Ach ta teściowa... - Netkobiety.pl

Zulu gula...Dopiero tu weszłaś, a juz próbujesz ustawiać ludzi.
Dziewczyny tu wymieniają poglady - synowe i tesciowe. Wzajemnie mogą sie od siebie wiele nauczyć, aby potem móc zrozumiec własne sprawy...
Myślę, ze również Tobie poczytanie takiej dyskusji wiele da.
Zatem do czytania!

I nie rób tylu błędów, bo oczy bolą.

A ty przyleciałaś za babciąelą siać zadymę... znamienne ale czy chwalebne?
Tu nie trzeba przytakiwać - wystarczy się wczuć w atmosferę. Skoro stałe bywalczynie/synowe oraz sama autorka wątku z pełnym szacunkiem podchodzą do w/w mądrej niewiasty - to czy Ci się to podoba, czy nie - Ty ze swoimi aż 3 postami niewiele tu JESZCZE masz do powiedzenia. Taki life - trza se zasłużyć na szacunek. TY jeszcze nie zdążyłaś a marena i owszem

hahahahahahahahahahahahahahahaha!!widze ze tylkobuzuja sie kobiety po 40stce wzwyz-pewnie te wspaniale tesciowe jak domniemam,szkoda ze marena ma tylko do was szacunek a do synowej juz nie,i ciekawe ze szacunek sie zdobywa od ilosci postow.ale to juz chyba wasza wirtualna rzeczywistosc.szkoda czasu.

Po pierwsze primo, robisz błędy ortograficzne, nie trzeba daleko szukać.

Po drugie lubisz trolling, twoja sprawa, pozdrawiam serdecznie!

A po trzecie, jak widzisz, żadna z synowych nie zwróciła Marenie uwagi, że to co pisze jest w jakiś sposób nie w porządku. Więc wypowiedź zacytowana powyżej nie ma żadnego sensu. Amen.

Dziewczyny z tego wątku! Bardzo Wam dziękuję za wsparcie! Kocham to forum, bo tutaj można po prostu porozmawiać. Unikam innych, pełnych agresji.

To nieprawda, że nie szanuję swojej synowej. Szanuję ją, bo kocha ją mój syn. I chcę dla niej jak najlepiej, choć nasze stosunki są trudne. Bo ani ja jej nie kocham, ani ona mnie i trudno od nas obu tego wymagać. Nie jest moją córką, nie ja ją urodziłam i wychowałam, nie znam jej od niemowlęctwa, nie mam takiej tolerancji i bezwzglednej akceptacji dla niej, jaką ma rodzona matka. I w drugą stronę jest tak samo. Jesteśmy dla siebie zupełnie obcymi osobami. To, że nosi to samo nazwisko co ja, nic tak naprawdę nie znaczy. Znaczenie ma tylko fakt, że MOJE dziecko ją kocha i że jest matką MOJEGO wnuka. Z tego wypływa szacunek. Ale szacunek to tak naprawdę pakt o nieagresji, nic wiecej. Jak za czasów "zimnej wojny" między Ameryką a ZSRR w minionych latach. Sympatia, przyjaźń i inne ciepłe uczucia nie rodzą się z automatu, tylko dlatego, że ktoś komuś przysięgał przed ołtarzem. Bo to nie ja przysięgałam jej, ani ona mnie. O sympatię i przyjaźń trzeba się postarać, a i tak zawsze istnieje mozliwość, że mimo starań, to się nie zdarzy, bo czasem ludzie są tak różni, że nie ma chemii, nie iskrzy. A często wręcz odpycha. I cóż, zostajemy przy szacunku, nie przekraczamy granic, nie prowokujemy, nie potrząsamy szabelką, nie żądamy rzeczy niemozliwych, nie domagamy się dowodów miłości i poświęcenia  od osoby, która PRZYPADKOWO stała się rodziną. Przekraczanie granic wybacza się tym, których się kocha!!!!
Mój brat rozwiódl się z pierwszą żoną prawie 30 lat temu. Moja matka do tej pory utrzymuje ciepłe, serdeczne stosunki z pierwszą synową. A nawet nie mieli dzieci. Była bratowa do tej pory zwraca się do byłej teściowej słowem MAMO. One się pokochały od pierwszego wejrzenia, taka chemia. Spotykają się regularnie na kawkach i ploteczkach, są przyjaciółkami od serca, mimo, że matka ma od wielu lat inną synową, a ex bratowa swoje życie.  Z aktualną synową stosunki są poprawne, acz zimne. Bez tej nici porozumienia, autentycznej sympatii, która ułatwia, zbliża, pozwala rozumieć, powoduje, ze wiecej łączy niz dzieli, że automatycznie szuka sie plusów, nie minusów.
Ja mam taką relację ze swoją teściową. Wybaczam jej wiele, bo jesteśmy w przyjaźni. I pozwalam na wiele, bo jesteśmy w przyjaźni. Tego co nas łączy jest o wiele wiecej niż tego co dzieli. Kochamy tego samego mężczyznę, ale nie to jest najważniejsze. Ważne jest to, że pasujemy do siebie, ze mamy sobie coś do powiedzenia, że czymś się nawzajem obdarzamy. Nie dlatego, że musimy. Dlatego, że chcemy.
Nie mam tego w relacji z synową. Zgrzyta, nie pasuje, nie działa. Pełnia NIEZROZUMIENIA. Dwa różne światy bez punktów stycznych. Naszych, osobistych, nie związanych z synem i wnukiem. Bez tych stycznych trudno się polubić.  A bez lubienia trudno ze sobą żyć. Nawet w bezpiecznym dystansie, a co mówić dopiero o życiu pod jednym dachem?

