Wątpliwości co do ślubu - Netkobiety.pl

Piszę w czasie przeszłym bo na początku tak było a z czasem szaleństwo opada nigd nie jest tak jak na początku
Nie chcę go ranić dlatego wolę tu napisać, no i zastanowić się porządnie bo to bardzo poważna decyzja, niepokój zrodził się niedawno więc wcześniej nigdy go nie oszukałam, cenię w nim : szczerość, wsparcie, mądre rozmowy , poważne i śmieszne , kwiaty od czasu do czasu, to że jest przylepką jak ja , czułość,odwagę, pracowitość, szacunek do rodziny,uśmiech,odpowiedzialność, czy to mało? no nie

Rodzice wyzywają od chorej, nie moga patrzeć gdy on przyjeżdża, często się drapie, skóra go swędzi,ma duży brzuch teraz, przytył 20 kg w pół roku
Ja się usamodzielniłam, narazie nie mieszkamy razem, w weekendy tylko jesteśmy razem, u mnie nie może nocować, ma zakaz, ale tam gdzie wynajmuję bez problemu

Jeśli nie możesz nic zrobić, zmień myślenie. Może te faje i choroba nie są takie straszne ... może jak odpuszczę (tylko jak?:() to dostanę właśnie to na czym mi zależy czyli poprawę zdrowia i stylu życia

A i rodzice nie chcą ślubu, pakują mi do głowy że będę miała dzieci niepełnosprawne w krostach

Ty tak na serio?
Dla dobra tego chłopaka lepiej żebyś go zostawiła,niech znajdzie taką która go akceptuje.

Edit:
Problemem nie jest Twój chłopak,lecz Ty sama.

Tomilee , dokładnie ! jestem bardzo wrażliwa i dlatego mi tak ciężko. Tak, stosuję tą zachętę, trochę zaczął ćwiczyć no i gotuję zamiast wychodzić na fast foody, ograniczamy to
Dziękuję Wam , jesteście moimi Aniołami :*

Co do wydawania dużo na jedzenie, to co kupuje, podaj przykłady? Chyba, że nie doczytałam. Skoro go teraz na to stać, to nie ma co też się obrażać. Jednak jak już było w wątku pisane więcej pieniędzy pewnie idzie na papierosy. Są bardzo drogie. Tylko teraz po 3 latach chcesz to zmienić. Sama nie palę i nigdy nie paliłam, nie ciągnie mnie, bez sensu też tak niszczyć swoje zdrowie, ale jeżeli ktoś pali i do tej pory byłaś z nim i nagle chcesz, by to zmienił, to trochę późno. Na wyrażenie swojego zdania jest czas na początku i wtedy podjęcie decyzji, a nie teraz jak jesteście razem 3 lata i jest to trudne, bo do tej pory pewnie myślał, że to akceptujesz. Ja nie związałabym się z palącym chłopakiem, spotykałam się krótko z chłopakiem co palił, całowałam i to było bardzo niefajne. Wtedy zrozumiałam, że nic i tak by z tego nie było, przecież nie można się zmuszać do całowania, a to się wszystko czuje, zwłaszcza jak samej się nie pali. To są też ważne kwestie, bo to jest część pociągu seksualnego, a bez tego nie będzie udanego związku, dlatego już wiem, że z kimś palącym nie mogłabym być. Po tamtym krótkim spotykaniu się wiedziałam. No i nie dla mnie by było czekać i że może to kiedyś zmieni, bo właśnie nie wiadomo czy tak będzie, a do tej pory nie chciałabym całować się z palącym chłopakiem. Także kwestia wymagań i swoich granic, a nic złego wymagać, zwłaszcza, że jak samej się nie pali, to przeszkadza jeszcze mocniej i lepiej mimo wszystko jak dobierają się podobne do siebie osoby, wtedy to mniej przeszkadza. Pewnie, palący chłopak może mieć fajne cechy charakteru, ale pociąg seksualny jest mimo wszystko też ważny, więc dla mnie to było ważne, a niepalących, a do tego fajnych jest sporo, ja z takim facetem jestem.. A skoro jesteście już 3 lata razem, to sama się po prostu zastanów czy Ci to odpowiada czy nie, Ty nie zerwałaś wcześniej, to teraz masz trudniej. No niestety, lepiej wcześniej zastanawiać się nad takimi kwestiami, bo to nie jest tak, że ktoś się ot tak zmieni.

