Ach ta teściowa... - Netkobiety.pl

Merredithhh ja też nie wiem jak można byc beztroskim.  Chyba jestem jakaś mocno przyziemna, natychmiast wybiegam w przyszłosc i tworzę warianty.

Wizz z tymi licznikami to nie taka prosta sprawa. Wszystko zależy od tego jak poprowadzono instalację. Czasami przeróbka jest kosztowna, można też miec pod górkę z dostawcami mediów. Ileś tam lat temu budowano domu z myślą o dzieciach, w sensie, że będą mieszkac z rodzicami, ale media były śmiesznie tanie i nie brano pod uwagę możliwości rozdzielenia czegokolwiek. Podobne tematy były na forach budowlanych i powiem, że to ciężki orzech do zgryzienia. Często stawało na tym, że trzeba pruc chałupę lub dzielic sprawiedliwie czyli na osobę, a nie na rodzinę.

Wizz Ty zadziałałaś z mężem jak moi synowie: mamusia kocha, mamusia się dostosuje. Ja swoich zasypałam gradem praktycznych pytań i polegli. Z naszej rozmowy wynikło jedno - my rodzice musielibyśmy ciągle ustępowac.

Teraz Wizz spójrz obiektywnie na Wasze wzajemne relacje. Ile musi znosic Twoja teściowa, fakt wtrąca się, ale ilu rzeczy została pozbawiona - przede wszystkim świętego spokoju.

A tego toku myślenia to już nie rozumiem i burzę się na takie znów generalizowanie. A skąd wiadomo, że Wizz miała pierścionek warty fortunę i wystawne wesele? Może wcale nie miała
Ja np. miałam dość skromny ślub i pierścionek ze sklepu ze śmieszną biżuterią za 10 zł i co? jestem przez to lepsza i poważniej podchodzę do życia? No plis
Nie widzę związku pomiędzy wystawnością wesela a odpowiedzialnością życiową i późniejszym szczęściem w małżeństwie
To samo z decyzją o dziecku. Ja urodzę dziecko rok z hakiem po ślubie, i co? za szybko, za późno, w sam raz? kto ma o tym decydować? Znam fajne rodziny gdzie ciąża była nieplanowana, a znam takie z zaplanowanym każdym szczegółem i niestety po rozwodzie...

Co do tego planowania wszystkiego, to ja tak właśnie mam jak Joga, wszystko musze analizować i planować i wcale nie uważam tego do końca za swoją zaletę.... I dlatego z czasem (z wiekiem ) trochę odpuściłam, bo jakbym chciała tak w stu procentach analizować, to nigdy bym za mąż nie wyszła pewnie - "bo może coś się popsuje", a już na pewno nigdy nie zdecydowałabym się na dziecko - "bo nie mamy góry pieniędzy", "bo przecież czasy niepewne", "bo nigdy nic nie wiadomo"..... i nigdy bym nie założyła rodziny, bo zawsze to był by jeszcze nie "ten" czas....

Mi się właśnie podobają ludzie, którzy mimo że mają mało, żyją skromnie (dużo skromniej niż ja) decydują się na rodzinę i dziecko, oczywiście jeśli kosztem kogoś kto tego nie chce (np. teściowej), to już mi się nie podoba..... ale znów wraca mi na myśl, to co mówi teściowa Wizz "jak syn nie zamieszka z nami, to nie chcemy go znać"... I kto tu jest głupi?

Nie wiem czy to pomoże, ale opiszę jak wyglądałoby to z mojej perspektywy.

Dziecko płacze, ja spac nie mogę, pierwsze pytanie: czy nie mogą czegoś zrobic, zeby wreszcie był spokój? Zastanawiam się, wkroczyc czy nie, czego nie zrobię, będzie źle - ok wkraczam, bo chcę spac. Do tego myślę, syn do pracy niewyspany pojedzie? Boże gdzie oni głowę mieli planując dziecko, skro nie pomyśleli o reszcie domowników. Rozumiesz Wizz?

Co do rządzenia, mój dom, życzę sobie moich porządków. Tak jak Ty uważasz, że robisz dobrze, podobne zdanie mam ja.

Co do wychowywania dziecka, to rodzice wiedzą co najlepsze, tutaj bym się nie wtrącała, no jedynie przemoc - macie jak w banku, że tutaj nie odpuszczę. Tylko jedno życzenie mam - nie wchodzic w moją przestrzeń i uszanowac moje prawo do świętego spokoju czyli wracamy do początku - mieszkajcie osobno.

Twoja teściowa Wizz pozwoliła na Wasze zamieszkanie, jednocześnie mając nadzieję, że wszystko będzie tak jak ona zechce. To jej błąd i głupota w jednym.

Najlepiej nie wchodzic sobie w drogę. Mnie by odpowiadała wersja: zaprasza mnie syn ze synową, jedziemy z wizytą. Zachowujemy się poprawnie, dziękujemy ślicznie za to co postawiono na stole, nie wsadzamy nosa tam gdzie nie trzeba, nie niuchamy po ich mieszkaniu, bo szanse na powtórkę maleją. Następnie my się rewanżujemy i oczekujemy tego samego.

No płaczą dzieci, ale u Wizz mogli najpierw górę urządzic i tam już na swoim róbta co chceta. Coś jak w mieście, mieszkanie piętro wyżej i szanuj sąsiada, a jak przegina to zawiadom opiekę społeczną, straż miejską i co tam jeszcze.

Nie trzeba byc synkiem mamusi, wystarczy kasy nie miec, a synowa niech ma parcie na macieżyństwo już teraz i gotujemy się w sosiku.

