Porzucona w ciąży - Netkobiety.pl

A dziekuje bardzo, a jak Tobie Anet dzień mija?

Aga, no wiec spytał wcześniej i przyniósł mi jedzonko z maka ;p posiedzieliśmy, trochę pozartowalismy. Powiedziałam mu, że kolega się na mnie obrazil, żeby zobaczyć jego reakcje. Zadał mi pytanie czy chciałabym teraz kogoś mieć... Jak ja mogłabym mieć teraz kogoś skoro przechodzę piekło myśląc o nim caly czas i nie potrafie przestać... Powiedziałam mu tylko, że nie chciałabym, a on mi, ze tez nie chce mieć teraz nikogo... Czy on myśli, że mi już jest tak łatwo, że mogłabym mieć kogoś? Nosząc pod sercem nasze dziecko? Tak po prostu? Myślałam, że się rozplacze, ale dałam radę i tego nie zrobiłam...

Przydałby się wspólny spacer Wam

Anet, rozumiem Cie, każde wyjście z domu jest tu odskocznią od samotności. Mam to samo, chociaż nad wodę i w to słońce to bym się nie pchala w tym stanie ;p

No było mega dziwne... Nie wiem,  mówił podczas jednego z wcześniejszych spotkań, że o nas już nie myśli no to raczej chodziło też o mnie...

Powiedział, że słyszał od kogoś, że kobieta w takiej sytuacji chce mieć faceta, ale nie każdemu to pasuje więc jest ciężko znaleźć, a facet mający dziecko nie chce dziewczyny, a jest mu łatwiej...  nie mam pojęcia co chciał usłyszeć... Strasznie mi po tym, nie wiem skąd mu to się wzięło... Jak mogę po takim czasie, w takiej sytuacji myśleć o innym facecie? Nosz kurcze...

Mcwrapa zawsze ;p

Anet, no dokładnie, wole posiedzieć w domu, może zaprosić jakąś znajomą ;p na dwór to tak średnio chce mi się już wychodzić ;p

A u mnie właśnie pada, nareszcie

Dzisiaj w nocy mnie przewiało. Dodatkowo mam sińca pod okiem jakbym przegrała wojnę z kołdrą w nocy haha a jak Tobie noc minęła?
Marudzi, bo źle się czuje czy ma taki dzień dzisiaj? A jak Ty się czujesz?

No ja się czuje średnio. Zimno mi, głowa mnie boli, także spróbuję to wyleżeć dzisiaj. No właśnie przedwczoraj mieliśmy długa rozmowę przez wiadomości. Przyznał się, że sam nie wie co czuje. Powiedział, że przeprasza, że nas zawiódł i, że zrobi co tylko się da żebyśmy miały jak najlepiej... Nie przekonuje mnie to do końca, ale zrobiło mi się lepiej. Na koniec napisał, że odezwie się jutro (wczoraj) i napisał "śpijcie słodko". Wczoraj napisał, ale spytał tylko jak się czuje i to było wszystko. Mam coraz bardziej mieszane uczucia, chyba muszę od tego odpocząć...

Ja już nie wiem co o tym myśleć więc... Najlepiej nic nie będę robić,muszę to wszystko ie poukładać w głowie, za dużo sprzecznych informacji podaje.

Pamiętam i staram się myśleć już tylko o niej

Aaa... Ząbki, bardzo możliwe w sumie to ja nawet nie wiem ile dziecko w takim wieku powinno ważyć więc nie wiem jak zareagować no ale dalej nie powiedziałaś jak Ty się czujesz?

Dziękuję _v_,  taki mam zamiar. Po prostu zaczynam mieć już wodę z mózgu więc muszę się trochę zdystansować.

Też bym bardzo chciała, ale nie wiem co mnie czeka. Nie chce popełniać błędów, podejmować złych decyzji... Ale bardzo mi zależy. Z drugiej strony nie chce nic na siłę. Wiem, że jeszcze dużo będę musiała przeżyć ze swojej własnej głupoty przez rzeczy robione pod wpływem emocji... Ale to co przeżyję to moje. Każdy kolejny dzień czegoś mnie uczy i jestem w takim punkcie, że nie wiem co robić, ale chyba muszę odpocząć, po prostu. Za dużo się dzieje, za bardzo boli, za dużo kosztuje mnie to nerwów i zdrowia. Dzisiaj jest takie moje nastawienie, ale nie wiem co przyniesie jutro. Jestem tak rozwalona, że zmienna jak chorągiewka. Raz w jedną, raz w drugą...

