartym miesiącu doła miałem, że hej,  ale się udało coś znaleźć. Tylko nie możesz się załamywać bo pójdziesz na rozmowę kwalifikacyjną  i wyczują,  że jakaś mało optymistyczna jesteś a dziś się szuka ludzi "gotowych do działania" i "wiecznie zadowolonych". Staraj się CV adresować do konkretnych ludzi (wiem trudne to jest) a nie "Dział personalny" itp. i nie korzystaj z gotowych wzorców. Wejdź sobie na forum dla Hr-owców i zobacz jak oni reagują na większość CV i co ich wkurza a co przyciąga uwagę. Potencjał masz więc się nie załamuj i nie popełniaj błędu, że chcesz pracować za marne grosze, bo to tak jakbyś mówiła do pracodawcy  "przyjmijcie mnie choćby za pół darmo bo mam doła" ty masz "powiedzieć" jestem silna,  inteligentna, znam swoją wartość i potrafię coś wnieść do Waszej firmy. Jeżeli sama się nie cenisz to ludzie myślą, że się boisz wyzwań i nic nie potrafisz. Powodzenia życzę

Smutna ok 2000 tys rocznie mozna przeciez zarobic bez podatku.nie chce cie uświadamiac jak oszukac skarbowka ale tak naprawde kto sprawdzi jak to jest z tymi "korkami".Czy pomagasz za kase czy za darmo...a duuuzo osób kuleje z matmy z tego co sie orientuje...

Masz racje SMUTNA troche powyzej 3000tys i tez rozliczam trochę PITow ale wszyscy mają takie duże dochody...
I zapewniam Cie że się nie błaźnisz...przeciez szukasz pracy...sposobu na życie...i faktycznie wnies troche usmiechu i radosci w swoje zycie.Naprawde osobom pozytywnym ,tryskajacym energia jest łatwiej..moze czasami nawet warto "na sile" sie uśmiechnąc....nikt nie lubi ponuraków:) Pozdrawiam cieplutko

Smutna gratuluję, wiem, że to nie szczyt twoich marzeń, ale od czegoś trzeba zacząć, dobrze usłyszeć coś dobrego, naprawdę. Teraz to już będzie tylko lepiej, też bym się cieszyła nawet z takiej pracy. Szczerze mówiąc gdy czytam twoje nowe posty z których dowiaduje się o nowych kursach albo zdolnościach to jestem pod wrażeniem i szczerze mówiąc zazdroszczę Ci takiej wiedzy, nie wiem gdzie ci pracodawcy maja oczy. Trzymam kciuki, żeby wszystko dobrze się ułożył. Zaraz widać, że masz ochotę do życia, nie to co ja:(. Mam nadzieję, że nie zapomnisz o nas.  Może mi też się poszczęści, oby szybko........  Pozdrawiam.

Przesylaj SMUTNA,przesylaj,napewno sie przyda
Gratuluje ze jednak znalazlaś jakąs prace!Zobaczysz sam kontakt  z ludzmi sprawi ze będziesz inna osobą...
Zycze gorąco powodzenia.NOWA dla kazdego cos sie znajdzie,dla ciebie też!Pozdrawiam dziewczyny!

Dziewczyny,jesteście młode,wykształcone - może jakiś własny pomysł na działalność gospodarczą.Może tak na początek korepetycje.

No dzięki za pomysł, no ale niestety u nas nie ma takich ośrodków korep. no a tak na marginesie, to nie czuje się na siłach, np z matematyki itp. żeby kogoś uczyć, kiedyś byłam dobra z matmy, chemii, ale ta wiedza już dawno gdzieś uleciała, no niestety przez dłuższy czas nie miałam z tym styczności i tak to jest. Zresztą z tego co się orientuje to u nas po szkołach są kółka dla osób które mają jakieś luki we wiedzy i to darmowo. W przeciwieństwie do Ciebie, ja zawsze byłam typem ludzi, którzy wkładali dużo czasu i sił w naukę, nigdy nic nie przychodziło mi z lekkością, zawsze musiałam sporo się napocić, żeby osiągnąć bardzo dobry efekt. Smutna dzięki, że o nas pamiętasz i przesyłasz nam pewne pomysły, teraz nie skorzystałam, ale kolejnym razem może będzie inaczej. Pisz o swojej pracy i wnieś tu troszkę radości.

hejka, zarejestrowałam się tutaj , po przeczytaniu historii smutnej, i w zasadzie poczułam się jakbym czytała o sobie. Na chu... były mi te studia... tyle że nie mam aż takich problemów z kasą. Za to wpadłam w jakąś dziwną nerwicę, kompletnie mi się nie chce jeść... chodzę słaba  bez sił do życia. Tak naprawdę to nawet pisać mi się nie chce o tym wszystkim. Gratuluję smutnej posady. Nara

Nie śpię od godziny 4. Jak pierwszy dzień w pracy? OK. Kasa nic specjalnie trudnego. Bardzo podobna do wcześniejszych na których pracowałam. Szefowa póki co, bardzo sympatyczna. Nie jest stąd, a więc dziś pozostaje telefon i wszystko na mojej głowie.

