Widmo rozwodu- depresja - Netkobiety.pl

Jak Ty chcesz walczyc?
Juz wystarczajaco sie upokorzylas.
Ile lat ma Twoje dziecko?

Tak jest , że kiedy coś w związku się nie układa , to wina leży zazwyczaj  po środku. Spotykam się z fenix na wielu wątkach od bardzo dawna , coś niecoś o jej życiu wiem.Co.s niecoś...
Z tego co pisze w różnych swoich postach wnioskuje , że to jej małżeństwo od początku było nieporozumieniem.
fenix , ciągle powtarzasz , że Twój mąż jest atrakcyjnym facetem , i że nie chcesz się z nim rozstawać , bo go kochasz.Czyżby?
Nie mogę zrozumieć , jak można nie kochać własnego dziecka , a jego ojca tak.Myślę , że tu może chodzić o zupełnie coś innego.Ten mężczyzna swoją atrakcyjnością i powodzeniem u płci przeciwnej podbudowywał Twoje poczucie wartości.Był z Tobą , ożenił się z Tobą , więc czułaś się wyjątkowa kobietą.
Teraz kiedy postanowił odejść straciłaś grunt pod nogami.Poczułaś się nikim.Nic nie wartą kobietą.
Twój problem zapewne wywodzi się jeszcze z dzieciństwa , bo jak pisałaś nie czułaś się kochana przez swoja matkę.Ona nie nauczyła Cie czym jest miłość, i jak ją okazywać.Nigdy nie chciałaś mieć dzieci , a kiedy zdarzyła się ciąża, za namową męża postanowiliście , że jednak urodzisz.Czy gdyby nie dziecko pobralibyście się? A może to był chwyt , żeby go przy sobie zatrzymać...na dziecko?...Przecież tak bardzo Ci na nim zależało, a chodziliście przed ślubem już dość długo...Przepraszam za moje śmiałe domysły , ale takie bywa życie.
Jak sama stwierdziłaś jesteś zimna i wyrachowana.Nie kierujesz się sentymentami.Dziecko jest dla Ciebie kulą u nogi i ciągle żałujesz ,że jest.
Gdyby nie ono zapewne skończyłabyś szkołę , łatwiej byłoby Ci znależć pracę , zarobione pieniądze mogłabyś wydać nie na pieluchy czy nowe buty dla syna , tylko na kosmetyczkę , solarium czy ciuchy.Tylko to jest dla Ciebie ważne.Ta Wasza rodzina to zwykła fikcja. Puste życie na pokaz.
Nie chcesz rozwodu, bo to oznaczałoby Twoją definitywna porażkę.jak to w pewnym wątku napisałaś " lata praktyki" w zabieganiu o względy męża wzięłyby w łeb.Jak to możliwe , że ani kolacyjki , ani wizyta u kosmetyczki , obiadek , spełnianie fantazji w łóżku nic nie dały?
Nie pozwól się wypalić w tym toksycznym związku.Nie ma w nim uczucia.Popatrz na swojego syna , który Ci bezgranicznie ufa.Postaw na jego szczęście, pokochaj szczerze i daj się pokochać.Sama zobaczysz jaka to daje niesamowita siłę.Uwierz mi , że dziecko tylko wtedy jest szczęśliwe , gdy wychowuje się w poczuciu bezpieczeństwa i miłości.Sama obecność ojca nie wystarczy.
Miej odwagę coś w swoim życiu zmienić.Raz na zawsze odciąć coś co Cie niszczy od środka.Uwierz w siebie i swoje możliwości.Nie potrzebujesz do tego swojego męża.Być może jego podejście do życia utwierdziło Cie w przekonaniu , że to inne wartości są ważniejsze niż rodzinne ciepło, serdeczność , człowieczeństwo.Podporządkowałaś się całkowicie jego hierarchii wartości.I pogubiłaś się w tym wszystkim.Bo tak na prawdę to myślę , że jesteś osobą bardzo uczuciową, jednak nie masz odwagi być sobą.Odważ się zacząć życie od nowa.Inaczej przeżyjesz je w poczuciu pustki i niespełnienia.

