zdrada - Netkobiety.pl

Chcesz walczyć, bo nie stać Cię na samodzielne życie. Słuchaj, może umów się z mężem, że dopóki nie znajdziesz lepiej płatnej pracy, jakoś nie ułożysz sobie życia, niech ci daje te 500 czy 700 zł- powiedzmy przez pół roku.
No i najlepiej rozstać się sądownie: będziesz rozwódką, dostaniesz może coś, co będzie można sprzedać a na dziecko alimenty.

Pozwól, że pociągnę temat alimentów:
"Sąd orzekając rozwód powoduje ustanie małżeństwa. Jednak nie oznacza to, że zerwaniu ulegają wszelkie więzi między byłymi małżonkami. Prawo chroni osoby, których sytuacja materialna po rozwodzie uległa znacznemu pogorszeniu. Mają one prawo ubiegania się od byłego.
W czasie trwania małżeństwa małżonkowie mają obowiązek przyczyniania się do zaspokajania potrzeb rodziny. W sytuacji, gdy jedno z nich uchyla się od tego obowiązku, drugie może wystąpić o przyznanie alimentów.

Orzeczenie rozwodu powoduje, że zasada równorzędnego zaspokajania potrzeb rodziny przestaje obowiązywać. Jednak nie oznacza to, że między byłymi małżonkami wygasają wszelkie obowiązki alimentacyjne.

Rozwiedziony małżonek, który znajduje się w niedostatku, może domagać się dostarczenia środków utrzymania od byłego małżonka. Istnieje jeden ważny warunek. Nie spełnienie tego wymogu spowoduje, iż małżonek nie będzie miał możliwości domagania się od byłego partnera środków na utrzymanie, nawet jeśli będzie znajdował się w niedostatku. Małżonek ubiegający się o alimenty nie może zostać uznanym za wyłącznie winnego rozpadu pożycia. Wyrok rozwodowy musi zapaść albo bez orzekania o winie, albo z przypisaniem winy drugiemu małżonkowi, albo z przypisaniem winy obojgu małżonkom.

Niedostatek to stan, gdy własnymi siłami nie jest ktoś w stanie zaspokoić swoich usprawiedliwionych potrzeb życiowych. Do najczęstszych przyczyn niedostatku możemy zaliczyć:

    niemożność podjęcia pracy zarobkowej wskutek konieczności zajmowania się utrzymaniem i wychowaniem dzieci,
    brak kwalifikacji zawodowych do wykonywania odpowiedniej do wieku, stanu zdrowia i posiadanych umiejętności pracy.'

Nie zmusisz go do milosci.Jesli on nie chce ratowac waszego malzenstwa to sama nic nie wskorasz.Powinnas podjac decyzje.Porozmawiaj z mezem i woz albo przewoz.W tym co jest teraz nie wytrzymasz dlugo a dla dziecka to tez nie jest dobra sytuacja.Chcesz byc z kims kto tego nie chce?Chcesz za 5-10 lat otworzyc oczy i miec zal ze zmarnowalas sobie zycie.Dla mnie rodzina jest wazna i jestem za tym aby walczyc ale jesli to jest walka jednostronna to nie ma sensu.

Cześc WAM.
Dawno mnie nie był.musiała przemyśleć. Mój jeszcz mąż nadal mieszka  z nami.Przejęłam inna taktyke wychodzę z domu, przestałam go pytać, ogólnie stram się ignorować.Zapytałam się go wczoraj  króryś raz z kolei jak długo jeszcze będzie ciągnąc, on nie wie.JA - że ci jest tak  wygodnie, u mnie spanie jedzenie a u niej sex.Żyć nie umierać, co nie.
Jak na razie brakuje mi jeszcze odwagi żeby mu powiedzieć "żegnaj".Ale coraz bardziej przekonuję się.Może dziś bedzie ten dzień.
Liczę że jeszcze jest nadzieja, ale serce mi podpowiada, co innego.Łudzę się że będzie z nami.
Po prostu się boję,  że nie dam rady sama.Potrzebuję jakiego wsparcia, kolezanki maja swoje problemy, rodzice nic jeszcz nie wiedzą.Nie daje juz rady.

Witam was wszystkich.Nie zagladałam bo nie miałam kompa.Naprawa.

A co u nas. Nadal mieszkamy razem, nadal sie z nia spotyka.
Ustalenia sa takie że szuka mieszkania, choć to idzie mu opornie.Dzwonil w kilka miejsc i cena go przeraziła.1000 zł plus media.Nie wiem myslał ze zajdzie za 100 zł.naiwniak.
Była rozmowa sa 2 wyjscia z tej sytuacji, albo sprzedaz mieszkania i ja wracam do rodzicow 400 km stąd, albo zamiana mieszkania na mniejsze z doplatą  dla niego, ale pod warunkiem ze mi nadal bedzie pomagał.
tak wiec wiszę  znowu w zawieszeniu.Ide dzis do psychologa.Męczy mnie ta sytuacja.
Boje się że tak bedziemy tkwić jeszcze parę miesięcy.ja sie męczę i on też>ale jakoś nie widać żeby coś robił.ja też nic nie robię dużo gadam zero działania.Ale już tak przynajmniej nie płaczę.pomału przyzwyczajam się do tego że,nie bedzie z nami.Miewan jeszcze dni gorsze ale myslę, że jakoś sobie dam radę.Nie mogę się załamywać.ktoś napisał,że my sobie płaczemy a "jeszcze mąż" i tak sobie z tego nic nie robi.szkoda naszego zdrowia, łez.Szkoda naszych nerwów.

Wkurza mnie to,że nie potrafi siąść jak dorosły i poważnie pogadać.On  nadal się zastanawia, tylko nie wiem nad czym.być ze mną nie chce.To o czym on ma myśleć,chyba o tym jak u mnie przezimować.

jestem badzo zła na niego, za to co zrobił mi i dziecku.

Nie będę Ciebie obwiniał. On czuł, że Ty go nie kochasz. Odsunęłaś się od niego. Seks to on inicjował. Widzisz, zarówno kobieta jak i facet pragną czuć, że są kochani, że są pożądani.
Zapoznaj się z polecanym wątkiem "Jest źle - mam 36 lat i rozwód", tam są opisane takie sytuację. Zapewne to Ci pomoże.

dasz radę
bo będziesz musiała
bo nie masz wyjścia;)
tak ty napisałaś

ale dasz radę także dlatego, bo .. ty to ty... i dasz radę i pójdziesz do przodu

a kiedyś rozejrzysz wię wokół i zauważysz ze zdziwieniem, że twój były.,.. został daleko w tyle za tobą...

Dasz rade.Ja dzisiaj wygralem sprawe rozwodowa.I chociaz nie ciesze sie ze jestem rozwodnikiem to jednak mam satysfakcje ze udowodnilem juz ex zonie ze to ona zniszczyla nasze malzenstwo.Trzeba isc do przodu ja stalem ponad rok czasu w miejscu ale teraz zaczynam nowe zycie i jestep pewien ze za jakis czas ona ex bedzie zalowac tego co zrobila a ja z usmiechem na twarzy powiem Jej ze ma tego co chciala.Trzymam za Ciebie kciuki a co do orzekania o winie to warto o to walczyc.