gdy on już nie kocha - Netkobiety.pl

Tak czytam wpisy Was wszystkich i zastanawiam sie czy gdzieś jeszcze są normalni faceci...

Wszystkie z nas miały podobny problem, my stające na rzęsach żeby było dobrze, i dominujący ksiaże, o tak naprawde bardzo słąbej psychice zjadajacy nas swoimi frustracjami. Musimy być silne, postawić się na nogi i znaleźć kogoś kto nasze "stawanie na rzęsach" odwzajemni. Chociaż wiem jakie to trudne, wczoraj, tak jak pisałam, dostałam od niego suche życzenia na fb i co? i cały dzień czekam... Podswiadomie... Na telefon, sygnał, cieplejszego smsa.... Na wiadomość na fb czy cokolwiek innego... Psychika zakochanego człowieka jest nieprzewidywalna, od złości, przez radość, do kompletnego załamania....

Ja po tych życzeniach też czekałam. Odpisałam mu 'haha teraz mnie znasz?' , żeby nie bylo , że jestem taka żałosna. Ale prawda jest taka, że mialam nadzieję, że odpisze jakieś wytłumaczenie, przeprosiny , cokolwiek.... Może wgl nie powinnam odpisywać ? Zdecydowanie nie powinnam o tym tyle myśleć ! jestem na siebie wściekła za tą słabość. Teraz jeszcze najbliższa przyjaciółka jest zakochana i tylko mi przypomina o tych wszystkich emocjach, które ja też przezywałam, choć wydaje mi się , że ona trafiła dobrze. Ciekawe od czego to zależy ? Czy podświadomie wybieramy tych złych ?

Zapewne tak jest. Mój może ogląda coś innego, ale na pewno podobna aktywność go pochłania. Jak my ich dobrze znamy... Dlatego nie ma co rozkminiać, też trzeba zrobić coś dla siebie. Czekanie nie ma już sensu, mam wrażenie, że to tylko nie pozwala zamknąć furtki i iść dalej. Czasem mam takie myśli w głowie, że spotkamy się z exem za miesiąc i padniemy sobie w ramiona...Ale potem śmieje się sama z siebie i mówie - Ty idiotko, po co znowu wdeptywać w to samo bagno.

Takie podejście jest zdecydowanie najbardziej logiczne, ale nie da sie ukryć że podświadomość robi swoje... Mogę milion razy powtarzac sobie "nie myśl" a i tak głowa mi wraca do zeszłorocznej wielkanocy którą spedzilismy razem ,czy majówki gdzie mówił mi że jestem najważniejsza na świecie... no cóz... puste słowa...

Thepass ma rację. Bardzo często zadowalamy się ochłapami, myśląc, że to najlepsze, co nas spotyka. Tłumaczymy sobie,że przecież nikt nas tak nie pokocha, nikt nas nie będzie lepiej traktował. Często wynika to też z tego, że boimy się być same, boimy się tego etapu w naszym życiu, a zapominamy o tym, że taki etap może być wspaniały i może nam pomóc odnaleźć siebie samych.
Zbyt często poświęcamy i gubimy siebie na rzecz drugiej osoby, oczekując tego samego w zamian. Tak się nie da, trzeba zawsze pozostać sobą, ze swoimi zajęciami, swoimi znajomymi, nie bać się wyjść samemu, bo kiedy zostaniemy same nikt na nas nie będzie czekał, a życie wciąż będzie gnało do przodu.

swoją drogą, za dwa dni będę musiała pojechać po reszte rzeczy.
będę musiała się z nim skonfrontować bo zasadniczo osobiście jeszcze mu nie powiedziałam, że odchodzę.
Najchętniej bym to olała i zabrała rzeczy gdy będzie w pracy (egoistyczne ale oszczędzę sobie bólu), ale rodzina radzi żebym załatwiła to kulturalnie czyli dała mu znać, że będę w domu.
Co wy o tym myslicie?