Wizz chyba bym nie pozwoliła malowac, bo leniwa jestem w kwestiach odmalowywania. Lody przed obiadem też nie, bo to faktycznie głupota żywieniowa. Generalnie nie kropiłabym lepszej od matki, ale wymagałabym, żeby coś zrobiła w kierunku zajmowania się dzieckiem.

Swoje wychowałam bez klapsów, naprawdę można. To akurat nie argument.

Wiele razy juz o tym pisałam, ale jeszcze raz......
Jestem podwójną teściową, czy tam świekrą i teściową, nie ważne. W każdym bądź razie mam synową i mam zięcia. Ani syn, ani córka nie mieszkają ze mną, choć mamy duży dom.

Nie zauważyłam, żebym po ich ślubach przeszła jakąś metamorfozę. Nie wyrosły mi ostre kły, ani rogi. Jestem jaka byłam. Mam zalety, mam wady, różne przyzwyczajenia, śmiesznostki i dziwactwa. Mam swój wypracowany przez lata styl życia. Mam też swoje zasady i poglądy na życie, wychowywanie dzieci, politykę i wszystko inne. Żyję sobie spokojnie w swoim domu i nie wadzę nikomu. Mój mąż zna mnie od 36 lat i ja jego znam. Przywykliśmy do swoich zachowań, w tym do swoich dziwactw. Nasze dzieci też do nas przywykły.

I nagle do mojego domu wprowadza się OBCA osoba, z całym zestawem swoich własnych przyzwyczajeń, przekonań i poglądów. I z myśleniem, że są najlepsze, bo jej własne. Ma prawo tak myśleć. I ja też to prawo mam. A teraz zaczynamy żyć we wspólnej przestrzeni, ale w innym rytmie. Wchodzimy sobie w drogę, irytujemy się na wzajem.
Wszystko wkurza. Kuchnia, zlew, pies, brazylijski tasiemiec w tv, nie zgaszone światło w łazience, łomocząca muzyka techno, albo dla odmiany Cztery Pory Roku Mozarta (a dziecko ma drzemkę), zniszczone i połamane tulipany na rabacie, nie zamknięta brama, horrendalnie wysoki rachunek za prąd...... Można wymieniać i wymieniać. No i te różne zdania na każdy temat. Od przepisu na kotlety mielone po katastrofę smoleńską.

Na imieninach u cioci Jadzi zawsze jest jeden wujek, którego nie znoszę. Szturcha mnie łokciem, gada głupoty z pełnymi ustami i kicha mi do talerza. Trzy godziny siedzę z przyklejonym uśmiechem i idę do domu. W domu sobie ulżę, puszczę parę jobów na temat tego "durnia" i już.
A gdzie mam się schować przed INNOŚCIĄ mojej synowej? I gdzie ONA ma się schować przed moją??????
Jesteśmy na kursie kolizyjnym... Zaczynają się fochy, miny, demonstracje i pretensje. Z jednej i z drugiej strony.

Dom ma być AZYLEM, nie polem bitwy. W DOMU chronisz się przed INNOŚCIĄ świata, zdejmujesz przyklejony uśmiech, ściągasz z siebie gorset konwenansów, jesteś SOBĄ. To twoja przestrzeń i poruszasz się w niej tak jak chcesz i jak przywykłaś.

A co zrobić, gdy ta INNOŚĆ zamieszka w twoim domu? Najpierw się starasz, dostosowujesz, idziesz na ustępstwa, prezentujesz swoją "wizytową" wersję. Tak jak wtedy, gdy przyjadą na tydzień goście. Czwartego dnia wizyty już marzysz, żeby sobie pojechali, bo masz dość tych "ą" i "ę". Goście pojadą, a ty wrócisz do swojego luzu. Albo inny przykład - tygodniowe szkolenie i jeden hotelowy pokój z koleżanką z pracy. Znajomą, ale nie bliską. Dostosowujesz się i ona też się stara. Po tygodniu masz dość i wracasz do swojego domu z uczuciem ulgi, że już nie musisz brać pod uwagę jej potrzeb i zwyczajów.
Najazd gości się kończy, szkolenie się kończy, a synowa z teściową są ze sobą latami, często do końca życia teściowej. Dla mnie jako teściowej to strasznie frustrujące.
Ona sobie jeszcze pożyje na luzie, po swojemu, w moim domu.  Może będzie mądra i nie pozwoli by jej syn zamieszkał ze swoją żoną pod jej dachem. Może wyciągnie wnioski.....
Ale dla mnie nie ma już perspektyw.

Mam żywą wyobraźnię. Używam jej. Myślenie, że "jakoś to będzie" jest mi obce. Znam siebie, wiem co dla mnie jest ważne, a na co mogę machnąć ręką. Wiem jaka jest moja synowa.
Jesteśmy bardzo różne. Ale nawet gdybyśmy były bardziej do siebie podobne, to też nie chciałabym z nią mieszkać.
Każda z nas musi mieć swój własny dom, swój azyl.

marena7, myślę dokładnie tak jak Ty
Ale zadałam to pytanie, które zacytowałaś (bo to jednak chyba moje słowa, a nie Jogi ), bo właśnie mnie to dziwi i zastanawia, że obie strony przed ślubem tego nie przewidziały, że tak to się skończy a wręcz zabiegały o to wspólne mieszkanie... bo wnioskuję, że Wizz nie pałała wielką chęcią do pomysłu zamieszkania z teściami, tylko po prostu odpuściła i się zgodziła (ok, to lekkomyśloność i nawiwność), ale jej teściowa wręcz marzyła o tym, chciała żyć na tej kupie i nie wyobrażała sobie, żeby młodzi z nią nie mieszkali, tylko sami gdzie indziej (cytat: "jakby syn z nią nie zamieszkał, to by go nie chciała znać").
I o ile staram się zrozumieć (choć nie popieram), że można być naiwnym w wieku 20 lat i zwyczajnie z głupoty dać się przekonać, to tej chęci i zmuszania dzieci do pozostania w domu rodzinnym już nie ogarniam...

