Ach ta teściowa... - Netkobiety.pl

teo wydaje mi sie, ze do powiedzenia powinna miec osoba, ktora caly ten wóz cyrkowy utrzymuje. czyli chlopak, jasno i wyraznie powinien wymagac od mamy poszanowania jego kobiety.

Witam w niedzielne południe.   

Mario, ta wymówka, że syn utrzymuje matkę, ma się nijak do rzeczywistości.
Jak już pisałam, to kwestia wspomożenia jej pewną niewielką kwotą, bo jego matka ma rentę (w jakiej wysokości?). Jeżeli tą najniższą, to netto około 500 zł.

Nie rozumiem, dlaczego jesteś taka chętna, płacić za jej 'dzikie rachunki telefoniczne' (ile?). Komu tym robisz dobrze, bo na pewno nie sobie, a to tylko jego matkę rozzuchwala w żądaniach.
Nie ma czym zapłacić, to niech nie dzwoni w cały świat. Konsekwencją niezapłaconych rachunków, będzie odcięcie jej telefonu.
I problem z głowy, a niewydane pieniądze masz w kieszeni.
Zupełna kołomyja... napisałabyś raz, a porządnie jaki jest podział wydatków i kto za co płaci. Jaką kwotę macie do dyspozycji miesięcznie, bo z tego co piszesz, nic konkretnego nie wynika.

I proszę, nie pisz, że:

Sytuacja nie jest dramatyczna, a z siebie nie rób jej opiekunki finansowej, bo matka chłopaka ma pieniądze, tylko kwestia, na co je wydaje.

Poza tym, nie odpowiadasz na pytania Jogi:

podoba mi się twoje zdanie, chyba przekonałas mnie!

Przecież cały czas jest zazdrosna. Takie jest motto historii Mario.
Jak się wyprowadzi z domu matki chłopaka, to zazdrość zeżre ją, jak z chłopakiem to jego matkę.
I tak źle i tak niedobrze. 

Racja. I jak każdy trójkąt, tu też nie ma racji bytu.

Pełno jest w opowieściach Marii niekonsekwencji.....

Chyba raczej nie warto gadać. Wziąć na wstrzymanie, doczekać wiosny i wyprowadzić się od teściów.

hoczus witam! u mnie moja matka wkroczyłaby pod tytułem: babcia cię zaadoptuje, babcia uratuje! wtedy takie wuje sypię przy dziecku, że nie byłam w stanie tak kląć na mojego byłego szefa:(
zrobiłam zamek, i w takiej sytuacji zamknę drzwi na klucz.zalatwie po swojemu i tyle-czyli każę dziecku posprzątać.
jestem u siebie-piękny tekst-tez go slyszę
babka ciągle dzwoni(prababcia)-"nie wychódź na dwór, bo pogoda je zgniła,pewnikiem dziecioka zaziębisz"
ciotka
wujek
a ja co robie? pierwsze co to od razu wychodzę:>
wracam do hoczus- mam tak samo, tylko że nie mamy petów, ale babcia wczoraj własnie się wtrąciła w wybór parafii do chrztu. ona na chrzest nie pójdzie do innej parafii niz nasza, bo...
nie idziemy do mojej parafii, gdyz mamy uraz do ksiedza, chce isc do innego, zeby nie bylo powtórki z rozrywki(pitolenie, ze nie mamy koscielnego)

hoczus tu nie da klotnia nic.najlepiej to wystawic za drzwi. ja nie odzywam sie z kilkoma osobami i mam na to wyłożone.:(

Znam osoby, które mieszkając z rodzicami nie odzywają się do nich przez długie tygodnie, więc pewnie nie odzywanie się jest możliwe. Ale masz rację, ty mieszkasz pod jednym dachem z tą kobietą i żeby jakoś w tym domu funkcjonować musisz się z nią komunikować. Może ogranicz więc rozmowy do minimum, tylko do konkretnych, niezbędnych?
Moja teściowa też jest upierdliwa (vide mój wątek o niej), ale jedynym sposobem na nią jest kompletne ignorowanie tego, co mówi. Słyszę np. że "po co mi były studia, pracy nie mam, to po co studia kończyłam" (pracę straciłam, bo zlikwidowano moje stanowisko, a studia skończyłam 8 lat temu, poza tym jedno do drugiego ma się jak pies do wiatraka, no ale dla osoby mieszkającej fizycznie i mentalnie na wsi wyższe wykształcenie nie jest absolutnie żadną wartością). Przez pewien czas się irytowałam, ale wypowiedzi dziewczyn na forum pozwoliły mi zmienić nastawienie do tego problemu. Po prostu olewka na całej linii. Jak coś głupiego gada, to się z niej śmieję, jak podburza swojego wnuka przeciwko mnie (na szczęście nie moje dziecko), to olewa. To naprawdę działa, zwłaszcza że podobnie jak ty mam widoki na wyprowadzkę. Trzymam się myśli, że niedługo lub po prostu za jakiś czas już nie będę musiała jej codziennie oglądać i wysłuchiwać.