Zgadzam sie z wypowiedzią powyżej Zmierz się z tym, ale zrób wszystko żeby nie pokazać słabości, nie popłakać sie itp.

po prostu to co piszesz akurat do mnie trafia i zastanawiałam się czy jesteś bliżej 20/30stki, czy raczej takie poglądy mają już tylko doświadczeni życiem 40-lakowie po dwóch rozwodach. ale budujące jest to, że jednak jesteś z tej pierwszej grupy.
fajnie, że przedstawiasz nam tu męski punkt widzenia, może trochę bolesny ale prawdziwy.
dokładnie tego samego argumentu na temat powrotu do domu po rzeczy użyła moja mama- żebym nie była hipokrytką i nie była tak egoistyczna jak on.
trudno, jak to się mówi grow some fuckin' balls
(ale do konca bede mieć nadzieje, że jednak on się nie pojawi:P )

A wracając do zadawalania się ochłapami, smutne to ale prawdziwe. Widzę to dopiero teraz, po tych wszystkich przykrych przeżyciach czy po historiach ludzi z tego forum. To niebywałe, że ktoś starając się o nasze względy robi miłe rzeczy, a my dostrzegamy to jako ostateczną ostateczność jaką może zrobić facet dla kobiety. I wyolbrzymiamy to do tego stopnia, że takie drobne czyny zamydlają nam oczy. A przecież mamy inne też wizje, pragnienia, może widzimy to inaczej, może pragniemy czegoś innego w inny sposób.
A bierzemy co nam dają - bo przecież się starają !

Wiecie, ja nie rozumiem jak to jest, glowię się nad swoją sytuacją, włosy staja mi już na głowie z ... rozmyślań, smutku, przerażenia tym światem i ludźmi.
Chłop nie wie czy kocha, mówi ze to skomplikowane, pojawia się, coś tłumaczy chaotycznie, potem znika, potem oznajmia mi ze on już na mnie nie czeka, ze zobaczymy się kiedyś ... oczywista oczywistość, żeby powiedzieć sobie w oczy ze to koniec.
Jak zrozumieć takie traktowanie, zwykłe olanie, kiedy nawet miesiąc temu mówił że kocha, a tydzień temu mówił że chce naprawić to co zostało zniszczone i namiętnie się kochamy ?!
Jak ukryć po tym wszystkim emocje? Dlaczego musimy ukrywać emocje, dlaczego zawsze musimy pokazywać, że nas to nie rusza?
Mam wrażenie, że on uległ jakiemuś urazowi głowy tudzież praniu mózgu. To nie on, każdego dnia dochodzę do wniosku, że to nie może być on, że on by się tak nie zachował. Innego go znałam. Ciągła analiza.
Chyba pisze jak rozemocjonowana nastolatka, którą już nie jestem i w zasadzie pora się ogarnąć. Problem w tym, że takie sytuacje tylko zniechęcają do wplątywania się w bardziej zażyłe relacje damsko męskie i wiem, że teraz nie chce nikogo. Z drugiej strony tez odczuwam potrzebę posiadania tej bliskiej osoby, jednak też wiem, że nie będę potrafiła jej wpuścić do swojego życia tak jak jego bo znowu będę się bała. Co za paranoja.

Wszystkie zadajemy sobie te pytanie... Ja chodzę na randki, rozwijam sie, chodze na fitness bo tam skupiam sie na "wyżej, mocniej, dalej, szybciej", a nie na nim... Ale ta wyrwa w sercu jest... I tak jak wszystkie mówicie, zadawalałyśmy się ochłapami, jak małe bite pieski, jak Pan przywalił kapciem, chowałysmy sie piszcząć pod stół, ale jak tylko wyciągał rękę żeby pogłaskać, przybiegałyśmy radośnie machając ogonkiem...

No i doczekałam sie czego chciałam, napisał dziś do mnie, z głupia frant, czy wróciłam do domu, potem jak zwykle opowiadał o remoncie, o tym że chciałby spróbować torta który robiłam na urodziny itp. Zapytałam się wiec czy przeczytał smsa którego mu napsiałam, i w tym momencie sie zaczeło. Zaczął mnie atakować, że co ja sobie myślę, czy sądze ze po 5 miesiącach od rozstania wrócimy do siebie i będzie super i ekstra, czy po tym jak zmarnowałam mu pół roku życia, wiecznymi awanturami, fochami i nie odzywaniem sie (ON...?)  że licze na cokolwiek, usłyszałam, że chyba zwariowałam, że mam sie zająć sobą, że utrzymywał ze mną kontakt Z GRZECZNOŚCI, bo przecież "ZAWSZE MOŻNA CZEGOŚ POTRZEBOWAĆ I WTEDY DOBRZE MIEĆ SIE DO KOGO ZWRÓCIĆ".  Na koniec wykrzyczał mi, że chyba jestem niepoważna i problematyczna i że w takim razie on będzie ograniczał ze mną kontakt bo jestem pieprznięta...

