Ach ta teściowa... - Netkobiety.pl

Zapomniałam Marena7, że Twój ojciec odszedł.

Nie wiem czym to jest spowodowane, ale moja matka też niemłoda, a myśli o zbliżającym się końcu nie uświadczysz. Zdrowia też nie ma szczególnego i jest świadoma, że nasza rodzina do długowiecznych nie należy. Widzi mnie rzadko w przeciwieństwie do rodziców męża, którzy mają synów pod nosem i nie zalewa się łzami, nie cudaczy, nie odstawia szopki. Inna osobowosc, nie wymagająca zbyt wiele, a zarazem umiejąca okazac wdzięcznośc za poświęcony jej czas.

Joga współczuję, nie jeden raz mieliśmy takie święta. Dzieci chorowały, zaraz po nich my. Taki sam był Sylwester, często spędzony na siedząco, z dziecmi pod pachą, bo katar nie pozwalał się położyc. Jak mnie wtedy teściowie wkurzali z tymi swoimi wymaganiami świątecznymi, fochami, że niby specjalnie się wyłożyliśmy. Dopiero zakatarzony mąż przy świątecznym stole był wiarygodny, odsyłali go do domu, niech się kuruje.

Dobrze, że już po świętach. Coraz więcej ludzi pisze, że ich nie lubi, coraz więcej ma odwagę powiedziec, że nie chce ich wcale.

Moje dzieci są już dorosłe. Gdybyś mogła usłyszec ich opinię. Są niewierzący i święta traktują jak dni wolne, ale ze sporymi utrudnieniami,np. komunikacyjnymi. Może kiedyś to się zmieni. Na obecnym etapie wymieniają się uwagami dotyczącymi świąt ze znajomymi. Kąśliwe bestie z tej młodzieży, bardzo spostrzegawcze i nieco zbyt prawdomówne.

Nie wszystkie moje wspomnienia z dzieciństwa są miłe. Ojciec nie wylewał za kołnierz, kochał tylko swoich rodziców (bałwochwalczo), na nasze utrzymanie nie łożył. Gdyby nie dziadkowie, byłoby smutno, bo matka wiecznie pracowała. Jakoś trzeba było utrzymac dom.

Nie wiem ku czemu świat zmierza, ale pewne jest jedno: zaczynamy byc odważni, coraz głośniej mówimy co nas uwiera. Rodzina nigdy przeżytkiem nie będzie. Raczej zmierzamy w kierunku zdrowych relacji rodzinnych. Tak przynajmniej mnie się wydaje. Już małe dzieci wiedzą, ze lepsza samotna matka, niż kłócący, skonfliktowani rodzice. Lepsze są też te święta samotne, ale spokojne. Obyśmy szli w kierunku jakości, a nie ilości.

Witam poświątecznie wszystkie Panie teściowe i synowe.   

Już od kilku lat podchodzę sceptycznie do Świąt Bożego Narodzenia.
Lepiej znoszę Święta Wielkanocne - obchodzone bardziej na luzie i mniej dni.

Na wigilii była najpierw tylko mama, później rodzina młodszego syna (po wigilii u swatowej), ale to szykowanie - choinka, karp, prezenty, smażenie, pieczenie... etcetera...zaczyna mnie przerastać.

Pierwszy dzień świąt na wyjezdnym u starszego syna, drugi u młodszego.
Jedziemy do nich obładowani i obładowani przyjeżdżamy.
Chociaż ja piekłam tylko keksa i chleb, to i tak mamy dużo ciasta.
Synowe zawsze obdarowują nas wiktuałami, wypiekami.
Natomiast mąż robi bigos i piecze mięsa, więc następuje, że tak powiem wymiana.
Jest bardzo heppi, że może się wykazać i jest chwalony.

Spędzamy czas miło: śpiewamy kolędy przy akompaniamencie gitary (starszy syn gra), rozmawiamy na luźne tematy, bawimy się z wnukami...i jemy, jemy, jemy, przy pięknie przystrojonym stole.

Najgorzej ja to wszystko znoszę (zdrowotnie) - najchętniej weszłabym w taki okres przed i świątecznego nicnierobienia.
A rodziny synów, bardzo są za utrzymywaniem kontaktów, spotkań świątecznych. Jak my nie zaprosimy, to oni proszą.
I jak widzę, te uśmiechnięte, kochane mordki wnucząt czekające na dziadziów...na prezenty, które 'przyjechały', to ciepło się robi na sercu.

W te święta poczułam ciepło, ciepełko... gdy synowa od starszego syna, łamiąc się ze mną opłatkiem powiedziała, że jestem tak dobra, że nie wyobraża sobie innej teściowej.
A nie zawsze było między nami dobrze...
Warto było jechać do nich, żeby te słowa usłyszeć.
Podarowała mi najpiękniejszy prezent.

Poniewaz nie mam co zrobic z dzieckiem jakwroce do pracy, a moj maz chce zeby jego mama sie zajmowala dzieckiem. Ja chce zeby moja mama sie zajmowala malym ale musialabym wozic dziecko, a tesciowa jest na miejscu.

jak licze powrot do pracy? ze sama wynajme nianie, bo wtedy mam cos do powiedzenia. a nie babcia rozpieszcza-ale siedzi za darmo!!!to juz lepiej wcale:(
swieta na szczescie sie skonczyly

Ja lubię święta.
Ale nie lubię dużych zgromadzeń i wielogodzinnego siedzenia przy stole, a także płytkich rozmów i obcałowywania.
Dlatego tego u nas nie ma.
Jest uroczysta wigilijna kolacja przy świecach, są świąteczne, niespieszne śniadania, a potem każdy robi co chce. Nie zapraszamy gości i sami w gości nie chodzimy. Szkoda czasu na przekrzykiwanie się przy stole. Mamy w rodzinie opinię dziwaków, bo nie uprawiamy świątecznego "kultu" rodziny.
Świąteczny czas upływa nam na sprawach miłych i przyjemnych, a nie na rodzinnych "obowiązkach". Dlatego lubię święta.

Nie wiem dlaczego ludziom, zwłaszcza starszym, tak bardzo przeszkadza, że ktoś żyje inaczej niż oni. Że można na święta wyjechać. Albo urządzić wigilię dla dwojga. Albo przez całe święta czytać książki, zamiast odsiadywać godziny przy bigosie w domu rodziców, gotując się w środku ze złości, albo nudząc się jak mops.

