Sluuu/ story/ pamiętnik - Netkobiety.pl

Wiem, że nie jestem sama. Tak szybko postępującej choroby dawno nie było. Ludzie o niej nie mówią, bo przecież w naszym społeczeństwie nie można być słabym. Tym czasem co drugi lek wydawany w aptekach to stabilizator nastroju. Koncerny farmacutyczne, zarabiają fortunę, a my stajemy się ich polem uprawnym. Leki pomagają nam trwać, ale nie rozwiązują problemów.

Czas przeanalizować mój system wartości. Najważniejsze to wspaniały mężczyzna wybawiciel. Tak- pragnę jego uwielbienia, miłości i bezpieczeństwa. Prawda wygląda jednak nieco inaczej. Nikt nie jest w stanie nieść Cię na sobie. Dodatkowo, tak naprawdę ja sama tego nie chcę. Jestem abitna, sporo w życiu się napracowałam, żeby być kimś więcej niż marnym tłem. Tylko jak nauczyć moją przeklętą podświadomość tego że sama potrafię dać sobie bezpieczeństwo, miłość i szacunek.

Pozdrawiam, często tu zaglądam i podczytuję, życzę siły i zdrowia

Rozumiem, że te afirmacje  nie zawsze działają, chyba kumam Twój stan ducha, albo mi się tak zdaje.

A może nie chce o tym mówić publicznie...

Happyfull- Jestem umówiona na sierpień, zapisałam się już z miesiąc temu i to do prywatnego tyle czekania. Nie wspomnę, że boję się że nie dam rady tego opłacać. Świat mi się wali. Miałam tyle zapału, bo już lekarz zdecydował że mogę odstawiać paroksetynę, a tu nagłe zwrot akcji. Pogorszenie. Mam traumę przez dwa pierwsze leki, nie dam rady znowu próbować innego, aż podpasuje.
missnowegojorku- chcę mówić publicznie. Chcę zrobić wszystko co mogę.

Sluuu zycze wszystkiego naj Dobrze sie sie zapisalas do psychologa i chcesz zrobic wszystko aby Ci bylo lepiej
Buziaki i nie win siebie

Też Cię czytam;)

Genetyka, chociaz wazna nie jest jedyna podstawa zaburzen depresyjnych. Raczej jest to predyspozycja. Tzn, ze jezeli kilku czlonkow danej rodziny je przejawia, jest wieksze prawdopodobienstwo ich manifestacji u ich potomkow, ale nie pewnosc. Wiec, faktycznie, na genetyczne predyzpozycje wplywu nie masz, ale jest to jedynie frakcja tego, co od Ciebie nie zalezy.

Zdecydowanie masz wplyw na styl zycia- czy jest zdrowy czy nie. Masz tez wplyw na to jak o sobie i swoim zyciu myslisz, w jaki sposob reagujesz. Nie bede bajerowac, jest to prawie niewykonalne, by w glebokiej, klinicznej depresji patrzec z usmiechem w przyszlosc czy tez ratowac sie mantrami. Do tego trzeba miec klarownosc umyslu, ktorej w takim stanie najzwyczajniej brakuje. I tu sie pojawiaja leki. Piszesz, ze bralas paroksetyne. Czy jest to jedyny lek, jaki probowalas? Jezeli tak (a nawet, jezeli nie), to pamietaj, ze jest wiele innych. Tylko z tej samej grupy (zwrotnych wychwytywaczy serotoniny):sertralina, fluwoxamina, fluoksetyna i citalopram, nie liczac tony z innych grup. Czasem na prawde warto sprobowac czegos innego. Np sertraline jest czesto stosowana u pacjentow, ktorzy poza depresja cierpia na stany lekowe.