Czuje sie jakby mnie ktoś obuchem w głowe zdzielił... Co za gnojek...

klaudia współczuję, ale elle88 ma rację.
uznaj to jako zwieńczenie waszej znajomości i zamilknij już na wieki. ale przynajmniej aż o nim zapomnisz/znajdziesz kogoś lepszego;)
postaw w tym miejscu kreske. poświęc kilkanaście dni/tygodni na ryczenie w poduszke, zalenie się przyjaciołom.
czas jest twoim sprzymierzeńcem.
później za jakiś czas obudzisz się rano, otrzepiesz się po upadku i zaczniesz zapominac o typie.
każda z nas to przerabia/przerabiała, da się z tego wylizać! umocni to twój charakter, pamiętaj, że czasem w naszym życiu są potrzebni tacy ludzie żebyśmy później doceniali TEGO WŁAŚCIWEGO:) a także po to żebyśmy nauczyli się jacy są ludzie (partnerzy) i jak zachowywać się w związku.
Ja jeszcze nie analizuję tego bo na razie jestem za słaba i odsuwam trochę myśli o moim, robię wszystko by nie myśleć wcale (jestem teraz u rodziny 300 km od miejsca zamieszkania).  ale któregoś  dnia będę musiała zrobić analizę i wyciągnę z tego jakąś lekcję.
jak coś to żal nam się tu na forum i nie kontaktuj się więcej z tym człowiekiem.
swoją drogą perfidnie to rozegrał ZWODZĄC CIĘ. mój robił to samo. eh.

nooo:) mój to samo, też bym chciała żeby powiedział mi w twarz, a nie zachowywał się zje*anie
twój pękł bo mu jeszcze gęgałaś, ja sobie darowałam pierwsza i walnęłam tym związkiem zanim on mi dosunął takimi tekstami jak twój
trudno, ale to bez znaczenia kto kończy związek, ty na pewno dużo zyskasz jak już się otrząśniesz po rozstaniu.

Okiełznaj je TY jesteś PANIĄ własnej głowy i życia Zrozum, że przed Tobą masa fantastycznych i o niebo lepszych Wielkanocy. Teraz do głosu bardziej dochodzą Twoje zranione uczucia osoby porzuconej.
To bardzo ciężka praca, wiem po sobie, ale można chcieć z tego wyjść i udaje się to dzięki małym, codziennym kroczkom.
Ale MUSISZ najpierw tego chcieć, bardzo, w środku, w Tobie.

Podtrzymuję pytanie, pragnę wyjść ze swojego codziennego marazmu jakim jest myślenie o nim i powód dlaczego mnie tak traktuje.

Mój (raczej już były, uświadamiam sobie,że już jestem singlem ) nie odzywa się. Łaskawie mnie tylko poinformował, że wrócił do siebie ze świąt kiedy mieliśmy wracać razem. Nie odpisał mi na wiadomość, dlaczego akurat tak. Nie odpisał mi również na wiadomość, dlaczego mnie traktuje w ten sposób i udaje, że nie istnieje, co to za gra?! Do tej pory myślałam, że tak zachowują się tylko gimnazjaliści i ludzie ze skopaną psychiką, czyżby na koniec okazało się właśnie, że on jest z tej ligi? Nie odpisał, za to wrzuca zdjątka na fejsika
Ogarnia mnie psychiczna niemoc, nawet jeśli się w kimś innym zakochał, a ja się już dla niego nie liczę, to przecież można to wszystko rozwiązać inaczej, słowem przede wszystkim.
A tu ... chyba przez 1.5 roku zadawałam się z emocjonalnym gimnazjalistą ze skłonnościami do psychicznego gnębienia.
Czy ktoś może mi powiedzieć, o co tu chodzi, może ja jeszcze czegoś nie zajarzyłam ?Mój mózg nie może zaczaić pewnych zdarzeń które tu maja miejsce. Przecież NIC mu nie zrobiłam, do ostatniego dnia przed świętami jeszcze spaliśmy razem w jednym łóżku, a on mnie obejmował !!!!!!!!!!!!!!!!!!