ALE jest też jeszcze inna strona tego wszystkiego.... że rzeczywiście mało kto jest szczęśliwy mieszkając z teściową/synową pod jednym dachem i zwykle źle się to kończy dla wszystkich, ale jednak zdarzają się takie rodziny - jak to się ładnie mówi - "wielopokoleniowe", gdzie ludzie żyją na kupie, z dziećmi, ich żonami/synami i wnukami i się cieszą i nie mają chyba takiego poczucia, że stracili wolność i przestrzeń (ja bym miała)... No ale może to tylko tak u Mostowiaków w Grabinie jest , a nie w realnym życiu.... nie wiem. Faktycznie, osobiście nie znam osób, które by się na takie wspólne mieszkanie zgodziły i po czasie nie żałowały...

Emerytury? Mówisz o tej emeryturze z ZUSu? Proszę Cię Myślisz, że dzisiejsi 30-latkowie zobaczą kiedyś na oczy te pieniądze, które im odkładają zakłady pracy z etatu? Ja wątpię. 1/3 ludzi w Polsce pracuje na umowach o dzieło. Ja od 10-ciu lat (czyli od 19-go roku życia) pracuję w wolnym zawodzie i etatu też nigdy nie miałam. Teraz jestem w ciąży i rzuciłam pracę w poprzedniej firmie, bo to praca w święta, weekendy, w nocy... wypadek, pożar, cokolwiek - wstajesz i jedziesz - nie dziękuję już się napracowałam, wolę teraz w ciąży sobie odpuścić i przez pierwsze lata wychowywania dziecka na pewno też. Potem chcę wrócić do pracy, ale już nie do takiego kieratu. I co, to jest idiotyzm? Ja pracowałam 10 lat, a teraz mój mąż pracuje. Jak dla mnie taka "pewność" jutra jest wystarczająca, żeby decydować się na dziecko.

"Ugruntować sobie pozycję" - to też w dzisiejszych czasach takie dziwne sformułowanie. Jasne, nie mówię, żeby rodzić dzieci od razu po maturze, bo faktycznie potem zero wykształcenia, zero doświadczenia... Ja mam cv długie i bogate, a też nie wiem co będzie... i co mam się tym zadręczać? Nie. Myślę, że jestem na tyle mądra i zaradna i doświadczona, że zawsze jakąś pracę znajdę. Ostatecznie wrócę do zawodu i do swojej starej firmy, albo się przekwalifikuje...

Strasznie przesadzasz według mnie moja Mama ma prawie 60-tkę, pracuje i dobrze zarabia, emeryturę nie wiem jaką będzie miała, ale na pewno nie będzie wymagała, żebym ją utrzymywała. Jest aktywna i mądra, więc na pewno póki będzie mogła to będzie sobie chciała gdzieś dorobić. Ale nie zawsze tak było, kiedyś miała gorszą pracę, dużo gorzej zarabiała. Taty zwykle nie było, wyjechał za granicę, więc zawsze musiałyśmy sobie radzić same i bardzo fajnie wspominam te lata mojego dzieciństwa kiedy wcale nam się nie przelewało. Może kasy jak lodu nie było, ale miałam dużo miłości. Mama była po prostu zaradna i się specjalnie nie przejmowała tym, że nie mamy na wszystko. Jakby się tak wszystkim miała przejmować, to może by mnie w ogóle nie urodziła? Najwyżej rachunki płaciłyśmy z opóźnieniem ale na lody zawsze dla mnie miała Jeszcze raz powtarzam (ostatni, bo więcej mi się nie chce ) - trzeba myśleć, trochę kalkulować i nie liczyć, ze "jakoś to będzie", ale też nie przesadzać w drugą stronę...

SzarLot, to jak Ty wyobrażasz sobie swoją starosc? Powątpiewasz we wszystko, jak Ty zabezpieczysz siebie i przysłośc dziecka.

Tak, jaką teraz ma moja mama. Pracuje, żyje, spotyka się z przyjaciółmi, mało czym się przejmuje i nie jest nadopiekuńcza. Trochę odkłada na starość, ale też znów bez przesady. Trochę przepuszcza na podróże - bo jak nie teraz to kiedy? Fajną ma moja mama starość uważam, a utrzymuje się sama i martwi się o siebie sama. A ja jeszcze do tego będę mieć męża (mam nadzieję, że ciągle tego samego), więc kwestia utrzymania, odkładania, płacenia rachunków będzie podzielona na dwie osoby, a nie tak jak w przypadku mojej mamy - wszystko na barkach jednej osoby.

Po prostu staram się nie wpędzić w takie poczucie, że muszę mieć WSZYSTKO, bo inaczej nie nadaje się na matkę - zawsze super pracę (do tej pory miałam, teraz trochę gorzej, ale może za jakiś czas znów będzie lepiej), zawsze super plan, zawsze dobry humor.
A przyszłość dziecka? Może będziemy mu coś z mężem odkładać na konto odkąd się urodzi... Chociaż mi tam mama niczego nie odkładała i nie zabezpieczała i żyję Normalnie mnie utrzymywała na bieżąco, potem wyjechałam na studia do dużego miasta i prawie od razu od początku studiów (dziennych) pracowałam i studiowałam jednocześnie...
Uważam, że jak dwoje w miarę inteligentnych i zaradnych ludzi ma dziecko, czy nawet dwoje i mają dach nad głową, to co się może nie udać?