adlernewman- sertralina była pierwszym lekiem, który dostałam. Zaczęło się w zeszyłym roku, od irracjonalnych lęków. Poszłam do lekarza, przepisał mi tę sertralinę i benzo na okres wprowadzania i nagle poznałam wszystkie najgorsze stany psychiczne i fizyczne. 4 dnia zaczęło mnie palić, piec ciało wewnątrz i na zewnątrz, przestałam spać i pojawiły się stany paniki. Panika trwała nieprzerwanie (a nie te książkowe 20 min), lekarze tylko snuli tezy że może ja źle reaguje na leki, że nie powinno. Później coaxil, pieczenie ustało, ale wielki smutek, lęki, niechęć  i brak apetytu trwały nadal. Dostałam wenaflaksynę i znowu palenie ciała i wszystkie najgorsze stany psychiczne. Gdybym cofnęła czas nie zaczęłabym brać leków. Tu żal do lekarzy. Nie było już wyjścia, bo po odstawieniu nic nie ustępowało. Zmieniłam lekarza, dostałam na 6 m-cy clonozepamum + paroksetynę, później odstawiałam zimą clonozepamum i był sam seroxat, działał. Jednak proszę sobie wyobrazić jaki mam teraz strach przed zmianą.

Obecna paroksetyna radziła sobie bardzo dobrze, 1,5 temu planowaliśmy z lekarzem odstawienie. No i nie doszło nawet do zmniejszenia dawki, a nagle zaczęła się amplituda. Dobrze, źle, smutno. Z tendencją, co raz mniej dobrze.

Witaj sluuu i pozostałe dziewczyny

Sluuu, jak widzisz nie tylko ja czytam ale zebrała sie juz grupka dziewczyn które dają Ci wsparcie i objaśniają możliwe skutki leków. Życie jest takie jakie jest i nie ma recepty jak żyć aby było ono fajne. Nie rozumiem tylko jakie grzechy sobie przypisujesz, czyżbys wierzyła w reinkarnacje i ze w poprzednim zyciu tak narozrabiałaś ze teraz skutki odczuwasz? Jesli tak sadzisz to bzdura, jest tu i teraz i nasze życie w naszych rękach. Jestes młodą kobietką i nie daj sobie wmawiac nawet przez siebie tych bzdur, jak spacerujesz to popatrz wokół siebie, na wspaniałą potegę przyrody, Ty też należysz do niej i jestes równie wspaniała, uwierz w siebie i swoje możliwości. Różne są choroby , ale na szczeście oprócz leków pomaga psychoterapia. Dbaj o siebie , bo życie masz tylko jedno i staraj się je ubarwić . Powodzenia dziewczyny!

Mimo, ze wiek moj jest spolecznie wskazany do malzenstwa i dzieci to nie czuje takiej potrzeby. Po pierwsze wiem o nerwicy, ktora moglabym przekazac dziecku. Nawet jesli istnieje mala szansa, ze nie dostaloby tego w genach to matka bedaca klebkiem nerwow i smutku nie dala by nikomu szczescia.

Zastanawiam się nad sensem istnienia lekarzy psychiatrów. Wszyscy działają na chybił trafił, jak dzieje się źle umywają ręce, lub tłumaczą się postępem choroby. Straszne jest to, że w jednej chwili tracisz kontrole nad swoim życiem i oddajesz je w ręce leku, który może Ci zaszkodzić. Moja przyjaciółka opowiadała mi kiedyś historię o związku jej brata z leczącą się dziewczyną. Pamiętam dokładnie jej słowa. "Nagle jej odbiło i chciała się zabić, normalnie pojechaliśmy za karetką do szpitala psychiatrycznego" Myślę, że leki przyczyniają się do takich sytuacji. Dobrze pamiętam jak spędzałam swój czas w piwnicy zastanawiając się jak to zrobić. Oczywiście nie miałabym odwagi zrobić tego wtedy, ale to jak ostre przedmioty działały na moją wyobraźnię wiem tylko ja. To właśnie były skutki uboczne sertraliny, a później wenli. Rozumiecie? Ja przyszłam z lękami umiarkowanymi i lekką bezsennością. Poznano mnie ze wszystkimi najgorszymi stanami jakich nie można sobie nawet wyobrazić. Zostawiłam pierwszego lekarza. Trafiłam do lekarza dorabiającego poza etatem w jednym większych szpitali w Wawie. Oczywiście "nieformalnie". Uratował mnie. Dał mi benzo i paro. No ale jak pomyślę, że ludzi w mojej sytuacji jest więcej...