Może nie masz do swojej uczuć a jedynie pożądanie bo ja akurat potrafię o nich rozmawiać.

No, albo w końcu usłyszysz, że "kurde! przecież to normalne, że ludzie zmieniają zdanie" No przecież kochałem Ciebie trzy miesiące temu, czego chcesz więcej?

A ja krece sie w kółko... Już myslałam ze mam świety spokój, ale jednak nie... Ledwie wstaje, na kompie wiadomosc od niego, luźna, miła normlana... Oczywiscie sie złamałam i odpisałam ;/ Pisaliśmy ze 2h. Bezsensu. Powinnam sobie do głowy doczepić piąche która za każdym razem jak mu odpisze strzela mnie w pysk.... Przecież to nie idzie w żadną normalną stronę, on nie rozumie że skoro mnie nie chce to ma sie odpieprzyć, a ja nie rozumiem, że skoro on mnie nie chce to mam go olać ;/

Sama nie wiem już o co mi chodzi... Nie mam serca zablokować gg, tel, fb. Mam już jaja żeby do niego nie pisac, ale kiedy on napisze pierwszy, rozkładam się na łopatki jak gołota pod tysonem ;/

Witam znowu wszystkich i podbijam temat !

Chyba sobie nie radzę. Od 3 tygodni nie widzieliśmy się, nie rozmawialiśmy, tylko nastąpiła jakaś pseudo wymiana wiadomości sms które o kant dupy potłuc można. Zero jakiegokolwiek dialogu, on napisze, ja odpisze i to tyle. Konfrontacja zbliża się wielkimi krokami (oddanie rzeczy, rozmowy nie zniosę ).
Wniosek : kogoś ma - czy już biegają pod rączkę czy też tylko ma kogoś na oku, wiem, że ja już wypadłam z gry.
I choć wiem ze ten związek NIE MIAŁ przyszłości... Nie miał prawa jej mieć NIGDY. I że nie pasowaliśmy do siebie NIGDY. I że ja oczekuję zupełnie czegoś innego od życia niż on, że tak bardzo się różniliśmy ... Nas już nie ma. Niby o tym wiem, ale z każdym dniem chyba bardziej cierpię. Próbuję i nie mogę się obudzić ! ciągle mam wrażenie, że to jakiś głupi sen. Albo jego beznadziejny żart. Czasem myślę, że dobrze się stało, ba! nawet żałuję, że nie skończyło się to pół roku wcześniej, kiedy on już na mnie nie zasługiwał. Każdego dnia robię rachunek sumienia i wartościuje ten związek, każdego dnia próbuję uświadomić sobie, że TAK JEST LEPIEJ. Ale to na nic, ciągle smutek,smutek,smutek wszędzie, wieczorami płacz. Płaczę bo on już nie kocha, a wspominam jak bardzo kochał kiedyś ? ale czy na prawdę kochał ? Czy on wie co to znaczy w ogóle kochać ? Ot takie rozważania. Najgorsze jest to że tak bardzo mu zaufałam i wbiłam sobie do głowy, że on będzie zawsze przy mnie i WIEDZIAŁAM ŻE MNIE NIE SKRZYWDZI ...
Oczywiście próbuję się podnosić, wychodzę do ludzi, nie siedzę sama, aby nie myśleć, ale jak już jestem sama ze swoimi myślami to mam wrażenie, że życie mnie przytłacza, ta sytuacja mnie przerasta i chcę zniknąć. Czuję się nieatrakcyjna, zapomniana, a przede wszystkim NIEKOCHANA. Pozostawiona, porzucona, olana i zdradzona.Przez najbliższą mi osobę, która wypełniała mi każdy dzień - sobą i swoim słowem,ciepłem i innymi pierdołami.
Nie wyobrażam sobie konfrontacji, mam ochotę go pobić. Wiem, że muszę być silna, pokazać, że mi nie zależy. I nie płakać i nie poniżać się już, bo wystarczy mi tego.
Mam tyle myśli, czasem zastanawiam się, czy nie powinnam iść do psychologa po jakieś wsparcie, bo na prawdę uważam, że sobie nie radzę i myśli te mnie przytłaczają. Każdy dzień mam wypełniony obowiązkami, ale mimo wszystko nie umiem uciec od tych myśli, które wiszą nade mną jak chmura gradowa. W kółko myślę o nim, dlaczego tak się stało, co robi, czy znalazł sobie kogoś na moje miejsce (jak to pięknie brzmi), dlaczego tak się zmienił, ile masek skrywało jego prawdziwa twarz, jakie było jego prawdziwe oblicze, którego być może nigdy nie poznałam itp itd aż do rozbolałej głowy .
O losie ! Jak smutno i pusto ! Jakby to powiedzieć, mam serce w strzępkach. Nie wytrzymuje.