Nie każdy musi mieć plan od A do Z, żeby mu się w życiu udało i trochę nie lubię jak ktoś mnie chce włożyć w swoje schematy myślenia, działania i planowania Ja żyję tak i i tak uważam, że jestem wyjątkowo odpowiedzialną planistką jak tak się rozejrzę wokół wśród moich rówieśników w realu... albo rówieśników z forum

Gospodarkę teściowie mają. Potrzebne są ręce do pracy na tej gospodarce.
Tak, trzeba było syna zmusić, żeby na tej gospodarce robił. Każdy sposób dobry, nawet szantaż, żeby tylko ojcowizna nie ucierpiała. Przy tej ojcowiźnie to te moje, czy Twoje Szarlot rozważania o wolności i spokoju, funta kłaków nie warte.
To nie jest bezmyślność teściowej Wizz, tylko czyste kunktatorstwo. Tak to widzę.
A że tam trochę się baby za łby wodzą to nieistotne. Najważniejsze, żeby miał kto w polu robić. I się "zaopiekował" na starość, jakośmy się i my opiekowali....

Marena7 i Wojciech Cejrowski straszy! Po co rodzicom jakaś emerytura, dawniej dzieci były jej gwarantem. Mężczyzna pracował, kobieta zajmowała domem. Każdy wiedział, że biedniejszy wchodząc do domu bogatszego (gospodarz z hektarami), powinien okazac wdziecznosc. Nie okazuje i mamy problem.

Wizz u Ciebie doszło do zderzenia "starego" z "nowym". Weszłaś do domu męża, naczelną gospodynią jest teściowa, Ty powinnaś byc tą posłuszną, umiejącą dostroic. Ty chcesz po swojemu, ale nawet mąż będzie torpedował Twoje zapędy, bo on jest wdzięcznym dzieckiem ( momentalnie przypominam sobie rolników).

Córka nigdy matce nic nie powie, nie będzie palic mostów za sobą. Odeszła z domu, to ją satysfakcjonuje, nie musi robic sobie wroga w osobie własnej matki, nigdy jej niczego nie wytknie, to nie leży w jej interesie.

Bardolka dobrze prawi, zbierz całą energię i skup się na zrobieniu jakiegoś kroku w stronę niezależności. Nawet jeśli nie macie widoków na całkowitą wyprowadzkę, to chociaż na to tzw linoleum, na swoje piętro. Im mniej razy będziecie wchodzic sobie w drogę, tym lepiej. Ty się wyciszysz, teściowa powróci do pucowania swojego metrażu.

No właśnie to próbuję uświadomić od jakiegoś czasu Wizz, samo gadanie nic nie da jeśli na końcu tych narzekań nie ma wniosków i planu "co zmienić" przecież życie mamy jedno i nie ma sensu zamieniać go w drogę krzyżową

Rozumie Was wszystkie doskonale , co chcecie mi powiedzieć i jak juz napisałam od pewnego czasu nie staram sie , nie będe robić w polu , pani teściowa będzie miała w końcu powód żeby o mnie źle mówić , a mi to już koło pupy lata (jak sobie będe tak wmawiać to w końcu w to uwierzę)

chaber ja tam wole do piekła bo tam ciepło   zimna nie lubie

bardolka  pewnie dlatego wszystkich tłumacze i nic dla siebie nie robie tylko dla innych , bo całe życie patrzyłam jak robi moja mama ciężko pewne rzeczy zmienić choć i tak moi bliscy mówią że się zmieniłam na taką twardzielke .
i tu szykuje sie na kolejną burę że jestem dorosła i nie musze powielać błędów mojej mamy

Jak już wcześniej pisałam nie stać mnie na wyprowadzke , bo wszystkie pieniądze są w tym domu i ogromnie ciężka praca mojego męża bo prawie wszystko zrobił sam .
druga sprawa za chwilę zostane bez pracy , a ładowac się na 30 lat w hipoteki to według Ciebie rozsądne wyjście ??

Do męża pani teściowa już bardzo długo się nie odzywa , bo dał małej klapsa . Jak Go znam zawzięciuch jak wyżej wymieniona pani to on będzie robił co do niego należy i na tym koniec.
Dziecko na tym nie ucierpi , bo nie bronie małej kontaktów z babcia i nigdy nie będę .
Wiesz ostatnio słysze jak moje dziecko mówi do babci - babcia dlaczego ty krzyczysz na mojego tatusia ?? dziecko jest mądrzejsze od nas wszystkich razem wziętych . A na awantury nie będzie patrzyło bo ich nie będzie , tak jak napisałaś . Dwa osobne piętra , dwie rodziny , każdy sobie i już .

Ja nie chce teściowej zrobić na złość , chce jej tylko pokazac co straciła .

Szarlot, a w którym miejscu ja pisałam do/o Wizz? Skąd takie wnioski?

