Ach ta teściowa... - Netkobiety.pl

marena to bardzo mądre co napisalas, dlaczego wczesniej nie szukamy porady, zanim zacznie się pieklo??

ja mam swój charakter i nigdy bym do teściów nie poszła. nie miałoby to sensu, bo nie chcę słuchać mądrości.

Dlaczego zgodziłam się na mieszkanie z nimi? bo ponieważ...nigdy nie przypuszczałam, jak tragicznie może być pod jednym  dachem z moimi teśćmi. W momencie spotykania się z moim obecnym mężem  to byli  bardzo mili ludzie, weseli, nie obgadujących nikogo,chętni do rozmowy, uśmiechnięci. Nie wyobrażałam sobie, że można się z kimś nie dogadać poprzez szczerą rozmowę. Moja naiwnośc siegała granic bo święcie wierzyłam że jak bedzie sie tłumaczyć swoje poglądy, mówic to co się mysli w delikatny sposób to damy radę, że nawiąże sie nic porozumienia. Naprawdę w to wierzyłam, moja naiwność widać teraz sięgneła dna. No i co z tego że wcześniej słyszałam o mieszkaniu z tesciami praktycznie same negatywne rzeczy. Z moim obecnym mężem  wczesniej chodziłam  ok 3,5 roku planowalismy slub ale dziecko zadecydowało że ten ślub odbedzie sie wczesniej. Reasumując jak byłam w 5 miesiacu ciazy po weselu przeprowadziłam sie do nich wiec nie zdazyłam poznac moich tesciów od strony mieszkania z nimi na stałe bez dziecka. Problemy zaczeły sie automatycznie jak urodziłam w styczniu 2011 r syna... Zaczeła sie jazda ... byłam w szoku .. jak mozna sie było pchać tak bezczelnie w dziecko.. rozumiem porady dla młodej mamy ( a bo ona wychowała 3 synów) rozumiem że babcia i dziadzio to chca przebywac non stop z wnukiem, itd. Ale nie rozumiem na siłe wciskania swoich pogladów, nie słyszenia tego co sie mówiło do nich delikatnie jak tylko to mozna bylo do obcej mi osoby, a raczej osób bo teść też jest niesamowity. Miałam robic tak jak oni uważają.Bo sie poobrażaja...miałam byc wdzieczna za kazdy gest bo oni wcale sie nie pchają że to ja cos wymyslam wg. nich...,  Kiedy zauważyłam że zaczynaja podśmiewać sie z rad połoznej która uważała podobnie jak ja.. doszło do mnie że łatwo nie bedzie...zaczełam przestac mówic i prosic ze uwazam dla dziecka bedzie lepiej tak czy tak, lub że uwazam inaczej... zaczełam zaciskac żeby... i milczeć i dusic w sobie...to tez było źle bo znowu mi sie cos nie podoba... ze nadąsana chodzę,że oni nie bedą wysyłac do mnie podania w sprawie dziecka co moga a czego nie mogą.... Przeciez nie oto chodziło tyle razy tłumaczyłam , że nie oto chodzi... że ja tez czuję co dla dziecka jest dobre..bo to moje dziecko przeciez. W sumie to raz odwazyłam sie powiedzieć że to moje dziecko i chce wychowywac go po swojemu ale to tylko wywołało wtedy 2 czy 3 kłótnie , tzn. monolog tescia że mam wypierdalać z domu, że dziecko powinni mi odebrac... było tego całe mnostwo słów które sie powtarzały przy kolejnych kłotniach,w sumie wtedy jeszcze chyba miałam siłe żeby nie myslec o wyprowadzce bo mąz mu przegadywał. znacznie delikatniej niz on bo ma całkiem odmienny charakter niz teść, ale teraz z perspektywy czasu wiem że po kolejnej awanturze powinnam sie spakowac i pojsc. Tylko że ja mam tak denny charakter że przejmuje sie ludzmi ich komentarzami... to mnie tez powstrzymywało od wyprowadzenia sie, obecnie jednak jestem w takim stanie psychicznym ze jestem gotowa sie wyprowadzic do rodzicow (bo innej mozliwosci nie ma), Boje sie komentarzy ludzi bo mój dom rodzinny jest zaledwie 3 km od tesciow, męża rodzina jego by wykleła, nazwała dupą ( jak do tej pory juz kilka razy słyszałam) bo staje za mną... Ale tak naprawde nie czuje w nim duzego wsparcia bo wiem ze im sie nie przeciwstawi, nie uderzy pięcia w stół, jak to sie mówi i nie powie parę słów dosadnie, widzi ze  jest źle, ale wychowany był w takiej rodzinie że nie ma porzadnych rozmów o problemie, jest tylko milczenie albo jak sie nazbiera to wybuch złosci.