To, co zaraz napisze pewnie dla niektórych nie wyda się problemem, ale ja nie mogłam dziś przez to spać. Jak na złość wczoraj miałam 2 telefon z zaproszeniem na rozmowę. Praca zgodna z moim wykształceniem (powiedzmy, ale bliższa mi niż praca w sklepie), a mianowicie w biurze jako asystenta kadrowej oraz do sekretariatu (dziekanatu wyższej uczelni). Wybłagałam jedną rozmowę w piątek na rano i mam nadzieje, że się wyrobię (praca w innym mieście). Boje się teraz, że zaczną wszyscy naraz oddzwaniać, a ja nie będę mogła się wyrwać. Oczywiście, mogę nic nie zyskać to tylko rozmowa, a stracić pracę. Nie wiem, co mam teraz robić? To pracodawca dyktuje datę i godzinę rozmowy i co mam mówić... Co byście zrobiły na moim miejscu? Dać sobie spokój i siedzieć w sklepie? Jak szukać pracy mając pracę? Tyle czasu siedziałam w domu i rozpaczałam... i nic, a teraz się obudzili.

Nie daje mi to spokoju... Mogę nic nie zyskać, a dużo stracić. Nie należę do ryzykantów. Rozważam... Pozdrawiam

Pracuje od 10 do 18 w tygodniu, dlatego rano mam czas, ale nie każdy pracodawca na to pójdzie. Są tacy, np. miałam egzamin na prawo jazdy- oczywiście dzwonią. Oddzwoniłam później to nie chcieli już ze mną rozmawiać.
W sam raz rozmowa na 8 to do 10 zdążę przyjechać do pracy. Zobaczymy. Idę zaraz spać, bo wstaje o 5, a w domu po 18 będę dopiero.
Nerwy już mi przeszły, ale ja to mam pecha. Jak pisałam, tyle czasu w domu i nic, mam pracę to się obudzili i naglę zechcieli mnie bliżej poznać. Fakt to z tych zmienionych CV i LM. Jednak nauka czyni mistrza. Tyle ja się tego napisałam. W weekend, jak chcesz i masz aktywnego maile mogę ci wysłać wzór mojego CV (tylko usunę dane i wpisze jakieś wymyślone). Moja mama stwierdziła, że przekombinowane, ale efekt jakiś daje;) Pozdrawiam

Witaj SMUTNA...ale chyba już nie taka smutna?
Mówią, że " nieszczęścia chodzą parami" , a ja dodam, że szczęście też.

Czytając Twoje perypetie, przypomniałam sobie jak ja po urlopie wychowawczym ( 4 lata) nie mogłam znaleźć pracy. Następnie w jednym dniu dostałam dwie oferty. Nie mogłam się zdecydować, którą wybrać, a były o różnym charakterze. Radziłam się rodziny, koleżanek, miałam nieprzespaną noc - oczywiście i tak wybrałam tą , która wydawała mi się bardziej odpowiednia i blisko domu ( siedem minut pieszo).Ale nerwów podżyłam...bo to była taka przekładanka, raz w myślach byłam bezwzględnie zdecydowana na jedną,by za chwilę argumentowałam za drugą propozycją. Taka rozmowa sama z sobą.

Mój syn miał podobną historię do Twojej, po studiach dziennych, jeździł na rozmowy kwalifikacyjne, a wszędzie pytali go o staż pracy w swoim zawodzie. Nawet żałował, że dostał się na dzienne, bo koledzy pracowali i studiowali zaocznie - czyli dwa w jednym, nauka i staż i nie mieli tego co on problemu.Trwało to około 4-ech miesięcy, jazdy na rozmowy kwalifikacyjne...aż mi go żal było... i śmialiśmy się razem, że jest "etatowym poszukiwaczem pracy". Najeździł się na te spotkania kwalifikacyjne, w garniturku pod krawatem i za każdym razem słyszał: dziękujemy, powiadomimy pana pisemnie.
W końcu zatrudnił się, za naprawdę marne wynagrodzenie i.....
w pierwszym dniu pracy otrzymał telefon, że jest praca od zaraz...mówił, że właśnie się zatrudnił...zaproponowali mu lepsze warunki pracy i płacy, więc przyjął je - w zasadzie wszystko odbyło się na telefon.
W tym pierwszym zakładzie można powiedzieć, że nie przepracował jednego dnia, bo w tym samym dniu przyjął się do pracy i zwolnił...i nie żałował swojej decyzji.

