Moj chłopak wyjechał smutek i pustka - Netkobiety.pl

Relacje jako tako ale myślę, że jemu zaczęło na mnie bardziej zależeć. To jego pierwszy taki wyjazd i myślę, że ostatni w każdym razie tak mi zapowiedział, że więcej beze mnie nigdzie się nie rusza Dobrze że szybko leci Ci czas, ja miałam ten problem, że każdy dzień ciągnął się naprawdę bardzo powoli. Ale wszystko da się przetrwać!

Nie specjalnie... Ale to nie ma związku z tym wyjazdem. Czasem po prostu ludzie zbyt bardzo sie różnią.

samina29 witaaaj Czyli przyjedzie dopiero w grudniu ? Dlugo... A nie myslalas zeby razem z nim wyjechac ?

Moj znajomy zalatwilal prace kolezanka w fabryce kawy i nie bylo problemu

Aha no to chyba, ze tak...

Ile jeszcze tam będzie?

Jaka rocznica 14 miesięczna? Rok ma 12 miesięcy.

Czasem odległość weryfikuje uczucia. Jest dla ciebie czuły, odzywa się? Mówi, że tęskni?

Jak już to to nazywa się "miesięcznica"...

GabrielaKlym dzięki, że mnie oświeciłaś
skoro tak zależy Ci na dokładności to jesteśmy już razem rok i dwa miesiące.

Mój najcudowniejszy wraca za 10-12 dni !:) Termin mam na luty takze tak bedzie w tym czasie w domu:)

Bardziej polecam hobby. W filmie będzie pewnie wątek miłosny i będziesz jeszcze bardziej tęskniła.

samina29 Nie dziwie Ci się, znam to rozczarowanie kiedy facet ma przyjechać w danym terminie, a na ostatnią chwilę coś się zmienia ale nie możesz się załamywać bo to i tak nie polepszy sprawy. On też na pewno chciałby przyjechać wcześniej, musisz być wsparciem dla niego. Wiesz nie zawsze się też można odezwać zwłaszcza jak się jest nową osobą bo takich ludzi chętnych do pracy jest masa i nikt z nim nie będzie dyskutował za bardzo, już ja to znam. A on tam wyjechał z myślą, że tam zostaje czy jak ?

Kurcze pół roku to długo, nie ma się co oszukiwać. Jeśli wcześniej się nie rozstawaliście na dłuższy okres to na początku będzie Ci ciężko przyzwyczaić się do tej sytuacji, ale z czasem zobaczysz, że będzie lepiej aż w końcu przywykniesz i dni będą lecieć nieubłagalnie Musisz sobie jakoś wypełniać czas. Pracujesz ? Studiujesz ? Jeśli tak to chyba nie będziesz miała z tym problemów, zajmij się też sobą, zadbaj o siebie, a zobaczysz, że nie będzie tak źle i dasz radę. Twój facet wyjechał jednorazowo na pół roku ? Rozumiem, że w międzyczasie nie przyjedzie do Polski ? Jak masz ochotę to możemy pogadać na priv Trzymaj się ! :*

Kochana nie martw się, taki stan jest przejściowy i minie na pewno ! Zobaczysz jak Ci zaczną lecieć dzień za dniem, nawet się nie obejrzysz, a będą już święta. Mi tak okropnie czas, leci, że masakra. Czasami nie mam czasu na nic, praca, dom, uczelnia, a to przyjaciółka wpadnie i tak się toczy do przodu. Jak rytuał hehe Myśl pozytywnie, nie ma się co załamywać, na wyjeździe chłopaka świat się nie kończy, uwierz. Z czasem sama do tego dojdziesz Fajnie, że będziesz miała możliwość żeby polecieć do niego chociaż pewnie bilety do Kanady nie są tanie, nie wiem nie orientuje się (?).