kolejna sprawa to, to że to gdzie mieszkamy jest przepisane na meza, na okraglo bylo mężowi wałkowane że on ma zostac w domu, bo namłodszy on sie na to zgadzał. Mielismy w planach na poczatku robic rozbudówke tego starego domu, ale widac ze wzgdlędów finansowych ( bo taniej to nie wyjdzie) jak i relacji  między nami że to nie ma sensu... Podwórko które jest na męża przepisane ma 2 działki, jedna co stoi dom, druga gdzie zamierzamy sie kiedys budować...wiem ze to za blisko ale innej mozliwosci nie ma. Ale zawsze to swoje 4 mury.

Marena 7,.. powtorze to co wczesniej napisałam ... niestety czasami są takie osoby jak ja które mimo zyciowych doswiadczeń innych kobiet, tego co sie słyszy nie zdaja sobie jednak sprawy jak tak może byc naprawdę... Pod dachem mieszkanie to co innego jak sie kogos od czasu do czasu widzi , porozmawia, swoje negatywne cechy charakteru mozna ukryc na taki krótkie chwile. o moich teściach miałam dobre zdanie.... potem wyszło wszystko.. do każdego uraza, a sąsiad taki a taki, a on  czy tamten jest porypany i popieprzony bo cos tam, naprawde czasem ktos tak może zamydlic oczy swoim wizerunkiem , że aż mnie to przeraża...

juz kilka godzin nie spie, ...nie moge... bo myslę... moi teście sa wszędzie... w moich myslach w łóżku,  na spacerze, jak gdzie jade do swojej rodziny... ciagle mysle o nich to paranoja, 17 października rodzę drugie dziecko, zapowiedziałam mezowi ze przy kolejnej kłótni ide do rodziców z nim czy bez niego... i tak rodzice męża i ich synek damianek który mieszka na osobnym uważaja że to ja robie problem...nie wiem czy psychicznie zniose to wszystko... jestem tym strasznie zmęczona...

Niestety teraz to już ze mną jest coś nie w porządku...nigdy wczesniej nie pomyslałam że bede musiała szukać pomocy u psychologa... zaczełam do niego chodzić ale niewiele mi to daje (czyli nic) moge jedynie sie tu poużalać nad sobąi pluć sobie w twarz...

Takaoo!
No widzisz, słyszałaś same złe rzeczy o mieszkaniu z teściami, a jednak to zrobiłaś. Wielki błąd.
Naprawdę, ani tesciowie, ani synowa nie muszą być potworami, żeby stworzyć sobie piekło pod jednym dachem. To inni ludzie, inne przyzwyczajenia, inne sposoby na życie. Widywanie się raz na jakis czas to co innego niz spędzanie ze sobą czasu na okrągło, gdy wszystko drażni i irytuje.
Ja osobiście nie wyobrażam sobie wspólnego mieszkania. Wiem, że wcześniej czy później moja frustracja zaprowadziłaby mnie na kres wytrzymałości. Bo ktoś inaczej niż ja ustawia garnki w kuchni, nie wyłącza światła w łazience i tym podobne głupoty. Z głupot składa się życie.
Piszesz, że teściowie nie wychodza z Twojej głowy i zakrawa to na paranoję. Nie dziwię się temu. Wasza przestrzeń jest za mała i nie ogrodzona, żeby to znieść.
Moja sąsiadka mieszkała przez 6 lat ze swoim synem i jego rodziną. Domek maleńki, kuchnia, pokój i łazienka. Ona z mężem w przechodniej kuchni, a w pokoju syn z żoną i dwojgiem malutkich dzieci. Masakra. Nie jeden raz odbywały się tam dzikie awantury. Sąsiadka do tej pory leczy u psychiatry rozkołatane nerwy. Tak jej się ręce trzęsą, że szklanki nie może w nich utrzymać. Ty też jesteś na "dobrej" do tego drodze.

Dla Twojego dobra, dla zdrowia, chyba lepiej by było gdybyś wróciła z rodziną do swoich rodziców, jeśli są tam jakieś możliwe warunki i oni się na to zgadzają.

Nie ukrywam, ze krytycznie podchodzę do takich życiowych planów jak Twój. Ślub bo dziecko w drodze, zaraz potem drugie, a mieszkania  nie ma. Choćby maleńkiego, ale osobnego. Ale stało się.