Oczywiście Alegorio będziemy pisać, ja też tutaj czuję się bezpiecznie, wiem że moderatorzy czuwają, nie zostanę obrzucona błotem.
Mam nadzieję, że dobrze się czujesz,  wzmożona senność, huśtawka nastrojów, a niedługo mdłości, to normalny objaw ciąży. Należy tylko kontrolować wyniki badań, i jak coś nie pasuje nękać lekarza.

Zaglądnęłam kiedyś na Kafeterię, nie wiem czy ktoś ten chaos tam ogarnia, troli tam sporo, kultura pisania jak spod budki z piwem. Ja tam chętnie z ZULU GULA podyskutuję.

Szkoda, ze nie piszą tutaj synowe mieszkające w domu rodzinnym, chętnie poznałabym opinię ich matek, ich punkt widzenia też rzuciłby światło na stosunki między rodzinami.
Natomiast panowie, tzn. zięciowie i teściowie, ci to dopiero mogliby nadać kolorytu tej wymianie zdań.

kafeteria jest dobra, ale niestety latwosc zalogowania powoduje chamstwo tekstow...pewnie ze popularne forum, tylko nie pisz jak masz dola-bo cie zjedza.
ja do tesciowej sie nie wprowadzam, to ona zostaje sama w domku na wsi.

do moich rodzicow, pol domu na gorze jest wolne, oni maja dwa pokoje w kolonijnej wsi, daleko od drogi, tesciowa jest po operacji, ale tam mieszka tesc, a on lubi wypic, wiec nawet nie ma takiej mozliwosci aby tam mieszkac.

Ciąża to stan błogosławiony i szcególnie starsze osoby o tym pamiętają... Może przy następnej okazji zrób trochę zamieszania wokół swojego brzuszka -kiedy powie coś nie tak, rozpłacz się, improwizuj zawroty głowy itp., żeby wyszło, że to przez nią, a Ty chcesz tylko szczęścia w rodzinie...

Oj Bubus niestety zemściło się na Tobie to, że na początku chciałaś być taka strasznie dobra i nie postawiłaś żadnych warunków, a potem jak pewne sprawy ci przeszkadzały aż tak bardzo, to dopiero wtedy zaczęłaś sygnalizować problemy. Stąd opinia, że się Wam w du*** poprzewracało ... ale niestety, nie ma co płakać.

Włożyliście kupę pieniędzy, a teraz pewnie najlepiej dla Ciebie byłoby się wyprowadzić. Moi rodzice mieli ten problem całe życie, wszystko poremontowali, a mamę przy każdej sprzeczce trzęsło z nerwów, czy jej rodzice nie każą się nam wynosić. Więc my przynajmniej o to zadbaliśmy, że remontujemy dom będący naszą własnością pod kątem notarialnym.