Ja to bym każdemu młodemu małżeństwu radziła, żeby pierwsze święta spędzili sami ze sobą, bez tych mamusiek i tatuśków, cioteczek i wujaszków. Bo to oni właśnie stworzyli RODZINĘ  i szkoda tej magii roztrwaniać na cudze świąteczne schematy. Zaborczym rodzicom doradzałabym uszanowanie odrębności młodych, a wręcz namawianie ich do tego, by byli w ten czas tylko sami dla siebie. Bo to procentuje na przyszłość, buduje więź i pomaga wyodrębnić z rodzinnego tłumu ich własne życie. Zbudować własną tradycję i rytuały, które będą fundamentem ich małżeństwa.

Witam ponownie wszystkie teściowe i synowe w Roku Nowym 2013.   

Bo z tego wątku też szybuje gdzieś w przestworzach mój post życzeniowo-noworoczny, wierszowany.
I życzenia Anhedonii i Chaber...

Zatem jeszcze raz:

Wszystkim teściowym i synowym,
w nadeszłym już Roku Nowym
życzę, (nie mówię o jakiejś miłości),
więcej wzajemnej wyrozumiałości.

Synowo, Twój mąż jest synem moim,
Teściowo, Twój syn jest moim mężem.
Przeciwko bliskim Nam, swoim,
nigdy nie występujmy  z orężem.

Walka, dobrego nic nie wniesie,
w Nasze domowe pielesze.
Kochamy przecież jednego,
Jedna syna, druga męża swego.

Zatem spójrzmy na siebie,
okiem przyjaznym, rodzinnym,
by na tej wspólnej glebie,
nie było mowy o winnym.

I jeszcze zdrówka, zdrówka... i jeszcze raz pieniędzy życzy:
Żyworódka

dziękuję za życzenia i życzę Wam drogie forumowiczki spokoju ducha i znalezienia swojego miejsca na ziemi.

my po raz kolejny popełniliśmy faux-pas bo ośmielilismy się zabrać moją siostrzenicę do nas na kilka dni między świętami, gdzie teściowa powiedziala do córy że teraz już mogą koleżanki przychodzić,mogą kuzynki przyjeżdżać bo założone drzwi na klatce i jej już nie przeszkadza. a jednak przeszkadza, wczoraj powiedziała do P że dom to nie dom wczasowy,zaznaczam że jeżeli ktokolwiek jest u nas,to nikt do niej nie chodzi,nie używa jej rzeczy,jej ubikacji nie,ale używa tylko albo aż jej pokoje i podłogi na których my mieszkamy.my żywimy naszego gościa itp. i po raz kolejny mam dylemat czy się stosować do nakazów teściowej w tym temacie, kobieta wysyła sprzeczne sygnały,iść z nią porozmawiać czy nie?
czuję jak się duszę... a złotego środka z mieszkaniem znaleźć nie możemy... żeby się wynieść nie zmieniając córze szkoły....

do nas przyjedzie siostrzeniec, ale ja niestety nei bede sie nim opiekować.
jeżyk do nas wrócił,wiecie?:) Jezu jak dawno jej nie było

tutaj nie ma co się dogadywać,ona powiedziała my przyjęlismy do wiadomości,ale córa ostatnio się poryczała bo chce zaprosić koleżanki z klasy,a babcia nie pozwala no i mają iść na rozmowę do babci razem z ojcem,żeby babcia powiedziała kochanej wnusi gdzie jest problem i żeby powiedziała tak,żeby dziecko zrozumiało. córa jest w zerówce drugi rok(przez kombinacje z zerówką na 5lat) i już marudzi że ona chce jak najdłużej tutaj mieszkać bo ma fajne przyjaciółki itp.

zmieniać szkołę chyba lepiej teraz niż np w 6 klasie,no nie wiem. teściowa na razie ok,odzywa się,nie wtrąca się ale jak to zwykle bywa za chwilę znów będą jakieś widły z igły.

Żyworódko - nic dodać, nic ująć.

Dziewczyny, stworzylyśmy kiedyś listę co robić, żeby relacje na linii synowa - teściowa były dobre. Proponuję, żebyśmy teraz wypisały czego nie robić. Jakie zachowania/słowa/gesty wkurzają Was w Waszych synowych/teściowych, jakie sprawiają, że jest Wam przykro, czujecie się rozczarowane? Myślę, że często zupełnie nieświadomnie sprawiamy przykrość drugiej stronie, a zdając sobie sprawę z tego jakie te relacje są trudne, warto wiedzieć czego łatwo można uniknąć.
Zacznę:
Mnie najbardziej deneruje/denerwowało:
- natrętne wtrącanie się dosłownie we wszystko;
- traktowanie nas jak małe dzieci, które same nic nie zrobią i bez mamusi zginą;
- próby mówienia (nie proponowania) nam co mamy robić;
- nie przyjmowanie do wiadomości słowa "nie";
- wszystko co nie po myśli teściowej to oczywista wina synowej, syn zawsze zmanipulowany i izolowany od mamy;
- ciągłe wypytywanie kiedy postaramy się o wnuka dla teściowej;
- krytykowanie rodziny synowej;
- namawianie syna, żeby odwołał ślub;
- zaraz po naszym ślubie smsy typu: "synku wracaj do domu".

Synowej nie mam, więc się nie wypowiem.

Cześć Dziewczyny,

To mój pierwszy post na tym forum. Postanowiłam się zarejestrować, bo widzę że warto. Jest tu mnóstwo mądrych osób, które potrafią poradzić, widać to choćby w tym (moim ulubionym ) wątku. Śledzę go od jakiegoś czasu i dużo z niego czerpię, bo relacje z teściową to też mój problem.

Ale po kolei. Jestem mężatką od niedawna i NA SZCZĘŚCIE nie mieszkamy z teściami, tylko sami... w ogóle rzadko się z nimi widuję, bo mieszkają w innym mieście... powiecie więc, to w czym problem? przecież to idealna sytuacja... To fakt, ale jest jednak kilka spraw, które nie dają mi spokoju. A są to oczekiwania teściów względem nas i wymaganie częstych wizyt, przyjazdów, telefonów, opowiadania co u nas.
Teść jest spokojny, nie wychyla się, jest raczej mało kłopotliwy. Natomiast teściowa to osoba uwielbiająca większe lub mniejsze szantażyki emocjonalne. Ma bardzo niską samoocenę, różne kompleksy i mnóstwo rozwiniętych mechanizmów obronnych. Do tego jest dość prostą kobietą więc kompletnie tego nieświadomą.