Twoje nerwy są w proszku i myślę sobie, ze psycholog niewiele tu pomoże. Zmiana dekoracji, powrót do rodziców byc może pomoże na chwilę, ale wtedy Twoj mąż będzie nie u siebie. Pomogło by, gdybyście szybko zaczęli budowę, bo perspektywa własnego, oddzielnego mieszkania dałaby Ci siłę do przetrwania. Ale czy to mozliwe?

Bubuś mam pytanie. Pisałaś że miedzy toba a teściowa jest juz drugi rok rywalizacji i mniej więcej każda wie gdzie jest jest swoje miejsce... czyli jest lepiej..? pytam bo zastanawiam sie czy i w moim przypadku tak będzie, czy jest jakas nadzieja ? hmmm.. miedzy nami to może każda ze stron bedzie wiedziała mniej więcej gdzie jest nasze miejsce po jakims czasie, ale moja psycha jest wykonczona i to pewnie bedzie mój duży problem... hmmm... w zasadzie juz jest...

Marena7  jesli chodzi o drugie dziecko to myslelismy o nim, ze wzgledu na to pierwsze  by razem dorastało, wychowywało itd.ale prawde powiedziawszy nie było planowane własnie teraz ze wgledu na sytuacje, tak wyszło...i to własne było nie odpowiedzialne chyba bo skoro jest źle to może byc jeszcze gorzej.  Ale czasu nie cofnie się. Teraz trzeba myslec co dalej... z dzieci sie ciesze ze bede miala dwójke ale jeszcze bede miała moje nerwy wywołane dziadkami...

Nika 29 miedzy jednym a drugim dzieckiem nie pracowałam poniewaz byłam na rocznym wychowawczym, obecnie mam przedłuzona umowe do dnia porodu a potem to juz bede musiała szukac pracy na 100%. Jesli chodzi o finanse to pociesza mnie fakt taki ze na okres macierzynskiego bede miała wypłacana pensje najnizszej krajowej, zawsze to cos. Mąz zarabia 1600 zl. oczywiscie wiekszosc rachunkow , jedzenie i srodki codziennego uzytku my oplacamy...  dziadki sa bardzo oszczedni...

Czy jest lepiej?
Dla mnie jest dziwnie w dalszym ciagu, bo naprawdę nastawiona byłam na wspólne kompromisy, których na żadnej płaszczyżnie osiągnąć sie nie dało. Względny spokój zapanował jak prześliśmy do siebie,  bo teraz jesteśmy w 75% niezależni od tesciów. To 25% to fakt, że są rodziami męża i coś im się z tego tytułu podobno należy Przedtem płakałam w kącie bo nie mogłam sobie poradzić z wiecznym wtrącaniem się do naszych spraw, teraz zlewam teściową, a widze ją tylko czasem na powórku (nas prawie w ogóle w domu nie ma, wiec zostaje tylko sobota bo niedziele zazwyczaj w terenie). Ona dalej chodzi i zaczepia, ale robi to na "plaszczyźnie wspólnej", za próg mieszkania nie wchodzi bez pozwolenia, a i ja się do niej nie pcham jak zaproszenia nie dostanę   My nie mamy jeszcze dzieciaczków więc z tego tytułu teściowie też nie roszczą sobie jakiś przywilejów, zobaczymy za kilka lat jak pojawi się maleństwo

Bubuś to fakt w takiej sytuacji może być lepiej ...to ja bede musiała poczekac na ten swój dom żeby powiedziec ze jest lepiej albo znosnie conajmniej

Rebel no mnie tez to przeraża ale ciagle mam nadzieje ze stworzymy cos swojego  o ile zaczne pracowac...po 2 dziecku...gdzies..

Zgadzam się z Tobą nika29-takie wpajanie lub sugerowanie o pozostaniu w domu przy rodzicach wymusza z biegiem czasu wręcz obowiązek pozostania w nim.."a bo to ma byc twoje", ..."na stare lata rodziców zostawisz?"itd.

Nika 29 Wtej chwili mieszkacie u twoich rodziców, ale to na stałe? czy tymczasowo?

Boje sie o moje małżeństwo, tym bardziej że jestesmy młodym małżeństwem, świetnie dogadywalismy się wcześniej, nie przypuszczałam że ktoś może nas tak poróżnić, oddalamy się od siebie bo ja zyję życiem teściów, przezywam komentarze, spojrzenia, usmieszki, podteksty,fałsz, niesamowity fałsz, płacze.. bardzo duzo płacze, użalam się, czuje że to sytuacja bez wyjścia, pieknie to zycie sobie układam...