Jeanne masz racje to porażka że mimo tylu starań nie umiałam mu dać tego czego oczekiwał,  jednak w wielu kwestiach się mylisz.  Zaraz przed zajściem w ciąże chciałam skończyć ten związek bo czułam że,
on nie kocha mnie a jedynie odpowiada mu obecna sytuacja. Decyzja o ślubie była jego inicjatywą tak jak i dziecko i byłam bardzo zaskoczona i szczęśliwa w końcu zrozumiał że to właśnie ja jestem tą jedyną .
Owszem był zawsze przystojny ale nie aż na tyle by  kobiety mu padały do stup to uległo zmianie gdy podjął prace w drukarni tam ciągle nowe kobiety miłe sympatyczne ośmieliły go utwierdził w przekonaniu że dobra bajerka czyni cuda i tak było. Kiedy pisałam że mam żal że moje życie wygląda tak a nie inaczej nie chodziło mi o to że nie umiem kochać bo tak nie jest jednak że nie tak jak powinnam a to co innego powiedziałam że kocham syna ale tak jak moja matka mnie nie tak bezwarunkowo. Powodem był zapewne mój mąż to jego stosunek do mnie spowodował ten żal do syna , bo po porodzie było tylko gorzej nie było tak jak dawniej już nie mogła mu zaimponować byłam kurą domową dobrą do zarabiania pieniędzy i siedzenia przy dziecku gdy szedł na piwo.
Stałam się niańką i to bolało nie kobietą ale niańką.
Nie kocham męża za wygląd czy za pieniądze mieliśmy chwile gdzie było cudownie mieliśmy plany o domku o ogródku o kubusiu który goni psa ale czar prysł.
Problemy zaczęły się od wyobrażeń jak wygląda partnerstwo dla niego ważny był przykład jego mamy która pracował, prała sprzątała wychowywała dzieci i nikt nie pytał kiedy je czy też kiedy ma czas dla siebie.  Mój mąż myślał że ja też taka będę  ale ja  chciałam pomocy w domu nie byłam pedantem a już najmniej  po 8 godzinach tyrania na produkcji miałam stania przy zlewie czy przy żelazku.
On jednak dawał przykład swojej mamy i tak wojny trwały w końcu problemy umilkły bo on znalazł rozwiązanie olać to i tak regularnie co 5 miesięcy pojawiały się fale smsów i wyjścia a ja cóż próbowałam coś zrobić by było jak kiedyś. Gdy przyjemnością był spacer albo gra w karty a rozmowy o wspólnej przyszłości rysowały piękne widmo.

fenix , dobry związek nie polega na tym , żeby tylko jedna ze stron zabiegała o tą drugą, na spełnianiu jej oczekiwań.Nie jesteś szczęśliwa w tym małżeństwie, bo nie czujesz się spełniona jako kobieta,a przy tym nie masz możliwości cieszyć się macierzyństwem.Wiem , to okropne tak codziennie
za friko maścić komuś du** nie otrzymując nic w zamian.
fenix , Ty żyjesz złudzeniami...wizją marzeń bez pokrycia.Jeżeli tak bardzo chcesz utrzymać ten związek na siłę , to przynajmniej niech on wie , że na Twoich warunkach.
Uwierz mi, że teraz wszystko widzisz czarno i nie wyobrażasz sobie życia na własną rękę.Nie ma sytuacji bez wyjścia.Wiele kobiet zaczęło się spełniać dopiero jak rozstały się ze swoimi partnerami.Nie mów mi o miłości...Ty się w tym związku dusisz...Boisz się po prostu co będzie dalej , jak będziesz żyć inaczej , bez niego...pomyśl , czego w życiu tak na prawdę chcesz, jak chcesz by wyglądało Twoje życie...
Tak myślałam , że Twoje podejście do dzieci , do Twojego syna nie wzięło się z powietrza...To zapewne Twój mąż przyczynił się do tego , że przesiąknęłaś taka goryczą , zwątpieniem , poczuciem bezsensu...

"zatrzymać przy sobie męża" co za niefortunne stwierdzenie........

I tu się mylisz Jeanne  myślisz że nie zdaje sobie sprawy że mam przewagę w tej kwestii nad mężem bo ją mam jak mi doradziła koleżanka bierzesz dobrego adwokata i po problemie nie chce sprzedawać domu bo nosiłam tam cement na taczkach , bo kładłam kamień na ścianach i bo to miał być nasz dom.
Marzenie męża i moje.

Mam nadzieje że będzie tak jak przedtem tak jak na samym początku............:(
I tak niem mam już nic do stracenia.

współczuję Ci, na pewno nie jest Ci łatwo. ale w końcu to się jakoś rozwiąże.. może teraz boli ale jakoś się ułoży, z nim czy bez niego.. najważniejsze że masz dziecko, ono powinno być najważniejsze i dla niego musisz walczyc i mieć siły.. nawet jeśli czeka Cię rozwód to musisz być twarda by dziecko jak najmniej boleśnie odczuło Wasze rozstanie.. trudno burzyć tyle wspólnych lat, marzeń, planów i tego co juz udało Wam się osiągnąć ale czasem trzeba by zacząć coś innego, by mogło zdarzyć się w życiu coś lepszego i bardziej wartościowego.. Fenix, nie poddawaj się..