Kilka przykładów z naszego życia:
- Kiedy powiedzieliśmy, że w tym roku wyjeżdżamy na Święta w góry, bo to nasze pierwsze Święta po ślubie i chcemy spędzić je sami, teściowa zareagowała oburzeniem: "To znaczy, że nie przyjedziecie do nas? jakto? przecież Święta spędza się z rodziną", na co ja odparła: "No właśnie z rodziną" i uśmiechnęłam się spokojnie mając nadzieję, że skuma, że teraz rodzina to JA I JEJ SYN, ale niestety, chyba nie zrozumiała
- Kiedy ustalaliśmy menu na nasze wesele i informacyjnie powiedzieliśmy co zamierzamy w nim mieć, teściowa oburzyła się, że jak to, a dlaczego nie będzie rosołu tylko krem? a dlaczego takie "dziwne" potrawy zamiast tradycyjnego schaboszczaka i ogóle, że my tacy młodzi nie wiemy co to TRZEBA zamówić na wesele i że na pewno trzeba nam pomóc...
- Jak mówiłam gdzie będą w kościele stały moje druchny też miała swoją teorię, że jak to w ławce, przecież MUSZĄ stać w rzędzie za panną młodą...

Takich przykładów mogłabym mnożyć... Ja wiem, że to może dla niektórych są problemy małego Władzia, ale ja naprawdę nie mogę się nadziwić jak można komuś mówić co TRZEBA, co się MUSI i co WYPADA. Oczywiście, że robimy zawsze i tak po swojemu, ale i tak nie radzę sobie z tym dogadywaniem...

Choć nie... raz nie postawiliśmy na swoim i do dziś żałuję... a poszło właśnie o Święta.
Ja mam pogląd taki jak marena, nie lubię tych sztucznych spędów, siedzenie 7 godzin przy stole, ale teściowa chyba by się zapłakała, jakbyśmy nie przyjechali (a w góry i tak nie pojechaliśmy, zrezygnowaliśmy, ale tylko dlatego, że jestem w ciąży i fatalnie sie czułam). No i się ugięłam. Chciałam nie jechać, ale w końcu sobie myślę, dobra posiedzimy 2 godzinki i wracamy.... ale nie nie nie..... u teściów się nie da posiedzieć dwie godzinki.... trzeba siedzieć siedem... bo jak się wstanie i mówi "dziekujemy, jedziemy", to jest obraza majestatu i tak gadka, która znam już na pamięć "jaaaaktoooo??? już jedziecie? i wtedy na stół wjeżdża kolejnych 8 dań.... Wiem, że może brzmi to komicznie, ale oni wywierają taką presję, że nie da się od tego stołu odejść....
Dlaczego ludzie utożsamiają liczbę przesiedzianych (i wynudzonych) godzin przy świątecznym stole z jakością relacji??? Dla mnie to kosmos... Do mojej Mamy mogłabym nie jeździć przez sto lat a i tak by wiedziała, że ją kocham

Ja rozumiem, że im się nudzi. To taki typ ludzi, co mają 60 lat ale się czują na 80 (niestety), nie mają swojego życia, swoich pasji, tylko czekają na nasze odwiedziny... Może to jest miłe, może się powinnam cieszyć, ale i mnie i męża to męczy.

No właśnie, zapytacie, a co na to mąż.
Mąż jest cudownym człowiekiem, dobry czuły, kocham go nad życie. Ale niestety jest uwikłany w teściowej szantażyki i sam dobrze o tym wie. Często o tym rozmawiamy, przegadujemy różne sprawy. On wie, że musi parę rzeczy w sobie zmienić. Niestety z asertywnością u niego krucho. Jak teściowa mu płacze w rękaw (oczywiście nie przy mnie), że dlaczego tak rzadko przyjeżdżamy, że pewnie JA jej nie lubię, to on czuje się bezradny, bo co ma powiedzieć - "Tak, to prawda mamo"

Ona niestety uzależnia swoją samoocenę od tego ile potraw dla nas przygotuje na Święta i ile godzin siedzieliśmy przy stole i jak często ich odwiedzamy....

Może dlatego tak ciężko mi to zaakceptować, bo ja jestem zupełnie z innej bajki i w innym domu wychowana. Moja Mama jest moją najlepszą Przyjaciółką, gadamy ze sobą o wszystkim. Od przedszkola mamy super relacje. NIGDY nie mówiła mi co POWINNAM robić, myśleć, czuć. Nie wtrąca się absolutnie w nic. Mąż ją uwielbia, bo jest właśnie taka... normalna, inna niż jego mama.... nie manipuluje, nie narzuca się, zna swoją wartość.

Ja wiem, że teściowa to widzi jaki mamy super kontakt z moją mamą i jest zazdrosna. I o ten kontakt i o to, że jej syn, z którym nigdy nie miała zbyt bliskich, przyjacielskich relacji, teraz ma mnie i to mi się zwierza, ze mną dzieli życie... mi ufa...

Najbardziej mnie irytują te rozmowy o niczym... te świąteczne pogadanki, te namowy i pytania kiedy znów przyjedziemy i dlaczego dopiero wtedy? te sztuczne cmokania w policzek (a raczej w powietrze) na powitanie i pożegnanie

Jak jej dać do zrozumienia, że to nie przejdzie? bo my mamy swoje życie, że nie chcemy dzwonić i rozmawiać o pogodzie, że jak będziemy chcieli wpaść w odwiedziny to sami powiemy, nie trzeba nas namawiać... że im bardziej mnie namawia, tym bardziej mi się odechciewa... Jak myślę o wizycie u teściów to od razu podnosi mi się ciśnienie

Czy według Was w porządku byłoby jeśli odwiedzałabym ich np. 3 razy w roku (jak wspomniałam mieszkają dość daleko) a mąż gdyby chciał jeździłby do nich sam? Jak im wytłumaczyć (a raczej dać do zrozumienia), że to dla mnie nie priorytet i wolę w tym czasie poczytać książkę albo pójść na spacer.

A może to ja jestem uprzedzona, wredna i niesprawiedliwa? Może oni chcą dobrze, a ja się wkurzam? Może powinnam to polubić skoro to rodzina mojego Męża? Poradzicie coś?

