Mam strasznego doła, czy to już depresja? - Netkobiety.pl

Witam, witam ..Tak, wiem- długo się nie odzywałam, ale .. nie chciałam sprawiać problemu, zajmować innym czasu.
Hm.. chciałabym napisać- wielkie postępy. Jednak nie lubię kłamać i nie zamierzam, aczkolwiek jakieś postępy są.
Zacznę od tego, że byłam znów u psychiatry. Mam więcej leków- i na dzień i na noc. Nie ma dużych zmian po nich, aczkolwiek zdarza się tak, że zasypiam po nich prawie jak dziecko, nawet nie wiem kiedy. Niestety nie zawsze tak jest. Wciąż miewam nieprzespane noce, koszmary, lęki nocne.
Co do psychologa szkolnego, to chodzę do tej pani raz w tygodniu na 2h. Jest zadowolona ze zmian jakie zaszły, choć ostatnio powiedziała mi, że .. że mogę w końcu doprowadzić do tego, że będą musieli mnie odizolować od wszystkich, chyba nie muszę tłumaczyć co miała na myśli.
Boi się o mnie, bo ostatnio zamiast po żyletkę sięgnęłam po nóż. Gdy miałam przypływ emocji. Nie mogłam się powstrzymać, nie wiedziałam jak.. znów nałogowo się tnę kilka razy w tygodniu.
Ciocia ostatnio była w szkole i właśnie pani dała jej książkę, żeby mogła więcej się dowiedzieć na temat takich osób jak ja, jak im pomóc, jak z nimi rozmawiać. Przyznam, że przeczytałam trochę. Książka opisuje patologie wśród młodzieży. Od pani psycholog dowiedziałam się, że moja ciocia powiedziała jej, że jak ja jestem za długo w łazience to Ona się o mnie boi.
Ja nie chcę im sprawiać problemów i dlatego.. dlatego chciałabym to wszystko zakończyć
Ostatnio moje myśli samobójcze się nasiliły. Chciałabym jutro pójść do pani psycholog w szkole i jej powiedzieć to bo czuję, że jak komuś nie powiem to coś większego zrobię. Ale się boję.. Boję się pójść i powiedzieć :"Proszę pani, ja czuję, że zaraz się potnę"..
Wczoraj miałam fatalny dzień. Nienawidzę 26 maja.. To dzień Mamy. Nie lubię tego święta, nie znoszę
Dodatkowo znów dzwonił Ojciec- powiedział, że mam nie oddawać słuchawki bratu, bo ostatnio go unikam. No a co mam innego robić? A bo nie wspomniałam, że.. że podczas pobytu Ojca w Polsce udał się on do tego psychiatry bez mojej wiedzy. Nie wiem o czym rozmawiali..ale zapewne psychiatra powiedział mu wszystko, wszystko ..
Ja teraz nie spojrzę mu w oczy, nie będę potrafiła.
Ja.. Ja tak naprawdę nie czuję już więzi z ojcem.. nie jest tak, że mam serce z kamienia, po prostu   za bardzo się oddaliliśmy.
Eh, na dziś chyba tyle. Już i tak strasznie się rozpisałam.
Pozdrawiam.

Tak, ja wiem, że mam wszystko konsultować z psychiatrą, ale On do mnie nie przemawia.. Nie przepadam za nim, naprawdę. Ostatnio powiedział, że chciałby, żebym poszła do szpitala. Zapytał się czy chcę- wiadomo, powiedziałam, że nie. W ogóle jak u niego jestem to się czuję dziwnie, nie łapiemy kontaktu, on sobie gada, na jego 30 zdań ja wypowiem góra 3.
Tak, wiem, że pani psycholog chce mi pomóc- i wobec niej(jedynej) jestem szczera. Nie ukrywam przed nią faktów, z każdego cięcia muszę jej się "spowiadać", gdyż chce dotrzeć do tego dlaczego wciąż to robię.
Tylko.. tylko, że mnie się wydaje, że ja im sprawiam za dużo problemów. Ciocia jeździ ze mną do tego psychiatry i do szkoły czasem bo.. bo chce mnie spokój. Wiem, że każdy by skorzystał na tym, gdyby mnie już nie było. I ja, i Oni.
Wiem, wiem .. staram się jej mówić wiele i przełamywać strach i lęk. Ostatnio pani psycholog powiedziała, że się nawet trochę otworzyłam i prowadzimy normalne dialogi. Ale, że ja zazwyczaj mówię półsłówkami typu :"Poniekąd, pół na pół, trochę, może"  i itp to pani psycholog zrobiła listę słów, których nie mogę u niej używać. Rozbawiła mnie tym , siebie chyba też
E tam, ja właśnie inaczej uważam - jego Ja nie interesuję. Ojciec poszedł do tego psychiatry bo nie chciał, żeby wyszło, że się nie przejmuje.. Przecież jak był w szkole u pani psycholog to potem miał ze mną rozmawiać i co ? I nic.. a cioci powiedział, że przeprowadził ze mną rozmowę. Znów kłamał ..
Właściwie to on nie wie przez co ja przechodzę, nie zna mnie.  Bywa raz na tzw. ruski miesiąc i co z tego. Ja już nie potrzebuję rozmów z nim, lepiej się czuję, jak on jest za granicą.
Co do szkoły to hm.. Wstyd się przyznać, ale zawaliłam trochę. Ale mam być szczera, więc mówię. - mam zagrożenie z chemii, tzn. wypada mi 2, ale, że trzeba było próbne oceny wystawić to pani musiała mi wystawić zagrożenie bo spr. jeszcze nie pisałam. Tzn napisałam go w ten poniedziałek. A tak to z innymi przedmiotami jako tako. Może być.
Co do polskiego to będę miała na koniec 3. Olałam wszystko ostatnio. Totalnie. Ale nie miałam zupełnie sił. Choć uważam, że nawet jak bym się starała to i tak nie miałabym lepszych ocen.
Moja pani wych. mówi, że jestem zdolna, ale muszę pierw sama się pozbierać i wyleczyć(pani wie, że chodzę do psychiatry i psychologa, ale samego faktu, że się tnę i itp. nie wie). Także jakoś dobrnę do końca roku.
Co do rówieśników to hm.. w szkole staram się zachowywać w miarę normalnie i nie odstawać od grupy. Zakolegowałam się z jedną dziewczyną w klasie- podobna dość do mnie, też cicha i spokojna. Taki "kujon klasowy" w pozytywnym tego słowa znaczeniu. Nie spotykamy się po południu, jedynie widujemy się w szkole, ale czasem popiszemy w weekendy na gg.
A tak to z nikim się nie spotykam, siedzę w domu. Pomału nawet zaczęłam tracić kontakty z przyjaciółkami..
Eh, to chyba tyle na dziś. Muszę zmykać do nauki.
Dziękuję za odpowiedź i pozdrawiam.