SMUTNA, tobie też życzę podjęcia właściwej decyzji.

A ja wierzę że znajdziesz sensowne rozwiązanie , wszędzie zdążysz i podejmiesz odpowiednią decycje i nie będziesz już smutna123.

Zadbaj jednak o przespane noce,odganiaj myśli które nie pozwalają Ci zasnąć a potem Cie wybudzają.Jakaś spokojna muzyczka albo myśl typu "jutro będzie dobry dzień":D

Smutna123 dzieki za CV, szczerze mówiąc to faktycznie inne, ale tak jak powiedziałaś może o to chodzi. Napewno skorzystam. A tak na marginesie to masz dużą wiedzę i doświadczenie, jestem pod wrażeniem i naprawdę dziwne, że masz problemy z pracą. Mój bagaż doświadczeń nie jest aż taki duży, a jestem rok starsza, chyba:)

Super, że się dogadałaś ze swoim, teraz bedzie już tylko lepiej, tym bardziej że będziecie razem mieszkać i się docierać. szczerze mówiąc kiedyś byłam przeciwna takiemu mieszkaniu, ale teraz z biegiem czasu doszłam do wniosku, że takie mieszkanie daje szanse poznania tej drugiej osoby, każdego dnia poznajemy nawyki itp, ja poznałam takie nawyki dopiero po ślubie i niektóre były dla mnie szokiem. A tak na marginesie to ostatnio, chyba przez ten brak pracy i moje nastroje kiepsko się dogadujemy, wszystko mnie denerwuje i szczerze mówiąc to mam dosyć bycia "domową kurą":(

Smutna widać, że ta praca całkiem Cie zmieniła, na lepsze, bije od Ciebie energia i wogóle, super, tak trzymaj i wspieraj nas czasami. powodzenia

Nowa- z takim doświadczeniem by mnie tutaj nie było. To przykładowy opis stanowiska i obowiązków. Z dziennymi studiami ciężko o takie doświadczenie. Pozostawały raczej wakacje i przerwa semestralna.

Co do sytuacji w związku to u mnie też się nie układało, ale teraz wraca do normy, a więc uważam, że ten brak pracy odbił się na naszym związku. Teraz jestem lepiej, bo mam pracę i jestem inna. Mam nadzieje, że i ty znajdziesz. Nie ma  co się poddawać. Sama chciałam, ale w końcu coś znalazłam. Znalazłam pracę w najgorszym, kryzysowym momencie... Nigdy nie wiadomo, co i jak. Powodzenia

Chciałam jeszcze wrócić do etatowego poszukiwacza pracy. Zgadzam się z tym stwierdzeniem. Czasem słyszałam, że mi to dobrze siedzę sobie w domu. Niemniej jednak czasem 8 h siedziałam przed komputerem szukałam ofert pracy, pisałam LM i tak mi dzień zleciał. Z tę różnicą, że nikt mi za to nie płacił.

Kasandra: Pewnie, że to nie ta sama osoba;)

A tak poza tym, ostatnio czytałam bibliografię pewnego zacnego człowieka z PL. Bardzo często zmieniał pracę (Średnio, co 3 miesiące), a zaczął od prac porządkowych. Mam nadzieje, że ciężką pracą nad sobą i bez znajomości, też kiedyś mi się uda. Nadzieja matka głupich, ale każda matka kocha swoje dzieci;)

Mam dobry nastrój, to i wena wróciła. Wracam do tworzenia. Chcę zostawić coś po sobie. 10 lat temu miałam swoje 5 min. i dobrze je wykorzystałam. Potem studia i cisza, w końcu kiedyś trzeba wrócić;)

Wiecie, kiedyś mi się wydawało, że nie pasuje do tego świata, do tych czasów. Chciałam żyć w renesansie;) Ten czas bardzo mi się podobał, aczkolwiek znam go tylko z książek... Być może nie był to najlepszy czas, ale te stroje, literatura- przemawiają do mojego serca. Uciekam się szykować do pracy.