Bardzo ciekawie się temat rozwija. Bardzo.

1. Moderację można wzywać w dowolnej chwili - jeśli zajdzie "podejrzenie" złamania regulaminu.
2. Błędy ortograficzne popełniane przez zwykłe niechlujstwo - po prostu rażą. Oczywiście nie wszystkich, ale skoro Moderacja w innych wątkach masowo ortografię poprawia, to coś pewnie jest "na rzeczy".
3. Inaczej brzmi: "potrzebuję się zwierzyć, bo zaraz mnie rozsadzi", a inaczej: "potrzebuję rad, bo nie wiem co zrobić". Oczywiście wypowiedzieć na temat posta może się każdy, pytanie czy ta wypowiedź wnosi coś do dyskusji, czy może intencją postmakera jest wyłącznie siarczysty kop bez głębszego podtekstu.

Moje osobiste zdanie: śledzę posty Mareny od ponad roku - bardzo podoba mi się jej styl wypowiedzi. Poznałyśmy się chyba właśnie w wątku o teściowej (jednym z wątków). Od początku podobał mi się deklarowany przez nią stosunek do synowej i generalnie do małżeństwa jej syna - motto: "nie wpierdzielam się". Z tego co rozumiem, Marena dobitnie protestuje przed wpierdzielaniem się synowej. W jej styl życia, w sposób wydawania jej pieniędzy, w sposób spędzania jej wolnego czasu. Moim zdaniem postawa Mareny wynika stricte z jej charakteru i z szacunku dla syna. Z szacunku dla jego uczuć i wyborów. Prowadząc otwartą wojnę z synową - a tak by się stało gdyby pozwoliła synowej wprowadzić się do domu - wprowadziłaby dodatkowy ferment w malżeństwie młodych. O wojnie podjazdowej pod jednym dachem - już nie wspomnę. I w tym wszystkim jeszcze małe dziecko. Koszmar.

Moim zdaniem postawa synowej Mareny jest nie do przyjęcia. Odniosłam wrażenie, że jest to osoba chciwa, roszczeniowa, robiąca "łachę" z zamążpójścia, lubiąca manipulować uczuciami innych bezpardonowo wykorzystując do tego celu dziecko. I wiek jak widać nie ma tu nic do rzeczy - po prostu parszywy charakter - to wszystko. Marena zaciska zęby - ma prawo. Nie chce wywoływać otwartego konfliktu - ma prawo. Chce żeby się od niej odcertolić - ma prawo. W żaden sposób nie godzi to w synową, nie wkracza na jej teren i w jej kompetencje. Jasna, czytelna granica.

Ja mam inny charakter. Być może łatwo mi mówić, bo mi synowie wybierają się na razie do przedszkola, a nie do ołtarza, ale podejrzewam że mając taką synową jak Marena - zareagowałabym już po jednej z pierwszych "zaczepek". Na forum rodzinnym, jasno i dobitnie. Niestety prawdopodobnie w przypadku francowatej synowej zowocowałoby to zerwaniem wszelakich stosunków z młodymi (jeśli syn twardo stanąłby za żoną, a tego należy się spodziewać - naturalna sprawa). A co za tym idzie - z wnukami. I tu wydaje mi się jest pies pogrzebany. Synowa Mareny już pokazała jak sprawnie umie żonglować własną córką - raz przywozi, raz nie przywozi, słowem - manipuluje. A Marena kocha wnuczkę. Stąd niechęć do konfrontacji na linii teściowa - synowa.

Ja chciałabym mieć taką teściową jak Marena. Ona by sobie nie pozwoliła, ja bym sobie nie pozwoliła. Jasne zasady, proste rozwiązania. Jeździ po świecie, planuje dalekie wyprawy. Pełen luz. I jeszcze dzieciaka od czasu do czasu można "sprzedać". Żyć nie umierać. Znając życie zaraz podprowadzilabym jej tę panią sprzątającą choć na jeden dzień w tygodniu. Lodzio miodzio.

Witam.