Palić można przestać z dnia na dzień, w swojej rodzinie mam przykłady na to. Tylko nie każdy chce, niektórzy nie wierzą, że mogą czy nie mają wystarczającej motywacji. Niemniej nie czekałabym na to jak on może zdecyduje się czy przestanie palić, bo moim zdaniem to jest za duże ryzyko, a dla osoby, która nie lubi papierosów jak ja byłoby to zbyt duże ryzyko.

Tak, ale on to on musiałby chcieć to zmienić. Inaczej sama się denerwujesz, a przy okazji jego, bo wcześniej Ci to pewnie nie przeszkadzało, a teraz często o tym mówisz. Każdy ma prawo żyć jak chce i nie możesz mu czegoś zabronić. Jak nie ma też pożądania, to nie dziw się, że obejrzał porno, zdrada byłaby zła, ale co innego tu, jak po prostu chciał się rozładować, a jest to i tak masturbacja, a nie seks z inną kobietą. Wyszukujesz w nim wady, ale sama jesteś z nim 3 lata i raczej widziałaś to już wcześniej, a teraz coraz więcej ich wymieniasz, bardziej jak wymówki, skoro wcześniej pewnie tak bardzo Ci to nie przeszkadzało. Może po prostu dba o Ciebie, ale nie jest to silniejsze uczucie i teraz to widać? Często po 3-4 latach zauroczenie opada i jeśli było tylko nim, to wtedy nic więcej za bardzo między ludźmi nie ma.

Sweetdelicja jeśli Twój chłopak przytył, objada się, wie że jego choroba powoduje u Ciebie odrzucenie, nie uprawiacie seksu.. to na moje oko on po prostu nie radzi sobie emocjonalnie. Jest w dołku. Nie pomoże mu krytyka i odrzucenie. Pomoże akceptacja, czułość, bliskość bo to daje kopa do działania. Dobrze, że porzuciłaś decyzję o ślubie. Mam mieszane uczucia co do Twoich uczuć wobec niego, ale tak jak Ci wcześniej pisałam, spróbujcie jeszcze coś stworzyć.. jeśli nie wyjdzie to bez żalu i pretensji do siebie pomyślisz, że chociaż próbowałaś. Zastanów się czy na pewo dasz radę być jego oparciem, i czy go zaakceptujesz? Pomyśl jak to Ty byś była chora a on by Ci powiedział że się Tobą brzydzi? Daj znać za jakiś czas jak to się rozwinęło.

okej zgadzam się z Tobą truskaweczka, ale nie można komuś powiedzieć "słuchaj nie uprawiamy seksu i mam wątpliwości co do bycia razem, bo przytyłeś i obrzydza mnie Twoja skóra" nie wiem w jaki sposób powiedziała to dosłownie sweetdelicja, ale sposób w jaki tu nam mówi, budzi moje wątpliwości co do tego. Można zacząć więcej chodzić na spacery czy jeść lżejsze rzeczy, ale wiesz tu tak naprawdę chodzi o podejście. Bo jak mój mąż tyje to ja nie myślę o tym, żeby od niego odejść.. w każdym razie nie byłby to dla mnie raczej powód do  wątpliwości, no chyba że ważyłby 150 kg, bo wtedy to po prostu robiłby sobie krzywdę. Niepokoi mnie najbardziej wpływ osób trzecich na Ciebie, Sweetdelicjo. Nie rozumiem jak można pozwolić osobom trzecim mówić w tak okropny sposób o swoich mężczyźnie. Od Ciebie zależy czy wejdą Ci na głowę i go obrzydzą czy nie. Masakra..