Gdybym mogła sobie olać to..żebym mogła mysleć o swojej rodzinie, a ja żyję nimi i  z nimi,

Wiesz Takaoo, przeczytałam jeszcze raz Twoje pierwsze posty i naprawdę martwię się o Ciebie. Przebija z nich taka Twoja obsesja na temat teściów, że głowa mała. Oni siedzą w Twojej głowie non stop i nie jesteś się w stanie uwolnić. "Słyszysz" ich i "widzisz" przez 24 godziny na dobę. Ja wiem, że sytuacja jest trudna, bo jest Was za dużo w tym małym domu, a teściowie nie dbają o właściwy dystans między sobą a młodą rodziną. Jednak to co sie z Tobą dzieje jest niepokojące. Nie jesteś w stanie myśleć o niczym innym, tylko o swoich teściach. Jak tak dalej będzie to skończy się depresją, albo jakąś inną chorobą.
Myślę, że brakuje Ci asertywności i jesteś całkowicie bezbronna wobec rodziców swojego męża. Ich zachowanie jest agresywne, Twoje uległe. Oni są inwazyjni i narzucają Ci swoją wolę, Ty nie potrafisz stawiać granic, ani ich bronić w taki sposób, żeby czuć się z tym dobrze. Brakuje Ci stanowczości i umiejetności mówienia NIE.
Kup sobie jakiś poradnik dotyczący asertywności. Poproś też psychologa, do którego chodzisz o poradę w tej sprawie. Sa organizowane w różnych poradniach treningi asertywności, może mogłabyś skorzystać. Asertywności można się nauczyć, to konkretne umiejętności. Na treningu ćwiczy się konkretne sytuacje z życia.
Uwierz mi, asertywność bardzo pomaga w trudnych sytuacjach międzyludzkich. Człowiek asertywny czuje się dobrze sam z sobą i potrafi dbać o swoje granice w taki sposób, że nie jest ani agresywny, ani uległy. Myślę, że asertywność pomogłaby Ci w Twojej trudnej sytuacji.
Powodzenia!

Z doświadczenia wiem, że nieoddzywanie też może przynieść i pozytywne efekty. Gdy moje sprzeciwy, uwagi, rady notorycznie były puszczane mimo uszu przestałam się w domu oddzywać(rozmawialam tylko z mężem i to na osobnosci), nie mówiłam nic więcej oprócz dzień dobry, dziękuję,, proszę, tak i nie... słyszałam, że fochy stroje, ale milczałam i w końcu ktoś zaczął mnie słuchać Tylko, że my nie byliśmy w żaden sposób od teściów zależnie, nie utrzymywali nas, nie zajmowali się dzieckiem

Witam wszystkie synowe/przyszłe synowe i teściowe/przyszłe teściowe, udzielające się w tym wątku.

Moja refleksja jest taka, że ten wątek nigdy nie trafi do archiwum.
Synowe/przyszłe synowe, na Was zawsze można liczyć... 
Jak świat światem, to temat ciągle aktualny.
A czy wiecie, że jest taki kaktus, nazwany kaktusem teściowej? Ja jak dotąd nie dostałam go jeszcze w prezencie od synowych.

Bardolko, ja też bardzo, ale to bardzo się cieszę.
Tak sobie myślę, dlaczego nikt nie zareagował na Twój post, w którym przekazujesz nam takie dobre wieści?
Może tak jak i ja, bo do niego nie zaglądałam, myśląc że temat się wyczerpał.

Tak dużo piszesz, na temat zmiany zachowania się teściowej w stosunku do Was, wykazujesz te dobre strony, ale nie piszesz nic jaki Ty z mężem mieliście na to wpływ, bo jakoś nie wierzę, że  to tylko dzięki działaniu leków.
Oj, Bardolka, Bardolka to magiczne słowo "przepraszam" Tobie przecież też nie przeszło przez gardło.
Zatem nikt nikogo nie przepraszał, ale ważne, że pomimo tego, żyje się rodzince spokojnie i w zgodzie.
Bo jak to mówią: zgoda buduje, a niezgoda rujnuje.

A jeszcze tak na koniec spytam Cię..., no wiesz, w sprawie prania...    tak z ciekawości...

Pozdrawiam

Oczywiście, że z rodzicami możemy sobie na wiele więcej pozwolić, ale do pewnego czasu. Z mojego doświadczenia wiem, że kilka lat samodzielnego mieszkania i dogadywanie się z matką zaczyna być trudne. Na jej wtrącanie reagowałam jak na najgorszą teściową.