A Ja już wiem, że będę  miała ciekawe święta. Wczoraj synuś (czyt. mój mąż) zadzwonił do mamusi powiadomić o tym, że znalazł większe mieszkania dla nas i chce wsiąść kredyt i je kupić. No i zaczęło się pół godzinne lamentowanie, że po co nam to, że wkopujemy się na 30 letni kredyt a czasy dziś takie okropne. Że przecież mamy mieszkanie, w które władowaliśmy kasę na remont (kawalerka 24 m2, remont po kosztach co prawda generalny, ale bez udziwnień), mamy dwu letniego synka i po prostu robi nam się ciasno, cena mieszkania wydaje nam się atrakcyjna, ale nie wg nich mamy siedzieć i się cisnąć. A na stwierdzenie mojego męża, że nikt mu za darmo mieszkania nie da, usłyszał kontre, że przecież oni utrzymują mieszkania po babci puste (ciągle słyszymy, że je sprzedają, ale zawsze chętni rezygnują, takie dogodne położenie, no i wiecznie słyszę, że mieszkanie jest dla jego siostry bo cyt.:"na starość babci musiała tyłek podcierać"), ok nic mi do tego tym bardziej, że mieszkanie jest w innym mieście niż my mieszkamy i po prostu nie widzi nam się przeprowadzka. Ale głównym punktem zapalnym jest fakt, że mieszkanie które chcielibyśmy kupić jest dam moimi rodzicami. No i mamy problem, bo na pewno to moja mama to uknuła, że to mieszkanie puste od ponad 10 lat nagle właścicielka chce sprzedać. Ale podczas rozmowy zrobili taki ambaras, a my nawet jeszcze kredytu nie załatwiliśmy, tak naprawdę nic jeszcze ni wiadomo oprócz luźnych planów, a tu już taka afera... Bo argument, że w razie czego mamy kawalerkę, którą można sprzedać, lub wynajmować usłyszeliśmy, że to nam nic nie pomoże... Oj już się ciesze na to spotkanie z teściową

Szarlot, chodzi o to, że mojemu mężowi i w sumie mnie podoba się to mieszkanie i cena naprawdę jest dobra. Dla nas nie jest to problemem gdzie to mieszkanie jest, tzn. lokacja jest świetna, bo pod oknami jest i przedszkole i szkoła. i do sklepów blisko jak coś... My nie szukaliśmy mieszkania na silę, po prostu nadarzyła się okazja i dlaczego mamy ją przegapić? Mam nadzieję, że wszystko ułoży się po  naszej myśli, a teściowa niech sobie gada, tyle jej...
I tak, tłumaczyć się nie musimy, sami dobrze wiemy jakie są nasze potrzeby.

Szarlot, również gratuluję i życzę asertywności przy powiadamianiu teściowej o Waszych planach.
My odkąd jesteśmy małżeństwem spędzamy wszystkie święta sami i nie zrezygnowałabym z tego.

Dzięki kobietki... w piątek idziemy do banku, wtedy się wszystko wyjaśni, trzymajcie kciuki!

Co do świąt, to ja lubię spędzać je z rodziną, tylko że wole z rodziną z mojej strony, a zwłaszcza od strony mamy. Nie ma tam tej napinki i jakiegoś przymusu. Jest to raczej luźne spotkanie, jak ktoś ma ochotę to się zdrzemnie, zje albo jak to mam z moimi cioteczkami w zwyczaju zagra w bingo. Znowu u mojego męża trzeba siedzieć na tyłku i najlepiej się tylko uśmiechać, wysłuchać żali i pretensji. No i ten wyścig z jedzeniem, potrawa za potrawą i nie ma, że nie.

Śniadanie wielkanocne mamy u mojej babci, a do teściów jedziemy na obiad.

Co do mojego męża, woli spotykać się z moją rodziną, bo tutaj zawsze jest wesoło, ale tak naprawdę nigdy się do tego nie przyzna. U mamy nic nie powie, "żeby jej przykro nie było", będzie tak siedział, jakby trzeba było i cały dzień. Ale i tak jak zawsze usłyszy to magiczne zdanie: "Ja ciebie tak nie wychowałam", no to ja się pytam: "A kto?"

Oby te święta były spokojne i bez zbędnych stresów. I żeby jednak pan pogodynek, lub pani pogodynka zmieniła zdanie co do stanu aury

Ach, te polskie rodzinne spokojne Święta...

tusia, współczuję...

A co się tusia przejmujesz głupim gadaniem....
Róbcie swoje i tyle.

Tusia, za bardzo się tym emocjonujesz. Olej
Ale faktycznie jeśli mąż ma potrzebę opowiadania o wszystkim mamie, to może ustalcie wspólnie jakieś zasady, o czym mówicie, i przede wszystkim, że nie tłumaczycie się, tylko informujecie.
A może on się jeszcze trochę czuje małym synkiem, który chce się radzić mamusi?

Tusia, potrzebujecie aprobaty?
Nie jesteście pewni swojej decyzji?
Czy może zwyczajnie brakuje Wam asertywności?
Wystarczy powiedzieć, że "taka jest nasza decyzja" i nie walczyć o swoje racje, nie przekonywać na siłę, nie tłumaczyć...

Witam
moja teściowa to cwana gapa choć na pierwszy rzut oka wydaje się prostą babiną.
Szanuje tego kto ją jak psa traktuję,kto stroi fochy,obraża się,nie odwiedza jej.Motywację do tego "szacunku" jest oczywiście strach.
Mnie nie szanowała nigdy bo ja byłam zawsze miła,traktowałam ją jak człowieka,rozmawiałam.
Po 16 latach bycia jej synową postanowiłam jednak zmienić podejście.
A sytuacja z ostatnich świąt mnie do tego zmotywowała.

