Pamiętnik - czy warto go pisać... - Netkobiety.pl

Pisałam pamiętnik przez 8 lat. Lubiłam to, ale wizja, że ktoś mógłby go kiedyś znaleźć i przeczytać sprawiła, że pewnego dnia pamiętnik wylądował w kominku...

KatCa, ja miałam tak samo - bałam się, że wpadnie w niepowołane ręce. Lepiej i bezpieczniej było pożegnać się z pewnymi pamiętnikami. Ale mam kilka, do których chętnie wracam

Jeśli wróciłaś do pamiętnika sprzed lat to sama odnalazłaś już odpowiedź na swoje pytania. Kazda myśl, spotkanie, zdarzenie jeśli nie chcemy o nich zapomnieć muszą być spisane. Teraz popularne są blog, ale pamiętniki czy dzienniki wg mnie nigdy nie odedją do historii. Mają to coś. Coś czego żaden ekran monitora mieć nie będzie.

Kiedyś pisałam... i chwilami mi brakuje... może jednak pora do tego wrócić...
Na pewno się przydaje, możliwość ubrania myśli w słowa i przelania na papier

Dobrze jest pisać pamiętnik, żeby zobaczyć jak bardzo się człowiek zmienił. Ale taki papierowy ma znacznie wyższą wartość niż ten komputerowy

Myślę, że to zależy od człowieka i rodzaju wyładowania jakiego w danej chwili potrzebuje. Jeden da upust emocjom krzycząc, płacząc, inny pisząc coś albo oddając się swojemu hobby. Albo wszystko na raz. Sama prowadzę pamiętnik. Nie regularnie, ale wtedy gdy mam taką potrzebę. To jest wtedy, gdy nagromadzi się już tyle myśli, że już boli od nich głowa. Przelanie ich na papier pomaga w uporządkowaniu chaosu. Przynajmniej ja tak mam. I po części dzielę się też swoim bólem, który kartki pamiętnika na swój sposób wchłaniają. Mam też czasem chwile takiego szczęścia, że mogłabym skakać do nieba. To także zapisuję. Więc pamiętnik nie tylko do zapisywania cierpienia, ale też i szczęścia. Aktualnie mam jeden rozpoczęty zeszyt(a raczej książkę, bo jest bardzo gruby), a gdzie jest reszta...nie wiem i szczerze, wolę nie szukać tamtych wpisów, nie chcę zlewać jednych żali z drugimi. A czy kiedyś sięgnę do tego co piszę teraz, czas pokaże. Wolę przelać swoje mroczne myśli na papier niż dusić je w sobie Mnie to pomaga w pewien sposób, ale każdy może reagować inaczej. Są tacy, których pisanie pamiętnika jeszcze bardziej zdołuje.

Ja piszę coś w formie "listów".. Zapisuje coś co leży mi na sercu, lub coś co mnie cieszy i wsadzam do koperty zaklejam i chowie do pudełka.. Są to "listy" do kogoś których nigdy nie wyślę ale wiem że są napisane;) Myślę że to fajna sprawa..

Diamond świetny pomysł z tym pisaniem listów - to też forma pamiętniku. Aż sama chyba wypróbuję. Naprawdę genialny pomysł .
Ogólnie jeśli chodzi o mnie, gdy wyleję na kartkę to co mnie boli, od razu jakoś lżej an sercu

Piszę od 12 roku życia. O dziwo czytając pamiętniki z tamtego okresu nie mogę znaleźć nic o moim ojczymie. Widocznie już wtedy chciałam wymazać go z pamięci, bo nawet tam się nie pojawiał. Trochę szkoda, bo ostatnio mnie wzięło na wspominanie, a 90% rzeczy związanych z tamtym okresem świadomie zapomniałam (ale nie podświadomie, bo potrafię śnić o tym, co się działo w tsmtym okresie życia albo miec przeblyski w różnych sytuacjach). Z drugiej strony się cieszę, bo przynajmniej nie mam jak samoistnie katować się wspomnieniami.

Nie wyobrażam sobie nie pisać pamiętnika. Są miesiące, gdzie jest tylko jeden wpis, a czasami piszę codziennie przez kilka tygodni. Prowadzenie pamiętnika to dla mnie pewien sposób radzenia sobie z emocjami - zawsze byłam dość skryta i zamknięta w sobie. Większości uczuć nawet nie potrafię nazwać. To trochę dziwne, bo czytając stare wpisy dokładnie wiem, co czułam, chociaż nigdzie nie ma konkretnego słowa (złość, smutek, bezradność) tylko zazwyczaj suche fakty.

Pamiętniki czytam, kiedy chcę znaleźć coś odnośnie mojej przeszłości. Ale może moja 12 letnia ja miałam rację - czasami lepiej nie pamiętać.