Gratuluję! Sen to zdrowie dla Ciebie i dziecka. Może mimo pracy znajdziesz godzinkę, dwie, żeby się zdrzemnąć po powrocie do domu. Życzę Wam zdrówka.:)

Pracowałam kiedyś z koleżanką, której synowa miała podobny sposób bycia jak synowa Marleny - roszczeniowy.
Co prawda nie chciała mieszkać z teściami - kupili im M-4, ale jej i tak lepiej podobało się mieszkanie teściowej, że lepsza lokalizacja, ładniejszy rozkład mieszkania. Koleżanka ma też córkę, więc było porównywanie, czy jednakowo obdarowuje ich dobrami materialnymi.

Tak, jak u Marleny koleżanka mała swój pogląd na własne życie i  wdrażanie go do realizacji. A więc teatr, kino, wycieczki krajowe, wojaże zagraniczne. Poza tym prowadziła z mężem ożywione życie towarzyskie. Pamiętam, jak mówiła, iż synowa miała do nich pretensje, że z okazji np. ich imienin jest proszona z mężem (synem koleżanki) razem z pozostałymi członkami rodziny, a nie z jej znajomymi - bo koleżanka robiła oddzielne imprezy.

Mąż koleżanki był wówczas na wysokim stanowisku i z jej opowiadań wynikało, że bardzo to synowej imponowało, iż weszła w taką rodzinę. Sama ukończyła tylko szkołę średnią, ale mimo namówień z jej strony nie chciała kontynuować nauki, kiedy dziecko już podrosło. Koleżanka czuła się przytłoczona jej ciągłymi pretensjami (wiele z nich, tu już nie wymieniłam), bo chciała żyć "swoim życiem", a synowa ciągle wkraczała na jej terytorium, chcąc niejako odgrywać równorzędną z nią rolę, w jej a nie w swoim życiu.

Na chwilę obecną nie wiem, jak ułożyły się ich wzajemne relacje.
Dodam tylko, że koleżanka tak jak i Marlena cierpliwie (na tamten moment) znosiła jej fanaberie, pomagała przy dziecku, załatwiła prace w biurze. Wysłuchiwała jej żali, pretensji, doradzała, ale jednocześnie wyznaczała jednak granicę ich wzajemnych stosunków, bo uznawała, że synowa powinna żyć "swoim życiem", które należy budować w obrębie własnej rodziny, a nie wchodzić w jej, wypracowane latami - na gotowe.
Ale do synowej jakoś to nie docierało...

Też się wówczas dziwiłam, że spokojem reaguje (pracowałyśmy wszystkie w jednym zakładzie), bo takie scenki nieraz rozgrywały się w mojej obecności. Ja uważałam, że jej synowa zachowuje się bezczelnie i ma wygórowane wymagania wobec teściów.

Nie mam akurat takich problemów z synowymi i na ten moment myślę, że raczej w takich sytuacjach reagowałabym bezpardonowo.

Pozdrawiam.

No dobrze, ale te wszystkie żony chyba rozum swój mają, tak? Nie rozumiem tego, decydujemy się na samodzielne życie, założenie rodzina, a nie mamy gdzie mieszkać. No gdzie tu logika?! Widzę, że powszechnie króluje przekonanie "byle do ołtarza, a potem jakoś to będzie". No i to "jakoś" widać choćby na siedmiu stronach tego wątku...

REA-lna,moderator mnie nie usunął,widać nie dopatrzył się uchybień,żaden mój post nie był chamski ani wulgarny,raz był edytowany,gdyż dopisywałam zdanie,a marena zniknęła ,chyba szuka kolejnego forum,gdzie w:kulturalny sposób będzie wylewała jad na synową.napiszę do Ciebie na priv,bo tu nie ma sensu.:):):)

Tylko (niestety)staram się zrozumieć czym sobie zasłuzyłam na takie traktowanie i jaki wpływ na to miało odłączenie się z kuchnią
Ja zrezygnowałam z jej obiadów nie dlatego żeby pokazać "że ja tu rządze" ale dlatego, że mi nie smakowało, a ona teraz nas za to chce wydziedziczyć... no paranoja jakaś Od prawie pieciu tygodni codziennie odmawiam  jej obiadów, a ona przez to piec tygodni gotuje dla czworki a nie dla dwójki...