Życzę Ci żeby i tym razem problemy minęły i żebyś była szczęśliwa.

skoro rodzice, jak piszesz,dali ci na dom-to już świadczy o ich dużej miłości do ciebie!tak to już czasem jest,że przedkładasz swoje zdrowie,marzenia i wogóle ,nad szczęście dziecka!zawsze jest,że np.wolisz kupić sobie tańszy ciuch(a ten ekstra jeszcze pewnie kupisz-później-choć nie zawsze tak jest),bo spodobało ci się coś pięknego dla dziecka(daję tylko taki prosty przykład z mojego życia),
twoi rodzice cię kochają,pragną szczęścia twojego i swojego wnuka.boli ich pewnie,że się nie układa,bo chcieli by dla was jak najlepiej.ale będzie ich boleć jeszcze bardziej to,że mąż cię nie szanuje jak na to zasługujesz,że zrobił dziecko,pobawił się w rodzinę i jak mu się znudziło to sobie poszedł(a wy cierpicie),że tyle lat zmarnowałaś dla drania!nie będzie wam wszystkim łatwo:tobie przyznać się im do porażki życiowej,im zapewnić wam byt,
albo zapukaj do instytucji,które mogą ci pomóc-chociażby Opieka Społeczna.wiem,że to nie jest łatwe iść do nich(MNIE SAMEJ NIE BYŁO ŁATWO JAK MĄŻ STRACIŁ PRACĘ I URODZIŁA SIĘ CÓRCIA,ale pomogli nam) i prosić o pieniądze,ale wierz mi-niektórzy tam idą ,choć mają pracę(na czarno,bo nikt im tego nie udokumentuje),pieniądze-ale w świetle prawa,,im się też należy"!a tobie się nalezy ta pomoc naprawdę-nie masz pracy,masz małe dziecko,które ma ogromne potrzeby,mąż wam nie pomaga(opisanie im twojej sytuacji też jest ważne)twoi rodzice nie są w stanie finansowo wam pomóc.a może tam pomogą ci znaleść pracę,skierują na jakiś bezpłatny kurs,potem pomogą w znalezieniu pracy?tak ja bym zrobiła,ale to twoje życie.ale jedno jest pewne-zrób coś dla siebie i dziecka,coś co poprawi waszą sytuację(nie pij i nie rozmyslaj już tak o tym co już się stało,tylko walcz o wasze lepsze życie!)
dla dobra dziecka i swojego trzeba czasem przyznać się do błędu,otrząsnąć się,,jak FENIKS Z POPIOŁÓW"I żyć dalej,jesli nie życiem we trójkę z mężem ,to we dwójkę ze synkiem(lub z rodzicami)
wierzę,że ci się uda poukładać sobie życie na nowo:)

Tez mi sie tak wydaje:)
Jeanne tu nie chodzi o dom o majatek, mnie sie wydaje, ze on tak ja sterroryzowal psychycznie ze ona podswiadomie wie ze sobie nie poradzi bez niego noi wciaz go kocha.
I zrobi wszystko zeby ratowac to malzenstwo.
Chociaz moim zdaniem tu juz nie ma czego ratowac:(

Jeanne przeczytalam tego posta, fakt bardzo podobny do sytuacji.
Teraz juz nic niewiem.
Ale pomijajac to, dlaczego nie odejdzie od meza.
Fenix decyzja nalezy do Ciebie.
Ale pamietaj,ze lata uciekaja i przez ta chora sytuacje cierpi dziecko, a ono nie jest niczemu winne.

To już nieważne on ma już swoje zycie tyle ze zostawił dziecko jestem zdołowana miał dziś ze mna pogadac odnośnie syna jak ma zamiar pomóc w jego opiece ale nie przyszedł i nie odbiera telefonu.
A najgorsze w tym jest to że   mój ojciec wylądował w nocy w szpitalu stan krytyczny przewlekłe zapalenie płuc, i prawdopodobnie przeruty raka a ja nawet nie moge do nich pojechac bo tatuś nie łaskaw zostac z synem. Jeanne może touzależnienie ale powiedz alkocholikowi że alkochol jest be.
Dlaczego wszystko musi byc naraz.  Chciała bym zasnąc i się nie obudzic ni wiem czy  długo wytrzymam .
Jeśli wytrzymam to w poniedziałek zjme sie rozwodem  , ale do tego czasu nie wiem czy przetrwam siedze i płacze bo co moge jeśli to znowu rak to już koniec i to moja wina moich złych wyborów .