Przez ostatnie 2 m-ce miałam wahania nastroju, co z pewnością widać we wcześniejszych wiadomościach. Miałam wciąż dawkę paro 30 mg i czułam się źle. Odwiedziłam w międzyczasie lekarkę (państwowo), która poradziła mi poczekać jeszcze trochę,a później zmienić na Citalopram lub zwiększyć dawkę. Wewnętrzne przeczucie mówiło mi, że to nie ja, tylko lek cos miesza. Po głowie chodziły myśli, może za duże stężenie itp. Zmniejszyłam dawkę do 25 mg i czuję się znacznie lepiej. Tylko jaki sens mają moje wizyty u lekarzy?

Mdłości chcą mnie dzisiaj zabić. Mój organizm się nade mną Pastwi. Wknd był całkiem udany, bo byłam sama we własnym domu. Trochę przerażało mnie to że nie wiem co ze sobą zrobić. Przez chwilę pomyślałam o udaniu się do jakiegoś miejsca z fajną muzyką, ale szybko znikło to w gąszczu innych myśli. No i chyba najbardziej doskwierała mi tęsknota do dziennikarza z którym jeszcze dwa miesiące temu dzieliłam życie. Jak słodko mówił do mnie, jak bardzo uczuciowy był z niego mężczyzna, ale pamiętam też momenty w których zachowywał się co najmniej dziwnie. Niestety moje serce spragnione jest miłości. Słyszę jak wyje i zagłusza wszelkie głosy rozsądku. Zakładając oczywiście to, że ów rozsądek istnieje w mojej osobie. Jak cudownie było być kimś ważnym, kimś pięknym, jak miło było czuć się potrzebną.

A teraz znów jestem, tą złą. :-(

Była chwila przerażenia, ale póki nie będę chciała czegoś świadomie to nie zdecyduje się na opuszczenie domu. W głowie mętlik, "stracisz go", "da sobie spokój z taką niezdecydowaną". Krzyczę do myśli, że to mój czas na dojrzałość. Teraz ja podejmuje decyzję, a nie przestraszone dziecko, które było we mnie do tej pory. Jeśli mój mężczyzna nie wspierał mnie w tak trudnych chwilach, cały czas ubliżając, a na dodatek nie chciał niczego naprawić. To znak, że nie jest on chętny przyjąć odpowiedzialności na siebie.

To się tyczy również dziennikarza, który emanuje swą inteligencją i temperamentem.

Ja podejmę decyzję, ale jeszcze nie teraz, bo w tej chwili mojego życia jestem zagubiona. !!!

Dziś napiszę do siebie.

Przeanalizowałaś już wszystkie możliwe scenariusze. W życiu nie ma się nad niczym kontroli, no może w 5%. Nie masz pewności, że mąż Cię nie zdradzi, że Ty nie ulegniesz czyjemuś urokowi. Nie wiesz kiedy umrzesz, na co będziesz chory, kto z Twoich bliskich będzie cierpiał lub nie. Pragnienie szczęścia zmusza nas do życia w iluzji rzeczywistości. Nie mamy wpływu na przemijanie, nie próbujmy go mieć bo można zwariować!. Ja już zrobiłam jeden krok ku temu. Mam nerwicę i to wynik jakiś czynników genetycznych, ale i pewnych złych mechanizmów zachowawczych.