Wiem, tyle tu już mądrych słów padło (zwłaszcza bliskie mi są poglądy Kriss i mareny), że co jeszcze można poradzić, ale może ktoś spojrzy na moją sytuację z boku i zechce skomentować

Z góry dziękuję

Hie hie, skąd ja to znam
Jako że mój mąż ma kiepskie relacje ze swoją mamą i w sumie jak przyjeżdżamy tam, to sam nie ma za bardzo z nią o czym gadać, to lubi kiedy to ja przejmuje ster w rozmowie... wszystkim chyba wydaje się (albo wydawało, bo teraz zaczęłam unikać wizyt), że mi to odpowiada, bo jestem z natury wygadana i moja praca polega na gadaniu... tylko że ja tak naprawdę tego nie lubię, bo czuję presję i czuję się wtedy taką "gwiazdą spotkania", która musi podtrzymywać rozmowę o pogodzie.
Dlatego już Mężowi wytłumaczyłam kiedyś, że mi to nie pasuje, bo skoro on ją zna 30 lat, nie ma między nimi więzi i nie ma z nią o czym rozmawiać, to co dopiero ja. Chyba zrozumiał
Po prostu nie ma chemii. My jesteśmy z innej bajki, ona z innej. Tak jakbyśmy mówili w różnych językach.

I z tego właśnie rodzi się pytanie: Po co podtrzymywać taką fikcję?

Ostatecznie ciąża dziewczyny została potwierdzona. Teściowa parę dni płakała do słuchawki mojemu, rozmawiali godzinami analizując tę sytuację. Nic z tych rozmów  nie wynikło, dostało się i jemu - "gdybyś częściej przyjeżdżał do DZIECI to do tego by nie doszło" Osłupiałam z wrażenia gdy mi to powtórzył.
Były oskarżenia, że dziewczyna zdemoralizowana, z problemami.. tyle że u siebie teściowa  winy nie widzi. Nawet nie zreflektowała się jakiś czas temu gdy własne dziecko załozyło jej sprawę o znęcanie! Kompletne wyparcie, świat utkany z kłamstw,manipulacji. Dziś jest taka opcja obowiązująca,za parę dni wszystkiego wyprze i oskarży, że jak mogłeś tak pomysleć...
Oni, czyli jej dzieci przystowały się do życia przy tej kobiecie ...jestem przekonana,że normalna to ona nie jest. Przy czym uparcie odmawia wizyty u psychologa czy psychiatry choć już parę osob jej to sugerowalo.

A wracając do dziewczyny. Jej chłopak przyznał się swoim rodzicom co zmajstrował. Przyszli dziadkowie prawdopodobnie przyjęliby ją z maluchem pod swój dach. Mam co tego obawy. Czy to wyjdzie,czy dziewczyna będzie dość odpowiedzialna.
W każdym bądź razie teściowa jest nastawiona sceptycznie. Umarlo jej marzenie o córeczce, która idzie na dobre studia i jest w końcu dumą mamusi.
Boję się że doprowadzi swymi manipulacjami do rozpadu związku młodej, a dziecko będzie się wychowywać pod czujnym okiem babci. Tak by stara odsunęła w czasie to co jej się kroi - puste gniazdo.
I to na razie na tyle...
A miałam tylko  dodać że gdy czytam opowieść Szarlot widzę podobną sytuację co u mojej kuzynki. Uległa rodzinie męża ,czyli teściowej tak, że spędzili swoje pierwsze Boże Narodzenie nie u siebie. Ona była wtedy pod koniec siódmego miesiąca. Jak ten facet miał czelność  ciągnąć w śnieżycę ciężarną żone by nie urazić mamusi... My natomiast wszystkie święta spędzamy sami albo z kimś z mojej strony.

Polubić się nikogo nie da, bo "powinnaś" - ja im bardziej się starałam, tym było gorzej ze mną, bo psychicznie się kończyłam, a i tak teściowie nigdy nie byli zadowoleni ze mnie. Mieszkamy bliżej i ja akurat zerwałam kontakty zupełnie, mąż jeśli ma ochotę może jechać ale niekoniecznie ją ma (i to oczywiście moja wina).
Myślę, że Twoja "wizja" Waszych relacji jest całkiem do przyjęcia - teściów i tak nie zadowolisz nawet gdybyś na "uszach stanęła" więc, żyj tak żebyście byli szczęśliwi a Ty miała święty spokój psychiczny, zmusić się można do czegoś ale tak jak napisałaś 3 razy w roku - ciągłe zmuszanie się do czegoś jednak nie służy naszej psychice
Myślę, że z czasem mąż nauczy się asertywności, mój już potrafi i sam się dziwi dlaczego dopiero teraz, bo to dość przyjemne samemu decydować o sobie a nie ciągle dostosowywać się do wszystkich, żeby nikogo nie urazić, w efekcie on sam był niezadowolony, a uszczęśliwić wszystkich się nie da
Jak urodzi się dziecko, będzie trudniej ale masz jeszcze czas więc nie ma co gdybać i bawić we wróżkę

Witam.

Do Szarlot:
Jesteś młodą mężatką (rok, trzy lata?). Macie to SZCZĘŚCIE mieszkać osobno, a nawet w innym mieście.
Mąż to "cudowny człowiek, dobry, czuły, kochasz go nad życie."

Ale to Cię całkowicie nie rajcuje, bo masz ogromnego mola, którym jest teściowa - matka ukochanego męża.
Teście pragną utrzymywać z Wami częsty kontakt, w tym również telefoniczny - znać na bieżąco szczegóły Waszego życia.
Ale tak naprawdę, to teściowa do tego dąży, bo co do teścia, to w niczym Ci on nie przeszkadza - jest bo jest, "nie wychyla się".

Jesteś osobą wykształconą, kontaktową i elokwentną, tego wymaga Twoja praca.
A poza pracą cenisz sobie spokój, zacisze domowe, dobrą książkę...ponad wizyty u teściów i rozmowy o niczym z taką prostaczką, bez poczucia wartości kobietą, jaką jest teściowa.
Twierdzisz tak o niej, z całą świadomością.
No, bo Ty jesteś z INNEJ BAJKI, po KRÓLOWEJ MATCE (swojej matce).
W tej bajce też jest teraz Twój mąż, w TWOJEJ BAJCE.

Tak, tak właśnie ma powiedzieć!
A najlepiej, Ty jej to powiedz.
I jeszcze to, jakim dla Ciebie jest prymitywem, że gdzieś masz jej pieczołowicie przygotowywane potrawy...zresztą skoro masz takie gadane, to wiesz jak dobrać słowa, aby skutecznie uchronić się przed kolejnymi zaproszeniami.
"No, bo po co podtrzymywać taką fikcję" - to Twoje słowa.

Pytasz:

Więc odpowiadam : 3 x TAK! (dotyczy podkreślonego zdania).

To mało powiedziane...ma całkowity komfort!
Ale i tak jej źle, i tak niedobrze...na dowód czego, 'szuka igły w stogu siana'.

Obejrzyjcie sobie dziewczyny reklamę Opokan Artro.
Mama rocznej dziewczynki potrzebuje wsparcia tylko babci, nie męża. Ciekawe gdzie go wcięło.