Pozdrawiam i życzę udanego dnia

Owszem. Lubię wszystko, co związane z ludźmi i ich pracą. Umiem naliczać wynagrodzenie (LP), urlop, rozliczanie podróży służbowych etc. Znam kodeks pracy i akty wykonawcze, ustawę o systemie ubezpieczeń społecznych i wszystkie pozostałe (ustawę o rentach i emeryturach, o emeryturach mundurowych, rolników etc.). I uwielbiam to, chciałabym się kiedyś tym zająć, albo sprawami podatkowymi. Kadry lub księgowość, ewentualnie pracownik US- tym bardzo chciałabym się zająć. Niestety nie mam 25 lat, 5 lat doświadczenia, podyplomówki w tym zakresie etc. Jeśli już to poszerzam wiedzę w domu, z czystego zainteresowania.
Zaczęłam śledzić to co, wiąże się z otwarciem rynku pracy dla polaków w Niemczech, może studia tam.... Rozmawiałam z bratem, stąd takie myśli. Mój znajomy prawnik wyjechał do USA, bo tu nie mógł nic znaleźć. Kolega lekarz, w trakcie studiów wyjechał za granice i tam się uczy. Czasem jak mi piszą, co tam jest.... to mi się tyłek ściska. Nie żałują. Czasem mam wrażenie, że nie mam w PL miejsca dla ludzi zdolnych, którym należy dać szanse... Takich ludzi tu się gnoi. Nie ma praca, czas mija, a człowiek ma coraz niższe poczucie wartość i dochodzi do tego, że bierze jakąkolwiek pracę, za jakiekolwiek pieniądze. Z drugiej strony wiem, że obecnie bezrobocie w przedziale wiekowym 18-25 lat rośnie tylko w PL. Nie długo w PL ma być ponad 3 miliony ludzi w tej sytuacji.
I co tu robić... To często dzieje się poza nami. nie mamy na to wpływ, ale człowiek ma coraz gorsze pretensje sam do siebie. Ja często upatruję większe pieniądza,  tylko za pośrednictwem własnego DG. O ile się trafi w dobrą lukę rynkową i jest się w posiadaniu kapitału na start. Jest to poważna bariera dla dobrych chęci... ale to już inny temat.

Nowa: Myślałam, że też dziennie studiowałaś. Czy w trakcie studiów próbowałaś znaleźć pracę w zawodzie (zgodnej z kierunkiem studiów)? Tak pytam z ciekawości, ponieważ gdy ja szłam na studia praca była dla mnie zgodnie z moim przyszłym wykształceniem, dlatego często mam pretensje sama do siebie. Miałam ponad przeciętne oceny i chciałam być profesjonalista w zawodzie. Szkoda, że nie o to chodzi... Dziś ważne jest doświadczenie, nie trzeba mieć mgr przed  imieniem i nazwiskiem.

Mój kiedyś pomieszkiwał z nami, ale zaczęło się psuć. Rodzice się wtrącali. Dziś ma swoje, aczkolwiek kredyt został. Jeszcze trochę i spłaci. Stwierdził, że nigdy więcej. Komentowali, to co robi i jak robi. Nie wszystko potrafił, a mój ojciec to złota rączka i dla niego to było coś strasznego, żeby facet nie potrafił np. gładzi kłaść (czy jak się to tam nazywa), a jest to zupełnie normalne. Za to wszystko, co ma kable i działa na prąd, potrafi naprawić i wiele innych rzeczy, np. naprawił moją prostownicę, od tamtej pory się nie psuje, a  wydawało mi się, się spaliła;) Mamie znowu przeszkadzało, że facet gotuje, zmywa, sprząta, pierze. Dla mnie to normalne, chcemy wszystko po partnersku, oczywiście pod warunkiem, że oboje będzie pracować. Trzeba się dzielić obowiązkami w taki wypadku. Krótko mówiąc, lepiej na swoim;) i lepiej dla związku, ale wiem, że często to nie możliwe, a szkoda;(

Zmęczona dziś jestem. Miałam kilku marudów w sklepie i chyba mi się udzieliło. Idę do wanny. Pozdrawiam i kolorowych snów życzę;)

Dokładnie. Szlag mnie trafia, gdy na to patrzę. Trzeba mieć szczęście lub znajomości...

Teoretycznie powinno Ci być łatwiej. Masz więcej niż ja. Ja nawet na staż nie mogę liczyć.

