Ach ta teściowa... - Netkobiety.pl

Masz racje, to chyba będzie najlepsze rozwiązanie. Tylko mój mąż jest bardzo grzecznym człowiekiem, bardzo spokojnym i on z nią spokojnie rozmawia. Ja uważam, że powinien odsadnio coś powiedzieć. Mnie tylko najbardziej boli jak ona wchodzi na temat wnuka, a robi co za każdym razem jak się widzimy. Ostatnio nawet zapytała czy my w ogóle kiedykolwiek zamierzamy się rozmnażać... Żal

roksu bardzo przykre to, co piszesz, temat spodziewanego potomstwa powinien być w Waszej sytuacji wręcz unikany (tak zrobiłby taktowny człowiek) a nie wydzierany przy każdej możliwej okazji... trzymaj się dzielnie!

Dokładnie, czasami ręce opadają jak bardzo ludzie potrafią być nietaktowni... I to nawet pewnie nie ze złej woli, tylko z braku empatii, z niewiedzy...

U nas moja teściowa aktualnie upodobała sobie przy mnie (jestem w ciąży) ciągłe mówienie i wspominanie o swoim poronieniu. Opowiada ze szczegółami jak poroniła, jak wyglądał zabieg...
A ja słucham i tak sobie myślę, czy to ma być jakiś sposób na podtrzymanie ciężarnej synowej na duchu?
Na szczęście akurat nie jestem z tych kobiet, które panicznie boją się poronienia i na sam dźwięk tego słowa mają gęsią skórkę, raczej jestem optymistką i wierzę, że wszystko z naszym Małym będzie okej, ale gdyby tak nie było, to pewnie każda taka rozmowa przyprawiała by mnie o rozstrój nerwowy.
Nie wiem, może ona chce się wygadać (ale wcześniej o swoim poronieniu nie wspominała, dopiero odkąd jestem w ciąży), czy zagaić jakoś rozmowę... Na pewno nie ma złych intencji i nie robi tego celowo, żeby mnie nastraszyć... ale trochę tak to właśnie niestety działa...

A jak się zachowuje w stosunku do innych ludzi? Też tak wali bez namysłu i taktu?

A o dziecko wypytuje tylko Ciebie, czy męża też? I co jej odpowiadasz/odpowiadacie?
A jak by jej powiedzieć, że zrezygnowaliście na razie ze starań i wrócicie do tego za jakiś czas? Dałaby spokój?

Roksu, ale to chyba nie problem, aby Twoja mama to co mówisz jej w zaufaniu, pozostawiała dla siebie? Przecież nie musi zaspokajać chorej ciekawości Twojej teściowej! Zaś samej teściowej bym otwarcie powiedziała, że Wasze życie seksualne jest Waszą sprawą i nie macie chęci dzielić się z nią ciekawostkami z tej sfery. Jeśli ona nie widzi nic niestosownego w zaglądaniu Ci w macice, to może warto sprawić, żeby poczuła, że jej zainteresowanie dawno przekroczyło już granice dobrego smaku.

Straszne... Ja bym chyba ją tam rozerwała.
Moja mama nic nie mówi teściowej, za każdym razem jak pyta to moja mama mówi, że nic nie wie. Chętnie bym jej powiedziała, że jak na razie się nie staramy, ale boje się, że zacznie się Sajgon, że jestem bezpłodna i jej synuś życie sobie ze mną marnuje.
Ona nie rozumie jak się do niej mów. Mój mąż za każdym razem jej mów, żeby wreszcie przestała, bo nikt nie ma ochoty jej słuchać. Niestety jak grochem o ścianę... Do tego marudzi, że nie przyjeżdżamy na obiadki do niej, jak mamy przyjechać skoro ona ciągle o wnuku tylko. A ja potem wracam do domu i płacze, bo wiem, że ze mną jest nie tak i cała ta sytuacja mi się przypomina i to że jestem niepłodna.