Sama nie wiem dokładnie z jakiego powodu mi to zasugerował. Tzn. mówił coś, że to, że jeżdżę do niego co miesiąc nie wystarcza, że On chciałby, żebym była częściej, bo trzeba też podejmować inne leczenie. I wtedy powiedział o szpitalu, że dobrze by było. No ale ja od razu powiedziałam, że nie ma takiej opcji.

Diagnoza? O ile coś wystawił .. tzn, jakaś depresja, zaburzenia i itp. Co jeszcze to nie wiem, mało o tym mi wspominał. Zazwyczaj pisze coś w sowich papierkach i nie mówi wprost co mi jest.

Tak, nie mam do niego zaufania..W ogóle.
Wydaje mi się taki hmm.. nie chcę tu go poniżać bo nie o to chodzi. Wydaje mi się dość dziwny, o ile mogę użyć tego określenia. Nie przemawia Jego osoba do mnie, nic a nic. Jak jestem u niego to robię wszystko, byleby tylko nie odzywać się do niego. Czasem coś od niechcenia odpowiem.. żeby nie było, że totalny dziwak ze mnie.

Tak, ja wiem, że taka jej rola. Że ponieważ mieszkam u nich to sprawuje nade mną opiekę. Ale ma swoje dzieci.. i gdy spędza czas ze mną, gdy załatwia moje sprawy ja mam wyrzuty sumienia, że znów musi coś robić co jest związane ze mną. Ja.. ja sądzę, że zajmuję zbyt dużo czasu w jej i w ich życiu. Zdecydowanie za dużo.
Spanikować? On zawsze panikuje i ucieka od problemów. Przez niego zawsze są jakieś problemy. Nie wiem czy pisałam .. kilka lat temu urodził mu się syn. Oczywiście z matką owego dziecka się rozszedł na wojennej ścieżce. Teraz ma z tym problemy, Jeszcze do niedawna martwiłam się o to wszystko, że ciągle on ma listy z sądu i itp.. ale dziś.. Zabrzmi to egoistycznie - ale dziś mnie on w ogóle nie obchodzi. Nie myśl, że mam serce z kamienia. Po prostu za dużo ojciec zrobił mi w życiu złego, żebym teraz dawała mu szansę.

Hm.. a teraz.. teraz przejdę do rzeczy.. Nie wiem od czego mam zacząć.
Zawaliłam całą sprawę. Poddałam się. Zaprzepaściłam całą pracę nade mną pani psycholog, cioci i tego psychiatry.
Muszę się przyznać, bo przecież szczerość to podstawa..
Od kilku dni nie biorę leków. Ani na dzień ani na noc. Ukrywam je.
Dzisiejszej nocy nie mogłam spać. Zamknęłam powieki i leżałam .. a pod powiekami było dziwnie jasno. Wydawało mi się, że kogoś widzę. Wiem, dziwnie to brzmi. Ja sama tego nie mogę pojąć.
Chciałam te leki "zaszufladkować" a potem .. gdy będę miała ich więcej .. chciałam coś zrobić.
Odkąd ich nie biorę jestem jakaś inna. Ospała, bez życia. Nie mam już dziś aktualnie na nic siły.
Siadłabym teraz i tak siedziała.
Wiem, totalna idiotka ze mnie.
Teraz trochę się boję, że albo będę miała jakieś większe objawy z tego, że nie brałam ich, albo z tego, że po przerwie znów zacznę.