Taki chyba jest po prostu... Ale jutro będzie lepiej

No to spryciula Ci rośnie widzę ;p

Czuję się okropnie.. Przeplakalam dzisiaj parę godzin. Wmawiać sobie, że jestem silna i jakoś to idzie, ale jak przychodzi co do czego to czuje się słaba, tak bardzo słaba, że nie potrafię poradzić sobie sama ze sobą. Gdy jestem w jego towarzystwie widzę, że dba o siebie, a ja? A ja czuję się strasznie... Gruba, Wielka, ciężka, mało atrakcyjna... To straszne uczucie... On chodzi na siłownię, ma według mnie świetną sylwetkę, zawsze mi się podobał, a ja? A ja z moim słomianym zapałem nigdy nie potrafiłam tego osiągnąć... Cały czas myślę nad tym wszystkim, ale jestem tak rozbita, że poddaje się wszystkiemu co się dzieje... A chyba powinnam już się zaprzeć i powiedzieć "dosyć".  Skończyć mu odpisywać, podziękować za pomoc i nie wspominac nic o mnie i o moim życiu... A nawet jeśli to powiedzieć mu tylko "to dla mnie zbyt ciężkie, żeby się z Tobą widywac". Tylko kurcze... Boję się, że jak zacznę to nie wytrwam w tym postanowieniu... On zadzwoni, a ja głupia rozpuszcze się w jego głosie... Jestem już tak rozbita, że już sobie nie radzę... Tak bardzo potrzebuje jego i jego opieki... I nie mogę tego dostać... Wiem, że jestem strasznie rozchwiana, raz mówię jedno, za chwilę drugie. Ja tak bardzo staram się stanąć na nogi... Tak bardzo bym chciała móc wyrzucić go ze swojego życia tak jak on to zrobił mnie... Ale ja nie potrafię... Po prostu... Przepraszam, ale musiałam się wyżalić, po prostu nie mam siły na bycie silną.. Nie teraz...

Angelika

Myślisz, że dam radę? Ja już powoli tracę wiarę... Myślę sobie tylko w ten sposób "mała się urodzi to wszystko się zmieni, bo zajmę się tylko nią"  ale zaczynam wątpić w to, że to będzie takie piękne, cudowne ozdrowienie... Też pamiętam każdy szczegół naszej znajomości.. Od tego jak nazywał mnie swoją siostrą jak się przyjaznilismy, jak sie poznaliśmy, jak się w nim zakochałam,  jak poznał mnie ze zdjęcia z przedszkola i okazało się, że bawił się ze mną kiedyś na podwórku i nie mógł o mnie zapomnieć.. Ja myślałam, że te historie, ze to wszystko co nas łączy jest już zbyt mocne żeby to przerwać. Zaczęłam kochać jego wady, kocham go całego... Uważam, że przez nie jest wyjątkowy i nie miałam mu ich za złe... Tak bardzo mi go brakuje...

Ale to tez odzywaja się w robie hormony.
Wiesz inaczej jest jak.masz oparcie w ojcu dziecka... Tutaj jest pol na pol.. Nie dziwie się ze chcesz jego i stabilizacj poprostu gdy powiedzialas o ciąży wszystko się skończyło...

Zauwaz to ze on nie potrafi podolac zadaniu. Jezeli jest zawsze to co innego aaa on pisze kiedy chce lub tak wypada..

Pamietaj o tym Małym cudzie. Dla swojego dziecka i bliskich zawsze bedziesz super mama i kobieta...

Chyba kazda by tak mowila. Poprostu kazdy oceni szybko twoje zachowanie bo jest w innej sytuacji niz ty.

Mogę Ci tylko podpowiedzieć ,żeby tak długo i dużo nie myśleć spotykaj się z znajomymi po porodzie też w miarę rozsądku i możliwości zostawiaj dziecko rodzicom . Lepiej jest też słuchać problemów innych niż dużo rozmyślać o sobie, mnie to pozwalało oderwać się trochę od myśli. To jest moja rada. Życzę powodzenia pozdrawiam!