Mnie też to zastanawia. Ale coś mi się wydaje, że jest to standardowa forma wyjścia z sytuacji: kochanie, rób swoje, musimy pokazać że postawimy na swoim. A ich gadaniem się nie przejmuj, przejdzie im.

Idealna recepta, co?

Jeśli nie pogadał poważnie z matką, to jest high time na to.

Czyli Bubusiu okazuje się, że wszyscy znają sytuację i jak widać nie mają do Ciebie pretensji i pewnie powoli zaczną teściową ignorować. Radzę Ci więc odpuścić, machnąć ręką i żyć.

Odpuść. Daj spokój już, bo to nie ma sensu. Nie wszyscy będą Cię lubić i nie wszyscy Cię lubią. Przykre, że trafiło na teściową, ale i tak bywa.

Odpuścić ma dywagacje dlaczego teściowa jej nie lubi i odpuścić ma starania, by ją polubiła. Ma machnąć ręką i robić swoje.

Jest powiedziane, że i tak się wyprowadzają na swoje więc całe życie z nią mieszkać nie będzie, a ten czas, w którym będzie musiała niech właśnie odpuści bo zwariuje. Wydaje mi się, że Bubuś szuka za wszelką cenę akceptacji jak małe dziecko u mamusi, ale nie tędy droga. Trzeba przełknąć porażkę i pogodzić się z daną sytuacją.

Nie, teściowej jeszcze nie mam, ale miałam swego czasu do czynienia z ludźmi teściowopodobnymi

Nikt nie mowił, że będzie lekko. Czasem tylko brakuje mi sił, dzień dwa ponarzekam żeby poźniej na nowo stawiać czoła teściowej... taki mój los

Jestem, nie zniknęłam jak tu sugerowano. Byłam zajęta.
..................................................................................................................................
Napisałam długi post, ale wszystko zniknęło. Nie chce mi się pisać od nowa.

Czyżby z wiekiem płaczliwość i rozżalanie sie nad sobą rosły i to jakaś norma jest?
Co rusz to czytam o spazmach, wasze teściowe naprawdę chyba dobrze w d.. nie dostały skoro byle co ich o beczenie przyprawia. Ja pierdziu, to szanowna mamusia nie umie sobie akumulatora podładować wcześniej? Nauczyłaby się szybciutko tego i owego gdyby musiała liczyć tylko na siebie.

Zgadza się, komunikacja jeździ różnie, ale czasami lepiej nią, bo kierowcom mózg zamarza i to co robią przyprawia o szok.

Mareno witaj, nie dziw się, ze ci to i owo zjadło. U mnie sieć internetowa obciążona na maksa (testowałam szybkość łącza), z powodu mrozów pada niejedno np. tel. syna. Wracając wieczorem, widać jak w domach świecą na niebiesko ekrany i monitory, a na ulicach o wiele mniejszy ruch.

Teo, tych teściowopodobnych można spotkać na każdym rogu, najgorzej jednak jest wtedy gdy wiesz, ze ich nie unikniesz. Sama świadomość, że nie da rady tego ominąć, działa na mnie, no bo co zrobić jak chłop pasuje, ale jego rodzice już nie. Rozwieść się?
Młode i naiwne piszą, ze się przecież nie żenisz z rodziną. Bzdura!
A Bubuś mnie powaliła, daleko się wyprowadza, nie ma co, a ja się produkuję z radami.

Witajcie.
Jest takie przysłowie "...bierzesz stół to i stołowe nogi...". Bo mąż czy żona nie wzięli się z nikąd. Mają jakieś rodziny, matki, ojców, rodzeństwo. I czy się chce czy nie, jakieś stosunki z tymi "stołowymi nogami" trzeba mieć.