Zrobie taki myk jeszcze , już od wczoraj zaczęłam, że wspominam najlepsze momenty, to za co chciałam z Nim być , skupiam się na tym co dobre, zmieniam myślenie , perspektywę w różnych sferach, w sumie każdej, żeby się nie denerwować, dołowac byle czym, np wczoraj szybko się sprowadziłam na ziemię, bo powiedział że jako młody chłopak zapalił jakies zioło bo chciał spróbować z ciekawości i ze ostatnio mu się to przypomniało, że może by to zrobił ale lepiej nie, ja oczywiście zamarłam, ale uspokoił że tak tylko mówi, że nie jest głupi, no i żebym nie panikowała bo mi nie zaufa. I cóż odpuściłam głupie myśli.
Nawet nie wiecie jak wam zawdzięczam pomoc dzięki za poświęcenie uwagi i cennego czasu, bardzo mi to pomogło
Kiedy ja się zmieniam , jestem pozytywna, wspierająca, wyrozumiała, zmieni się i partner i wszystko inne na plusik

Pracujemy, ja uczę angielskiego w podstawówce, On rozwozi towary, nie ma studiów, ale nie przeszkadza mi to, dużo czyta, jest rozmowny , inteligentny

Mogłaby mieć je nawet wtedy  gdyby Twój chłopak nie był chory.

Kurczę cieszę się, że jakoś wychodzisz z tego "dołka myśleniowego" i zaczynasz dostrzegać pozytywy Waszego związku Sweetdelicja otwarta komunikacja to podstawa, masz rację trochę jak z dzieckiem trzeba podejść, bo jak zauważyłaś szantaż i płacz nie motywuje i rezultatu nie przynosi, więc trzeba zmienić strategię więcej spacerów, jakiś sport może lubicie? seksu więcej. Jak u Ciebie jest i nie pali to róbcie coś żeby on o tym nie myślał. Bo teraz rozumiem Twoje zmartwienie, 125 kg nawet na chłopa 2 metrowego to sporo. Kilka kilo wypada zrzucić. Jednak on musi sam tego chcieć.. wiem bo sama teraz schudłam 15 kg i to była cholernie ciężka praca. Ale trzymam kciuki Na początku pomyślałam, że kalkulujesz na chłodno, jesteś z nim z litości.. ale tak teraz to przemyślałam i wiem że pod wpływem emocji różne rzeczy się pisze i myśli. Ile macie lat tak w ogóle? planujecie wspólne mieszkanie?

hehehe :*:*:*,
no na serio to nie litość, ja się w NIm zakochałam, imponował mi i w ogóle były motyle i wszystko ) pózniej jak to bywa ciut opadło ale było super, natomiast na moich oczach się utuczył i cóż masakra patrzeć na to, zwłaszcza że sama jestem zgrabną osobą, dobrze się czuję w swoim ciele , ważę 57kg przy 167, więc nawet z tym seksem musimy uważać bo czasem jak mnie przygniecie , sorry ale mam za dobry humor dziś, już sobie poukładałam i uspokoiłam, wierzę że uda mi się Go zachęcić :)do zmian, a kiedy będę bardziej czuła, pogodna no i chętna na seks to i facet szczęśliwszy to może da radę, może dobrze że przelałam te myśli, poczytałam opinie i wiesz, wyrzuciłam to z siebie, teraz odpuściłam wszystko po raz 1. mi się to udało, ja napawdę czuję, że mam to już gdzieś, a wiem z psychologii i sama doświadczyłam że nie stawiając oporu dostajemy to co chcemy akceptuję go, cieszę pozytywnymi stronami nas, związku :)i tak będę trzymać cały czas ile się da, Ja rozumiem gdyby to faktycznie choroba, bierze troszkę sterydowych maści ale też widzę ile zjada więc nie do końca tylko leki tak działają. Wymiękłam ostatnio, już pisałam wyżej że ja uczę angielskiego w podstawówce, kocham swoją pracę, on rozwozi towar ale nie przeszkadza mi że nie ma wykształcenia, też lubi swoją pracę, czyta dużo, jest inteligentny, interesuje Go kino itd :)ogólnie ciekawy świata fajny, sympatyczny chłopak, ma dobre srce i równo pod sufitem

no i tak trzymać myślę, jak Ty będziesz szczęśliwa z nim, to i on z Tobą. W związku co jakiś czas są kryzysy, zwątpienia, czarne myśli, ale jeśli człowiek naprawdę kocha to i to przejdzie. Cieszcie się sobą, spędzajcie czas razem aktywnie i zdrowo, ale też bez spiny, a będzie dobrze :*

Nie zostawię Go, za bardzo mi na Nim zależy, a takie wady to nie problem I pracować nad nimi trzeba, ja pracuję nad swoimi , a on nad swoimi, wykształcenia nie wytykam, nawet przez chwilę tak nie pomyślałam kwestia odbioru.Wyszłam z kryzysu, teraz mam nowe spojrzenie kocham Go i chcę z Nim być, a do ślubu mamy czas jeszcze

Nie należy Pani chyba do grona zbyt miłych osób
Proszę się nie szykować na rozwody, bo jesteśmy z tych co się porządnie zastanowią przed ślubem :0 a wątpliwości ma prawo mieć każdy.