Znam prawa tego forum.

Każdy ma swój styl wypowiedzi i własne spojrzenie na sprawę.
Ja nazywam rzeczy po imieniu, nie enigmatycznie tj. nie owijając w bawełnę.
Zresztą, ja odniosłam się stricte do Twojego procesu myślowego w temacie teściowej.

Zawsze mogłaś zignorować moją wypowiedź ? też masz takie prawo.
Ale miło mi, że jednak ze sobą rozmawiamy.
To tyle gwoli wymiany uprzejmości.

Ale do sedna.

No właśnie...i tu jesteś cała TY.
W swym wyedukowanym świecie u m y ś l i ł a ś  sobie, jaką chciałabyś mieć teściową i znalazłaś na jej wzór i podobieństwo ? konkretną osobę.

Najprościej, to 'podczepić się' ze swoimi aspiracjami pod inną, zupełnie obcą osobę. Trudniej, a nawet nie chce się, budować dobrych relacji z rodziną kochanego męża, bo uważasz ich poziom, status społeczny poniżej swojego i swojej rodziny. Ubolewasz, że los dla Ciebie okazał się przekorny.

Rodzina męża nie satysfakcjonuje Cię - tylko zastanawiam się skąd taki ich syn, którego pokochałaś... czyżby z 'kukułczego gniazda'?
Przecież 'jabłko niedaleko pada od jabłoni.'
Można by pomyśleć, że popełniłaś 'mezalians'...

Pytałam, ile jesteście po ślubie?
Bo myślę, że w miarę stażu małżeńskiego, zaczniesz bardziej realistycznie patrzeć na swoje życie w rodzinie i te nurtujące Cię obecnie problemy 'Wacka' (jak sama je określiłaś).
Czego Ci z całego serca życzę.

bingo szarlot:-) żyworodko, masz chyba jakis kompleks na punkcie kolezanki mareny.:-) juz kilka razy w tym i podobnych watkach na forum pisal, ze chcialby miec taka tesciowa jak marena... i tylko ty sie nad tym bulwersujesz:-) czyzby zazdrosc?:-)
troche dystansu, moze gdybys nie krytykowala kazdego slowa kazdej synowej, nie pogrubiala tekstu, nie rozbierała kazdego posta na czesci pierwsze i nie wytykala drzemiacych w kazdym slowie złych intencji, to moze i ty bys sie znalazła w tym szacown gronie:-)

Tak mareno, co do pierwszego spostrzeżenia w pełni się zgadzam, często jest tak jak mówisz i pewnie mnie to też w jakimś topniu dotyczy - ten żal o męża dzieciństwo... a że on potrafi mi o swoich wspomnieniach wprost opowiadać i mówić co go wtedy bolało, to może za bardzo się na tym skupiam... oczywiście ja też mam różne deficyty i wirusy z dzieciństwa, ale u mnie akurat są to bardziej "wirusy od taty" niż "wirusy od mamy" (jakby powiedział pewien terapeuta, autor "Wirusa samotności"), a że z tatą relacje mam jakby już przerobione i załatwione, to mi się to tak nie odnawia chyba i tyle o tym nie myślę.

Co do drugiego spostrzeżenia, to na pewno też coś w tym jest, choć u mnie chyba akurat na odwrót. Moja mama jest bardzo taktowna i mądra (idealizuję? ) i za to ją cenię właśnie, że ona też widzi wady mojej teściowej, ale lubi ją bardziej niż ja. Więcej jej wybacza. I nie czuję, żeby z nią rywalizowała. Często jeździmy do teściów całą rodziną w czwórkę na grilla czy na Święta i mam wrażenie, że swatowie się bardzo lubią a przynajmniej dobrze tolerują
Może gdybym zaczęła przyjaźnić się z teściową, to moja mama poczułaby się zagrożona, ale i pewnie wtedy nawet nie... a może się mylę...

Wracając jeszcze do relacji teściowa - synowa, żeby już zakończyć mój wątek...
Czasami mam ochotę zerwać nasze kontakty, jak coś mnie strasznie zirytuje, a czasami chciałabym popracować, bo myślę, że może przy odrobinie dobrej woli (z obu stron) mogłybyśmy się trochę polubić...
Ale warunki są dwa - musiałybyśmy obie trochę spuścić z tonu i musiałabym poczuć, że teściowa szanuje moje granice.
Bez tego pewnie nasze stosunki nie ulegną zmianie i będzie jak dotychczas - poprawnie, ale dość chłodno...
Może w życiu nie można mieć wszystkiego.

Dzięki mareno, pozdrawiam

Bardotka i tutaj trafiłaś w samo sedno sprawy. Ktoś kto ciągle wymaga i jest męczący, nic nie chce od siebie brać a cały czas żąda. Nie mówię, że nasze matki takie nie są, ale jeżeli już wychowuje nas kobieta zaradna, która w życiu sobie wspaniale radzi, nieczęsto pracując na pięciu etatach (praca, dom, dzieci itd) ma to wpływ na nasze postrzeganie matek. A jak przyjdzie co do czego i trafi nam się teściowa-masakra to nic  nienormalnego, że odczuwamy niechęć. Moja teściowa całe swoje dorosłe życie spędziła "zajmując się" domem (za dużo powiedziana jak widzi się ten ciągły bałagan), nigdy nie poszła do pracy bo "zmienił się ustrój i pracę można było dostać tylko po znajomości". Dla mnie niestety to nie jest żaden autorytet. Jedyne osiągnięcie to wychowanie dwójki dzieci, mąż szybko się usamodzielnił, ale wciąż wraca do mamusi, jego siostra to życiowa sierota przed 30, za którą wszystko mamusia i tatuś zrobią, zero obowiązków, bo "ona jest bardzo delikatna". Tak delikatna na wszystko a w szczególności zdrową krytykę i rady. Już nie chcę się rozpisywać na temat zazdrości i zawiści mojej teściowej względem każdego, mnie, mojej mamy, znajomych męża ich rodzin, bo "wszyscy to krętacze i dlatego mają lepiej od niej". Czasami już nie wiem czy mam się śmiać czy płakać, kiedy słyszę to idealizowanie córki, wpajanie jej jaka to ona piękna i mądra (wcale nie piękna, gruba, leniwa i niestety tępa). A jak się tylko odezwę to oczywiście to ja jestem ta zła i niedobra. Tak więc czasami siedzę cicho, bo co innego zrobić?