Jeszcze jedna uwaga: dlaczego rodzice, ci bardziej dorobieni, w sensie posiadania większego lokum są karani? Ci, którzy byli bardziej zapobiegliwi, oszczędni i wybudowali większy dom? Jakże często padają tu słowa: bo moich rodziców nie stać. Ile jest w tym prawdy, a ile wybielania. W mojej rodzinie status materialny podobny, a tylko my oszczędnie gospodarując kupiliśmy działki. Reszta twierdzi, że życia z ołówkiem w ręku nie ma zamiaru przeżyć. Tak też można. W razie czego, razem z córką czy synem, stworzą komitywę i będą jechać po teściach, aż tchu zabraknie.

Właśnie. Asertywnośc jest bardzo ważna.
Ja mieszkam u teściowej od 1,5 miesiąca, w sobotę ślub.
Od razu naświetliłam sprawę sprzątania - nie będę teściowej sypialni sprzątac, dla mnie to krępujące.
To młoda, energiczna osoba po 50 ledwo co, więc może sobie te 2 swoje pokoje posprzątac, ja resztę.
Ona gotuje i tak to wygląda w praktyce.

Nikt nie ma do nikogo pretensji, mimo, że obie mamy te swoje charakterki.
Bałam się, że będzie źle, ale jak nikt sobie nie wchodzi w drogę i twardo obstawia przy swoim zdaniu, to da się życ.
Przynajmniej jakiś czas.

Byłoby super, właśnie dla równowagi poczytać jak wygląda ze strony starszego pokolenia to zamieszkiwanie wspólne. Ja jedynie mogę opisać jak to wygląda u szwagierki, dyscyplinuje ich własna córka.
-Nie mogą za głośno oglądać telewizji, bo dzidzia się zbudzi
-Grill przeszkadza, bo dymi, a dzidzi to też szkodzi (działka nieduża)
-Czemu rodzice oraz sąsiedzi (w tym my) musimy tak hałasować kosiarkami
-Nasz czas szaleństw chyba się już skończył, nie znudziły nam się jeszcze te spotkania? Ludzie w nocy śpią, a nie świecą reflektorami po cudzych oknach
-Obraza na maksa, jeśli rodzice nie dostosują się do ich planów, odmówią zajęcia się dzieckiem (a co, młodym też się coś od życia należy)
-Cała organizacja życia domowego kręci się wokół dzidzi, trzeba było zabezpieczać i chować wiele rzeczy
-Jakakolwiek wzmianka o coraz wyższych rachunkach-foch ( a urosły i to sporo)
-Instalowanie różnych urządzeń przez młodych czy przeróbki instalacji, bez pytania
-Zapraszanie czy goszczenie swoich znajomych i rodziny - oczywiście informacji brak

Brat męża mówi, że w hotelu bywa swobodniej i do łazienki się nie dobija. Ma już serdecznie dosyć chodzenia na paluszkach. Szwagierka początkowo stała murem za młodymi, teraz i ona wymięka. Dobrze Marena7 napisała: ekspansywność młodej rodziny, a ja dodam nieobliczalna i roszczeniowa postawa dzieci względem rodziców i klops. Widzę, że "starzy" żałują pewnych decyzji, no i im samym głupio nie pomóc własnej córce. Podejrzewam, że jeszcze trochę pocierpią, bo to jednak córka. Nie wiem czy synowej nie wygarnęli by już po miesiącu co ich boli. Najlepszy jest jednak zięć, boski normalnie, jemu wszystko lotto. Jest, a jakby go nie było.

Nie ma to jak pobawić się w rodzinę na cudzy koszt. Wliczam w tą cenę zszarpane nerwy rodziców i rodzeństwa młodej, rozwojowej rodziny. Rozumiem mieszkanie przez jakiś czas, ale na dłuższą metę nie obejdzie się bez konfliktów. Nawet rodzone siostry mogą skoczyć sobie do oczu, a ich dzieci szczerze się nie znosić.

A teraz niech teściowa tak się spróbuje panoszyć u synowej i syna. Ależ byłaby zadyma na forum! A synowe mogą i robią to, i to z jakim skutkiem, do tego żale. Pytam się, co zrobili rodzice dla własnej córki, by nie musiała tułać się po cudzych domach? Co zrobili sami młodzi, by poprawić swój status materialny?
To forum jasno pokazuje - nic, ale pretensje są.

Chaber narzeczony ma dom - oczywiście wraz z rodzicami.
Ja działke.
I co mamy zrobic? Chcemy stawiac dom, więc musimy oboje zasuwac, brac kredyt i postarac się w ciągu 2-3 lat wprowadzic.
Gdzieś przez ten czas musimy mieszkac.

Nie wyobrażam sobie panoszenia się w domu teściowej  i tę zasadę stosuję.
I to działa w dwie strony - nie pozwalam, by ona się wtrącała i decydowała za mnie i męża przyszłego.
Ona jest panią u siebie i okej. Dba o dom, swoje kwiatki, których ja nigdy plewic nie będę - nie moja działka.