Twoja teściowa rzeczywiście mocno przegina, może się czuje zagrożona przez twoją obecność, zepchnięta na margines, ale to jej absolutnie nie usprawiedliwia. Jest dorosła, powinna panować nad emocjami i być świadoma swoich zachowań. Te akcje z trzaskaniem drzwiami to u nas są na porządku dziennym (tutaj nikt zbyt często nie używa klamek ), a do tego dochodzi jeszcze palenie papierosów w domu przy mnie (astma) i przy wnuku (dziecko). Ja po prostu wtedy wychodzę, nie komentuję, nie wdaję się w dyskusje, zachowuję się tak, jakby problemu nie było. Po prostu postaraj się, żeby ona dla ciebie była jak powietrze. Niech sobie zrzędzi, gada, trzaska, niech obraża twoją rodzinę - to świadczy tylko i wyłącznie o niej, o jej kompletnym braku kultury. Śmiej się z niej, bo śmiech pomaga w takich sytuacjach, jej toksyczne słowa obracaj w żart, nie odgryzaj się, bo będzie jeszcze gorzej. Święta świętami, z obserwacji i plotek znam sytuacje, kiedy teściowa z synową nawet się opłatkiem nie podzieliły przy Wigilii albo jak teściowa synowej przy opłatku jakieś jady wylewała. I co z tego. Taka teściowa sama sobie świadectwo wystawia. Ja ostatnio miałam taką sytuację: teściowa chciała dwulatkowi pokazać zwłoki koguta z obciętą głową. Zapytałam jej, czy zdaje sobie sprawę, jaki to może być wstrząs dla tego dziecka? Że nie będzie mogło w nocy spać? Oczywiście kobieta ze wsi o psychologii rozwojowej nie wie nic, ale to jej nie usprawiedliwia, nie daje prawa do tego typu działań. Odpowiedziała zwracając się do swego wnuka "Powiedz cioci..." i tu nastąpiło coś, czego nie umiem opisać... pokazanie języka połączone z dźwiękiem i pluciem, wiecie o co mi chodzi . Mały oczywiście powtórzył za babcią... Brak słów po prostu. I cóż, na końcu języka miałam odpowiedź "Powiedz babci, że zachowuje się infantylnie i nieodpowiedzialnie i niech sobie sprawdzi w słowniku co te słowa znaczą", ale się ugryzłam w język. Dlaczego? Bo nie warto, zwyczajnie nie warto. Olałam to. Pokazała siebie jako głupią babę, nieodpowiedzialną, bezrefleksyjną... Ona nie musi mnie lubić, twoja teściowa nie musi lubić ciebie. Możecie się jedynie tolerować, nie wchodzić sobie w drogę.

wszystko bym zrozumiala, wtrącanie sie w imie dobra dziecka, poprawianie, ubieranie czy zle slowa do syna...
ale palenie, przeklinanie przy dziecku niestety nie!!!
moja tesciowa? nie wiem

dzięki dziewczyny,plus jest taki że teściowa założyla drzwi na klatce schodowej i teraz mamy praktycznie oddzielne mieszkanie, teść mieszka z nami na tą chwilę bo go wyrzuciła ze swojego piętra
rozmawiałam z P i ustaliliśmy że zrobimy wigilię u nas u góry, zaprosimy teściów i szwagierkę,jak przyjdą będzie ok a jak nie trudno.
ale jeżeli tesciowa nas zaprosi, nie wiem czy pójdę....nie wiem czy wypada nie iść?
wiesz Mareno teściowa wychodzi z założenia że skoro ona była tak wychowywana,jej ojciec taki był, to ona też może się tak zachowywac,ale dodatkowo ma problemy z tarczycą plus duuuże ilości papierosów,robią swoje.
odnośnie tarczycy to w ostatniej rozmowie mi wypomniała że nikt się nie zainteresował że tak schudła,ani ja ani jej siostry,a gdy jej powiedziałam że przecież mówiłam nie raz że powinna iść do lekarza,że jest dorosła i nikt jej na siłę do lekarza zaprowadzać i rejstrować nie będzie,no to nic nie powiedziała.
szansę żeby ją spotkać mam tylko wtedy gdy wychodzę na spacer z młodszą, pozostałe sprawy typu wyrzucanie śmieci,palenie w piecu, sprzątanie wspólnej klatki schodowej zostawiłam P,właśnie po to żeby mieć jak najmiejszy kntakt z nią,co również zostąlo mi wypomniane bo wykorzystuję P
a teraz P nawet koło domu nie może zgrabić liści bo nie jego, wiec tymbardziej nie chcę myśleć co ja nie mogę tutaj robić

Jeśli Twój mąż przyjmie zaproszenie matki na wigilię, to nie wypada Tobie nie pójść. Można przetrwać tę godzinę, czy dwie, ignorując ewentualne zaczepki.
Jeśli on nie pójdzie, to i Ty nie.