Roksu - staraj sie jak najbardziej nie ulegac presji otoczenie w kwestii poczecia dziecka.
Czasami jest tak, ze im wieksza presja, tym mniej skuteczne proby udanego zajscia w ciaze. Byly przypadki, ze malzenstwa po bezskutecznych probach adoptowaly dziecko i po jakims czasie kobieta zachodzila w ciaze w sposob calkowicie naturalny.
Prawdopodobnie usilne starania powodowaly jakas blokade. W momencie kiedy psychika "dala sobie na luz" - konczylo sie szczesliwym poczeciem.
Tesciowej powiedzcie, ze poki co macie zamiar hodowac jamniki.

ale Ci się udało, tak się składa,że hoduje, ale koty. Z resztą moja teściowa też się ich czepia, że zamiast dziecko mieć to ja się jak małe dziecko w koty bawię. A przecież mam tylko jedną kotkę i raz do roku kocięta:)

No tak, o tym małym pisałaś w pierwszym poście.
W takim razie następnym razem powiedzcie jej, że jak tak bardzo śpieszy jej się do bycia babcią, to niech pogada z drugim synem, żeby ją wnukiem uszczęśliwił.
Ile macie lat i ile jesteście po ślubie?

Dla rozładowania atmosfery mogę opowiedzieć, co mój kolega odpowiedział kiedyś teściowej, która się ciągle wypytywała kiedy będzie wnuk... żadne łagodne odpowiedzi ją nie zadowalały i przy każdej okazji pytała dalej... w końcu kiedyś na rodzinnym niedzielnym obiedzie na kolejne pytanie "no dlaczego nie mam jeszcze wnusia?", odpowiedział, podnosząc głowę znad rosołu - "a bo mi się jeb*ć nie chce" . Mina teściowej ponoć była bezcenna I od tamtej pory już nigdy o to nie zapytała

roksu - skoro masz 24 lata a mąż 25 to nie jest jakiś ostatni dzwonek na dziecko ;-) Dajcie sobie trochę na luz, użyjcie troszkę życia, dbajcie o związek to i dzidziuś przyjdzie ;-) Gdybyście mieli powyżej 30 to rozumiałabym bardziej pospiech, ale w tym wieku brak dziecka to nie jakiś dramat

Uszy do góry, kotka popieram w stu procentach, my z mężem też póki co jesteśmy w naszej 3osobowej familii - ja, mąż i kot jak głowa rodziny

Usmiechnęłam się czytając,bo moja teściowa też mi wysłała swoje sukienki z czasów ciąży i ciągle powtarzała,że są baaardzo wygodne:Dszkoda tylko,że przedpotowe:D Kurczę...znam temat:D

Wizz - małe pytanie, mąż twierdził, że z matką da się wytrzymac?

Wiecie kobietki, tak Was czytam i nadziwic nie mogę łatwowierności i naiwności. Przecież większosc dzieci wad swoich rodzicow nie widzi, są niejako przyzwyczajeni do stylu bycia matki i ojca. Moi synowie też tak powiedzą, ale to nieprawda, to ich subiektywna opinia. Nie ma takiej możliwości by właściciele domu zachowywali się jak pokorne cielęta, nie mając nigdy zastrzeżeń do drugiej osoby. Nie jestem niemową, oczy też mam - wierzycie, że tych organów nie używam? Im mniejsza przestrzeń, tym trudniej o dobre relacje, dlatego w mieście tak szybko idzie się na swoje.

Mi wczoraj chciala oddac plaszcz, odmówilam jej no bo po co:(
Ale generalnie to fajna babka.

Wizz teściowa może i niekulturalna, wulgarna, ale żadnego sygnału nie było, że coś się jej nie podoba? Gdyby mnie przeszkadzało dziecko zaczęłabym od małych uwag, oziębiła relacje, itd. I co też byś nie załapała?

Nie podobają się jej wasze metody wychowawcze. Niestety nie da się uniknac wtrącania rodziny, bo z nią mieszkacie. Dlatego najlepiej osobno, czego oczy nie widzą, tego sercu nie żal.

Taką mam refleksję: kobiety, wy wierzycie w to, co Wam pasuje w danym momencie. Nie mieliście pieniędzy na własny kąt, to usilnie sobie wmawialiście, że będzie dobrze. Nie było tak?

Ano właśnie "chłop mówił", "chłop nie chciał". Dopiero stoczyłam bój z rolnikami. Ci też uważają, że żona mieszkająca z ich rodzicami, nie będzie miała tak źle. W tamtym wątku zarzucono mi zezwierzęcenie, bo z rodzicami nie chciec życ, nie chciec się nimi na starosc zajmowac? Ba! Samej nie chciec mieszkac z dorosłymi dziecmi? Tam też myślą życzeniowo.

Sama już nie wiem, jak to przełożyc z polskiego na nasze: każdy ma swoje preferencje, przyzwyczajenia, a z wiekiem tolerancja maleje. Nasze myślenie życzeniowe nie pozwoli tego przeskoczyc. Niestety nie dałam rady niczego im przetłumaczyc. Im taki pasi, tak ma byc, żona na pewno się z jego rodzicami dogada. I bądź tu człowieku mądry.