A jak jest z Wami,jak sobie radzicie ?

Tak, bo czuję się skopana i sponiewierana przez niego. Kiedyś ciągle płakałam kiedy było między nami źle i się płaszczyłam, zawsze dawalam mu odczuć, że jest górą. On mógl zrobić ze mną co chciał, mógł mną manipulować. Zawladnął moimi uczuciami.
Teraz czuję jednocześnie bezsilność, smutek, żal i złość, wszystko na raz. Po prostu chciałabym, żeby cierpiał chociaż po troszę tak, jak ja.
Uważam, że nie zasłużylam na takie traktowanie jakie mi zgotował, stąd te słowa o agresji, jednak nigdy bym nie dopuściła się takiego czynu, gdyż to by mnie upodliło bardziej i pokazało jak bardzo słaba jestem.
To po prostu jakaś forma obrony. Poszukiwanie jej, niekoniecznie skuteczne i właściwe.

I tu niestety thepass ma racje.
Chociaż ja takiego pajaca z siebie robiłam w stosunku do faceta, do którego nigdy nic poza sympatią nie czułam.Po prostu chciałam go zachęcić do rozmów, bo ja lubię rozmawiać i miałam jakiegoś doła, nie chciałam być sama. Desperacja klasyczna.
Facet się wkurzył, bo widoki na seks zerowe, a ja parłam ostro do związku-platonicznego

Dzisiaj się z tego śmieję, ale wtedy myślałam, że jest niepoważny, że taka okazję na głębokie dyskusje przepuszcza

Tak, wiem. Na szczęście jestem świadoma tego, że cierpię przez swoją własną głupotę bo się gdzieś zapętliłam w tym wielkim kochaniu ... Wyciągnęłam wnioski. Abym je potrafiła wykorzystać w przyszłości, a nie "płynąć" ślepo pod prąd.
Thepass - jak dobrze jest usłyszeć takie słowa. Serio

thepass tak sobie czytam Twoje wypowiedzi i dochodzę do wniosku, że możesz spokojnie założyć osobny wątek typu: porady u thepassa

A jeszcze będe opłaty za to brał możesz być moją asystentką

Jak co to znaczy? Pogoń za niedostępnym lub byciem kochaną przez obiekt, który nie chce z siebie tyle samo dać. Niezdrowe dowartościowanie.

Dobra znawco, jak zatem być tym króliczkiem?

thepass się zobaczy hehe bo widzę, że dużo osób chętnie czyta Twoje wypowiedzi. Jako wkład własny proponuję wstępnie kupię pączka i kawę, zjem i wypiję potem powiem Ci czy było dobre, jak na dobrą asystentkę przystało.

Raczej mnie Twój pączek nie interesuje, ale możesz już robić biznesplan:)

Niekoniecznie. Po prostu musiałabyś znaleźć kogoś kogo nie interesują podchody i uganianie się. Kogoś, kto też wykłada serce.
I go chcieć.

Po prostu wykładasz serce dla kogoś komu się ono nie należy.

I tak bym Ci go nie dała, a o biznesplanie pomyślę hehe pozdrawiam

Dla mnie osobiście wszelkie formy manipulacji są obrzydliwe, co świadczy o niedojrzałości/kompleksach manipulującego. Ale i takich nie brakuje.