Dziewczyny dziękuję Wam bardzo, obu... Każda sytuacja jest inna i potrzebuje indywidualnego podejścia. Po części obie mnie rozumiecie, ale nikt nie jest w stanie pojąć co czuje do końca. To kwestia charakterów. Przez pierwsze miesiące raczej będę chciała mieć dziecko przy sobie jak najbliżej... Oczywiście zostawić na chwilę to nie problem, ale jestem zdania, że wszystko można zrobić z dzieckiem. Nie wiem czy mu się odmieni, bo wydaje mi się, że jemu się podoba takie życie... Ciężko to dochodzi, ale taka jest prawda. U rodziców mu dobrze, ma prace to będzie miał na swoje potrzeby, a do dziecka przyjdzie nawet codziennie, kupi coś i będzie myślał, że sprawa załatwiona, bo przecież się interesuje... Nie wiem gdzie jest prawda, wiem że się pogubił, ale zachowuje się inaczej niż kiedyś i ciężko pojąć co siedzi mu w głowie tym bardziej że otwarcie mówi, że niektórych rzeczy sam nie rozumie. Problem teraz tkwi w tym, że nie wiem jak mam się zachowywać wobec niego żeby mi było jak najbardziej na rękę, nie jemu. Żeby nie było mi tak ciężko, żebym jakoś z tego wyszła. Jeżeli mamy być razem to będziemy, ale ja musze się nauczyć żyć bez niego! Muszę, po prostu...

Nie pisałam wcześniej, bo sprzatalam kuchnie... Chyba w każdym miejscu jakim można... Musiałam się wyładować.

Nie wiem już co jest dziecinne... W momencie w którym jestem tak rozchwiana nie myślę czy coś jest dziecinne czy nie. Pod koniec miesiąca wyjeżdżam na 5dni i mam zamiar mu nie mówić, wyjechać i wyłączyć telefon. Zobaczę wtedy czy w ogóle się przejmie. Ale póki co, jutro rodzice wracają i chyba ogranicze z nim kontakt. Ponoć będę już miała w razie czego, a każde spotkanie z nim kończy się dla mnie ciężko... Chyba tak będzie po prostu lepiej...

A jeżeli kiedyś do niego dotrze to nie będę zalowala tego że nauczyłam się żyć bez niego. Tego już mi nikt nie zabierze i nie będę wtedy uzależniona od niego. To bardzo ważna umiejętność której mi bardzo brakowało.

Myślałam nad psychologiem, ale ostatecznie dałam sobie spokój. Z reguły miałam raczej dni w których byłam twarda... A tu taki mi się trafił niestety... On raczej nie byłby chętny na coś takiego. Skoro on już nie chce ze mną być to po co ma walczyć o relacje.. Jasne, ze byłoby najłatwiej się z tym pogodzic i zacząć żyć dla Siebie. Tak bardzo bym chciała... Tylko po prostu cały czas o nim myślę i nawet jak próbuje się skupić na dziecku to on siedzi mi w głowie, pojawiają się myśli "jak fajnie by było gdyby był teraz ze mną", "o jakie śliczne skarpetki, szkoda, że ich nie widzi" itd... Wiem właśnie, że może być mi ciężko ze względu na kolejne obowiązki dlatego się boję. Niby będą mi pomagać rodzice, ale to nie to samo. Staram się wychodzić do ludzi jak najczęściej, ale w momencie kiedy źle się czuję, a zdarza się to często, to nie mam siły się malować, albo układać włosów. Po prostu o tym wtedy nie myślę.

Ale to on do mnie pisze, on umawia się jak już na spotkania, nie ja... Sama do niego się nie odzywam, jak on nie napisze to ja też nie. Co mam robić jak już pisze? Po prostu mu odpisuje... Czuję się bezradna.jak nie pisał to miałam żal, a teraz jak się regularnie odzywa to jest mi z kolei mega ciężko i już nie wiem czego ja chcę w tej sytuacji. Mamy dobre relacje więc nie widzę potrzeby iść z nim do psychologa. Ja dam sobie jakoś radę, po prostu już nie wiem jak się zachowywać żeby było dobrze. Nie odpisywać? Czy dalej odpisywać na wiadomości  i odbierać...  Tak źle i tak nie dobrze...