Pisałam już o tym w dziale religia.Ale napiszę raz jeszcze.Po południu w poniedziałek wielkanocny moja córka zeszła do babci( w święta przyjeżdżamy do naszego "letniego" mieszkania,które dzielimy z teściową- to znaczy ona mieszka na dole a my- na górze) pożyczyć igłe i nitkę bo chciała uszyć coś lalce.
Przyszła zaraz do nas z płaczem,że babcia nakrzyczała i nie pożyczyła.Za chwilkę dzwoni teściowa do męża i coś tam tłumaczy.Maż tylko powiedział,że córka się chciała pobawić,że nie szyje zarobkowo i..wkurzony wyłaczył się,Powiedziałam córce by nie płakała i że pójdę do babci.Kiedy zeszłam i poprosiłam by pożyczyła iglę i nitkę dla wnuczki ta zrobiła mi jazdę,że moja córka jest niewychowana,nie zna żadnych zasad.Nie bardzo skumałam więc zapytałam o jakie zasady chodzi.I usłyszałam,że dzień święty mam uświęcać....Zbaraniałam z lekka nad jej obłudą bo poprzedniego popołudnia moja teściowa wywaliła na śniadaniu wielkanocnym tyle flaszek wódki,że mój teść i jego sąsiad zalali się totalnie a inny synek teściowej pod stołem nalewał wódkę swemu piętnastoletniemu synowi.
Powiedziała mi,że ja nie umiem córki wychować i że jeszcze wspomnę jej słowa.
Zapytałam co złego jest w tym,że dziecko bawi się w szycie? Czy może oglądanie tv cały dzień jest lepsze? Na to teściowa stwierdziła,że przecież moja córka może przyjśc do niej i porozwiązywać krzyżówki.Powiedziałam,że po takim jej zachowaniu raczej nie przyjdzie.I wiecie co ona wtedy zrobiła? Zerwała się i przyniosła mi igłę i nitkę...

Kiedy po paru godzinach córka zeszła do babci zaprosić ją na swój koncert skrzypcowy babcia powiedziała,że nie przyjdzie bo słyszy z dołu....Córcia znowu się spłakała.Mąż był tak wściekły,że spakowaliśmy się i pojechaliśmy do domu...

Nie potrafię się komunikować z tym jełopem...ech..

Dobrze, ale nie dla kogoś, kto lubi czuć się potrzebny, a raczej niezbędny i niezastąpiony i ma tym tle kompleksy...

Nóż mi się w kieszeni ciągle otwiera, jak słyszę tekst "bo mamusi będzie przykro"... A pytałaś kiedyś męża czy jemu jest dobrze z tym, że Tobie jest przykro?
I czy on serio uważa, że mama na pierwszym miejscu a potem Wy? To może wytłumacz mu, jeśli nikt mu tego wcześniej nie powiedział, że po to facet zakłada swoją rodzinę, żeby to ona była na piedestale...
Jakoś trudno mi uwierzyć w to, że facet po 40-tce tego nie rozumie...

A co do Twojej teściowej. Biedna kobieta. Sfrustrowana, przestraszona, samotna, niezrównoważona emocjonalnie, bez swoich pasji, swojego życia. No chyba, że za pasję uznać uprzykrzanie Wam życia... Smutne, trzeba jej współczuć.... Tylko że jej problemy emocjonalne, to nie Twój problem. Ona jest dorosła i miała dużo czasu, żeby coś z tym zrobić. Rób tak, żeby Tobie było dobrze. Pomysł z psychologiem bardzo dobry! Może to potrząśnie Twoim mężem wreszcie.

A próbowałaś z teściową rozmawiać? Bez emocji, rzeczowo, asertywnie? że nie życzysz sobie niezapowiedzianych wizyt, budzenia synów, wchodzenia bez pukania, itp?

No i chyba jednak trzeba będzie założyć fan klub mareny, bo jesteś już kolejną, nawet nie wiem którą już z kolei, osobą w tym wątku, która chętnie wzięłaby ją za teściową

Szarlot...powiem Ci że jest mi tu o tyle ciężko bo nikogo tu nie znam dlatego znalazłam to forum bo nie mam z kim pogadać...mieszkam tu od roku przeprowadziłam się z Łodzi i trudno mi się tu odnaleźć samej...moja mama zmarła 20 lat temu tata ma 72 lata został w Łodzi i nie chcę go denerwować...ale tam się wychowałam znam wszystko mam znajomych a tu nikogo...opiekunka jest bardzo fajna i tylko z nią mogę o czymś pogadać ale nadal szukam pracy bo to co znajduję to albo nie płacą na czas albo wykorzystują...wszystko to mi nie pomaga a tylko dołuje...zadnego wsparcia poza partnerem który potrafi na prawdę być cudowny ale bez mamusi...różnimy się zupełnie jeśli chodzi i o wychowanie i ogólnie kulturę...oni placki z sosem ja z cukrem oni gołąbki z samym ryżem ja z mięsem oni nie jadają surówek ja uwielbiam oni kluski na parze ze śmietaną ja z sosem itd...i to nie powinien być problem bo można się dogadać ale ona próbuje mnie zmusić do tego jak oni jedzą a ja nie chcę bo jak robię coś co partner nie lubi np mizerie na słodko lubię ja a on nie to mu nie słodzę...kluski sobie z sosem a jemu ze śmietaną ale ona uważa że nie jestem gospodarna bo rozrzucam pieniądze takim gotowaniem a raz na jakiś czas mogę zjeść nawet jak nie lubię...a czemu oni  nie mogą zjeść tak jak ja ? usłyszałam bo my nie lubimy hahahaha a ja to niby co?...moja mama nigdy mnie nie biła była dla mnie jak koleżanka...ona lała dzieci pasem i uważa że mnie mama źle wychowała bo ja mogłam zapalić papierosa przy mamie a ona w życiu by na to nie pozwoliła...uważa też że mój starszy syn powinien dostawać lanie bo jest niegrzeczny bo np kiedyś się wygłupiał i ściągnął przy niej majtki jak miał 6 lat a ona czuła się zażenowana i za to powinnam go zlać bo nie ma wstydu i szacunku a tłumaczenie nic nie da...mój partner się jej boi tak bym to okresliła i mam nadzieję że psycholog to zmieni...nie pozwolę jej zniszczyć mojego związku i postaram się żeby mój partner zobaczył że można żyć inaczej...

