Porzucona w ciąży - Netkobiety.pl

Bo tak jest ze nie chcemy dopuszczac mysli.
Ale pomysl oo swoim malenstwie:).
Może opowiesz coś o sobiw czym się interesujesz?

jakby co, to śmiało pisz - jest tu sporo fajnych kobiet, które zawsze wspomogą dobrym słowem

Obcy ludzie potrafią zobaczyc cos z innej perspektywy. Może ktos.mial podobna sytuację,  ale my uczymy się tylko na swoich błędach a nie innych.
Aa wiec mam na imię Agnieszka i mam 23 lata. Mam wspaniala corke Weronike 9 miesiecy i meza ktory jest obywatelem Ukrainy.
Ja lubię robic zdjecia. Tez jestem wrażliwa ale strasznie uparta i trochę nerwus ze mnie:).
Skonczylam studium BHP. Chcę iść na studia o kierunku pedagogicznym pracowalam w szkole i to jest to co lubię robic.

Pomoc nauczyciela w zerowce. Plus chodze na zastepstwo do klasy 1/3 jak nie ma nauczyciela. Zostaje na swietlicy jeszcze.
We wrześniu mamy jechać na ukraine:)

Hmm na dzieci inaczej się patrzy:). Nieraz mnie denerwuja te szkolne, ale naprawdę tak pozytywnie patrza na swiat:).

Tak do meza rodziny:). Akurat wtedy może urlop dostac:). Tak sa pyszne cukierki!  Maja z prawdziwej czekolady.  To jest tak jak u nas 25lat temu.
Jak bylam w ciąży ii maz wyjechal po jeden papierek wtedy do slubu przywziol maslo takie prawdziwe ręcznie robione. Pyycha ja to jadlam kanapki caly dzien z pomidorem.

Wiadomo wyjezdza tez sam. Wiadomo teskni tutaj ma Weronike i mnie.  tam nie ma perspektywy. Powiedzialam, ze zawsze pomoge czy urzedy czy papierki. Ii tak jechalam tydzień przed terminem porodu zalegalizowac papiery bo czekaliśmy wtedy na wizytę pol roku u wojewody. Aa po podrozy 50km na drugi dzien urodzilam:).
I tak ostatnio przyznano mezowi PESEL.
Masz tylko brata?
Haha swoje dziecko tez nieraz wyprowadzi z rownowagi. Dzisiaj Weronika splakala.sie za tata. Uslyszlala glos i oczywiście musial się tata wrócić po corke:)

Taaak bardzo się kocha:). A z jakiego województwa jestes??

Duzo brakuje Ci do wyprawki? Czy juz masz wszystko?

Aga, Dolny Śląsk.  Generalnie to do wyprawki mam już wszystko Rodzice zadbali żebym nie musiała się martwić jak pojadą.

Anicorek87, możesz powiedzieć coś więcej? Jestem w szoku, że znalazła się osoba, która miała podobnie. Zastanawiałam się nad tym czy dałabym rade mu to wybaczyć i nie wiem jak to jest, na pewno bym pamiętała, ale wybaczylabym, bo po części od początku starałam się go zrozumieć. On mi nie powiedział, że jest niedojrzaly tylko, że to wszystko przez jego charakter, że nie potrafi mi mówić o tym co czuje, ze jak do niego mówiłam to czuł, że go atakuje albo próbuje kontrolować. Tak mu się w głowie coś pochrzaniło. Pewnie jest to prawda, ale myślę, że póki co on nie dopuszcza do siebie myśli, że go to po prostu przerosło. Nie wiem czy dalibyśmy sobie szansę. To wszystko zależałoby od jego podejścia i tego jakby się zachowywał. Bardzo mnie ciekawi jak to było u Ciebie,  jak się zachowywalas względem niego kiedy Cie zostawil? kiedy Ci powiedział, że chce z Wami być? jak postąpiłaś? Zawsze możesz do mnie napisać maila, ale skoro już napisałaś tutaj to proszę, podziel się ze mną swoją historią.