Mieszkam pomiędzy małym miasteczkiem, a dużym miastem (mam do Wrocławia ok. 20 km). Gdybym miałam tam zameldowanie, nie byłoby tematu. Znacznie łatwiej tam o staż i pracę (bynajmniej tak wynika z relacji znajomych). Pracodawcy często kręcą nosem na osoby dojeżdżające.

Przydałby się jakiś jeszcze jeden język, ale nie stać mnie na szkołę. Zresztą nauka języków marnie mi idzie. Aby mówić biegle po niemiecku, uczyłam się codziennie po ok. 3 h, i tak minęło  15 lat. Angielskiego uczę się 10 lat. Mogłoby się wydawać dużo, ale nadal uczę się słówek, bo albo mi wyleciało z głowy, albo w ogóle niektórych nie znałam. W każdym razie polecam fiszki. Jak sobie pomyśl, że spędzę kolejne lata na szlifowaniu kolejnego języka... Niby mam dobrą pamięć, ale jestem wzrokowcem (zapamiętuje szybko wszystko, co widzę, a co za tym idzie pisownie, jest czasem tak, że potrafię napisać, a nie wiem jak się dane słowo wymawia). Miałam problemy z przełamaniem bariery komunikacji. A poza tym mam straszną wadę, jak coś robię to musi to być perfekcyjne. Jeśli nie jest, przyjmuje, że tego nie ma. W szkole zawsze musiałam wiedzieć więcej niż było to wymagane. Strasznie mnie to wkurzało, ale miałam cel. Skończyłam jak skończyłam, marnie.

Dziś dzwonili, zapraszali mnie na rozmowę w sprawie pracy w firmie produkcyjnej. Póki co nikt więcej się nie odzywał.

No, to ładnie. Mój był u nas jak domownik. Ojciec żądał pomocy, skoro mieszka. Dokładał się do rachunków, ale miał też swoje obowiązki. Gdy się migał, nie było to mile widziane i rzecz jasna obrywałam ja. Słyszałam, że on nie dla mnie, że powinnam znaleźć sobie kogoś innego etc. Mam nadzieje, że Twój mąż się nie rozleniwi. Jak pójdziesz do pracy to będzie miał zderzenie z rzeczywistością;) Mi się podoba to, że on wszystko potrafi zrobić, a gotuje hmmm...- chyba minął się z powołaniem;) Wniosek jest jeden, on wie ile roboty czasem jest w domu i bynajmniej to szanuje. Ci faceci, którzy mówią, że a tam w domu nie ma nic do roboty, nigdy nic nie robili- tak wynika z moich obserwacji.

Mam nadzieje, że za jakiś czas będziemy tutaj siedzieć i pisać, ile mam roboty papierkowej i jak dziś wkurzył nas petent;) Tego nam życzę! Pozdrawiam

Powinnam się uczyć, ale czytałam to co pisałyście (taka forma bo same panie )
Od jakiegoś tygodnia, nie mogę sobie znaleźć miejsca, cały czas myślę, o tym, że sobie nie poradzę, studiuję, wydawałoby się na najlepszej uczelni w kraju, renomowany kierunek, ale jednak. Mam ogromny lęk. Do skończenia studiów zostało mi jeszcze trochę czasu, wszystko może się zmienić, ale ja mam już dziś problemy z tym. Może powinnam iść do psychologa, ale na prywatnych mnie nie stać. To straszne, człowiek mający wyższe wykształcenie nie ma pracy.
Niestety sami jesteśmy sobie winni, tworzą się jakieś szkoły w miastach 20 tys. w efekcie ludzi z mgr jest więcej niż tych ze średnim.
Wracając do mnie, na prawdę nie wiem co robić, całe dnie czytam o tym jakie są wymagania, i jestem w szoku, jak dużo wymagają oczekują, kto jest w stanie temu sprostać
Co do języków, to ja do nich miałam pecha, co szkoła to inny jeżyk. W efekcie klika, ale żaden biegle.
Co do korepetycji, to raczej coś nie do udowodnienia, że się to robiło. Nie wiem czy aż tak wiele os. je bierze, z moich znajomych to tylko do matury brało się, ale to raczej nie u studentek, a u kogoś ze znacznym doświadczeniem.