Mam często takie stany, że dochodzę już do jakiś wniosków. Niestety jak chcę zacząć o tym pisać, zapominam już co udało mi się wcześniej podsumować.
Nie chcę być ofiarą, tak byłoby najprościej dla mnie. Prawda jest bardziej skomplikowana.
Wiem, że jestem atrakcyjna. Nigdy nie musiałam się starać by ktoś zwrócił na mnie uwagę. Problem pojawiał się jak widziałam, że on nie jest mój. Robiłam to wtedy jak w obłędzie, żeby tylko mnie nie odrzucił. Jak już miałam pewność, dopiero wtedy mogłam żyć w związku. MÓJ PROBLEM to lęk przed porzuceniem.

Za idealny dla mnie stan uznałam nie pokazywać, że mi na kimś zależy by nie pomyślał, że jestem słaba. Cel był uzyskiwany- z reguły byłam kochana do szaleństwa za niedostępność i często mnie drażniło, że mam mężczyznę ogłupiałego na moim punkcie. On nie mówił co czuje, ja nie mówiłam co czuje. Żyliśmy nie analizując. Z czasem pojawiała się krytyka moja, jego, ale żyliśmy dalej, tak jakby nam nie zależało na innym stanie rzeczy. On dbał o siebie, ja o siebie. Żyliśmy razem, ale osobno finansowo, psychicznie, z czasem nawet fizycznie (ja nie chciałam już bliskości). Nagle przyszedł moment weryfikacji, okazało się że zachorowałam. Strach i jedna myśl w głowie- on już nie będzie chciał być ze słabą kobietą. Nie zostawił mnie. Jednak jego życie się bardzo nie zmieniło. Wyjazdy na ryby, imprezy, spokojny sen. Matko Boska przecież moje życie się waliło. Jednak człowiek nie przyjmujący odpowiedzialności za innych na siebie, nie zrobił tego nawet wtedy. No, ale nie mogę myśleć ja jedyna poszkodowana. Nie wiem co bym zrobiła w momencie próby. Byłam z nim gdy umarł jego ojciec, bardzo to przeżywałam. W sumie to ja pojechałam do jego ojca do szpitala, kiedy on pojechał do brata.

DO POCZYTANIA- DOJRZAŁOSĆ

Człowiek dojrzały zna swoje możliwości, swoje mocne i słabe strony, swoje
prawdziwe motywy działania i pragnienia. Akceptuje siebie, jest dla siebie życzliwym i
pomocnym przyjacielem. Człowiek o wysokiej samoocenie ma zdrowe pragnienie
stawiania czoła wyzwaniom, ma odpowiednie podejście do popełnianych błędów, z
których potrafi wyciągać konstruktywne wnioski dla dalszego życia, potrafi zachować
dystans w stosunku do nieuczciwej krytyki oraz korzystać twórczo z krytyki uzasadnionej.

Według Frankla, sens jest związany z działaniem celowym i ukierunkowanym
na wartości. Człowiek, aby żyć pełnią życia musi mieć ugruntowane poczucie
pewności celu w życiu. Cel życia prowadzi do odnalezienia samego siebie, daje siłę,
staje się motywacją pozwalającą przetrwać przeciwności. Jest on ściśle powiązany z
wartościami człowieka.

Dla powodzenia związku małżeńskiego szczególnie istotne jest wzajemne
poznanie wartości uznawanych w życiu za najważniejsze, gdyż tylko zgodność postaw
wobec nadrzędnych wartości może wytworzyć trwałą więź osobową między
małżonkami. Stąd tak ważna jest potrzeba wzajemnego poznania postaw moralnych i
ocen dotyczących istotnych problemów życia małżeńskiego i rodzinnego. Właściwa
hierarchia wartości wprowadza ład w życie człowieka, kształtuje umiejętność
porządkowania spraw według ich ważności, prowadzi do koniecznej systematyzacji
życia, poszukiwania celu życiowego zgodnego z wyznawanym światem wartości, a
więc porządkuje wnętrze człowieka, przyczynia się do integracji osobowości.

Człowieka dojrzałego cechuje wysoka empatia, zdolność widzenia spraw
oczyma drugiego człowieka. Gotowość do poświęceń jako wymiar wewnętrznej
mądrości i troski o dobro drugiego człowieka, ostatecznie służy jego rozwojowi.