tak masz rację duża wina tkwi w nim ale winna jest temu jego matka która tak go sobie wychowała...tak czasem stanie w mojej obronie ale to rzadkość bo np ostatnio dostała prawie zawał przeze mnie serce ją bolało i bała się że do rana nie dożyje i jak wrócił do domu to przezywał to strasznie bo on nie rozumie że to zagrywka...kobieta sobie dorabia chociaż nie musi i lata sąsiadom po zakupy a przy nim udaje chorą tylko że twierdzi że źle się czuje z mojego powodu przecież ona chciała tak dobrze to czego ja od niej chce i co ona mi takiego zrobiła tego ona nie rozumie...ona mu tak mąci w głowie a ponieważ ojciec się powiesił bo jak słyszałam z różnych źródeł ona mu wierciła dziurę w brzuchu gadaniem on się wkurzył i powiedział że się powiesi a ponieważ wtedy się kłócili to mój partner powiedział to idź się powieś będzie spokój i on wyszedł i się powiesił...wiem że partner to przeżywał bo czuł się winny ale ja myślę że sobie nie zdawał sprawy z tego w jakim ojciec był już stanie psychicznym i teraz boi się że matka jak mówi że ona umrze przeze mnie że serce ją boli spać nie może to skończy się źle i to będzie nasza wina...myślę że ona to właśnie wykorzystuje...wzbudza w nim poczucie winy...dlatego może nawet psycholog pomoże mu z jego własnymi myślami...dzisiaj np załadowała mu tel bo powiedział że on do niej nie oddzwoni bo nie ładuje tel nie ma takiej potrzeby więc szkoda kasy a jak zadzwoni nawet to mówi że musi kończyć bo mu szkoda wygadać jak będzie potrzebował to nie będzie miał nic a musi mieć w razie gdyby do domu czy z domu do mnie zadzwonić ...więc żeby mógł zadzwonić doładowała mu tel i oddzwonił jej podziękować a ona wywiad...gdzie jesteśmy-na zakupach-a po co-bo pokończyły się podstawowe środki i produkty-a gdzie-a ja się wkurzyłam i mówię podpaski mi się skończyły więc ona pyta go co ja powiedziałam on powtarza ona że są gdzieś bardzo tanie a ja że ja nie kupuję takich jak ona a ona że ja te najdroższe no szlak mnie trafia że ktoś może być taki wścibski...teraz żałuję że nie powiedziałam że prezerwatywy nam się skończyły bo ciekawe co by miała do powiedzenia...pewnie znowu by nie mogła spać :-)...brak słów...ja wiem że czeka mnie długa droga ale obiecaliśmy sobie że nikt nikogo już do niczego nie będzie zmuszał i temat mamy w naszym domu jest zamknięty...mnie jest bez niej dobrze...jej z czasem też będzie...a nawiązując do tekstu zamknij mordę to u niej na porządku dziennym tak się do dzieci odzywała i myśli że do mnie też może...pomyliła się a partner tak żył całe życie i to dla niego chleb powszedni...nadal uważam że psycholog potrzebny...nawet nie tak dla mnie jak dla niego...