Chaber, tak samo jak Ty uważam za bzdurne myślenie, że uda się uniknąć rodziny wybranka czy wybranki. No, chyba że leżą już 2 metry pod ziemią.
Czytałam tu na forum historie, że teściowa jest na innym kontynencie, a synowa i tak zjeżona i wściekła na nią. Co mówić więc, gdy jest pod tym samym dachem? Myslę więc, że nie jest to kwestia odległości, tylko nierealnych oczekiwań. Gdy sięgnę pamięcią w odległą przeszłość i przypomnę sobie siebie z czasów gdy byłam młodą synową to tez widzę swoją frustrację. Bo nie poświęcała mi tyle uwagi co SWOJEMU synowi, bo nie byłam dla niej tak WAŻNA jak był ważny syn, bo z nim, nie z nami omawiała jakieś ważne sprawy rodzinne, bo to JEMU, nie NAM przynosiła pierogi z grzybami, bo w naszych dzieciach widziała podobieństwo tylko do SWOJEJ rodziny, tak jakbym ja nic nie wniosła. Czułam się marginalizowana, a moja uraza rosła. Każde jej słowo i każdy gest odczytywałam po swojemu, aż do momentu gdy uświadomiłam sobie, że to NIE MOJA MATKA. Że nie mam prawa oczekiwać od niej tego, czego się oczekuje od matki. Dopiero wtedy teściowa wyszła z mojej głowy, a ja przestałam sie frustrować nierealnymi oczkiwaniami. Przedtem nasza relacja była relacją dziecka z zimną i niedostępną matką, potem, gdy przejrzałam na oczy zmieniła się w relację dwojga DOROSŁYCH. Dopiero wtedy byłam w stanie patrzeć na nią jak na oddzielnego człowieka, a nie jak na matkę, która POWINNA to czy tamto względem mnie. Dopiero wtedy bylam gotowa poznać swoja teściową, gdy przestałam myśleć o niej jak o wrogu, który knuje coś przeciwko mnie. To śmieszne, bo teściowa wogóle sie mną nie zajmowała, ja za to zajmowałam się nią jak szalona, myslałam, przezywałam, obmyślałam strategie itd. Gdy odpuściłam, okazalo się, ze jest to świetna kobieta, z którą chcę się zaprzyjaźnić. I tak się stało.
Wydaje mi się, że nierealne oczekiwania sa przypadłościa większości młodych synowych, ale tez wielu teściowych. A to wcale tak nie jest, że synowa zyskuje druga matkę, a teściowa kolejną córkę. To są OBCE sobie kobiety, chociaż młoda zwykle mówi do starej mamo.

Nie wiem jak płaczliwość, ale "rozżalanie się nad sobą" jak widać z treści tego wątku, jest niezależne od wieku, różnią się tylko tematycznie. Raczej normą nie jest (moim zdaniem), tylko kwestią charakteru/osobowości.

W Polsce też kupują... i winniśmy przyjmować witaminy niezależnie od wieku - stosownie dla każdego przedziału wiekowego i zaczynając od dziecka. A psychika u kobiet szaleje nie tylko po menopauzie, ale już wcześniej np. w okresie przed miesiączkowym.

Dobra rada taka na zaś, bo myślę, że dzisiaj, gdy teściowa przyszła zmarznięta, wystarczyło zrobić jej gorącej herbatki z cytryną i miodem, albo bez. Od razu zrobiło by się jej ciepło...od herbatki i tego "gestu" od synowej.

A ja właśnie sugeruję, że tą herbatką synowa okazałaby troskę o zdrowie teściowej.

Witaminy niech też biorą - obie, może zniknie ta ich wzajemna zaciętość.   

Żyworódko nie bądź śmieszna. Wybacz te słowa, ale nie będę chować przed nią brudnego prania do szafy, żeby ona nie zdążyła mi go wyjąć z kosza i wyprać. Umiem robić pranie i prasować, nawet lubię to robić, ale w moim domu 3 rzeczy nie mogą poleżeć 1 dzień w koszu, bo koniecznie trzeba wyprać, marnując jednocześnie prąd, wodę i środki czystości. Konstruktywne rady wykorzystałam, jak widać pomagają z różnym szczęściem, a co do pozostałych, nie zamierzam brać udziału w wyścigu, kto pierwszy wypierze, ani chować brudnego prania przed teściową.

Z kolei odnośnie podsunięcia jakiś pigułek. Teściowa jest osobą przyjmującą stale leki na cukrzycę, przeciwbólowe oraz na depresję. Dając jej jakieś preparaty tak naprawdę mogłabym jej tylko zaszkodzić, więc pomysł raczej nie znajdzie zastosowania.