Joga jest gorzej niż myślałam, bo mamusia i tatuś są zawsze cacy, wg ich dzieci. Żebym była najcudowniejszą matką, teściową mogę byc koszmarną. Weź to jednak komuś wytłumacz. Coś mu sie w tej główce porobi i za Chiny Ludowe nie przekonasz.

Jak nie Hitler ze mnie, to konfliktowa jędza, albo baba bez serca ( wszelakie epitety lecą) - zwolennicy rodziny wielopokoleniowej są nie do pokonania.

Niektórzy ładują się w chorą sytuację jak to ładnie określiłaś , bo liczą na to że nawet jak teściowa jędza (choc do końca przed ślubem nie poznasz człowieka tym bardziej teściowej widząc ją raz na miesiąc bo mieszkasz 200 km dalej ) to mąz i tak stanie po stronie żony (u mnie niestety to nastąpiło dopiero 5 lat po ślubie ) . druga sprawa , człowiek rozumie to że syn chce pomóc rodzicom .

Tusia tyle tylko że od początku naszego małżeństwa ja robię wszystko w domu , teściowa siedzi w swoich warzywkach i kwiatuskach , a i tak było źle , bo  nie czytałam w myślach teściowej .
Teraz od kąd są ciche dni z panią teściową ona pierze sobie sama ale teściowi już nie , gdyby nie ja to by chłop w brudnych portach przez miesiąc chodził .

Któraś kobitka tu napisała głupia czy naiwna - tak byłam naiwna , bo uważałam że jeśli z siebie dam wszystko to każdy to uszanuje , niestety myliłam się i zapłaciłam za to dość wysoką cenę . Za wysoka .

Czyli myślenie życzeniowe górą!

Jak masz miękkie serduszko, musisz miec twardą d...

Wizz, ale to jest Twoje subiektywne zdanie, że dałaś z siebie wszystko. Teściowa może już tak nie uważac.

Od tej pory nie ma:
- myślałam
- wydawało mi się
- miałam nadzieję
- liczyłam na
- wyobrażałam sobie

Kobietki, nie przyszło Wam do głowy, żeby o zamieszkiwaniu z teściową poczytac na necie, pogadac ze znajomymi? Przekonał by Was ktoś, że to zły krok? Poczekałybyście ze ślubem?

To niech teraz człowiek przestanie prać gacie obcego chłopa i się go litować, bo jak sądzę ten chłop nie lituje się Ciebie i nie staje po Twojej stronie jak teściowa robi jazdę. O twardej d*pie wspomniała chaber to nie będę się powtarzać

chaber05  najczęściej dziewczyny zakładają rodziny w wieku dwudziestukilku lat, są zakochane, idealizują wszystko i liczą że bajka będzie trwała wieczne a tutaj ZONK, teściowa wredna teść cichociemny a syn dupa wołowa, no i są uziemione. Jestem za wspólnym mieszkaniem przed ślubem bo wtedy poznaje się partnera lepiej, wszystkie wady i zalety wyłażą na wierzch.

Nie powinno być ważne co ludzie o niej myślą bo to nie ma przełożenia na Twoje życie, niczego w nim nie poprawia (poza Twoim samopoczuciem) ważne że ma ona destrukcyjny wpływ na Ciebie i teraz pytanie co dalej? życie masz jedno, ja sobie cenię spokój i poczucie bezpieczeństwa mam szczęście bo je mam
Chcesz się tak "szarpać" całe życie ? Problem nie rozwiązany nie znika, rośnie i urasta do takich rozmiarów, że czasem już tylko radykalne rozwiązania wchodzą w grę.

Ja ostatnio chodzę wkurzona bo moja koleżanka ma problemy, władowała się w nie sama, konsekwentnie w życiu powielając jeden schemat i ....nadal nie widzi żadnego swojego błędu  "nie wie co to się stało że się tak spaprało" Więc jak czytam takie posty to mnie trafia, kochane kobiety
w życiu spotykają nas różne sytuacje, czasem same się w nie pakujemy czasem nie mamy na nie wpływu, ważne jest to jak sobie z nimi poradzimy i czy wyciągniemy jakieś wnioski mam wrażenie, że niektóre z Was nie wyciągają żadnych i to jest przykre:(