Z pewnością jak ja będę miec swój dom, ona przyjdzie w odwiedziny to na moich zasadach - logiczne.

A wiesz, w sumie raczej juz nie zdarza sie tesciowej prac naszych rzeczy ale jak sie zdarzy to niezmiennie jej powtarzam zeby tego nie robila ...

no ja tez dolacze sie do tego co pisala bubus, nie kazda dziewczyna przychodzi do domu tesciow aby zerowac na ich majatku, czesc z nich doklada jeszcze do tego interesu ...

*wyrzec

A ja jeszcze dodam Chaber. My, starzy, juz swoje życie przeżyliśmy. Teraz naszą dalszą egzystencję uzasadnia tylko jeden fakt - jesteśmy potrzebni do śwadczenia usług dzieciom , wspomagania ich i bawienia wnuków. Nam juz nic nie potrzeba, ani samochodu, ani spokoju, ani cieszenia się wolnoscią. Po co starym wolność? Przecież nie są już młodzi i piękni. 
"...Młodzi powinni być sami, bo ciagle ktoś im nad dupą stoi i truje..." Niech będą sami! Ale jak się wprowadzają do domu rodziców, to można powiedzieć, że to oni trują dupę rodzicom! Dlaczego starzy mają ustępować przed naporem młodości? Nie mają prawa żyć po swojemu?  Bo co? Bo na starość nikt im szlkanki wody nie poda? My z męzem o swoją szklankę akurat zadbaliśmy sami. Niech młodzi sami zadbają o swoją przyszłość i teraźniejszość. Ale nie, to powinność rodzicow i teściów - urządzić życie młodym. Zapewnic im warunki. A jesli wziąć ich do własnego domu, to usunąć się w cień i nie przeszkadzać. Przystosować się i się nie odzywać.
Nie ma mowy! Gdyby zdarzyło sie to, co nigdy się nie zdarzy, gdyby młodzi zamieszkali u mnie, to byłoby to na moich warunkach. Bo to MÓJ dom, JA ustalam zasady. To mogłoby być przykre dla synowej, dlatego wspólne mieszkanie nie wchodzi w grę.

Chaber05 ten to ostatni post to juz nie wiem czy to do mnie czy wyogólnienie że każda synowa patrzy tylko na wspaniałości mieszkania z dziadkami, że chce rządzić bo przylazła do domu z dzieckiem w brzuchu i że jej się nalezy bo to na mężą przepisane... to napewno nie w moim przypadku i jeżeli tak wywnioskowałyscie z moich postów Z marena07 to widocznie nie poprawnie to pisałam.Nie wszyscy  teście mysla podobnie jak np. marena07 że  mlodzi powinni zyc oddzielnie, moi tacy nie sa. od poczatku mojemu mężowi (bo najmłodszy) mowili że

Groch się od ściany odbił...

Czy Wy własnego rozumu z mężem nie macie? Co z tego, że rodzice coś tam mówili. Moi teściowie też by chcieli kogoś w domu na starość, i co? Wszyscy synowie mają własne domy, a 120 mkw wypasionej chałupy ich rodziców (w porównaniu z naszą odwalona luksusowo) jest użytkowana tylko przez nich.

Już jestem zmęczona tymi waszymi pokrętnymi tłumaczeniami.
Jeśli Tobie Takaoo potrzebny jest psycholog, to mnie też chyba czeka wizyta.
Powiedzcie mi jak to jest, my z dużym stażem, bracia też nieźle lat nastukali, a nikt nie wpadł i dzieci przychodziły na świat po iluś tam latach od ślubu. Antykoncepcja nie była tak rozwinięta, a my aż tak święci. Czy my bardziej myśleliśmy, czy jesteśmy mało spontanicznymi zgredami?

Zagladam tu czasem i oczom nie wierze. Zanim trafilam na ten watek, serio myslalam, ze kazdy mlody wie, ze mieszkanie z rodzicami/tesciami jako czlowiek dorosly, majacy wlasna rodzine to proszenie sie o klopoty. Na co pchac sie do cudzego domu?!