Tworzeniu więzi w małżeństwie sprzyja, według H. Izdebskiej23, przestrzeganie
zasad:

? wzajemnego szacunku, poczucia odpowiedzialności za wzięte na siebie
obowiązki oraz za spokój, bezpieczeństwo i zadowolenie partnera;
? poszanowania praw, poglądów, zainteresowań, pracy zawodowej i społecznej
partnera;
? bardziej wyrozumiały i tolerancyjny stosunek do współmałżonka aniżeli do
siebie;
? umiejętność wczuwania się w problemy, kłopoty, potrzeby i stany psychiczne
partnera;
? takt i opanowanie w sytuacjach trudnych, denerwujących, niekiedy nawet
spowodowanych nieuwagą czy lekkomyślnością drugiej strony;
? unikanie rozmów ?zasadniczych" w stanie podenerwowania, niezadowolenia,
rozgoryczenia czy zniechęcenia, a zwłaszcza ?wytykania" wtedy wad, błędów i
pewnych niedociągnięć.

3.PRZERWANIE CYLKU UZALEŻNIEŃ
Jesli tkwisz w uzalenieniu, powinienes przerwac nałogowe zachowania, swiadomie wejsc w faze abstynencji i
pozostac w niej nie powracajac do nałogu, dopóki faza ta nie zakonczy sie pomyslnie. Na przykład powinienes
przestac przesladowac kogos, kto nie chce z toba byc; zaprzestac współycia seksualnego z nieodpowiednimi
ludzmi; przerwac picie alkoholu; wyrzec sie obsesyjnego obarstwa; wyrwac sie z nałogowej pracy. Powinienes
wyrzec sie wszystkiego, na czym skupiaja sie twoje nałogowe zachowania.

1.Trzymaj sie ,,trzech rad? Al.-Anonu: ,,Nie właz partnerowi na kark, zejdz partnerowi z drogi, zajmij sie swoim
życiem?.
2.Nie bombarduj partnera ani wymówkami, ani zalotami.
3.Patrz, co sie dzieje z twoim partnerem, aby sie dowiedziec, kim jest.
4.Patrz, co sie dzieje z Tobą
5.Nie reaguj ani na żadne wymówki partnera, ani na jego zaloty.

TRZY RADY AL.-ANONU

Nie włazic partnerowi na kark znaczy zaprzestac ustawicznego sledzenia partnera, chorobliwego zwracania
uwagi na to co robi, albo czego nie robi. Trzeba sobie na razie powiedziec: ,,to nie moja sprawa?. Trzeba tylko
zauważac, co partner robi, albo czego nie robi, bo pomoże to w odrzuceniu fantastycznego obrazu jego osoby i
dostrzeeniu, kim naprawde jest. ,,Zejsc partnerowi z karku? znaczy zaprzestac reagowania na to, co partner robi,
albo czego nie robi. Reagowanie polega zwykle na natretnym wyrażaniu swoich opinii i odczuc na ten temat,
podsuwaniu partnerowi rozmaitych ,,sugestii? i gotowych rozwiazan, adaniu od niego aby sie zmienił itp. Jesli
masz trudnosci w wyrzeczeniu sie takich reakcji, radze unikac nawet obserwowania i zauważania jego zachowan.
Zejsc z partnerowi z drogi znaczy wyrzec sie prób ingerowania w jego życie, a nawet sledzenia i oceniania tego,
co sie w jego życiu dzieje. Oznacza to rezygnacje z dawania mu ,,dobrych rad? lub robienia złosliwych,
poniżajacych uwag, a także prób ,,uchronienia go przed katastrofa?; trzeba raczej samemu nie dażyc do katastrofy.
Niech jego wszystkie zauważane przez ciebie zachowania przestana byc twoja sprawa.
Zajac sie swoim życiem znaczy konsekwentnie wejsc na droge wyleczenia sie ze wszystkich nałogów i ze
współuzalenienia. Szczególnie dla Nałogowców Kochania oznacza to nauczenie sie samodzielnego zaspokajania
swoich potrzeb i pragnien, wziecia odpowiedzialnosci za siebie i wyrzeczenie sie obarczania tym cieżarem innych.
Oznacza te nauczenie sie skupiania uwagi na tym, jak doceniac swoja wartosc, jak ustanawiac swoje wewnetrzne
granice, jak poznac prawde o sobie.