Smutna doskonalę Cię rozumię, gdy czasami spotykam znajomych, np. na ulicy którym nigdy nie zależało na ocenech tak jak mi, i słyszę,że mają super pracę, nie wspomne o pieniądzach to mnie krwią zalewa. Też myslałałam,że ciężką pracą i zdobytą wiedzę wywalczę sobie lepszą przyszłość, w domu też nigdy się nie przelewało, dlatego wybrałam studia zaoczne, aby za nie zapłacić z własnej kieszeni i nie zawracać głowy rodzicom. Różnie było z tą pracą, ale zawsze dawałam jakoś radę, czasami zastanawiam się po co to było? teraz siedzę w domu i nie mam nic.
W jesli chodzi o duży procent ludzi wykształconych (o których mówi cherry) to myślę,że nie do końca ma rację. Ludzie w dzisiejszych czasach nie kończa na szkole średniej bo zdają sobie sprawę, że tacy ludzie sa dzisiaj nikim. To nie te czasy gdzie kończyło się szkołe i pracodawcy sami szukali pracowników. Teraz niestety dużo się zmieniło, niestety na minus.
Smutna teraz to już rozumiem skąd ten Twój ma takie zdolności kulinarne:), widzę, że zmusiło go życie, ktoś dał mu szanse, załatwił pracę, a on znalazł mieszkanie i musiał sobie dawać radę sam, musiał prać, sprzątać itp. jednym słowem nie miał wyboru. Szczerze mówiac taka szkoła jest dobra, bo jak patrzę czasami na mojego rozpieszczonego mężą to myślę sobie, że rodzice nie do końca zdawali sobie sprawę, że wyręczanie we wszystkim to niezbyt dobra metoda wychowawcza. No a póżniej to ciężko się przestawić, niestety. Smutna nie dziwię się, że Twój nie wie co to brak pracy, albo jej szukanie, pisałaś że praca na niego czekała, musiał się tylko urządzić, to jest zupełnie inna sytuacja, on nigdy nie nachodził się za pracą, nie wie jak męczące są rozmowy kwalif., roznoszenie CV i pytanie, słuchanie tekstów typu:"zadzwonimy"itp.
Smutna miłego malowania, może kiedyś bedziesz jakąś znaną malarką:)

Gratuluję tych telefonów, szczerze mówiąc to dziwna sprawa, że tak późno dzwonią, widocznie było tak jak mówisz, przyjęli kogoś i się nie sprawdził, ale najbardziej się dziwie,że tych papierów do kosza nie wyrzucili. Dlaczego tak myślę, miałam w życiu parę sytuacji, że można powiedzieć prawie na moich oczach widziałam jak lądują w koszu, najbardziej zapamiętałam sytuację gdzie Pani kierowniczka siedziała w biurze i jej sekretarka weszła do jej biura i pow. że przyszłam w sprawie pracy i czy moge wejść, a ona do tej sekretarki, że nie ma czasu i ma powiedzieć,że nie ma etatu, i na zakończenie dodała, żeby nie brała CV itp. bo po co zaśmiecać biuro. Jak to usłyszałam to stałam jak wryta, dzwi były otwarte więc wszystko słyszałam, wiecie co sobie pomyślałam, że nie chciałabym takiej pracy, między takim chamstwem!
Kurcze też bym chciała żeby coś w końcu się działo z moją karierą zawodowa, byłam dzisiaj pytać w jednym miejscu o pracę, mam niby szanse ale dopiero będzie wiadomo więcej na końcu kwietnia,czy zwolni się miejsce czy nie:( nie wiem czy to tylko uprzejmość była, czy faktycznie może coś z tego będzie. Teraz to już mam wielki dystans do ludzi i tego co mówią. Tylko jak Ja przetrwam kolejny miesiąc....
Gdy piszesz o swoim przyszłym i jego szczęściu to myślę sobie o moim mężu który jest podobny do twojego. Też nigdy nie doświadczył co znaczy szukanie pracy, nie poszedł na studia a dostał dobrą pracę, teraz tak jak Twój studiuje żeby zyskać jakiś awans i mieć lepsze stanowisko, też w czepku urodzony, wszystko przychodzi mu z łatwością, czasami sobie myślę,że sprawiedliwość na tym swiecie już dawno wymarła. Chciałabym chociaż połowę tego szczęścia co On.

Zrobili mu badania w szpitalu szczegółowe i okazało się, że to nie to o czym była mowa wcześniej. Już mi lepiej, ale nie zamierzam palić;) Pozdrawiam

A no nie pali i mam nadzieje, że nie wróci do tego zgubnego nałogu! A co u Ciebie, jak z pracą? Odezwij się;)

Ja nadal tkwię w sklepie. Ostatnio miałam nie fajną akcje, ale nie mam dziś weny aby o tym pisać. Pozdrawiam