Kurcze, Dayzi napisałaś to na co ja też miałam ochotę: Marena tak samo podchodzi do synowej jak onegdaj teściowa do niej.

Kobity kochane, synowa nie powinna być traktowana jako ten dodatek do waszego syna, jak to piąte koło u wozu, jako opiekunka waszego wnuka.
Teściowa Mareny taktem nie grzeszyła, ja tam zrozumienia dla takiego postępowania nie mam, buractwo i tyle.
Jakie nierealne oczekiwania? Teraz młodzi ludzie otrzaskani, obyci, to my się musimy pilnować by gafy za gafą nie strzelać. Wystarczy, że jako gospodarze nie umiemy się zachować i pozamiatane.
Marena była niezadowolona, bo syn ze synową bez wnuczki zawitali. Mnie też jasna ciasna brała, chciałam się  poczuć  jak prawdziwy, pełnoprawny gość, a nie niańka. Teściowa wokół synków skakała, a gdy mąż chciał popilnować dzieci żebym mogla coś ze stołu uszczknąć - zaległa cisza. Droga mamusia z wyrzutem patrzyła na każdy kęs - wszak tu i ówdzie ciała mi przybyło.

Cenię Mareno twoje zdanie, piszesz mądrze i ciekawie, jednak coś mi czasami zgrzyta. Nie popełniaj tych samych błędów.
Mareno, masz bodajże córkę, więc kto wie, możesz być świadkiem zmagania twojej latorośli z tym problemem, możesz temat oglądać z zupełnie innej perspektywy.

Jeszcze raz napiszę, tylko ta synowa ma świetny kontakt z teściową, która ma beznadziejną własną matkę. Kiedy własna matka jest pod ręką, pomaga, zajmuje sie wnuczętami, to brak ochoty na bliższe relacje z rodziną męża.

Bardolko, pomysł Żyworódki z herbatą dobry, jednak widzę, ze jesteś już na wszystko nastawiona na nie. Jednak teściowej zakupiłabym koc do samochodu. Sama wożę takowy i folię termiczną w apteczce obowiazkowo. Nie tylko sobie można pomóc w razie potrzeby, bo pomoc drogowa na pstryknięcie palcem nie przyjeżdża, ale też w razie wypadku, w takie mrozy można uratować komuś życie.

Nowinki z dnia dzisiejszego - wstaliśmy o 10.15 a szanowna Pani już oburzona, bo do Kościoła na 11 chciała iść! Mój mąż jej powiedział, żeby sobie wzięła samochód i pojechała sama - to go zwyzywała od bezbożników i zakończyła hasłem, że jak by trzeba było do moich rodziców jechał to by wtedy na pewno pojechał.

JAk dla mnie przegięła pałę tym stwierdzeniem, mam dość tego, że ona ma problemy z głową. Po prostu mam gdzieś to, co ona robi, czym się zajmuje, czy płacze czy nie płacze, po prostu koniec kropka.

Jakbym teściowa moja slyszała Już nieraz wpadała do nas do pokoju w niedzielny poranek(pukając oczywiście, ale juz nie czekając na  "proszę") czy się do koscioła nie wybieramy. Jak któryś raz z kolei usłyszała że nie to wypaliła wlaśnie z tekstem o bezbożnikach i szatanach, i zapytała jak my dzieci w wierze katolickiej wychowamy. Na to tesciu przyszedł z odsieczą i powiedzial, że ona ma w sobie tyle wiary, że całej rodzinie wystarczy do trzeciego pokolenia

Dayzi, być może moja historia przypomina historię mojej synowej, chociaż starałam się by tak nie było. Mając w pamięci to co mnie bolało starałam się czynić inaczej, ale najwyraźniej to nie zadziałało, bo mnie byc może bolało co innego niz ją. Gdy urodził się wnuk pamiętałam o tym co mnie samą raniło. Mówilam o podobieństwie do mamy, o jej ustach i jej oczach. Podarowałam synowej komplet biżuterii. Nigdy nie włożyła jej na siebie, chociaż mogłaby, choćby tylko po to by zrobić mi przyjemność. Zachwycała się jakąś bluzką, więc poleciałam i kupiłam z autentyczną radością, że zrobię jej przyjemność. Juz rok leży rzucona w kąt, nawet metka jest nieodczepiona. Dobra, to drobiazgi, to ze o tym napisałam nie znaczy że przywiązuję do tego wagę. To tylko przykłady. W drugą stronę natomiast ważny jest każdy mój gest i mrugnięcie okiem. Żadnej wyrozumiałości. Ok., rozumiem mechanizm i jestem w stanie poczekać, ale nie znaczy to, że ulegnę w ważnych dla mnie sprawach, po to by zadowolić synową.