Miało być funkcje kontrolne, a nie kierownicze. Nie mogę edytować już

Cześć dziewczyny Jestem tutaj nowa i podobnie jak wy przeżywam o wspieram Was wszystkie.. tęsknota, pustka i rozłąka, każda to przeżywa. Jestem z moim M. od dwóch lat, przez te dwa lata cały czas ze sobą, nawet mój pierwszy rok studiów w odległości 350 km od siebie wpłynął minimalnie na częstotliwość spotkań i widzieliśmy się co tydzień na 3-4 dni, przeżyliśmy też rok temu rozłąkę dwu miesięczną w wakacje, jego wyjazd do Niemiec  a teraz znowu.. od października wyjechał do Szkocji, do pracy, ja zostałam w swoim mieście studenckim, zostały mi jeszcze 4 lata studiów.. Na ile wyjechał? Wstępnie rok ale uwzględniamy jego dłuższy pobyt 4-5 lat.. W planach mamy widywanie sie co miesiąc-dwa Właśnie teraz do niego przyleciałam po miesięcznej rozłące, cały tydzień razem a od tej niedzieli 65 dni do kolejnego spotkania. Jest mi tak ciężko a że nie chcę truć moim bliskim i przyjaciółce to rozpisuje się tutaj. Wiem, że on ciężko pracuje, dba o mnie, okazuje miłość i wsparcie, robi mi prezenty, rozmawiamy codziennie po dwie-trzy godziny ale ten brak fizycznosci, możliwości przytulenia się czy pocałowania z samego rana jest takie ciężkie, że chciałabym żeby to wszystko rzucił i był ze mną. Kurde wiem jakie to egoistyczne, nie mówię mu tego, cenię to ze sam na siebie zarabia, oszczędza, ma plany w stosunku do nas ale z drugiej strony czuję frustrację i strach, że może nam się nie udać Ale mam słaby dzień, na codzień sobie radzę, trudne studia, dużo nauki, znajomi, przyjaciółka, siłownia, przyjazdy do domu i dzień w dzień rozmowy z nim ale czasem takie przygnębienie mnie łapie i nie chce odpuścić, jak sobie myślę o tych rozstaniach ile ich jeszcze się przeżyje to łzy same mi płyną...

Jesteśmy w bardzo podobnej sytuacji Mam takie same odczucia, niby praca, studia, jakieś wyjście na piwo, siłownia ale tez łapie mnie czasem taki dół i mam kiepskie myśli Codziennie ze sobą rozmawiamy ale wiadomo, nic nie zastąpi kontaktu w rzeczywistości. A tu jeszcze tyle czasu zostało.. Minął dopiero tydzień a ja mam wrażenie ze wieczność

