Porzucona w ciąży - Netkobiety.pl

Czego, Mycha? Najgorsze już się stało - odszedł.

Teraz będzie już tylko lepiej.

Na moje oko, masz już z górki Może nieraz zapłaczesz, wpadniesz w dołek ale przyjdzie moment, że poczujesz ulgę, tak myślę.
Wiesz, Twoi rodzice też powinni głośno i wyraźnie oznajmić jego rodzicom, że kontakt tylko w sprawie dziecka. Bo jego rodziciele uzurpują sobie do Ciebie jakieś prawa jakbyś była, przepraszam za określenie, inkubatorem, oprócz tego, że nosisz dziecko, jesteś też odrębnym człowiekiem, kobietą.
Co za bezduszni ludzie. Nie powinni mieć uwag, bo to ON ZAWINIŁ, więc on i jego rodzina, są ostatnimi, którzy powinni tutaj psioczyć. Gdybyś była bardziej złośliwą osobą, mogłabyś pozbawić ich kontaktów. Niejasne to jak dla mnie i wydaje mi się, że oni to tez nieźli manipulanci ich reakcja zbyt różowo wygląda jak dla mnie.

Jedno jest pewne, TO TY MUSISZ USTALIĆ SOBIE GRANICE, i EGZEKWOWAĆ tak żeby nikt ich nie przekraczał. Choćby nie wiem co i kto Ci powiedział, znając je, spłynie to po Tobie jak po kaczuszce:) Mówić głośno nie i tyle, nawet się nie tłumacząc dlaczego, jak Ci coś nie pasuje. Jesteś ostatnią osobą, która powinna czuć się winna i do czegokolwiek zobligowana wobec nich. Jesteś ostatnią osobą, która powinna się tłumaczyć. Jak nie chcesz go w szpitalu (nie urodziłaś jeszcze, możesz sobie nie życzyć jego obecności, powiedz po prostu "spadaj".
Ja jestem nerwuską, jeszcze pewnie rzuciłabym przedmiotem:) Tobie przydałoby się troszkę gniewu, dla zdrowotności.

Ojoj, doprawdy, jacy troskliwi, wzruszyłam się, może jeszcze chcieliby rodzić razem z nią.
Jak zaborczy rodzice pięciolatki.
Złośliwość skierowana do rodziców delikwenta:)

Jezu tyle prawdy... Moi rodzice nie chcą się mieszać w moje życie, ale mi w nim pomóc dlatego nic nie robią. W sumie dobrze, bo to czas abym sama sobie z tym poradziła. Nie zauważałam tego, ale podczas rozmowy z rodzicami użyłam identycznego stwierdzenia, że czuje się jak chodzący inkubator, który prawie, że nie ma praw. Nie ma mnie prze dwa dni dostępnej na facebooku i już telefony. No, a co jakbym urodziła i poinformowała ich dopiero po powrocie do domu? To jakiś grzech przepraszam, że zwijajać się od skurczy nie myślałabym w tym momencie o nich? Jezu... Jestem wściekła, że daje sobą tak pomiatać, że nie potrafie być asertywna, stanowcza. Nie potrafie, bo nigdy nie musiałam taka być... A co do jego mamy mam coraz to większe wątpliwości, niby złota kobieta, ale to dziwne, że podczas całej tej sytuacji usłyszałam od niej "przykro mi, ale to gówniarz, co zrobisz" i "on nie chce z nami rozmawiać". Czy to załatwia sprawę, że tak powie? Z jednej strony ją rozumiem bo przecież na siłe na niego nie wpłynie, ale jakoś gładko jej to przeszło... Jego ojciec czuje, że już bardziej jest za mną, ale też jakby ugięty pod jego mamą... Syneczek jedynak... Coraz mniej mi się to wszystko podoba i tak okropnie się męczę...