Ps. chaber próbuje Tobą potrząsnąć i dać Ci porządnego "kopniaka" z czystej żywej sympatii a nie złośliwie, głaskanie po głowie nie rozwiązuje problemów

Święta prawda!!!
Mówią, że dobra teściowa to ta martwa, Ja się z tym nie zgadzam, nikomu niczego złego nie życzę (chociaż moja teściowa to złośliwe i zawistne babsko, które każdemu kto w jej mniemaniu ma lepiej źle życzy i najlepiej żebyśmy My, a przede wszystkim jej synuś mieli takie samo zdanie jak ona, bo jak jest inaczej pojawia się to magiczne zdanie "Ja ciebie tak nie wychowałam", więc kto? Może to moja wina?), reasumując dobra teściowa to teściowa na odległość z minimalnym kontaktem i zatyczkami w uszach.

Co do żartów, to o teściowej jest ich od groma, ale o synowej jeszcze nie słyszałam.

Nie zaglądają narzeczone, nie zaglądają mężczyźni. Młodosc to luz i często życie chwilą "a co ja sie bede martwił". Jak młodzi poradzą sobie w życiu, zależy też od nas rodziców. Ze mną rozmawiano, nauczono, że każda decyzja niesie konsekwencje. Zwłaszcza babcia kładla nacisk na rozpatrywanie wariantów: zrobisz tak i tak, a ludzie mogą tak i tak. Nie żyjemy sami, a świat nie będzie się kręcił wokół nas i to wszystko.

Ja też ubolewam, że młode kobiety nie patrzą w przyszłosc, że wolą godzinami klikac na forach ślubnych - szkoda. Czytam i piszę od lat. Naprawdę dużo kobiet udziela fajnych rad, ostrzega, generalnie ciekawie pisze i jak grochem o ścianę. Rozsądne argumenty są bojkotowane, mało tego - dziewczyny mówiąc kolokwialnie "robią z nas głupie". Co bym nie napisała, wykręcą kota ogonem i po temacie. W rodzinie podobnie, bratanica męża postawiła na swoim i zaraz po studiach wzięła ślub i urodziła dziecko. Nie mają szans na wyprowadzkę, bo o jednej pensji jej męża nie zwojują wiele, a ona pracy nie może znaleźc ( brak jakiegokolwiek doświadczenia).

Merredithhh - dopadnie kogoś ślubny i rodzicielski szał, nie ma szans żeby wygrac z hormonami albo z "ja chcę". Później zawsze kogoś można obwinic za swoje decyzje, najlepiej teściową, męża, nigdy samą siebie.

Oj Dziewczyny, już tak nie przesadzajcie
Ja też się udzielałam na forach ślubnych (a teraz tutaj, jak my wszystkie ) a za głupią i bezmyślną się nie uważam raczej za dużo myślę, to też niedobrze...
Akurat, jak słusznie pisze chaber, dużo można wynieść z takich for i porad, porównywalnie tyle, ile z poradników psychologicznych niekiedy, według mnie...

Co do ślubnego szału i hormonów.... szczerze - mnie to też niedawno dopadło... kiedyś byłam zatwardziałą singielką, robiącą karierę, studiowałam, pracowałam, podróżowałam i nic mnie innego w życiu nie interesowało... aż tu nagle poznałam mojego Męża - szybki ślub, rodzina.... I wcale nie czuję, że to za szybko.... Także nie ma co generalizować.... Ja akurat stara jestem , bo wzięłam ślub dopiero niedawno, ale znam naprawdę przypadki osób które sie pobrały w wieku 20 lat na studiach i wiedzieli dobrze, co robią.... albo nie wiedzieli, ale byli mądrzy i im się udało. Także nie generalizowałabym jednak.

Ale wracając do przypadków z forum i naiwności... Jasne, jako osoba której nigdy nawet przez myśl nie przeszło, żeby zamieszkać z teściami, też się dziwię naiwności młodych kobiet....
ALE czy nie dziwi Was jeszcze bardziej (albo tak samo) naiwność tych teściowych, które zachowują się tak jak te młode synowe - przyjmują pod swój dach, myślą 'jakoś to będzie', a potem zdziwko, że synowa się nie chce podporządkować.... fochy, dawanie do zrozumienia, że 'rozmyśliłam się, już mi się nie podoba, że tu mieszkacie'.
Czy to nie jest równie bezmyślne? Przecież to są kobiety, które zwykle mają 60-tkę na karku, a wyobraźni chyba żadnej....
Ok, rozmyślić się można. Ale czy nie można tego normalnie przegadać z rodziną? postawić sprawę jasno? (tak jak marena, która od początku mówiła jasno, że nie chce mieszkać z synową i już)
Rozumiem, że czasem można się pouśmiechać przy niedzielnym rosole i kurtuazyjnie czemuś przytaknąć dla świętego spokoju (sama tak robię, bo to mniej nerwów kosztuje niż, wdawanie się w tłumaczenia), ale na Boga nie w sprawach fundamentalnych! takich jak wspólne mieszkanie.
Jak można takich rzeczy wcześniej nie przegadywać ze sobą, tylko myśleć "jakoś to będzie"....