Witam,

Z góry przepraszam, bo jestem mężczyzną a to jest forum dla Kobiet. Jednak nie mogłem się powstrzymać przed przeczytaniem i skomentowaniem waszych słów.
Jestem z moją Żoną od 9 lat, ja mam 27 a Ona 25. Można powiedzieć że to 1/3 życia razem.
Jakiś czas temu pojawiły się problemy finansowe i najlepszym wyjściem był wyjazd za granicę.
W Wielkiej Brytanii mamy wspólną przyjaciółkę.
Postanowiliśmy że Żona wyjedzie 13 listopada a ja dojadę do niej 4 marca. Wtedy wydawało się to niedużo czasu, rozmawialismy ze spokojnie damy radę, że czas minie itd
Żonie przyjaciolka zalatwila pracę, zwolnil się u niej pokój dlatego pod tym względem wszystko było zapewnione.
Ja sam myślałem, że jak tylko Ona wyjedzie ja będę miał czas dla siebie, będę grał na konsoli, oglądał mecze, pił z kolegami..
Rzeczywistość sprowadziła mnie na ziemię już 13 na lotnisku, w jednej chwili zdałem sobie sprawę z tego co się właśnie dzieje. Całą drogę przepłakałem, bałem się o nią.
Najgorszy był powrót do domu, gdzie jeszcze kilka godzin wcześniej razem się śmialiśmy, widok wszystkich jej zostawionych rzeczy ciuchów, unoszący się w domu zapach perfum.
Przez 2 godziny płakałem, głowa bolała mnie niesamowicie.
Żona weszła na Skypa chwilę porozmawialiśmy potem poszła z przyjaciolką na kolację.
Przyszedł mój przyjaciel, ja położyłem się spać - on został przy mnie.
W nocy się obudziłem odruchowo odwróciłem  się w stronę łóżka którą zajmowała Żona- nic, pustka
Nie wytrzymałem wziąłem telefon i zadzwoniłem, był środek nocy- masakra obudziłem ją - źle się z tym czułem.
W mojej głowie zaczeły tworzyc się obrazy, że dlaczego ona nie tęskni, dlaczego tak nie reaguje, może mnie już nie kocha.
Myślałem że jakby mnie kochała to by przeżywała to tak jak ja.
W sobotę rano szła do pracy, ja czułem się tragicznie. Wziąłem psa na spacer- szliśmy do parku w którym zawsze przesiadywaliśmy, po drodze płakałem.
Przypomniałem sobie reklamę w TV- destresan- lek na nerwy. Poszedłem do apteki kupiłem zażyłem, wydawało się że trochę jestem spokojniejszy.
Popołudniu Żona weszła na Skype, rozmawialiśmy, prosiłem aby wróciła, miałem w głowie setkę myśli, ona mówiła że jak chce to może wrócić ale czy na prawdę tego chce.
Kilkukrotnie zmieniałem zdanie, nie wiedziałem co myśleć, bałem się. W pracy przed wyjazdem Żony mowilem ze zostaję do marca.
W niedzielę napisałem Szefowi że wyjeżdzam w styczniu, reakcja w poniedziałek była straszna. Przez 3 dni był dla mnie niemiły,potem przerodziło się to w obojętność.
Nic- pomyślałem- moja Zona jest najważniejsza- nie wytrzymam bez niej tyle czasu.
Dzień w dzień aż do wczoraj to była masakra, myśli różne od euforii po myśli że jestem tak beznadziejny że ona nie zaczeka na mnie, na pewno kogoś pozna, że bez niej nie mam nic.
Codziennie rano Żona pisze do mnie smsa, po południu wchodzi na Skype, zasypiamy przy włączonych kamerkach..
Dzień mojego wyjazdu to 1 stycznia o godzinie 9. Odliczam dni, jeszcze tylko 39. Z jednej strony wiem że to mało w porównaniu do 120 które miały być w pierwotnej wersji.
Z drugiej strony natomiast to bardzo długo, cąły grudzień, boje się że czas będzie leciał zbyt wolno.
W domu kiedy jestem sam czuje nieopisaną pustkę, wszystko mi ją przypomina. Ja wiem że jest Jej trudno, w obcym kraju w nowej pracy.
Jednak podejrzewam że zostać w domu gdzie wszystko przypomina wspolne zycie jest gorzej- niz wyjezdzać, działać na adrenalinie i nie mieć czasu myśleć.
Początkowo mielismy rozmawiać codziennie na Skypie, bo pracowała na rano. Teraz doszły jej dwa popołudnia w pracy i jest dopiero o 24 w domu. Ja na nią czekam
Wspieram jak mogę pisze po 30 smsów dziennie, jestem z niej dumny kocham ją nad życie. Chce aby o tym wiedziała, ale to tylko słowa, czuje się bezsilny, czuje się jakbym nic nie mógł.
Ale to ja wymyśliłem ten wyjazd, jej praca konczyla się w grudniu, moja jest na czas nieokreslony, dlatego chcialem aby pojechala pierwsza.
Dzisiaj jest już lepiej, dużo rozmawiamy i analizujemy związek. Rozłąka pozwoliła nam podejsc z dystansem do błędów które popełniamy.
Nie mogę jednak pozbyć się czarnych myśli, zdarza się jeszcze że łzy same lecą, chcę być silny dla niej ale nie do końca sobie radzę.
Przyjaciółka ma mnie chyba dość, że tak panikuje.
Po pierwszym tygodniu mogę powiedzieć że jest postęp, zacząłem jeść normalnie, ale smutek jest nadal i brak chęci do czegokolwiek.

No ja właśnie średnio... U mnie jest tak samo... Tyle, że mój ja z moim kochanym będę widzieć się dopiero za 3 miesiące. I brak seksu dla mnie teraz to już jest tragedia a minęło dopiero 3 tygodnie. Nie jestem typem kobiety, której wystarczy raz na miesiąc. Jak tylko o nim pomyślę to mam ciarki na ciele ah.. I jak tu sobie radzić? Też nie mam pomysłu.. chyba tylko czekać czekać...