Ale ona nic nie robi i tylko chcą żebym ich informowała o wszystkim, a jak się nie odezwe akurat jak ona chce to widzisz, wydzwanianie... Ja już sama nie wiem. Oni przez cztery miesiące najpierw nas zwodzili czy będziemy mieli mieszkanie czy nie, potem nie proponowali nic, że do czegoś chociaż się dołożą, a jak moi rodzice zorganizowali spotkanie to jego mama mówiła coś, że nie chce być babcią i niczego nie była pewna. Jak przestał się do mnie odzywać to nawet nie pomyśleli żeby się ze mną skontaktować, a potem też żeby wspomóc finansowo to musiałam się praktycznie prosić... Bo jego to też nie bardzo interesowało. Ja się ze wszystkim gryzłam, a oni tak jak on " jak będziesz czegoś potrzebować to pisz". Od niego słyszałam to samo. Właściwie już sama nie wiem co o tym myśleć, mam mieszane uczucia co do jego rodziców, staram się na to spojrzeć obiektywnie jeszcze po tej sytuacji z wydzwanianiem co ze mną

moi rodzice odpisali jego mamie tylko tyle, że jesteśmy na urlopie i odpoczywam bez telefonu. Nie było tyle szczegółów, bo to nie z nimi miałam problem, a z nim i nie pisałam. No, ale nie chce tak już dłużej, czuje sie okropnie, naprawdę. Nawet nie wiedziałam jak przez to jestem ograniczona. Wszystko sprowadzało się do meldunku jego rodzicom i jemu gdy tylko napiszą. Czas to ukrócić, bo krzywdze sama siebie. Skoro uważacie, że nie przesadzam, to nie przesadzam i musze zacząć działać nim całkiem wpadne w jakieś chore.. Nie wiem nawet jak to nazwać...

Przypomniał mi się tekst piosenki Miał być ślub:" Kto z miłości jeszcze nie umarł nie potrafi żyć.
Moje serce kiedyś złamane mocniej kocha dziś".

Dziś jeszcze w to nie uwierzysz ale taka jest prawda.

Ale za to zrobił u Ciebie miejsce na bliskość kogoś znacznie lepszego Z tej strony na to patrz

Tak, to prawda. A człowiek musi umrzeć z miłości, bo i tak ból go dopadnie. Nawet jak ludzie będą ze sobą to musi mieć siły na kłótnie, mieszkanie razem, czynniki ryzyka, słowa innych osób. Rozstanie to skok na głęboką wodę, po tym już wszystko jest łatwiej w następnych związkach. Łatwiej znosić ból. Chyba każdy kiedyś to przechodzi, nie martw się i jego dopadnie:)

Niby tak, ale w dalszym ciągu myślę, że w jego objęciach jest idealnie i z nim miałam pierwszy raz... I nie chciałam jego i jego ciała oddać nikomu. Ciężko mi strasznie przez to, wiem, że to też przejdzie. Tęsknota za jego ciałem nie jest tu najważniejsza, tylko to, że przestaje tęsknić za jego charakterem i obecnością, bo mam już tak dosyć. Nie dlatego, że przestałam go kochać tylko dlatego, że czuje jak wysiadam już, moje baterie działają na wyczerpaniu, a mam jeszcze tylko troche czasu żeby się pozbierać przed narodzinami małej i mam szkołe i to jest teraz najważniejsze.

On jest tak pewny siebie, bo większego zbliżenia mieć teraz z nikim nie mogę, on dobrze o tym wie. Poza tym jeszcze później kwestia połogu  tego,że faceci nie rzucą się na dziewczyne z wózkiem. On dobrze o tym wie, jeżeli chodzi o to to on jest na "wygranej" pozycji. To czuć, że jest tego pewny. A ja zakompleksiona już w tym momencie i to też czuć ode mnie.

Jak będzie mi pasowało to się z nimi spotkam,o widzenia sie nie martwie, bo jego mama pracuje od rana do nocy cały tydzień, a jego tata sam nie przyjdzie więc o to jestem spokojna. Bardziej teraz martwi mnie to, że to on mówił, że na początku chce przychodzić codziennie zobaczyć małą, a ja tego nie zniose. Poza tym musze ukrócić jego dotykanie mnie (przytulanie na powitanie i głaskanie brzucha póki jestem w ciąży, musze wprowadzić swoją strefe osobistą do której on nie może mieć dostępu, bo on czuje sie bezkarny. W szpitalu to nawet do toalety za mną wchodził jak mi "pomagał" do niej przejść... I dziwne, że miałam mieszane uczucia po jego wizytach?