Nie pytaj sie go jak ma zamiar pomoc w opiece.
Sad Ci przyzna alimenty i rob rozwod z orzeczeniem o winie koniecznie, dobrze zebys miala jakies dowody na jego postepowanie.

Jak masz na imie Fenix?
Jakos tak cieplej po imieniu mozna sie zwracac
A co do pomocy prawnej, to zapytaj w urzedzie gminy w pomocy sojcjalnej:)

Milo mi Kaska jestem

Fenix,wytrzymaj.Dziś to wyglada tragicznie ale uwierz po jakimś czasie spojrzysz z innej perspektywy. wiem co piszę bo przeszłam podobna sytuację. Postaraj się dla siebie samej,dla synka.

Nie tłumaczy go to fakt,ale to człowiek.Ma uczucia,lęki,obawy. . Może dojdziecie jeszcze do porozumienia,może nie wszystko stracone.

Nie ma się co oszukiwać.....do jakiego porozumienia skoro on totalnie wszystko "zlewa" przepraszam za wyrażenie....ale innego słowa nie znalazłam....Po co Fenix ma się oszukiwać....Im szybciej się z tym upora tym lepiej....I warto posłuchać rady Ewel

Słuchaj Fenix, jedynymi osobami, które powinny mieć wyrzuty sumienia jest twój mąż i ta kobieta. Ty po prostu w zwykłym odruchu postanowiłaś się zemścić, to było działanie czysto emocjonalne, ale nie powinnaś mieć wyrzutów sumienia, ani czuć się z tym źle. Miałaś święte prawo się tak zachować, to była jedynie desperacja i chęć jakiejś sprawiedliwości. I tak masz o tym myśleć. Zarówno on, jak i ona powinni ponieść bolesne konsekwencje swojej zdrady, a ona na pewno je poniesie. Ty tylko zadbałaś o to, by tak się stało, nie masz się co zadręczać.

Przeżywasz teraz ciężkie chwile, chciałabym Cię zapytać czy potrafisz wyobrazić sobie rzecz, po której nie pozwoliłabyś mężowi wrócić? Jeśli tak, odpowiedz sobie szczerze czy i jakie są szanse, by się wydarzyła naprawdę. Świadomość granic wiele daje. Pozwala się pełniej rozumieć i kochać. Niestety nie ma bezgranicznej miłości.
Mam jeszcze jedno pytanie: na ile motorem Waszego działania stał się podskórny strach (że zostaniecie sami, że trzeba dzielić rzeczy, walczyć o dziecko) a na ile jest nią miłość? Czy masz prawdziwych, nie internetowych, przyjaciół, którzy udzielili by Ci wsparcia akceptująć każdą Twoją decyzję?

Dobrze, że działasz i podejmujesz decyzje. Należy walczyć tak długo, jak długo ma się taką wewnętrzną potrzebę i przekonanie o słuszności własnego postępowania. Choćby po to, by móc powiedzieć sobie, że zrobiło się wszystko, by uratować coś, co dla Ciebie jest najwyższą wartością. Wspaniale, że potrafisz o swojej sytuacji rozmawiać z innymi. Ważne, że masz przyjaciół. Czytając Twoje wypowiedzi, także na inne tematy, widzę, że jesteś silną, otwartą kobietą, która potrafi zawalczyć o swoje. To imponuje. Ważne jest jednak, by wiedzieć o co się walczy - czy jest to Twoje wyobrażenie rodziny czy jest to ten konkretny facet, który obok ciebie aktualnie stoi.
Pamiętaj, że człowiek, który nie jest sam wewnętrznie szczęśliwy nie jest w stanie ofiarować komuś szczęścia. Nie uszczęśliwisz kogoś (rodziny) na siłę, możesz się jednak swoim szczęściem podzielić.
Życzę Ci wewnętrznego spokoju i odpoczynku po tej okrutnej huśtawce emocjonalnej ostatniego miesiąca. Zapraszam na Jurę. Trawa się zieleni, a skały i zamki wyglądają cudownie w promieniach wiosennego słońca

Zapewne jest to wynik przywiązania i to bardzo silnego dodatkowo masz wspólne wspomnienia i resztki uczuć to nie jest łatwe. U mnie do tego dochodzi nadzieja bardzo mała ale jednak bo on zapewnia że chce coś zmienić naprawić.