Takie rozstania są ciężkie, ja za każdym razem płaczę na lotnisku (chyba tylko ostatnim razem udało mi się nie płakać, przynajmniej na zewnatrz). Jeśli bardzo Ci na kims zależy, a na dodatek przyzwyczaileś się, ze w każdej chwili mozecie się spotkać, to później boli, oj boli. Ale u mnie leci już 6 miesiąc związku na odległość, chociaż cieżko czekać na kolejne spotkania (mniej więcej raz na 1,5 miesiąca)

Hey wam wszystkim Nie było mnie tutaj od 15 listopada.. a w związku na 1500 km były wzloty i upadki, trochę się kłóciliśmy, standard na odległość.. albo się nie zrozumieliśmy albo drobne potyczki słowne, nic poważnego, zaraz się godziliśmy, dużo śmiechu, wyznań itd. Wróciłam na święta do domu i jest fatalnie. Tak jak w moim mieście studenckim sobie radziłam, dużo nauki, siłownia, dodatkowe zajęcia, znajomi, tak w domu siedzę i myślę. Masakra. I między nami też nie najlepiej. Czuję, że chyba przechodzimy kryzys, zaraz stuknie nam 3 miesiące na odległość a jeszcze 20 dni do jego przylotu. A później znowu to samo, znowu masz tą osobę ukochaną i zaraz masz poczucie straty. Zaczęliśmy się częściej kłócić, on i ja trochę pozbawiliśmy się czułości w rozmowach, najgorsze jest to, że ja pierwsza zaczęłam.. może mi nie uwierzycie, miałam sen, że mnie zdradza z inną. I od tego momentu byłam oschła dla niego, nie chciałam gadać, miotałam się, powiedziałam mu, roześmiał się i było ok, wróciliśmy się do porządku ale we mnie był jakiś chory dystans. Ale przedwczoraj znowu mi się przyśniła ta dziewczyna. Wiem, jestem straszna, napisałam do jego kolegi, co tam itd. I sam mi się wygadał, że mój Tż mówił, że jakaś laska mu się spodobała, które też tam pracuje, że jest ładna, że przeleciałby ją ale ma mnie i tego nie zrobi, że mnie kocha, mimo, że jest dwa miesiące bez seksu to wytrzyma.. Podesłał mi też screena z rozmowy. Ten kolega napisał mi żebym się nie przejmowała, że ona owszem jest ładna, ale ma opinie kobiety łatwej i ponieważ pracuje z moim chłopakiem to może mi powiedzieć, żebym się nie przejmowała, że czasem tak jest na odległość, że jak mężczyzna nie ma długo seksu to fantazjuje.. I od tego momentu jestem w rozsypce. Nie powiedziałam o tym chłopakowi, ale on coś wyczuł i wydzwaniał, pisał, zapewniał, że kocha, że czeka, że mnie przeprasza, że tam jest, że mnie nie zdradza i mnie nie zdradzi. Ufam mu, odległość musi polegać na zaufaniu ale zszokowało mnie, że tak bezpłciowo wyrażał się o jakiejś dziewczynie, wiem, ze faceci tak mają, może jestem zazdrosna, nie wiem a może to szybciej się skończy niż mi się wydaje.. Wiem, że mnie kocha, dzwoni, pisze, przylatuje, planuje, na każdym kroku mnie zapewnia o tym ale jest mi ciężko. Dochodzi tęsknota, wyobraźnia i obawy, że jednak do czegoś tam dojdzie. Dzisiaj mieliśmy z samego rana kłótnię ale oczyszczającą, powiedziałam o swoich obawach, mówił to samo. Ale chyba jakoś nami to zachwiało i nie ma dużej radości w nas..:( Dodatkowo u mnie Święta są niestety smutne z powodów rodzinnych, u niego zmęczenie i tryb pracy noc a w dzień spanie. Tak mi się wszystko złożyło i statystycznie płaczę co drugi wieczór, a jak nie płaczę to mam łzy w oczach, tęsknota miesza się z żalem, zachwiało mi się poczucie bezpieczeństwa i zaufanie do niego. Nie wiem co mam o tym myśleć, czy przygotowywać się na coś, uciekać gdzie pieprz rośnie, mimo, ze go ogromnie kocham to wiem, że czasem nie wychodzi i trzeba będzie się z tym pogodzić..Wiem, że nie pisze z jakimiś laskami i zasadniczo nie mogę mu nic zarzucić.. Piszę do Was o jakieś wsparcie albo żebyście obiektywnie na to spojrzeli Mam nadzieję, że Wy się trzymacie i jest u Was lepiej niż u mnie