Od tesciowych wymaga się wyrozumiałości i  spolegliwości w stosunku do synowych. Zrozumienia, troski, cierpliwości, domyślności i sympatii. Czy to nie są zbyt wielkie wymagania? Skąd to wszystko brać? Z samego faktu, że to zona syna? Ten fakt wystarcza na krótko, potem potrzebne jest zaangażowanie obu stron, a z tym jest różnie. Z własnego doswiadczenia wiem, jakie ksobne potrafią być synowe. Sama taka byłam. Och, jak wiele miałam do zarzucenia teściowej, jaki egoizm i jaką niesprawiedliwość, jaki brak delikatności i jaką gruboskórność. I jaką niedomyślność, że JA  potrzebuję jej aprobaty. Jak potrafiłam przezywać jej niefortunne zdanie o przyniesionych pierogach. Że przyniosła, bo SYN je tak lubi. Trzy dni byłam nieszczęśliwa, zamiast ucieszyć się, że mam obiad z głowy.
Nie, Chaber, nie uważam zachowania mojej teściowej za buractwo. To ja robiłam z igły widły i to ja jak detektyw tropiłam wszystko co mogło świadczyć o jej niechęci do mnie. A jeśli już czegoś się złapałam, to nadmuchiwałam ten fakt jak balon, do monstrualnych rozmiarów.
Czy ja byłam wyrozumiała i pełna empatii? Absolutnie nie! Ale oczywiscie zarzucałam to swojej tesciowej, nie sobie. Ja to wszystko pamiętam i dlatego juz trzy lata znoszę fochy synowej,  licząc na to, że ona tak jak ja kiedyś wreszcie odpuści.

To melodia przeszłości. Doszłam do tego, ze moje stosunki z teściową ułozyły się po naszej mysli i że jestesmy sobie bliskie, po przyjacielsku. Mimo, że to moja matka była bliżej i to ona opiekowała się doraźnie moimi dziećmi. Matka to matka.
Chaber, opisywane przez Ciebie doświadczenia na domowych przyjęciach są przykre, ale to nie są moje doświadczenia. W moim domu, wnukiem zawsze zajmuję się ja, żeby młodzi odpoczęli i zjedli w spokoju.
Tak, dobrze nie popełniać tych samych błędów, ja o tym pamietam. Ale jest to tak subtelna materia wynikajaca ze stereotypów, na dodatek obciążona niedomówieniami, nieufnoscią i niechęcią do mówienia wprost, że nie sposób tego rozwikłać bez dobrej woli obu stron.
Jestem przekonana, że każda z Was, także Ty Chaber będziecie zaskoczone tym co się dzieje, gdy juz same zostaniecie teściowymi. Jak trudno pogodzić ze sobą role matki, teściowej, babci i jak trudno przy tym pozostac sobą.

Tak Bardolka, słusznie czynisz, że masz gdzieś, co robi Twoja tesciowa i czy płacze gdzieś tam, czy nie płacze. Tez bym chciała, zeby moja synowa miała gdzieś co ja robię, gdzie wyjeżdzam, co kupuję, jak wydaje swoje pieniadze i wogóle żeby miała gdzieś moje życie. Tego właśnie oczekuję od niej, żeby żyła swoim życiem i dała nam spokój. Niczego innego od niej nie chcemy, jeśli mnie i mojego męża nie lubi i nie akceptuje. I żeby przyjęła do wiadomości nieodwracalny fakt, że tak jak jej rodzice jesteśmy dziadkami jej i naszego syna dziecka i żeby przestała nim GRAĆ, bo to nie w porządku.