ROZPOZNANIE SWOJEGO UZALENIENIA
Pierwsze ćwiczenie polega na sporządzeniu listy osób, z którymi byłeś w związku wzajemnego nałogowego
uzależnienia. Zacznij od pierwszego takiego związku jaki pamiętasz, zastanawiając sie, czy druga strona mogło być
jedno z twoich rodziców, może starsza siostra lub brat, pierwszy bliski przyjaciel lub przyjaciółka, może pierwszy
psycholog-doradca. Zakończ listę osoba, z która łączy cię to wzajemne nałogowe uzależnienie, z jakim właśnie
zrywasz. Pamiętaj: ta osoba może być partner seksualno-romantycznego związku, ale równie dobrze może nią być
ktoś inny np. jedno z twoich dzieci lub rodziców. Stwórz mała kartotekę: odpowiedz na zestaw pytań w stosunku
do każdej osoby, jaka umieściłeś na swojej liście.

Te ćwiczenia pisemne pomogą ci uświadomić sobie jak przejawiał się każdy z symptomów
nałogowej miłości w twoim życiu 6.

Cykl emocjonalny Nałogowca Unikania Bliskosci;

1.Czuje pociąg do niedostatków i bezbronności Nałogowca Kochania
2.Łaczy się z Nałogowcem Kochania uwodząc go
3.Wpada w euforie pod wpływem pochlebstw Nałogowca Kochania
4.Czuje się wchłonięty i opanowany przez niedostatki i potrzeby Nałogowca Kochania
5.Opuszcza związek dla jakiegoś nałogu, aby złagodzić poczucie wchłonięcia przez partnera

Powtarza cykl powracając do partnera ze strachu przed porzuceniem lub w poczuciu winy albo znajdując innego partnera.

Moje samopoczucie psychiczne uległo polepszeniu. Od dwóch tygodni czuję się dobrze. Oczywiście zdaje mi się że to dzięki zmniejszeniu dawki na 25 mg. Tym nie mniej wyprowadziłam się do rodziców. Ciągłe naciski ze strony prawnika i dziennikarza, nie bolą już tak bardzo.

Może pisane jest mi bycie samą, lub nie umiem żyć w długim związku. Eh, jakiś absurd.

Jedna osoba cierpi, druga też, a i ja przy tym także. No więc dziennikarz wynajął już domek na mazurach na romantyczny wypad. No, ale ja do tego nie podchodzę w taki sposób, żeby tylko karmić swoje ego wspaniałą wyprawą. Przecież chodzi teraz o moje życie. Tak naprawdę chodzi o moje pożegnanie z prawnikiem. Ciągle nie do końca potrafię powiedzieć, że te lata były tylko zmarnowanym czasem. Chcąc zacząć na nowo trzeba zamknąć poprzednią książkę. Mężczyzna z którym miałam spędzić resztę życia. Przeżyliśmy bardzo wiele i czemu tak to się teraz układa? Oboje nie dbaliśmy o nasz związek. Ja byłam na początku skupiona na ciekawym spędzaniu czasu, on też. Tak to wszystko było, nikt nie poświęcał się dla drugiej osoby. No i traf chciał, że to ja potrzebowałam pomocy pierwsza, dostając nerwicy. Okazało się, że jestem sama jak palec, nie bardzo interesowało go moje życie, choć nie odszedł. Może nie umiał się troszczyć, nie wiedział co ma robić, może. Nie wiedziałam bardzo co on takiego robi wracając późno do domu, czemu nie odbiera telefonów po pracy, ale nie uznawałam, że mnie okłamuje. Nie dzielił się tym co dzieje się u niego w pracy, nie planował nic, żył przy mnie, ale koło mnie. Mam mocno naruszony obraz odpowiedzialnego związku, chyba nie wiem jak powinien wyglądać.