Czyli postawić sprawę tak, że albo jest na 100%, albo wcale? Nie wiem czy dam radę tak powiedzieć... Cholera... Zaraz będę miała uczucie, że go straciłam z własnej winy i zacznę do niego pisać. Nie,  nie są rady tak zrobić na ten moment,  nie jestem w stanie się odciąć w ten sposób... Muszę jakoś bardziej powoli,  nie wiem jak, ale muszę to zrobić delikatniej dla siebie, bo wiem że to spierdziele i się tylko pogrąże

Właśnie o to mi chodzi, że skoro nie chce być ze mną to żeby nie było go wcale. Próbowałam na początku w ten sposób, ale nie potrafię, nie wiem jak się zachowywać w jego towarzystwie. Nie mogę być sobą bo jak go widzę to się cały czas uśmiecham, jak mam być obojętna to okropnie się z tym czuje... No, a chce żeby to mi było łatwo,  a co zrobię to się męczę... Nie wiem jak pokazać mu, ze mi nie zależy i, że na niego nie czekam... Nigdy nie oszukiwałam co do moich uczuć i boję się że nie potrafię udawać... Nie wiem jak

to, że jest dawcą spermy, nie znaczy jeszcze, że jest ojcem

Źle mnie rozumiesz. Nie napisałam nigdzie, że odetne dziecko od ojca, ale póki jestem w ciąży to jego widzenia ze mną nie mają większego sensu tak jak sama zauważyłaś.  Jasne, ze po porodzie będzie przychodził, ale już nie do mnie tylko do dziecka. Chodzi mi o to, że albo jest ze mną teraz na 100%, albo nie ma go przy mnie teraz wcale. O to mi chodzi, ze skoro nie chce związku to niech sie teraz ze mną nie spotyka skoro nie ma takiej potrzeby. Mówiłam, że próbowałam w ten sposób, ale mi nie wyszło. Nie mam zamiaru próbować pozbawić mojego dziecka ojca. On sam może się oddalić, ale ja nie chcę mu nic ułatwiać, ani utrudniać... Po prostu nie wiem jak ja mam się zachowywać przy nim teraz. To nie chodzi teraz o dziecko tylko o mnie. Nie jestem głupia, po prostu chciałabym się w końcu odnaleźć w tej sytuacji...

Ja wiem, że dziecko wymaga i jestem na to przygotowana... Przynajmniej po części, bo bardzo chciałam być w normalnej rodzinie gdzie dzieckiem zajmuje się i ojciec i matka... Ech... Nie eiem czy ten psycholog to dobra opcja czy nie, cały czas mam wrażenie, że dam sobie radę i po prostu przesadzam. Każdy ma w życiu słabsze momenty i nie latają przecież z każdą pierdołą do psychologa... Nie wiem... Póki co odcielam się trochę, wczoraj napisał do mnie, ale ja nie odpisałam. Potrzebuję czasu i uzmysłowienia sobie nie tego, że on ze mną nie będzie tylko tego, że ja już nie powinnam tego chcieć... Tak chyba będzie najlepiej... Chciałabym urodzić naturalnie, ale z jego pomocą... Nie wyobrażam sobie teraz porodu na którym mam być sama... Nie wiem czemu, po prostu się tego boję, chciałam wsparcia i tego co wszyscy opisują, tego wspaniałego momentu we trójkę po porodzie... Ciężko...

Moi rodzice wrócili dwa dni temu, wróciła mi chęć walki o siebie, zaczęłam się zdrowiej odżywiać i wróciła pewność siebie której mi już tak bardzo brakowało. Także nie jest najgorzej, wróciło moje największe wsparcie fizycznie jest okej, czeka mnie dzisiaj prasowanie kolejnych ubranek ;p może w końcu dopakuje torbę i zrobię listę rzeczy do dokupienia. Od nocy u nas leje, także pogoda nie pomaga A jak u Ciebie Aga?

Ooo... To całkiem inna pogoda. Super, że u Ciebie wszystko gra to najważniejsze

Jak juz pisze to odpisuje, ale zdarzyło mi się to może z trzy razy, bo ja sama do niego nie pisze.

A sama już nie wiem. Nie chce żeby wyszło, że się nad sobą rozczulam czy coś... Napisałam na forum i nie wiem, może już starczy? Stąd otrzymuje jakieś tam wsparcie, mam od rodziców... Może dam sobie radę

Mama nie chce rodzic ze mną. Mówi, że swoje porody już przeżyła haha

A nie wiem. Muszę się nastawić na samowystarczalność w tym przypadku. Kupię sobie sztuczną rękę i będę ją ściskać haha

Możliwość jest zawsze, ale wydaje mi się że sobie jakoś poradzę. Potrzebny jest czas, dużo czasu.

Krocze mnie już boli, teraz leżę bo podbrzusze zaczęło, chyba umowie się na wtorek na wizytę żeby sprawdzić czy wszystko dobrze, bo mam już obawy teraz pod koniec.