Szarlot nie tłumaczę partnera ale z porady psychologa wiem że winien jest rodzic temu jakie dziecko w przyszłości będzie miało relacje w życiu z partnerem...jeśli mieszkał z nią przez ponad 40 lat i miał wpajane że każda kobieta będzie chciała go tylko wykorzystać oskubać z kasy i potem kopnie w d... to gdzieś mu to tkwi w głowie zwłaszcza że dwa związki wcześniej akurat podobnie się skończyły i ona mu truła a mówiłam że tak będzie...on wie że z nami tak nie jest bo ja zamknęłam za sobą wszystkie drzwi i nie mam powrotu więc nie zostawiłam sobie jakiejś furtki że może go zostawie i mam gdzie wrócić dzięki temu właśnie mam trochę przewagi nad jej słowami... ale gdzieś w podświadomości jednak został strach który myślę że pogoni psycholog...to że staje rzadko w mojej obronie to też mimo wszystko jej sprawka bo on ciągle słyszy od niej że jak ja go zostawię a tak będzie na pewno to on zostanie sam bo ona go już nie przyjmie i właśnie to mi przekazała psycholog na wstępnej rozmowie że ona wpływa na jego psychikę i wzbudza strach i poczucie winy...nie chcę go tłumaczyć ale rozumiem że przez 40 lat był pod jej rządami i musiał się jej podporządkować i teraz chciałby to zmienić tylko nie potrafi powiedzieć DOŚĆ...co do pani z warzywniaka no cóż podobno ona nigdy z nikim nie miała żadnych zatarć taka lubiana więc nikt ją tak nie wyprowadza z równowagi jak ja ale sąsiadka kiedyś powiedziała do mnie wiesz staraj się brać ją z przymrużeniem oka bo ona jest dziwna...dzisiaj już wiem że nikt z nią nie ma zatarć bo każdy daje sobie spokój żeby nie wdawać się w konflikt i moim zdaniem uważają że nie jest ona do końca normalna....o tym przekonałam się po jej opowieściach jak to jej znajomy kolega ze szkoły wysyłał śnieg w kopercie do Afryki do swoich rodziców żeby zobaczyli jak wygląda śnieg i ona jest przekonana że on tam doszedł więc nie sądzę by było z nią wszystko w porządku...co do zamknięcia tematu na temat mamy ...koniec rozmów o mamie... znoszenia czegokolwiek od niej jedzenia, ubrań i tym podobnych... przekazywania informacji itd...ona nie przyjdzie już więcej on czasem do niej na pół godzinki raz dwa razy w tygodniu...rozmawiał z nią ostatnio na korytarzu bo akurat chciał jej zawiesić suszarkę a myła korytarz i zapytała czy pani mu pozwoliła i powiedział jej że nie życzy sobie takich aluzji i rozmów na mój temat...podobno dotarło do niej...ja się odcinam całkowicie i żadnej zgody już nie chcę bo wiem że ona się już nie zmieni a przyjęcie jednego posiłku dla jej przyjemności to powrót do przeszłości przerabiałam to już jak dasz palec to zaczyna się wszystko od początku...było tak już ze trzy razy...jak zaczęła przychodzić to potem nie ma końca codziennie po 3-4 razy i z każdym plasterkiem wędliny śledzikiem czy serkiem i od rana do wieczora a jak jej zwrócisz uwagę znowu obrażona...ja już tak nie chcę chcę mieć spokój...wczoraj dzieci poszły spać i po raz pierwszy od roku mieliśmy swój czas...nikt nie dzwoni nikt nie siedzi i my w zgodzie po spokojnych zakupach wizycie w mc donaldzie ze starszym bez nerw i tego mi właśnie brakowało...sam stwierdził że wreszcie jest tak jak powinno być i chociaż to było tylko miedzy 20 a 21.30 bo szedł na noc do pracy to cieszę się że dostrzegł że nigdy nie mamy takiego czasu dla siebie bo ciągle jest chaos...widzę poprawę na prawdę jeśli chodzi o to co było wcześniej jest duzo lepiej ale wiem że długa droga przed nami bo mama będzie chciała nam ten spokój zburzyć...mam wrażenie że ona jest chora jak widzi nas razem uśmiechniętych...chyba boli ją że jednak jej się nie udało go nastawić przeciwko mnie...wiem że mu zależy na mnie czuje ze on sobie nie radzi właśnie dlatego szukałam pomocy w przeciwnym wypadku szykowałam się do domu samotnej matki...powiedziałam mu o psychologu i nie chciał się zgodzić a kiedy powiedziałam mu że uważam że nie chce dać nam żadnej szansy bo bez psychologa sobie nie poradzimy i widocznie nie zależy mu żeby być z nami to po jakimś czasie poprosił żeby się zgłosić na te terapie więc jednak chce wcześniej nie chciał o tym słyszeć a mamusia powiedziała zostaw ją niech się wyprowadzi a ty się pakuj i wracaj do domu ja Cię nigdy bym nie zostawiła...myślę że miała nadzieję że tak się to skończy ale się jej nie udało a ja byłam gotowa już na wszystko mimo że go kocham...

...mój poprzedni związek rozpadł się po 16 latach z wielu powodów ale zupełnie inne były problemy w poprzednim związku niż w tym i może tym trudniej jest mi się z tym pogodzić...mój byly mąż nie mógł mieć dzieci ale ukrywał to latami mimo że ja biegałam po lekarzach i szukałam przyczyny...tak się składa że najpierw zaczęto szukać winy we mnie ale na koniec okazało się że jednak mąż i ja to nawet wszystko rozumiem tylko szkoda że mąż wszystkim dookoła rozpowiadał że to niby ja nie mogę mieć dzieci...kiedy już się wszystko wydało oczywiście okazał skruchę i prosił by nikomu nie mówić bo jemu jest z tym źle ja to rozumiałam i tak też było trzymałam to w sobie mimo że było mi ciężko bo nie chciałam by mojemu mężowi było przykro...po latach zdecydowaliśmy się na rodzaj inseminacji bo u mnie nie było problemu...zaciągneliśmy kredyty na prywatne zabiegi najpierw poroniłam cztery razy i po 11 latach wreszcie urodziłam synka...zawsze chciałam mieć dwójkę dzieci ale to jedno musiało mi wystarczyć więc cieszyłam się że wreszcie jestem mamą...moja byla teściowa nie była ideałem ale nie wtrącała się w nasze życie i miałyśmy dobry kontakt a mąż jak trzeba było potrafił się odezwać...niestety mąż mimo że był kierowcą lubił wypić piwo ale nie to było problemem problemem było to ze po tym piwie wsiadał za kółko i do tego zabierał synka ze sobą...wiele razy prosiłam by tego nie robił ale on nie widział problemu...zabierał go na spacer i szedł do knajpy na piwo...wreszcie nie wytrzymałam i postanowiłam się rozejść...na początku myślałam że go przestraszę ale potem okazało się że się tym nie przejmował więc się rozstaliśmy definitywnie...kiedy poznałam obecnego partnera okazał się być zupełnie inny nie pił wogóle więc nigdy nie myślałam że mogę mieć jakieś inne problemy...prawda jest taka że jestem bardzo nerwowa i wybuchowa i wiem że reaguje zbyt gwałtownie na wszystko i o to mój partner ma do mnie pretensje...wiem że to nie jest dobre ale staram się jak mogę mimo że całe moje życie ciągle o coś walczyłam i teraz chciałabym mieć wreszcie spokój...mam dwójkę dzieci tak jak chciałam więc mam nadzieję że moje życie wreszcie się ułoży...i powiem Ci Szarlot że czuję dużą ulgę po rozmowie tu z Tobą i z psychologiem i jestem silniejsza niż kiedykolwiek...dziękuję

wiej od nich.