Ja serio lubie mojego tescia. Nie przeszkadza mi, ze glosno spiewa (choc nie potrafi), ze chodzi spac z kurami, a wstaje przed switem i tlucze sie garami, nawet jego niedomyta kuchenka mi nie przeszkadza. Nawet dzis ide zaniesc mu ciasto i pewnie milo sobie pogadamy, po czym on zostanie w swoim domu, ze swoimi przyzwyczajeniami, ja wroce do swojego, po swojemu posprzatanego, umeblowanego, z psem wychowanym tez po mojemu. Moja mame tez kocham  bardzo mocno, ale nie mam checi scierac sie o nasze gary - niepomyte po wczorajszym obiedzie, nie chce slyszec, ze kilo frytek i paczka delicji to nie obiad, ze pies nie powinien spac z nami  itp. I moja mama nie komentuje wielu rzeczy, bo jestesmy u siebie! Choc wiem, ze jakbysmy pewne rzeczy praktykowali mieszkajac u niej, to wojna bylaby gotwa.  A po co sciagac sobie na leb wojne o drobiazgi? Serio nie lepiej zyc po swojemu, u siebie? Jako osoba mloda, mloda mezatka, majaca naprawde niewielki domowy budzet nie przyjmuje tekstu "nie stac nas na samodzielnosc" - bo jak nas nie stac, to sie nie pobieramy, nie rozmnazamy, nie zwalamy sie komus na leb z ta nasza "dorosloscia". Ot, taki prosty przepis na zgode w rodzinie.

PS. Dodam jeszcze, ze jakos jestem w stanie ogarnac sytuacje typu - duzy dom, zupelnie osobne mieszkania z osobnymi kuchniami, lazienkami, licznikami i ogrzewaniem. Choc to tez silniej generuje klopoty niz mieszkanie zupelnie oddzielnie, ale przy wysokiej kulturze i zrozumieniu z obu stron, moze sie udac.

Mówili ze to ma byc na niego itd.wiem ze gdyby wybrał inna drogę to żal i gniew mieli by do syna, a mój mąż ma naturę że woli sie nie odzywac, woli przemilczeć. `Nie chodzi mi o majatek, pazerna nie jestem ale o sam fakt że mamy byc tam bo to na niego miało  byc przepisane. Nie mam natury pchania sie i ustawiania kogokolwiek. to ja przyzwyczajałam sie do zwyczajów  i obyczajów  panujacych w domu, bo to przeciez nie mój dom, nie ja sie tam wychowałam. Naprawde myslicie że mam takie proste myslenie?ze zacierałam tylko rąk na ten cały majatek, na rzadzenie po swojemu,że uważam tesciow za popychadła i niewiadomo kogo jeszcze? że zamieszkalismy  razem i ze oni nie maja prawa do niczego?no to źle sie zrozumiałysmy...
ja nie pisze  Chaber o tym że nam kazali współżyc bez zabezpieczenia, o slubie to co innego ale ja nie o tym przeciez.Pisze o swoich odczuciach, o tym  że mimo że starałam sie na poczatku jak przyszło na swiat dziecko wypowiadac  sie na ten temat to  wszystko było negowane, wszystko robiłam źle, nie tak jak chcieli. Żle pielegnowałam małego, ubierałam kapałam przewijałam karmiłam.. rozumiem dawanie porad od babć i dziadków w sprawie dziecka ale  czy ja mam obowiazek robienia tak jak babcie i dziadki. moi rodzice uważąja (a to tez przeciez dziadki) ze jak sobie wychowawasz tak bedziesz miec, doradza mi cos ale robic tego nie musze, tylko jak czuje, nie pchaja się to widac, tutaj tego nie ma...a przeciez to ja jestem matką. Moge przyjąć rade ale nie niejestem zobowiazana.

Moim obowiązkiem było przyzwyczaic sie do zasad panujacych w domu teściów, to jak zyja, to jak robią i tez nie wszystko musi mi sie podobac  ale to ich dom, tak własnie, ale wydaje mi sie że  jako małżeństwo tez potrzebujemy troszke prywatności,chciaz zapukac do drzwi... a jesli chodzi o dziecko to ja tez mam zdanie na ten temat... a może nie?

Opisałam się ale nie potrzebnie bo chaber05 znowu o tym rozmnazaniu, to tym co sie juz stalo.. masz inne myslenie jak moi teście, a z tym grochem to to własnie jest tak jak sie mieszka pod jednym dachem, jedno nie potrafi zrozumieć  drugiego. Szkoda pisać. Niestety przychodzac do domu męża nie zdawałam sobie sprawy jak człowiek może nie słyszec ktos inny uwaza inaczej, uwazalam ze jezeli bedzie się rozmawiać jest mozliwa komunikacja, z natury kłótliwa nie jestem wszystko z natury przezywam wiec staram sie słowem nie urazic ale nerwy też wychodza na swiatlo dzienne.