Wiem ,że Ci ciężko ale w sumie to dobrze ,że się interesuje przynajmniej dzieckiem. Powinien Ci kupić niektóre rzeczy dla dziecka czy do szpitala dać pieniądze na witaminy. Nie obnoś się w tych sprawach honorem tylko mów co Ci potrzeba bo wychowanie dziecka kosztuje. Na czym obecnie polega wasza relacja? przyjeżdża do ciebie? raz na jakiś czas się odzywa tylko? może coś więcej buziaki i te sprawy, może daje Ci nadzieje?Z tego co ja zrozumiałam to on nie chce mieć z Tobą relacji ale w jakiś sposób z dzieckiem chce być i uczestniczyć w jego życiu. No niestety do miłości go nie zmusisz jak nic już nie czuje ale dzieckiem i finansami niech się interesuje.

Ale on jeszcze nie poszedł do pracy i nie jest to kwestia finansów. Powiedział, że jak już po niego zadzwonią i dostanie pierwsza wypłatę to na pewno mi da pieniądze. Ostatnio odzywał się nawet codziennie, pytał jak się czuje, czy mi czegoś potrzeba, co robię. Co jakiś czas sam z siebie dzwoni. Staram sie zachowywać jakby nic się nie stało, ale tak się nie da, bo on tez zachowuje się tak... Normalnie... I ja już sama wtedy nie wiem, bo myśmy zawsze normalnie rozmawiali jak dobrzy przyjaciele o wszystkim. Wtedy przez chwilę się czuje jakby nic się nie stało... A zaraz do mnie dociera, że przecież nie mogę się w niego wtulic tak o, albo pocałować... Jak się widzimy to zawsze wita mnie czułam przytuleniem i tak samo się żegna. Nie wiem czy jest czuły dlatego, że ja bardzo chce i jak na chwilę go trzymam w ramionach to jest mi lepiej... Czy po prostu sam z siebie mnie tak przytula... Mi raz się wydaje, że to wszystko ze względu na dziecko, ze po prostu chce mieć dobre relacje, ale przecież ma swoje życie... No, ale częściowo mnie o nim też informuje, że np jego ciocia pojechała i u nich śpi, że jedzie po auto, czy dzwoni i mówi że nie chciało mu się siedzieć w domu, poszedł na spacer i pomyślał że zadzwoni... No i wtedy już całkiem mam rozwaloną głowę.. Nie to, że nie wiem co mam myśleć, bo wiem. Ja mam myśleć, że on już nic ode mnie nie chce... Ale głowa ze mną nie współpracuje i wymyśla różne rzeczy...

No, a jak jakis czas temu pytałam go czy on jeszcze cokolwiek czuje to stwierdził, że "nikt tego nie wie". W sumie cały czas podkreśla niekoniecznie wprost, że on sam pewnych rzeczy nie rozumie, że się w nim zakorzeniają i tak jakby on sam sobie z tym nie radził. Z drugiej strony zachowuje się jakby nigdy nic... Więc już nie wiem co jest kłamstwem, a co obłudą.

A jak się widzicie to oprócz przytulenia jest coś więcej?pocałunki, sex?może tak naprawdę on Cie nie zostawił tylko trochę się miga i ma wątpliwości?

Hejka:-) dawno mnie nie było. jakoś brak czasu.
Co u Was? Angelika moze warto iść do psychologa jak inni radzą.
Jak przebiega ciążą, bo coś pisalas że Cię krócej boli i podbrzusze? zapisalas się do ginekologa?

Hej Anet fajnie Cie widzieć, co u Ciebie?

Echh.. Boję się, że trafie na nieodpowiedniego psychologa i nic mi nie pomoże. Może to jest powód dla którego sie nie wybrałam. Prywatnie nie mam pieniędzy, żeby iść.

Wczoraj jeszcze bolało mnie krocze i mala Napierała główką , ale dziś już jest lepiej. Mała cały czas się wierci w brzuchu więc nie panikuje. W poniedziałek będę dzwoniła chyba się umówić na wtorek, bo mój ginekolog przyjmuje tylko we wtorki i środy. Następna wizyta planowo dopiero 23 sierpnia a ja się niepokoje.

A u mnie nudno. Pogoda dziś nie dopisuje. A tak poza tym to spokojnie jest. Fajnie tak chyba jak ktoś Ci się w brzuszku rusza:-) Lepiej zadzwoń i się umów tak dla świętego spokoju bo po co się martwić te ponad 2 tygodnie.