Pada deszcz i w końcu zaczyna być chłodno. Tak długo na to czekałam. Dziś w mej głowie świta myśl. Lubię być ostatnio sama. Kupuję stół, który od dawna chciałam kupić. Siedzę i robię to na co mam ochotę, a nie to co przynosi satysfakcję innym. Nikt mi nie mówi, że powinnam gdzieś jechać, coś zrobić, czegoś nie zrobić, jaka jestem, lub jaka nie jestem. Jak dobrze jest być sobą. Jak to jest? No dlaczego coś we mnie nie pozwala mi ratować związku? Dlatego, że partner nie odpowiedni?, dlatego, że ja mam problem, DLACZEGO???

Wściekła jestem jakbym miała wściekliznę. Normalnie krzyczeć mi się chce. Mam do tego chyba prawo. Normalnie jak można tak żyć. Cena mojego spokoju to wynająć mieszkanie i odpocząć od wszystkich. W sumie mnie na to stać, ale wygodniej (patrz.taniej) w domu. Do kogo mogę mieć pretensje- do nikogo, do siebie! CHAOS!

No bierz się dziewczyno w garść! Cholera! Nie bój się, trzeba iść do przodu. Nie pytaj wszystkich gdzie jest ten przód. No więc? Chcesz iść?

A bo miałam cholernie ciężkie dzieciństwo, a bo mam nerwice, a bo mam problemy ze znalezieniem dobrego człowieka, który mnie poprowadzi. Czy może być gorzej? Oczywiście! Przewlekłe choroby, śmierć bliskich, takie jest to życie.

Nie dał mi odjeść. Poniżał się bym przy nim była. Bym pomogła mu wrócić do życia. Straszne jak ten człowiek cierpi. Jak ja, gdy byłam utopiona w lęku. Gdy nie wiedziałam gdzie jest ląd, spokojna ziemia. Wszak otacza mnie wszędzie rzeczywistość, dlaczego mam żyć schematami i słuchać rozsądku? I zdaje mi się że nie ma miłości, głupie serce rwie się do tej wiary w niego, choć on sam jej nie ma. Na dobre i złe, w radości i smutku, a któż wymyślił te słowa jeśli nie wrażliwy człowiek, którego świat pewnie nie szanował, bo był słaby. Czy on sam w nie wierzył?
Pewnie tak inaczej nie byłyby słowami przysięgi małżeńskiej. Pewnie świat obił mu tyłek, ale coś po nim zostało. Powtarzane przez miliardy ludzi. Złudzenie? Czy kładąc się obok swojego męża zdajecie sobie sprawę jak kiedyś wierzyliście w te wielkie słowa. Ponad połowa ludzi powie, że miłość miłością, a życie życiem. Więc jak jest naprawdę. Kim do cholery chce być sluuu?

Zimną życiową egoistką, która zracjonalizuje cały swój świat.Czy może dziewczyną która pisała wiersze i wierzyła w świat większych wartości.

Czy wy wybraliście już swoja drogę? Jak ona wygląda?

Nocuje u mnie bratanica. Mamy swoją noc pod baldachimem ;-P
ah Ikea to ma pomysły.

Tęsknie za d. Nie mogę się doczekać kiedy minie mi ta tęsknota. W normalnym świecie już byśmy żyli długo i szczęśliwie, ale świat który uważałam za normalny istnieje tylko w mojej głowie. Pozwolę sobie jednak trochę pofantazjować. Szczególnie miło wspominając intymność, która budziła mnie do życia. Pierwszy raz czułam takie zespolenie ciał, jakby naprawdę istniała nieziemska siła spajająca w jedność. Być może nigdy już tego nie poczuję, ale chciałabym. Chyba to jest właśnie ten sekret współżycia który przyszło mi zasmakować pukając do drzwi z trójką na przedzie.