Tolerowanie tego to kwestia charakteru, mam bardzo spokojny. W pysk nie dostanie, bo nigdy nikogo nie uderzyłam ;p Najgorsze, że ja sama tego chciałam. Na początku sama chciałam, żeby on do mnie pisał częściej,żeby więcej się interesował, jak najbardziej mi pasowało to,że on chce jak najczesciej przychodzić i nie miałam nic przeciwko przytuleniu czy czymkolwiek, bo było to wypełnione nadzieją, że on wróci. Teraz z czasem to zaczęło męczyć, ale skąd mogłam to wiedzieć, że tak będe czuć? Sama musze to teraz jakoś odkręcić...

Widzę, że mamy powrót do punktu wyjścia...
No, sorrki, ale ja nie będę po raz kolejny gadać, jak bardzo potrzebujesz specjalisty i dlaczego.

Wiesz, że masz moje pełne poparcie, wsparcie, możesz do mnie zadzwonić o każdej porze - ale zła jestem na Ciebie, że nie robisz, póki co, NIC, by sytuację polepszyć. Czekasz, nie wiem, na co.

nie punkt wyjścia tylko chwile słabości, zaskoczyła mnie... Nie rozumiem czemu wszyscy mają to czego ja tak bardzo pragnęlam, a ja dostałam zamiast za to kopa od losu i fige z makiem... Nie rozumiem

Nie myśl tak, bo to bez sensu, Każdy ma coś. Nikt nie ma idealnie.
Może zaręczyli się, bo rodzice nalegali, może on ją zdradza, może wpadli, może ona go nie do końca kocha, może udają a może naprawdę się kochają, no i co z tego? Nie zazdrość bo nie ma czego.
Masz dopiero 19 lat. Jeszcze Bogu podziękujesz, że stało się, jak się stało.

Nie wiem co napisać,bo nie wiem już co myśleć... Czuje się okropnie, że dałam się zdołować... Ale to wydaje się nieuniknione. Są takie sytuacje, w których do mnie wszystko wraca, ale i tak postaram sie odkręcić o wszystko. Przecież daje z siebie tyle ile mogę, staram się.. Chcę robić nawet wbrew sobie dla własnego dobra... Ale to po prostu wszystko przynosi tyle bólu. Nie mogę inaczej.

Wiem, że rozmawiałyśmy o psychologu tylko w tym momencie to ,że mam sie do niego wybrać w niczym mi nie pomoże... Dopiero wróciłam, w środe ide na konsultacje, w czwartek mam rozpoczęcie roku... Jest wiele spraw z którymi musze se uporać w najbliższym czasie

wiem, że to może być głupie, ale moi rodzice by mu nie darowali takiego zachowania. Mój tata myśle, że jak go spotka i będzie okazja to mu wygarnie wszystko i sobie z nim porozmawia łącznie z tym jak mu mowił, że mnie bardzo kocha i jak będzie coś nie tak to, żeby on mu mówił, bo jemu na mnie bardzo zależy. Gdyby zaczął robić coś takiego to już by mu nie odpuścili. Poza tym wątpie, że będzie mu się chciało bawić w coś takiego tym bardziej, że on stroni od sądu, ale do jednego masz racje...  Nie wiadomo co mu odbije...

Uwierz mi, że ja też się bardzo męcze... Nie wiem, może pójde do szkolnego póki co, chociaż też nie jestem przekonana. Nie wiem po postu czy znajde czas, a tak jak Ci mówiłam, mama nie jest za tym, żebym poszła więc mam trudniej. No, ale dobrze... Myślałam, że moge napisać gdy mam taki spadek, że właśnie o to chodzi..

Możesz, tylko to nic nie zmieni.
Twoja sytuacja nie poprawi sie od tego i Ty to wiesz. Dla mnie brak czasu to jest zwykła wymówka. Kolejna.