Porównując moją mamę do mojej teściowej, mimo wszystko widzę wiele podobnych cech. Zarówno tych pozytywnych jak i tych negatywnych. Nie mówię, że teściowa jest zła, "bo jest teściową", ona po porostu ma kilka cech, które denerwują mnie u każdego człowieka, tylko, że nie każdego człowieka muszę tolerować, a ją z racji "jej stanowiska" tak

Juz była o tym mowa w tym watku - do mamy powiem "mamuś nie wpieprzaj się" i mama się nie wtrąci, a już na bank nie będzie doszukiwać się w moim sprzeciwie ingerencji mojego męża. Do teściowej powiem "mamo to jest nasza decyzja, itp", a ona się obrazi nie tylko za to, że nie chcemy jej rad, nie tylko za to że "pyskujemy", ale tez za to, że dwa lata temu mąz zapomniał o jej imieninach i jeszcze o to , że nie zaprosiliśmy ciotki X na ślub i jeszcze za to, że ona ma jedynego syna a ja go przeciw niej buntuje   Choćby miało iść o kolor skrzynek balkonowych to w nieskończoność bedzie wywlekac sprawy niemające nic wspólnego z tematem, byleby sobie popłakać na syna i synową. Taka jest moja teściowa
Moja mama zamyka temat i idzie dalej, ma tyle spraw na głowie, że nie ma czasu na zawracanie sobie interesu moimi sprawami, a teściowa się nudzi, wiec...

Wiecie co, dziewczyny?
We wszystkich wypowiedziach jest prawda.
Szarlot, napisałaś, że Twoja teściowa Ci nie imponuje. I Bardoloka też to nie wprost napisała.
Może właśnie w tym tkwi problem? Że nie ma nic w teściowych, czego synowe chciałyby się nauczyć, przejąć od nich? Nic, co zaciekawia? Nic, co przyciąga człowieka do człowieka?
W końcu moja historia z teściową potoczyła się tak a nie inaczej, dlatego że ONA mi IMPONOWAŁA.
Moja matka ma mnóstwo fajnych cech. Jest pogodna, spolegliwa, wyrozumiała, długo by wymieniać....  Ale nie miała w sobie waleczności, optymizmu i energii potrzebnej, by iść naprzód.
Moja teściowa natomiast, to waleczna lwica. Energiczna, harda i NIEZALEŻNA.
Moja matka poddawała się okolicznościom. Moja teściowa wytyczała cel i szła ku niemu jak burza, nie raz i nie dwa nabijając sobie guzy.
Moja matka nastawiona była "na przetrwanie" i pogodne "znoszenie" przeciwności losu. Owszem, dawała wsparcie w godzeniu się z losem, ale nie potrafiła dodać entuzjazmu.
Do teściowej można się było podłączyć jak do kontaktu i naładować baterie. A potem "burza mózgów" i szukanie rozwiązania problemu.
Mnie imponowała ta energia, entuzjazm i niezależność. Szczególnie niezależność, bo bardzo sobie tę cechę cenię, zwłaszcza u kobiet.
Pewnie, miała i wady. Czasem brakowało jej empatii, czasem pokory, czasem miała zapędy wodzowskie, ale ta masa pozytywnej energii przyciągała mnie do niej.

A co by było gdyby mi nie imponowała? Gdyby mnie nudziła?
Pewnie nie miałybyśmy ze sobą takiej relacji jaką mamy. Pewnie byłyby kurtuazyjne wizyty i spoglądanie na zegarek. Pewnie wymieniałybyśmy nie poglądy na życie, ale przepisy kulinarne.
Byłybyśmy sobie bliskie? Myślę, że nie, ale może się mylę. Gdyby teściowa była taka jak moja matka, którą kocham rzecz jasna i nie miała w sobie tych paru cech, które mi imponowały i przyciągały, no nie wiem...
Matka to matka, urodziła, wychowała. Dorosły czlowiek nawiązuje przyjaźnie, gdy jest to "coś", co go przyciąga do tego a nie innego czlowieka.

To wszystko powoli odchodzi w przeszłość, bo moja teściowa jest bardzo chora i rokowania są złe. Ona ma jasny umysł i wie co się dzieje. Wie, że jej czas się kończy. Jest dzielna, jak zawsze. A gdy opada z sił, to ja ładuję jej baterie.
Jak zawsze otwarcie rozmawiamy o tym co się dzieje. Ona tego chce. Widzę jak się zbiera do odejścia i ściska mnie w gardle. Żegnamy się ze sobą. "...Byłaś dla mnie jak córka, ktorej nie miałam...". "...Miałam szczęście, że cię spotkałam, mamo...".

Moja relacja z teściową się kończy, a Wasza, młode koleżanki dopiero się zaczyna.
Nie nakręcajcie się. Dbajcie o swoje granice, ale nie palcie mostów.
Teściowe bywają niepewne w swojej nowej roli. Wydaje im się, że żeby obłaskawić synową to trzeba stół zastawić. Albo wykazać się nadopiekuńczością i nadtroskliwością co najczęściej przeradza się w pakowanie nosa w nie swoje sprawy. Albo boją się normalnie rozmawiać, żeby na odcisk nie nadepnąć.  No bo wiadomo jakimi uprzedzeniami obrosła rola TEŚCIOWEJ. Teściowe dobrze o tym wiedzą i bywa, że z tej ostrożności poruszają się jak słoń w składzie porcelany.
No bo kto właściwie wie, co to znaczy DOBRA TEŚCIOWA? Jest jakiś wzorzec? Dla każdej synowej oznacza to przecież coś innego. Jedna synowa chce, żeby teściowa trzymała się na dystans, a druga właśnie o to ma pretensje. Jedna chce, żeby teściowa żyła swoim życiem, druga, żeby żyła życiem młodych i żeby ICH życie i potrzeby były dla niej priorytetem. Zresztą teściowa też jest "jakaś". Nie jest na tym świecie po to, by spełniać oczekiwania synowej. Pewnie, można, na tyle żeby nie gwałcić siebie samej i nie robić nic wbrew sobie.
W drugą stronę też.
Najlepiej byłoby, żeby obie kobiety zrobiły krok do przodu. Razem. Ale czasem jest tak, że to jedna musi to zrobić. Sprawdzić. Najwyżej nie wyjdzie i można się wycofać na z góry upatrzone pozycje. Machnąć ręką, pozostać przy szacunku (pakcie o nieagresji) i pogodzić się z tym, że z tej mąki chleba nie będzie.