Moja teściowa też kiedyś przyjęła pod swój dach obcą osobę (długa historia, nie będę się wdawać w szczegóły)... bo biedna, nie ma się gdzie podziać... i okej, nawet sobie na początku pomyślałam, że to szlachetne (bo mnie by na to nie było stać, za bardzo lubię swoją wygodę i niezależność), ale potem zaczęłam zauważać, że tu nie o szlachetność chodzi tylko o brak asertywności, bo ciągłe zgrzyty są...
To jest taki tok myślenia: już mamy tej osoby dosyć, ale nie umiemy jej tego powiedzieć, więc będziemy się tak męczyć do śmierci, bo nie wypada mówić prawdy.....

No właśnie ludzie są po prostu przyzwyczajeni, że nie wypada mówić prawdy, a zwłaszcza w rodzinie (nie chore?).... to są lata zaniedbań przechodzących z pokolenia na pokolenie....

Z tego co mi wiadomo oraz moich obserwacji, teściowe przyjmujące pod dach młodych, są przekonane, że ci wiedzą co ich czeka. Przecież wiele lat tradycji powinno dac efekty. A tu zonk, bo synowa udaje albo niezorientowaną, albo liczy na cud.

Tak - obie strony oszukują się, prowadzą jakieś manewry i mają nadzieję, oczywiście każda ze stron inną. Tak - teściowe są tak samo naiwne i myślą życzeniowo. Prawda jest taka, że synowa ani nie będzie spolegliwa, ani nie chce korzystac z jej doświadczenia, ani nie będzie jej wypełniac czasu, a tym bardziej zajmowac na starosc.

Wyobrażacie sobie co by było gdyby to mężczyźni pozostawali w domu. Taki teśc na wcześniejszej emeryturze i zięc na wychowawczym. Czy wspólne przebywanie ze sobą, w tak dużym wymiarze czasu, nie doprowadziłoby do konfliktów? Myślę, że byłoby podobnie jak z teściowymi i synowymi.

Owszem dobrze jest pod uwagę brać marzenia drugiej osoby ale ważne, żeby Twoje i jego były zbieżne w podstawowych tematach.
On sobie może marzyć o zdobyciu korony ziemi albo o podróżach ale najważniejsze te dotyczące, czy chcemy ślubu, gdzie będziemy mieszkać, czy chcemy mieć dzieci i ile, kto pracuje itd. powinny być wspólne, bo jeśli się rozjeżdżają to kończy się to tak jak się kończy.
A co do przysłowia choć stare to jednak bardzo mądre od życia dostajemy to na co sobie zapracujemy, jeśli Ci się nie podoba to zmieniaj, samo narzekanie nie ma sensu.

I ta ulga jest najgorsza bo demotywuje i przestajesz myśleć o działaniu, do następnego momentu kiedy teściowa doprowadzi Cię do szału i wtedy znów się wygadasz i znów poczujesz ulgę i ..... to takie błędne koło, więc jeśli już narzekasz to na końcu narzekania powinny być konkretne wnioski i pomysł co zmienić w swoim życiu żebyś była szczęśliwa

Dlatego ja się nad Tobą nie będę użalać bo uważam, że to bardziej szkodzi niż pomaga

Joga pokaż mi w którym momencie napisałam że masz się nade mną użalać .

chaber05 nie mam nic przeciwko zwróceniu uwagi . Nie musisz popierać mojego punku widzenia nikt Cie o to nie prosi ale ewidentnie uważasz mnie za złą osobe , bo mam czelność ponarzekać na tesciową .
Nie znając mnie piszesz że łapiesz nerwa - szybka jesteś w ocenie ludzi .