W naszej kulturze utarło się, że to mężczyzna zwraca uwagę na wygląd, a kobieta na walory psychiczne.

Ale wszystkimi nami rządzi biologia. Naturalnie staramy się zapanować nad instynktami i odruchami, które uważamy za "zawierzęce", stąd m. in. monogamia, ale jednak mamy wgrane pewne schematy. Mężczyzna obejrzy się za niedostępną i długonogą, kobieta zwróci uwagę na majętnego i obleganego przez damy. Możemy to racjonalizować i zarzekać się, że nie, ale w większości przypadków coś takiego ma miejsce - i to zupełnie naturalne!

Ja Twoje słowa, sweetdelicja, widzę tak:
Zakochałaś się w chłopaku. Trochę go idealizowałaś, jak to bywa w relacjach, ale przede wszystkim uwierzyłaś mu w obraz, który zaszkicował. A mówił np. o tym, że zamierza rzucić palenie. To mogło sprowokować Cię do myśli "oho, ma silną wolę, podoba mi się". Zaprezentował się także jako zdrowy, a to z kolei mogło sprowokować myślenie "oho, dobra kondycja, nie zginę z nim i dzieci będą też chyże".
A potem minęły miesiące... Lata...
I okazało się, że nie rzucił palenia. Że ujawniła się choroba, o której wcześniej nie słyszałaś lub słyszałaś, ale sobie nie wizualizowałaś, no bo jak mogłaś, skoro jej nie było, gdy chłopaka poznałaś. Co więcej, chłopak utył i to niebagatelnie, bo 20 kg.

Ja bym się na Twoim miejscu czuła trochę oszukana. Po prostu chłopak nakreślił swój obraz, który okazał się nie do końca zgodny z rzeczywistością. Zapewne nie miał złych intencji, jak mówiłaś, był już w związkach i był Ci wdzięczny, że go nie zostawiłaś mimo choroby - i po prostu zataił pewne informacje, żeby móc ciszyć się tą relacją. Przecież jakby Ci od razu powiedział, że nie zamierza nigdy rzucać palenia, a co jakiś czas ma okropne wysypki, to być może byś się nim nie zainteresowała. Zatem jego przemilczenia są zrozumiałe.

Ale zarazem są nieuczciwe... I teraz trzyma Cię chłopak na uwięzi w Twoim własnym poczuciu wrażliwości. Bo Ty masz pewnie poczucie: no kurczę, pokochałam go, a teraz się odwrócę, bo ma wysypkę? Pokochałam go, a teraz go zostawię, bo nie rzuca palenia? Dodatkowo społęczeństwo wywiera na CIebie presję, dobrze to widać na tym forum: skoro go nie akceptujesz, to nie jesteś go warta, przecież od początku wiedziałaś, jaki jest, teraz licz się z konsekwencjami... Czyste wywieranie presji bazujące na stereotypie, że jak kobieta, to ma cierpieć w imię miłości w milczeniu, a jak się zastanawia, bo jej coś nie pasuje, to jest suką. Brak wzięcia pod uwagę, że to Ty możesz być stroną pokrzywdzoną przez manipulacje partnera. Szczególnie rzuca mi się w oczy to, że chłopak dziękuje CI za to, że go nie zostawiłaś mimo choroby. No kurczę, to przecież manipulacja w najczystszej postaci. Wywieranie presji emocjonalnej. Jak miałabyś go zostawić teraz, gdy on taki biedny, doceniający, a Ty wyjdziesz na materialistycznego drania patrzącego tylko na wygląd?