Dobranoc nocni przyjaciele.

Chciałabym by ktoś mnie dziś przytulił. Brakuje mi ciepła, wsparcia, zrozumienia, sensu, siły. ;-(

Dzięki ala ;-)
Bardzo mi się ciepło na duchu zrobiło że nie piszę w próżnie. Taka przytulona zasnę dziś.

Boję się dziś złapał mnie pierwszy od roku lęk. Znaczy się taka fala gorąca z napięciem psychicznym. Totalnie się przeraziłam. Jestem w pracy, czeka mnie jeszcze kilka godzin, boję się. Nie wiem czy bym sobie poradziła teraz z tym wszystkim ;-(

Kobieto, jak nie zaczniesz wyrażać swojego zdania nikt za Ciebie tego nie zrobi.

Nie to dziennikarz.
Ostatni wieczór spędziłam na wyjeździe ze znajomymi + p. Cały dzień tryskałam energią i śmiałam się z ludźmi. W końcu upojenie alkoholowe nas wszystkich było już dość duże. Zaczeły się dziwne zachowania w moim kierunku. Wszystko przez to że pewniem obcy mężczyzna, z którym p i inni zapoznali się na wyjeździe zaczął mi prawić komplementy i ciągle mnie prześladował. Nie przejawiałam chęci obcownia z nim, a mimo to czułam że nadchodzi coś złego. Widziałam p który zaczął już nie kontrolować swoich emocji. Widziałam jak tulił sie do nowej dziewczyny naszego znajomego "na wesoło". Mimo to dał mi znać że to ja jestem winna że obcy osobnik mi się narzuca. W dalszej części już się do mnie nie odzywał, tylko udawał jaki jest fajny i jak sie dobrze bawi, aż do kompletnego wyłączenia alkoholowego. Odprowadziłam go do domu i pomogłam się położyć. Dzień dzisiejszy był koszmarem, choć na taki się nie zapowiadał. P wstał i usłyszał co takiego się działo z czego trochę się pośmiał i udał się po piwo. Następnie z każdym kolejnym rozmowy zaczynały się cięższe. "Co my robimy?, "Przecież to wszystko się rozpada", Ja chcę dziecka, " Powiedziałam że się nie stara, że jeśli będzie mnie szanował to przecież możemy iść do przodu. No i w końcu zmęczona poprosiłam o powrót. Powiedział, że on nigdzie ze mną nie jedzie, że zostaje "że wszystko się pier...oli" , generalnie to ja byłam temu winna. Poszłam do znajomej poprosiłam by go zabrali. Jak się okazało został tam sam. Nie odbiera telefonów, a ja panikuje, w myślach krążą najgorsze scenariusze. Wiecie jak widzę to wszystko? Ja go zraniłam odchodząc do innego, on cierpiał tak długo i przez to teraz nie umie być dla mnie dobry. Czuję że powinnam mu to wynagrodzić, czuję że powinnam cierpieć, czuję się jak najgorsze nic, jak trucicielka, jak famme fatale, która skazana jest na cierpienie i na zadawanie cierpienia swoim ofiarom.

Tak jest mój niedzielny wieczór. Mam nadzieje, że żadne z Was nie toczy takiej egzystencji jak moja.

Tak, byłoby najlepiej, ale gdzieś we mnie jest przekonanie, że on jest zły bo ja jestem jakaś nienormalna, że inna kobieta by tak go z równowagi nie wyprowadzała. Kobiety marzą o facetach chcących ślubu i dzieci, a ja to mam ale nie jestem szczęśliwa. Mam wewnętrzny konflikt, chcę stworzyć związek kochających się ludzi, a wychodzi inaczej. Boję się zacząć od nowa, bo boję się że wszystko i tak zawsze kończy się tak samo. Czuję się bezsilna, bo obawiam się że problem leży gdzieś we mnie.