Wizz, no dobra, to Ty ponarzekałaś, my ponarzekałyśmy ale Joga dobrze mówi - czy Ty chcesz coś zmienić w swojej sytuacji?
Ja bym się jednak spróbowała dogadać z mężem czy istnieje według niego opcja wyprowadzki, jak on to widzi?
Zastanawia mnie ile czasu to piętro kończyliście i czemu nie przerwałaś tego wykańczania wcześniej, nie walnęłaś pięścią i nie powiedziałaś, że nie chcesz tu mieszkać. Wtedy Cię teściowa jeszcze nie denerwowała? Myślę, że na początkowym etapie, kiedy dopiero zaczynaliście wyprowadzka byłaby możliwa i do zniesienia dla wszystkich stron. Teraz faktycznie jest trudniej, ale według mnie ciągle jest to możliwe...
A według Ciebie?

No ale swoim kosztem i swojego małżeństwa (bo domyślam się na tym tle też są między Wami zgrzyty)? Myślę, że jakbyś pogadała z mężem, nakreśliła sytuacje, powiedziała wtedy że dla Ciebie święty spokój nie ma ceny i ważne jest dla Ciebie żeby mieszkać osobno, to przeciętny kochający mąż by to zrozumiał i zgodził się (no chyba, że to taki typ tych rolników zatwardziałych o typowo wiejskiej mentalności, jak podawała tu przykład chaber).

No i to mnie chyba najbardziej przeraża. Takie stwierdzenie. I to że to na Tobie robi wrażenie, takie szantaże emocjonalne.

Był a teraz już nie jest? Oczywiście, że to by wyszło na dobre... wszystkim!

No bo najczęściej tak to właśnie jest Ja bym pogadała z mężem na Twoim miejscu. A jeśli się nie zgodzi na wyprowadzkę lub uznacie, że naprawdę Was na to nie stać i nie macie możliwości, to nie wiem.... wtedy musisz sobie przewartościować parę rzeczy i chyba przywyknąć do tego, że teściowa jest jaka jest i włączyć opcje olewania.... albo nie wiem sama....

Ale czy on sobie nie może sam prać tych gaci?

A wracając do naszych ogólnych dywagacji.... Ciekawi mnie to, co piszą dziewczyny, że myślały, że będzie inaczej.... Czy to faktycznie myślenie życzeniowe, czy te teściowe naprawdę się w takie zołzy zmieniają? Wiem, było już o tym trochę, ale ciekawi mnie to, czy na początku faktycznie są jakiekolwiek realne przesłanki, że taka sytuacja wspólnego zamieszkania w zgodzie będzie możliwa?
Bo pamiętam, że jak tylko pojechałam z mężem (wtedy jeszcze chłopakiem) do jego rodziny na pierwszy na obiad w czasach przed-narzeczeńskich, to od razu wiedziałam, że to są kompletnie inni ludzie i że w życiu bym się z nimi pod jednym dachem nie dogadała... od razu mnie to ostudziło.... A im dalej w las, tym coraz bardziej te różnice odczuwałam i odczuwam do dziś
Choć tak teoretycznie moi teściowie to nie są źli ludzie, w sumie nic im nie mogę zarzucić strasznego.... po prostu kompletnie się różnimy i irytują mnie jak siedzę tam 3 godziny, a co dopiero 3 dni, tydzień, miesiąc, rok, pięć lat, kosmos....

Wizz - ta dobudowka to z osobnym wejsciem?
Skoro juz jest taka sytuacja, najlepiej pozakladac osobne liczniki na wode, prad itp., bo rozliczanie tez moze byc z czasem mocno problematyczne.

Nigdzie dosłownie tego nie napisałaś ale ja tak rozumiem Twoje posty tutaj, napisałaś jak Ci źle, teściowa do d*py, dziewczyny się podzielą podobnymi opowieściami, poczujesz się lepiej, że nie jesteś "sama" i ... nic z tego nie wynika.

Mówienie o problemach ma sens jeśli na końcu szukasz ich rozwiązania, mówienie dla samego mówienia nie wprowadza zmian, więc jest bez sensu.  Taki mam charakter, że zawsze szukam rozwiązania, za to ceni mnie mąż, nie siadam, nie płaczę (może czasem przez chwilkę) dla mnie nie ma rzeczy niemożliwych Życie masz jedno, nie warto się męczyć, trzeba walczyć o spokój i szczęście, na pewne rzeczy nie masz wpływu ale na wiele masz, jeśli jesteś nieszczęśliwa to sama sobie jesteś winna
wiem to z autopsji i to nie jest złośliwość 3maj się ciepło