Ja przepłakałam pół ciąży też mogłam liczyć tylko na rodziców. którzy mieli do mnie pretensje bo też chodziłam do szkoły ( 19 lat ) .Mój facet zaczoł się u mnie pokazywać przed porodem ale potem były inne konsekwencje bo skoro go nie było dałam dziecku swoje nazwisko a jak swoje to pewnie nie jego dziecko ludzie gadali. Związek się rozsypał na 5 lat w tym czasie musiałam wystąpić o alimenty bo też go pieniądze nie interesowały, później okazało się ,że dziecko ma autyzm głęboki( być może konsekwencja stresu, płaczu , nerwów ) nie wiadomo dlaczego taki jest ale coś w tym jest.Po nieułożeniu sobie życia w pojedynkę wróciliśmy do siebie i był kolejny cios badania DNA nie na początku tylko po latach. Obecnie ma prawie 30 lat mamy dom, chore dziecko, studiuje pedagogikę specjalną w końcu mamy bać ślub za rok ale przeszłość mnie dopadła, nie daje mi spokoju, mam ogromny żal i pretensje przy każdej kutni do niego i do rodziny jego. Nie da się ufać takiemu człowiekowi , który tobie nie ufa, nie ma do ciebie szacunku. On twierdzi ,że mnie kocha, że żałuje wszystkiego,że nie mógł by bez nas żyć i co z tego jak nie wiem co zostało z mojej miłości czy tylko przywiązanie czy coś wiecej? a ja miałam świra na jego punkcie zawsze chciałam z nim być to mu nagadali ,że go na dziecko złapałam , w tych 5 latach przerwy ciągle o nim myślałam , nie układało mi się z innymi przez niego . Szkoda tylko ,że z tych fajerwerków miłosnych nie wiem sama co zostało. Chciałabym tą stabilizację ,ślub,żeby może mieć kolejne dziecko kiedyś zdrowe ale jak i po co? żeby mi znowu dna zrobił. Wydaje mi się,że najpierw udam się do psychologa na pewno online przynajmniej ,żeby zabić ten żał lub go zmniejszyć zanim będzie ten ślub. Dlatego Ci napisałam ,żebyś się zastanowiła nad swoim powrotem do niego czy współnej przyszłości bo pewne konsekwencje rodzą inne konsekwencje i kółko się za pętla.

Anicorek,  to strasznie smutna historia... Widać, że dażyłaś go ogromnym uczuciem. 5 lat rozłąki to bardzo dużo, do tego choroba dziecka. Myślę, że jesteś przemeczona tym wszystkim, u Ciebie działo się dużo więcej niż póki co u mnie. Dużo więcej rzeczy do przegryzienia, dużo więcej bólu. Bardzo dobrze, że chcesz zasięgnąć po pomoc, że tak po prostu się nie poddajesz. Może to okres przejściowy? Obydwoje może potrzebujecie się gdzieś wyrwać? Nie wiem... Bardzo bym Ci chciała jakoś pomóc, ale nie byłam w takiej sytuacji i na ten moment nie jestem w stanie postawić się na Twoim miejscu. Nie wiem co będzie ze mną i z moim... Mówi, że nie myśli już o nas więc nie mogę nastawiać się na to, że wróci. Ja bardzo go kocham.

Czyli zostaje w tym samym punkcie  staram się skupiać na dziecku i nie dopuszcza do siebie myśli innej niż ta że moja córeczka będzie zdrowa. Po prostu nie ma innej możliwości i koniec! jeszcze nie wiem co zgotował dla mnie los, muszę to cierpliwie przeczekać

Przemo, pewnie masz rację. Jednak uczucia robią swoje i nie potrafię sobie tak po prostu odpuścić. To prawda, że wiele się zmieniło, okres dorastania spędziliśmy przy sobie, właściwie ciężko przekształcić taki związek z gimnazjum na dojrzały związek. Nasza relacja myślę, że szła w dobrym kierunku. Możliwe, że tylko z mojej strony, możliwe że zbyt wiele zaczęło się zmieniać, żeby mój partner był w stanie to po prostu zaakceptować. Nie wiem, tak naprawdę pewnie się nawet nie dowiem, bo tylko on wie co było prawdziwym powodem.
W mojej głowie jest jeden wielki mętlik, codziennie zdaje sobie sprawę z coraz to większej ilości rzeczy. Zaczynam z dnia na dzień przystosować się do życia samej, ale jak pomyślę o takiej przyszłości to mnie to przeraża. Przede wszystkim z czym będę musiała się sama zmierzyć. To czy jest wiele takich facetów, to nie wiem. Może jest, ale to nie będzie już to samo. Czy będę w stanie spróbować czegoś nowego, całkowicie innego po takim czasie gdzie miałam tylko jednego partnera? Boję się nowej relacji i nie chce krzywdzic dziecka nieodpowiednimi decyzjami. Powrót do partnera byłby najbezpieczniejsza opcja, prowadząca do stabilizacji, której teraz bardzo potrzebuje.