Dziwię się osobom które decydują się na takie życie. Czemu wy nie jedziecie z tymi chłopami za tą granicę?

Mój chłopak wyjechał na 3 miesiące nie ma go już 2 tygodnie i ciężko mi z tym jest cały czas o nim myślę chciałabym się przytulić ale nie ma do kogo jedynie do poduszki no niestety muszę jakiś wytrzymać do jego przyjazdu trudno się mówi Pozdrawia:)

Witam Was moje drogie. Jestem tutaj nowa, jednak wydaje mi się, że lepiej nie mogłam trafić. Generalnie mój problem jest o tej samej tematyce, jednakże trochę bardziej skomplikowany. Ze swoim partnerem jestem zaręczona już jakiś okres czasu.. Ostatnimi tygodniami a nawet miesiącami sprawy mocno sie pokomplikowały i jest ciężko. Mój narzeczony, pracuje u moich rodziców w firmie transportowej od jakiś dwóch miesięcy.. Jednak sprowadzam się do tego, że przez zmianę przepisów, zostały mu zawieszone uprawnienia na 3 miesiące. Czyli krótko i na temat - został bez prawa jazdy. Moja mama jest dość surowym pracodawcą, więc liczymy się z tym, że niestety będzie wstanie go zwolnić.. Jedyną opcją pozostaje wyjechanie za granicę, zarobienia trochę pieniędzy i po tym czasie wrócenia do kraju. Przypuszczam, że ze strony moich rodziców pozostanie żal i pewna nutka nieufności, czego bardzo bym nie chciała. Kocham go i na samą myśl jestem cała otępiała i sparaliżowana. Obawiam się jego wyjazdu.. Tego, gdzie będzie pracował i jak będzie traktowany. O nasz kontakt i relacje... Wątpliwości jest mnóstwo, a w głowie tylko jedno rozwiązanie. Co mam dziewczyny zrobić? Porozmawiać z mamą? Czy tak na prawdę jej firma jest wstanie w jakikolwiek sposób na tym ucierpieć? Jestem rozdarta. Czuje się jak między młotem a kowadłem. Bo muszę zadecydować o dobru dwóch najważniejszych osób w moim życiu...

Witaj No sytuacja nie ciekawa,skoro twój narzeczony jest zawodowym kierowcą,to utrata prawa jazdy jest dla niego równoznaczna z utratą pracy. No bo jak będzie jeździł bez prawka? Niestety wyjazd za granicę wiąże się z rozłąką,czasem nie wiadomo na jak długo... To bardzo trudny czas,ale uważam,że jeśli ludzie się kochają to są w stanie wszystko przetrzymać..Sama jestem w takim związku na odległość. A czy nie ma możliwości żeby twój narzeczony znalazł jakąś dorywczą pracę na te 3 miesiące w miejscu gdzie mieszkacie,a po odzyskaniu prawka wrócił do pracy kierowcy?

Hej , jestem tu nowa . Moj chlopak wczoraj wyjechał zagranice .. Jesteśmy dość krótko ze sobą . Zawsze pisalismy codziennie , skype itd ... A teraz?  NIe moze zadzwonić do mnie pisze raz na jakiś czas na fb , gdy skonczy prace nie bedzie mial mozliwosci , internetu nie ma czyli 0 kontaktu .. szczególnie w weekend... NIe umiem sobie z tym poradzić . Ciagle siedze płacze nie umiem znaleźć sobie miejsca .. a najgorsze jest to ze psize ze mną dziwnie , tak obojętnie .. Moze to tylko moje wyobrażenia .. Wiem ze jemu tez jest tam trudno .. NIe wiem umieram