zjawiska nadprzyrodzone,paranormalne,wierzyc czy nie? - Netkobiety.pl

Ufff to sie naczytalam. Sama z coreczka w domu,moge miec klopot ze zgaszeniem swiatla

Sama kiedys mialam podobna sytuacje. Po rozwodzie wynajelismy z moim owczesnym partnerem male mieszkanko na wsi,w starym popegeerowskim bloku. Ja wtedy bylam we wczesnej ciazy,wiec wiadomo,w nocy na siusiu musialam isc. Zeby z pokoju dojsc do kazienli,musialam przejsc przedpokoj i kuchnie. Zawsze w kuchni mialam wrazenie ze nie jestem sama,ze ktos mnie obserwuje. Balam sie ale nie mowilam nic bo moj A.-realista z krwi i kosci i tak by mnie wysmial. Trwalo to tak do wigilii swieta zmarlych. W nocy wstalam na siusiu i idac przez kuchnie mialam wrazenie jakby ktos mnie odpychal,nie pozwalal wejsc do lazienki. Tak sie przerazilam ze rozdarlam sie na cale gardlo i popedzilam do A. Oczywiscie jak poszedl ze mna,nie dzialo sie nic.
Na drugi dzien zaczelam wypytywac sasiadow czy aby cos sie w maszym mieszkanku kiedys wydarzylo. Okazalo sie ze kilka lat wczesniej w lazience wlasnie tej nocy przed swietem zmarlych utopila sie w wannie kobieta.
Poszlam z jedna z sasiadek na jej grob.,zapalilam swiatelko,pomodlilam sie.
Mieszkalismy tam jeszcze dwa miesiace ale juz nie zdazylo sie nic podobnego.

A jeszcze dzis jak sobie przypomne to mam dreszcze...

Ja wierzę w zjawiska nadprzyrodzone. Ludzie się z tego śmieją, ale mnie spotkało zbyt wiele dziwnych wydarzeń które musiałabym zignorować. Jako 16 latka wróciłam do domu mojego dzieciństwa z którego wcześniej wbrew mojej woli musiałam się wyprowadzić. To jak myśle nie spodobało się mojemu dziadkowi, który do śmierci w nim mieszkał i to za Jego sprawą zmiana miejsca zamieszkania na te pare lat byla konieczna... Ogólnie rzecz biorąc straszył mnie i moją rodzinę. Dosłownie. Ja z natury nie jestem zbyt strachliwa. Nie boję się ludzi. Bliscy mnie wręcz wyzywają kiedy w nocy wracam np. z imprezy sama do domu. Ale to wszystko z czym się wwtedy zetknęłam to był horror. Nigdy w życiu nie byłam tak przerażona. Strach był wręcz paraliżujący, okropny...
Nocami słychać było na parterze który zajmował kroki, przechadzanie się z pokoju do pokoju... Notorycznie dobiegały też z dołu dźwięki otwierania i trzaskania szufladami jego zabytkowego biurka. Warto wspomnieć, że szuflady były zamknięte na klucz, a ów kluczyk zniknął dawno temu. Ale kiedy zaczęłam słyszeć wchodzenie po schodach i naciskanie klampki prawie co noc poprosiłam Księdza o pomoc. Dzień przed Jego wizytą śpiąc na boku słyszałam oddychanie za plecami. Jakby ktoś leżał przy mnie. Kiedy Ksiądz się pojawił ja byłam już prawie siwa ze strachu. Poświęcił cały dom, zmówił modlitwę. Niestety opowiedział mi też o momencie śmierci mojego dziadka. Był przy Nim wtedy Jego kolega z tej samej parafii i o tym wydarzeniu mu opowiadał kiedy dowiedział się,że poprosiłam o pomoc. Dziadek podobno nie mógł odejść, strasznie się męczył, nie mógł skonać. Mówił,  że widzi psy. Sami wiecie co to oznacza... To nie był dobry człowiek, był zły, naprawdę. Dlatego wierzę w to co mówił tamten Ksiądz i to, że te wszystkie dźwięki to nie był wytwór wyobraźni. Zresztą nie tylko mojej. Dziś tego już nie ma, ale ja w tym domu zawsze czuje się hm dziwnie. Nie ma opcji żebym została w nim sama na noc. Proszę każdego kogo się da o towarzystwo w takich okolicznościach.