Bubuś obstaje przy Tobie z tym zerowaniem, nie bede rzucac juz przykładamii dowodami zenie wszystkie synowe sa pazerne. Teście tez są różni chociazby teście mojej siostry,a tez mieszkaja pod jednym dachem. Moi a jej tescie to niebo a ziemia,

moi rodzice serio myśleli, że ktoś w domu na starośc zostanie...a to czapka prawda:)
ja ciągle mówię, że chce isc na kredyt i kupic 3 pokoje w centrum, niech no wrócę do pracy.
dogadanie i dyplomacja-ale nie syczenie na synową do synka pimpusia mamusi, ja myślałam że wzięlam mamisynka, a tu patrzę że i zmywa i sprząta, odkurza....
dziewczyny trochę mniej złośliwości...
taka nie martw się, nie takie mądre dziewczyny, a w g....no wchodzą, ja po prostu jak dziecka nie chciałam to pierzyn nie było w dni płodne, aż później, ale to inna historia...
moja matka, przyszła babcia, tragedia, wtrąca się i NEGUJE ZDANIE RODZICOW PRZY DZIECIACH. słowem to gorsze niż teściowa podrzucająca kanapki pimpusiowi do torby:(
mieszkam u rodzicow z narzeczonym , 9 miesiac ciąży, przypominam dla nowych czytelników
taka ja nogami i "ręcami" i gębą na sto kilometrów panikowałam,już dwa lata temu, po przeczytaniu setki historii na forach internetowych,  czy aby mój michał nie planuje mnie na domek na kolonię wsi z dala od miasta wywieźć(do jego rodzicow), panikowałam tak, że powołałam na świat dziecko o rok dwa za wcześnie. bałam się usłyszeć za jakiś czas: nie wyprowadze się z domu, bo rodzice są za starzy, więc powiem brzydko-zabrałam go, gdy zdecydowalismy sie na dziecko. bałam się alkoholu teścia i teściowej, ktora moze jest fajna, ale jak każdy człowiek ma swoje papiery

Jak ja Was lubię. Prawda zaczyna uwierac - nie czytac!
To jak? Kadzonko?
Żebyście widziały jak się czasami pod nosem uśmiecham. Ta Wasza niekonsekwencja i wicie się w ostrzale argumentów!

Bubuś, na wszystko jest rada, rozwiązanie leży pod nosem, ale Ty z teściową, jak zresztą cała masa kobiet nie dojdziecie końca.
Tak samo byś chciała przemycic swoje rozwiązania, identycznie jak teściowa reagujesz. Zastąpisz godnie matkę męża.
A co kogo obchodzi jakie robi przetwory czy jakiego oleju używa. Nie wpadłam jeszcze na pomysł by tak komuś zaglądac i doradzac. Naprawdę nie interesuje mnie to co i jak robi teściowa, szwagierki, bratowa. One też załapały o co biega, a Wam tutaj piszacym jeszcze nie zaświtało?

Widzisz chaber 05, Ty wiesz swoje, my jeszcze wiele nie wiemy. My uczymy się na błędach, a Ty starasz się nas przekonać, że błędów nie popełniasz.

bubus i o to chodzi w konfliktach synowa-teściowa,o to kto ma rację:)

próbowalam, potem szukala tych starych szmat, zwlaszcza obciachowych bialych swetrów z rynku od ruskich z 2000 roku. nie da rady sie tego pozbyc, wywiozlam juz ciuchy z piwnicy ale ojciec zrobil mi awanture:) pierzyny też w tajemnicy na wies do szopy, to samo gazety, ksiazki, tylko ze ich miejsce zajmują nowe graty. i rośnie balagan.

nie zniechęcili się??

symptomy zbieractwa   konsekwentnie trzeba wywalać bo nie da się wszystkiego trzymać

Ja pamiętam jak po śmierci babci sprzatalismy strych, wszystko tam było, nawet zeszyty mojego taty ze szkoły podstawowej, których za życia nie było szans wywalić bo dzieciom się przyda

rok temu zalęgly nam sie mole w piwnicy, przez tydzien sprzatalam godzine po pracy, palilam cale tony, zalęgły się w starych orzechach sprzed stu lat,  w chlebie i w czyms jeszcze, i te ciuchy z molami, cos okropnego, widze w tym roku w czasie remontu piwnicy ze duzo mi zawdzieczaja:np przesypywalam miliony gwozdzi w puszki z rozsypujacych sie torebek papierowych.
wywalilam chyba milion kokonów moli.
ale jaka awantura byla, bo ojciec nic nie moze znalezc
i dobrze:)
w kwietniu 2011 bylo szaro od moli w piwnicy, szaro!
oczywiscie nikt mi nie wierzyl, ze to mole
to bylo cos tam,ale nie mole:)

Podobno sympatia rośnie wprostproporcjonalnie do odległości