Aga, dlatego wierzę, że u mnie wszystko będzie dobrze a Ty z jakiego województwa jesteś?

Ja z mazowieckiego:).

A ja nadal trzymam kciuki za Ciebie i wierzę ze poznasz super faceta:)

Wystarczy wpisac nawet w neta. Moja siostra teraz robi sobie specjalizacje z autyzmem ii jakimis jeszcze innymi.

Pamiętaj zawsze o dziecku jak ktos inny traktuje Twoje dziecko:) ale chyba nie muszę o tym wspominać.
Aa chociaz robisz sobie tak ze jedziesz do Niemiec po zakupy czy zwiedzic?

Ja mieszkam na wsi:) cicho spokojnie;) i do miasta mam 7km.

No racja, ale nigdy nie czytałam na ten temat. No to Ty się orientujesz pewnie

Nie muszę o tym pamiętać, bo i tak zawsze będę zwracała na to uwagę
Chodzę do Niemiec czasami. Kiedyś bardziej się opłacało kupować, teraz to różnie, czasami bardziej się opłaca robić zakupy w Polsce. Z resztą rzadziej teraz wychodzę, bo sprawa z tymi uchodzcami i siedzą pod sklepami, zaczepiaja kobiety, także strach.

Wieś to też super sprawa zawsze wolałam spędzić trochę czasu w zaciszu niż w zgiełku.  Także jakbym miała wybierać i mieszkać albo w zatłoczonym mieście, albo na wsi to wybralabym wieś

Powiem tak myślcie co chcecie ale coraz więcej się rodzi dzieci chorych niż kiedyś jakiś powód tego jest. Moje dziecko ma wszystkie badania dobre, rozwój mózgu też w porządku.Podaje się tysiąc przyczyn autyzmu po których każda może takie dziecko urodzić. Ja sobie staram to jakoś tłumaczyć a że miałam sytuacje jaką miałam w ciąży to mogło też mieć wpływ na dziecko no chyba ,że jeszcze szczepienia. Nie zamierzałam absolutnie siać paniki ale planując drugie dziecko kiedyś to bym wszystkie przyczyny chciała wykluczyć i ustrzec też innych bo to jeżeli kobieta jest zdenerwowana , zestresowana i płaczliwa ma wpływ na dziecko chociażby taki ,że są te dzieci nad pobudzone, bardziej nerwowe może nie koniecznie chore ale nikt mi nie powie ,że tak nie jest. Może faktycznie chłopakowi wróci rozum  po porodzie ale na chwile obecną bym skupiła się na sobie , dziecku i nie szukała z nim kontaktu, jak będzie chciał to sam się zaangażuje

Wiesz ja mialam tez.sporo stresow w ciąży.. Płakałam czy byłam zdenerwowana, ale kazdy mowi ze mam radosne dziecko.

Mysle ze bardziej wplywa na dziecko atmosfera środowisko w.domu. Zachowanie matki do dziecka.. Jest nawet przysłowie z kim przystajesz taki się stajesz...
Aa poprostu nie powinnismy stresowac zachowaniem czy nawet taka mysla.
Duuzo dzieci udaje się wyjsc z takiego autyzmu glebokiego wystarczy dobra terapia.

Chyba kazda.kobieta chce.miec.zdrowe dziecko iii wyeliminować choroby.

No tak zakochana ale zawsze masz jakies oderwanie od Polski. Co do uchodźców to ja się obawiam niestety.

Zakochana ja juz mysle ze ty jestes pozytywnie nastawiona.. Najpiękniejsze chwile na Ciebie czekaja

No nie wiem, poczytam sobie trochę na ten temat, ale wolę o tym nie myśleć. Jeszcze tego mi brakuje, żeby martwić się czy moje dziecko na pewno będzie zdrowe

Nie wiem jak to bedzie, dlatego myślę głównie teraz o sobie i małej. Nie zamykam mu drzwi, ale też nie otwieram szeroko. Są uchylone, zobaczymy czy będzie chciał coś z tym zrobić.