P.S. Dziewczyny, nie jestem żadnym ideałem. Jasne, z niektórymi z Was bym się dogadała. Tak czuję, gdy czytam posty w tym i innych wątkach. Ale z niektórymi nie. I gdyby mnie z którąś z nich los połączył (a tak się poniekąd stało), to nie miałaby o mnie najlepszego zdania. Nie z powodu awanturnictwa, wtracania się czy symbiotycznego związku z synkiem, ale z innych powodów.

Pozdrawiam!

Witam.

Problemy 'Wacka' hahaha...tak napisałam...
Dopiero w Twoim poście załapałam, że użyłam nie tego imienia - przecież to istotna różnica między nim, a 'Władziem'.
Problemy tamtego są inne...

Szarlet - mówi się, że: jak Cię widzą, tak Cię piszą.
W necie, jest to raczej odwrotnie: jak piszesz, tak Cię widzą.
Przeczytaj sobie swój pierwszy post, na który tak, a nie inaczej zareagowałam i te późniejsze.
Są pisane, już zupełnie w innym tonie - myślę, że sama dostrzeżesz różnicę.

Każdy ma jakieś marzenia i to niezależnie od wieku.
Też tak jak i Ty marzyłam o cudownym i kochającym mężu (love story) - jesteśmy razem do dzisiaj. Ale z całą pewnością, nigdy nie wiązałam tego, z przeżywaniem jakiejś idylli rodzinnej w powiązaniu z teściami.
Dla mnie, byli to po prostu rodzice męża ? wcześnie zmarli.
Dla mnie było sprawą oczywista, że jestem ich synową, a nie córką i nie liczyłam na żadne rewelacje, ba, nie miałam żadnej wizji utworzenia takich, czy innych stosunków między nami. To wszystko wychodziło/działo się w czasie...jak normalnie w życiu.
Niestety, tego wspólnego czasu mało nam było dane.

Zauważyłam, że wchodzisz w wątki dotyczące relacji synowa-teściowa.
Zatem, masz już jakieś rozeznanie/porównanie ze swoją sytuacją na tej linii.

Czy zaprzeczysz, że wychodzisz 'blado' w świetle swoich zarzutów, odnośnie zachowań teściowej, np.:
-  jeśli chodzi o ten rosół na przyjęciu weselnym. Ja też nie uznaję na takich uroczystościach jakichś kremików. Rosół, to 'królowa zup' ? jest to niezaprzeczalne i na każdym weselu, gdzie byłam to 'królowała'. Poza tym, to dobry podkład pod alkohol. Chciałaś inaczej, ale czy to, że teściowa wyraziła swoje zdanie jest argumentem, że się wtrąca. A na czym w końcu stanęło?
- inne ustawienie druhen w kościele, to myślę, że to dobry pomysł, aby siedziały zamiast stać. Ale czy to zaraz argument, że teściowa się wtrąca, jeżeli widziała to inaczej? Nie dajmy się zwariować, powiedziała, ale przecież na pewno było tak, jak Ty zadecydowałaś. No, właśnie, na czym stanęło?
- kolejna sprawa, to wyjazd w odwiedziny do teściów w czasie ciąży. Źle się czułaś, nie chciałaś jechać, to nie jadę i nie ulegam żadnym presjom, nie urabiam w sobie poczucia winy, bo teściowa to, czy tamto pomyśli.
Więcej asertywności.

Poza tym, co to za trend, żeby teściowa koniecznie miała różne zainteresowania (nie tylko domem żyła), imponowała sposobem obycia, czy też wyglądem, nadawała na tych samych falach co synowa ? jednym słowem imponowała jej, czy wręcz inspirowała ją.
Przychodzi mi właśnie na myśl, wizerunek DAMY DO TOWARZYSTWA.

Gdybyś napisała w kontekście pochwały, że: moja teściowa jest bardzo rodzinna (utrzymuje również kontakt z moją mamą), bardzo lubi i cieszy się, gdy do niej przyjeżdżamy, wtedy przygotowuje pyszne jadło, nie do przejedzenia. Co prawda, nie mamy sobie wiele do powiedzenia, więc czasem jest to dla mnie męczące, zatem spróbuję ograniczyć te wizyty, chociaż zdaję sobie sprawę, że sprawi jej to przykrość...to odebrałabym Cię inaczej.

Kobieta prosta, nie prostaczka,... a niech Ci będzie skoro wyczuwasz w tym niuanse. Nie pracowała, wychowywała dzieci, takie życie spędzone między kuchenką, a zlewozmywakiem z pewnością ogranicza intelektualnie. Ale, przecież nie obniżysz swojego poziomu, tylko dlatego, że będziesz z nią rozmawiała o pogodzie...

Czy naprawdę wszystko musi przechodzić przez Twoją cenzurę?

Zawsze warto spróbować Joga. Skoro nie czujesz się komfortowo po odcięciu od teściowej....
Tylko bez rzucania się na szyję i bez wielkich oczekiwań. Trzymając grzeczny dystans.
Ona też chyba jakąś lekcję odrobiła przez ten czas, miejmy nadzieję.
A jak nie, to trudno.

betino!
Moja teściowa, waleczna lwica, na szczęście miała dwóch synów i męża. Nie była i nie jest bezkrytyczna. Czasem się gdzieś zapędziła, ale umiała powiedzieć, że zrobiła błąd i to nie jej sprawa. Jej młodszy syn, a mój mąż zawsze był bardzo niezależny i studził jej matczyne doradzanie. Starszy niekoniecznie i w jego rodzinie teściowa odgrywała znaczącą rolę doradczą i wspomagającą. Oni jej na to pozwalali. Ale ja w to nie wchodziłam, to nie była moja sprawa.
Moja szwagierka, druga synowa mojej teściowej nie była tak blisko z nią jak ja. Uważała teściową za wtrącalską, przemądrzałą i natrętną. Ja tak nie myślałam. Nie wtrącała się, bo zauważyła, że ona sobie, a my i tak robimy po swojemu. Jak dla mnie to była mądra, a nie przemądrzała. Natrętna? Ja lubiłam jak wpadała do nas, jej wizyty były przyjemnością, rozmowy z nią także. Nie da się wszystkim podobać.

Wiesz, można mieć horyzonty jak nie wiem co, znać się na sztuce i budowie katedr, a w sprawach życiowych klops...

Oj żyworódko, cała Ty

owszem, piszę czasem bez polskich znaków, bo piszę z telefonu a wówczas pisanie polskimi jest utrudnione wyobraź sobie

szacowne grono o którym pisałam, to grono teściowych chwalonych i podziwianych w wątku tym i innych na tym forum, więc mnie nie zrozumiałaś

mnie też marena bardzo imponuje jako teściowa

i proszę, nie porównuj mojej teściowej do mareny, jak sama stwierdziłaś, mój temat był już wałkowany na tym forum i wiemy, że tych 2 pań nie łączy zbyt wiele, a raczej nic.