No ale NIE WIEDZIAŁAŚ. Mówił, że rzuci palenie, to miałaś prawo uwierzyć i na tej podstawie ukuć jego obrazek w swoich oczach. Sprawiał wrażenie zdrowego, i to też Ci się podobało. Był szczuplejszy, i to też działało na jego plus. Moim zdaniem wszystko, co wydarzyło się potem, to tylko powolne wychodzenie na wierzch jego mniejszych i większych oszustw i Twoje stopniowe uświadamianie sobie tego, że spotykasz się z kimś, kto zapowiadał na początku, że jest kimś zupełnie innym. A co gorsza, jego "parametry" pogarszają się, bo tyje, objada się śmieciowym jedzeniem i nie próbuje niczego ze sobą zrobić. Dla mnie Twoje wątpliwości są zupełnie uzasadnione. Uważam jednak, że nie ma co "przeczekiwać" i patrzeć, jak zmieni się sytuacja. Tylko postawić ultimatum: zmieniasz pewne swoje zachowania, bo chociaż Cię kocham, to nie interesuje mnie życie z człowiekiem, który o siebie nie dba (jak miałby zadbać kiedyś o rodzinę? I dlaczego miałby swoim niedbaniem o siebie kiedyś absorbowaćTwój czas? Co innego nieoczekiwana choroba, co innego działanie na swoją szkodę z pełną świadomością) LUB rozstajemy się, bo nie chcę przeżyć życia z kimś, kto posiada PEWNE Twoje cechy.

Tylko żeby to zrobić, musisz być pewna, czego od życia i partnera oczekujesz.

To Twoje życie i nie daj się stłumić społecznym szantażom emocjonalnym.

Życzę powodzenia, niezależnie od tego, jaką decyzję podejmiesz .

Say, masz dużo racji w tym co piszesz,sama mu powiedziałam że silna wola to coś co mi imponowąło u Niego i było czynnikiem przemawiającym za tym by z  Nim być.
Co do wyglądu, uwielbia dziewczyny z długimi , kręconymi włosami, ja akurat takie mam i tez nieraz niby zartem ale pół serio mówi że jeśli bym radykalnie ścięła to byłby problem, tak bym Go nie pociągała, bo to akurat jest dla niego ważne , to taki przykład,. Wiem, że są gorsze wady ale tutaj chodzi o jego zdrowie, faje pogarszają bardzo sytuację ze skóra, z jednej str super- zaczał leczenie ,a   z 2 kopci więc szkodzi '/ także czas się na dobre ogarnąć, niby mówi  że przez nałóg nie chce mnie stracić więc wyjdzie z tego ale zobaczymy, poki co odpuszczam i zobaczymy

Sweetdelicja.. wgięło mnie w ziemię. Wiesz wcześniej myślałam sobie, że okej macie kryzys, jesteś młoda, każdy ma tam jakieś wątpliwości, dodatkowo rodzina Ci weszła na głowę i się pogubiłaś.. ale po Twoim ostatnim poście zmieniam chyba zdanie. Twój chłopak jest w szpitalu, i mimo że nie umiera (tfu tfu) nie wiem, obłożnie nie choruje to jednak JEST W SZPITALU. Szpital, przynajmniej po moim doświadczeniu, to okropne miejsce, smutne, często pacjenci są traktowani w sposób skandaliczny, nie wiem czy ta skóra boli Twojego chłopaka i cierpi, ale na pewno jest mu przykro że znalazł się w takim miejscu. Dodatkowo Ty nie akceptujesz jego choroby i nawet "ci się nie chce" do niego jechać. Serio? Choćby mój mąż leżał z zapaleniem gardła - byłabym u niego jak nie codziennie to co drugi dzień. Masz daleko okej często nie możesz, rozumiem - ale NIE CHCE CI SIĘ GO ODWIEDZIĆ nawet raz ? nie rozumiem tego. W takich kategoriach nie patrzy się czy nam się chce, tylko czego chory potrzebuje. I nie trzeba być bez nóg, żeby liczyć na towarzystwo ukochanej, ale widać u Ciebie on nie może liczyć na zwykłą bezinteresowność. A najgorsze w tym wszystkim jest to, że Ty się zastanawiasz "czy tak wypada" czy ktoś przypadkiem nie powie, że jesteś bezduszna, a sama w sobie nie masz takiego odruchu empatii. Smutne..
Może ostro poleciałam, ale mnie takie coś oburza sorry.

Sweetdelicjo jak potoczyły się Wasze losy?