Raczej dużo odpoczywam,  chodzę na spacery, do koleżanek, ale teraz coraz bardziej chce mi się leżeć, nie chce mi się już nic robic praktycznie... Tak na spokojnie mogę przesiedziec cały dzień w domu, coś posprzątać, zrobić koło siebie, ale już nie mam tyle energii

Za to miałam ochotę na frytki, no to wrzucilam ziemniaki do piekarnika, a teraz mi niedobrze chyba małej nie smakowało

Dziwne... Wątpię, żebym się przejadla bo też dawno takich rzeczy nie jadłam.. Masakra... Może czas pogadać z lekarzem co? Skoro od dłuższego czasu już Cię boli

No to już jak uważasz

Póki co się zwijam, zaszkodzily mi chyba... Nawet zapach mnie zaczął drażnić, tak jak na początku ciąży wszystko mnie draznilo,  jakaś masakra..

Niestety nie zdążyłam zrobić prawa jazdy. Nie miałam na to pieniędzy, no a potem dowiedziałam się, że jestem w ciąży i jakoś o tym nie myślałam, bo mój partner robił więc myślałam, że nie będzie problemu, wystarczy jak jedno póki co będzie miało... Hehe

No mam, a jak trzeba będzie to na pewno mi pomoże, wiem.

No tak to też idź spać haha )

Wiem, wiem..  Żartuje

No to miały frajdę,a ty chwilę spokoju. Ale fajnie

Haha xd przepraszam, ale co te dzieci nie wymyślą

No właśnie coś mnie brzuszek boli, twardnieje, muszę lyknac nospe, może mi przejdzie a jak Twoje?

O proszę, jakie plany a co za rasa?

Już mi we wcześniejszych tygodniach twardniał, zdaza się. Miałam skrócona szyjke, ale wszystko wróciło do normy. Nie ma co panikować drugiej strony szkoda tylko, że jestem sama, tak trochę niefajnie.  Ktg robią u mnie w szpitalu od 38 tygodnia a ja będę zaczynać dopiero 32

Ale groźne z wygladu! Pierwsze słyszę ta rasę szczerze powiedziawszy, ale ciekawa.

Noo.. Tak bardzo Cie rozumiem. Też bym chciała mieć z kim pogadać, a tak sama w czterech ścianach i tylko telewizor do mnie przemawia ludzkim głosem ;p

Nie.. Na to mam jeszcze czas. Zależało mi na zgromadzeniu tych najważniejszych rzeczy. Z resztą poczekam, aż rodzice wroca, jeszcze troszkę

Nie szkodzi, ale ciężko mi stwierdzic, bo będę miała pierwsze dziecko ;p może Aga coś poradzi

No na przyjazne nie wyglądają a pieski trzymajcie na zewnatrz? Chcesz małego pieska do domu rozumiem?

No ja bym na pewno nie wlazła jakbym takiego zobaczyła haha

Taki średniej wielkości czy malutki? Ja chciałam kupić Westa. Bo ma włosy, a nie sierść i jest słodki

Miałam królika i do mieszkania nie wzielabym psa z sierscia. Piszę, że miałam, bo nagle okazało się, że mam alergie na sierść. Wytrzymalam rok, jak zaszłam w ciążę to objawy mi się nasiliły i już musiałam ją oddać. Nie szło wytrzymać, dusiłam się w pokoju, nie potrafiłam ja wziąć na ręce czy nawet pogłaskać, leków też już raczej nie mogłam brać, więc wybrałam mniejsze zło. Kocham zwierzęta, ale niestety nie mogę sobie pozwolić na te z sierścią

Czuję się lepiej niż wczoraj, właściwie pod względem fizycznym jest naprawdę dobrze. Muszę dzisiaj porobić trochę koło siebie, nie leżeć pół dnia w łóżku. Nie mam dzisiaj, żadnych planów... Za to cały czas zaglądam w telefon, calu czas mam nadzieję, że zaraz do mnie napisze. Ostatnie spotkanie było takie miłe że nie mogę przestać o nim myśleć, strasznie jest mi ciężko. Zawrócił mi znowu w głowie, na każdym kroku czuje jak bardzo mi się podoba i jak bardzo go kocham... Szkoda gadać...

A jak Ty się dzisiaj czujesz? Jakie masz plany?

Dobrze, ze fizycznie lepiej.  Ale widzisz jak się nakręciłas. Lepiej jakbyś wzięła druty i dziergala skarpetki dla córeczki:) wtedy zero myślenia o nim!:)

Ja mam trochę sprzatania. Właśnie Mała poszla spac. Wcześniej bylam na zakupach spozywczych