Ty lubisz pisać swoimi kursywami, pogrubieniami i rozstrzelonym tekstem (wiem wiem, HTML ) a ja lubię pisać o mojej teściowej. Więc ani ja Tobie nie zabraniam, ani ty mnie nie musisz.

Czy moje posty to próba odegrania się na Tobie? Nie, po prostu nasze opinie pozostają w skrajnej opozycji a Twoje posty często pisane są z perspektyy teściowej - matrony a ja nie lubię takiego wymuszonego szacunku i miłości, bo teściowa jest wiekowa, więc jest panią sytuacji, młodzi się muszą dostosować (przynajmniej w Twojej opinii).

To, że jesteśmy właścicielami domu też Cię widzę boli, ale już nie powiesz, że to ja i mąż ten dom remontujemy, utrzymujemy, opłacamy media, podatki, ubezpieczamy, dbamy. Przecież teściowej byłoby lepiej jakby miała to na swojej głowie ze swoją wypłatą 1200 zł - ale przecież byłaby wtedy Panią Sytuacji a to jest bezcenne, prawda? Mogłaby wtedy nas przestawiać po kątach, a tak, biedula nie może ...

Skąd ja znam to wszystko...
Ja niestety też trafiłam na tą złą teściową. Zaczęło się od przygotowań ślubnych. Na początku naszego związku do rany przyłóż. Nawet 8 miesięcy roku przed ślubem powiedziałam mojemu R, że jak będziemy mieć dziecko to prędzej zostawię je z teściową niż z mama, bo nie wyszła z wprawy (ma syna 8 letniego). A więc wszystko zaczęło się od ślubnych przygotowań. Wesele robiliśmy sami. Moi rodzice dali nam przed weselem prezent, żebyśmy mieli wystarczająco dużo kasy na organizacje, jak ONA się o tym dowiedziała to od razu też sypnęła Wzbudziło to we mnie dziwne uczucie, ale pozytywne. Gdy już zaprosiliśmy gości to ONA wyskoczyła, że ona musi zaprosić swoich znajomych z pracy (który my nie znaliśmy) powiedzieliśmy, że absolutnie nie, ONA na to ze dała kase wiec mają być. Chcieliśmy jej oddać, ale te pieniądze były już zainwestowane w barmana ... Tak czy siak nie zgodziliśmy się, ONA w płacz, że my tacy źli dla niej. Pojechałam do domu, a na drugi dzień mój R miał koszmar w domu. ONA powiedziała, że ma raka i że chce ostatnią imprezę przeżyć ze znajomymi i że jak możemy jej to robić (wszystko było mówione w szale złości i płaczu). Oczywiście cała ta szopka okazała się kłamstwem. Dla świętego spokoju zgodziliśmy się, ale ona oczywiście jej było mało. Zażądała, żebyśmy pojechali zaprosić ludzi których nie znamy. Nie pojechaliśmy. Ona sama ich zaprosiła, odmówili, wtedy zaprosiła jakąś koleżankę też z pracy. Po prostu kupiła w papierniczym zaproszenia i wypisała... Żeby tego było mało moja mama zaproponowała jej żeby się złożyli i kupili nam podróż poślubną do Hiszpanii. ONA w śmiech bo przecież dała już nam kase. Moi rodzice OK, i żeby być fair kupili nam tylko drobiazg. ONA oczywiście dała nam prezent 5tys... Żeby tego było mało ciągłe dogadywania po ślubie jak to jej synuś schudł, a ja jak powiedziałam jej że mam jakąś alergie bo mnie wszystko swędzi to ona, że skóra się rozciąga bo tyje Na szczęście nie mieszkamy razem, ale i tak to odczuwam. Ciągłe telefony, a w dodatku ja mam problem z płodnością, ONA wie, ale i tak ciągłe dogadywania kiedy będzie babcią i dlaczego musi tak długo czekać. A mnie serce boli Ostatnio przeszła sama siebie mój R nadal jest u niej zameldowany, bo wynajmujemy mieszkanie, wiec cała poczta ważniejsza idzie do NIEJ. Mamy lokatę i obligacje wykupione i na koniec roku przyszło zestawienie i ta małpa otworzyła, bo z ciekawości nie mogła wyrobić ile mamy oszczędności. W dodatku ciągle mi dogryza, że jej synek taki chudy (chodzi na siłownie), że ona najlepiej mu PITy wyliczy i że ona dla niego wszystko najlepiej zrobi. Mój R oczywiście ją hamuje i stoi po mojej stronie, ale tak czy siak ciężko mi z nią. Przepraszam, że tak się rozpisałam, ale musiałam komuś to z siebie wyrzucić, dziękuje.

Roksu, z Twojego opisu wynika, że chyba mamy dosyć podobne teściowe.

No właśnie, teściowe, otwieracie pocztę syna zameldowanego u Was, mieszkającego w innym miejscu? Obrażacie się za to, że synowa woli sama rozliczyć pit, niż dać Wam? Za to, że nie macie wglądu w finanse syna i synowej? Za to, że młodzi załatwiają swoje sprawy sami, a Was o najważniejszych tylko informują?
Zastanawia mnie dlaczego i po co to wszystko?

Edit:
Żyworódko, ten "trend" to Twoje spostrzeżenie, ja się po prostu odniosłam do Twoich słów. Ja właściwie nie zauważyłam, żeby to było tak często spotykane. Tak samo jak nie zauważyłam, żeby równie często synowe chciały widzieć w teściowej autorytet, co teściowe być tym autorytetem.

A jak daleko od siebie mieszkacie i jak często się widujecie?
I jakie podejście do tego wszystkiego ma Twój mąż? - Tu już doczytałam, przepraszam

U mnie było bardzo bardzo podobnie. I pomogły trzy rzeczy: zdecydowana postawa mojego męża, odległość (przez kilka miesięcy po ślubie kilkadziesiąt km, teraz kilkaset) i to, że przestałam się przejmować.

Rozmawialiście z nią, Twój mąż tłumaczył jak to wygląda z Waszej strony?

Szkoda, że jej powiedzieliście o problemach z płodnością. Gdyby nie wiedziała o tym i o Waszych staraniach, to wystarczyło by powiedzieć, że na razie nie planujecie dzieci.
Mam nadzieję, że Wam się uda, życzę powodzenia

Nie planujecie przeprowadzki?
Jak często się widujecie z teściową?