A co do Twoich rodziców, uwierz mi - nikogo nie obchodzi ich zdanie, tylko Ciebie. Jego na pewno nie. Nie zmusisz nikogo do bycia dobrym człowiekiem.

Ale ja się z Tobą zgadzam i rozumiem. Pisałam już, że konkretne działania, wyznaczanie granic, odpowiedzialnośc za dziecko.
To jednak nie wyklucza tego, że parę minutek dziennie ma prawo sobie pochlipać, jeśli jej to pomaga.
Bo czy ma sens, to już inna kwestia ale...każdy ma swoje tempo.

Ja bym umiała, jestem baaaardzo cierpliwa ale DO CZASU. Wierzę, że u autorki też w końcu skończy się cierpliwość, nadejdzie wkurw... a potem błoga obojętność.

Zrobiłam to... Boli niemiłosiernie, ale napisałam mu, że chce kontaktu tylko w sprawach dziecka....

Właśnie przyszłam i co ja czytam Brawo, lameczko

I co on na to?

Ogólnie, to sorry, ale ten facet jest jakiś tępy. Zostawił Cię w ciąży samą jak palec i jeszcze się pyta, czemu nie chcesz z nim bliższego kontaktu??

Mysza, dasz radę Już zrobiłaś duży krok naprzód

Wrogami nie musicie być. Wystarczy, jak będziecie sobie obojętni.

A Ty nie musisz być w jego życiu, bo swoje możesz mieć znacznie lepsze.

Nie wiem, co Ci napisać. Uważam tego faceta za skończonego dupka i egoistę. Uważam też, że bardzo dobrze się stało, że nie jesteście razem.
Prędzej czy później i tak by coś odwalił, a tak przynajmniej Twoje dziecko tego nie odczuje.

A czego Ty byś chciała?
Dalej pisać do niego, czytać smsy, potem godzinami płakać?
Karmić się okruchami i wmawiać sobie, że będzie lepiej?
Nie byłoby!

Ostre cięcie, to najlepsze, co mogłaś zrobić.
Mając go w pobliżu, utrwalając kontakt - zadajesz sobie tylko więcej bólu.
Potrzebujesz odetchnąć, odpocząć od tego. Regularny kontakt w tym nie pomaga, a tylko przeszkadza.

Jeżeli tak, to na pewno zrobiłam dobrze. Gryzę się strasznie. Powiedziałam mamie jak wyglądał przebieg naszej rozmowy to go podsumowała, że jest tępy gowniarzem i nic kompletnie nie rozumie skoro nie jest w stanie pojąć tak po prostu dlaczego ja nie chcę z nim kontaktu. Poza tym był moment w którym napisałam mu, że nie wiem jak to będzie wyglądać jak mała się urodzi (w kwestii naszych relacji), a on zacząłnie atakować, że co mam na myśli, że chyba nie chce mu ograniczyć kontaktów z małą...

Ja mu odpisałam, że przecież nie rozmawiamy teraz o małej. Chciałam odciągnąć temat do końca. Tym razem nie chciałam rozmawiać o nim i o małej tylko o mnie. Bo przecież też jestem, nie jestem inkubatorem tylko człowiekiem i też bym chciała mieć cokolwiek do powiedzenia na temat mojego życia...

Powinnam to olać, a emocje robią ze mną swoje.. Jakaś masakra po prostu... Przepraszam Was za błędy, ale piszę z telefonu i po prostu mną miota... Jak może brakować mi kogoś kto zrobił mi tyle krzywdy...

Może masz rację...ja już sama nie wiem czego ja chcę. Może właśnie po prostu potrzebuje bliskości, a niekoniecznie od niego? Nie wiem, naprawdę... Chciałabym się jakoś ogarnąć, mam dosyć mojej bezsilności...

Chwilowo nie przyswajam, bo faszeruję się nawozem na lepszy rozwój, ale możesz polać później

Widzisz, Zakochana? Mam rację !!!!

Ooooo, to przynajmniej ja jedna się załapałam Pietruszka w spirytusie