Żeby uniknąć dylematów z teściową, najlepiej wyjechać na święta.

Lila mamy to samo, blędne koło. tyle że w rozgrywki tesciowej wciągnięta jest cała rodzina, tesc,mój mąz, ja i szwagierka, wszystko się kręci wokół niej,tzn jak ona ma zły humor, to kto się nawinie to dotanie opieprz o dwa okruchy na podłodze,a potem słodka jak miód,jakby nic się nie stało...ech...

co do Wigilii naszej,jedziemy do moich rodziców na wigilię i zostajemy na święta...i to chyba najlepsze rozwiązanie

Lilu a jak zareagowała Twoja rodzina - matka czy byli szczęśliwi z powodu wyjazdu????

I bardzo dobrze się stało, Lilla.
Mężowi było bardzo trudno, ale daliście radę. To się liczy.
Gdybyście zamieszkali u jego mamusi, nigdy by się nie dowiedział, że stać go na duży wysiłek.
Teściowa nie chciała z Wami mieszkać? I bardzo dobrze. Ja też nie chciałam mieszkać z dorosłymi dziećmi. Jeśli człowiek nie "odpępni" się od swoich rodziców, to nigdy nie dorasta.
Wy dorośliście. Zmuszeni jak piszesz, czy z własnej woli, nieważne. Ważne, że wzięliście życie w swoje ręce.
To co mówi teściowa nie jest istotne.

Z moją teściową na początku było świetnie (jakieś 5-6 lat temu jak poznałam mojego męża, czyli wtedy jeszcze to była mama chłopaka), obstawiam, że wtedy jej "nie zagrażałam". Mogłam z nią normalnie rozmawiać. Fakt ona całe życie zajmowała się dziećmi ( nim i jego siostrą), nie ukrywam, że wychowała trochę nie zdolnych do samodzielnego życia ludzi, ale mąż mój w przeciwieństwie od jego siostry się wyprowadził za granice, ok. roku był tam sam więc musiał się samodzielności nauczyć i ludzie z niego wyszli. Problem zaczął się jak ja do niego wyjechałam. Zaczęła się swoista wojna z jej strony, nagle zaczęły się codzienne telefony do synusia i godzinne siedzenie na słuchawce. Starałam się to ignorować. Gdy dwa lata temu wróciliśmy do Polski od razu w planach mieliśmy zamieszkanie w moim mieszkaniu, w mojej miejscowości (mieszaliśmy w dwóch różnych), z prostej sprawy, ja miałam swoje własne mieszkanie. I zaczęło się, jej pomysły na to, że lepiej będzie lepiej jak zamieszkamy z nimi, nawet zaczęła nam załatwiać mieszkanie komunalne i na nic do tej pory zdają się argumenty, że tutaj mamy swoje wyremontowane mieszkanie  (kazała nam je sprzedać a kasę dać jej), że tutaj mój mąż ma prace, a u nich o prace ciężko. Za każdym razem nawet do tej pory wraca ten temat. No i w końcu przyszedł czas na dziecko, zaszłam w ciążę. Życie sprawiło, że urodziłam w momencie gdy umarła mama teścia i teściowej prawie jednocześnie. Teściowa ma stwierdziła, że teraz ona straciła kogoś kim się opiekowała, ale nowe światełko się pojawiło i ja mam jej oddać mojego synka ona się nim będzie zajmować. Przemilczam to przy niej. Zaczęliśmy planować ślub, od początku słyszałam, że za dużo chce, jak to ślub w kościele, lepiej pójść do urzędu pi cichu załatwić, zaprosić tylko świadków na obiad. Nie odzywałam się, dalej sobie z moją mama i mężem planowaliśmy, więc były pretensje, że robię wszystko za jej plecami. Moi rodzice sporą sumę dołożyli się, więc oczywiste dla mnie było, że muszę się jej zapytać czy ma zamiar się coś dołożyć. Więc znowu usłyszałam, że jestem materialistką i liczą się dla mnie tylko pieniądze. A fakt, że na zaproszeniach napisaliśmy, że prosimy zamiast prezentów pieniądze skwitowała tym, że jestem niewychowana. W dniu ślubu interesował ją tylko mój syn, w sumie większość wesela jej nie było. Ale najlepsze stało się w mikołajki. Dzwoniliśmy do nich dnień wcześniej czy przyjadą, po prostu dla zwykłej informacji, Stwierdził, że nie bo nie ma sensu kręcić się w kółko. Więc bardzo się zdziwiłam jak ją zobaczyłam w progu mieszkania. Męża nie było, wracał z delegacji. Stwierdziłam tylko, że mieli nie przyjeżdżać no i lawina ruszyła, wpadła w paniczny płacz i mówi" że ją cały czas odseparowuje od syna i wnuka, że jestem nie wychowana w stosunku to swoich rodziców (?), że jestem złym człowiekiem, że się nad nią znęcam, że na nią krzyczę. że ona sobie mnie wybrała na żonę dla syna, a teraz będzie się cieszyć jak jej syn się ze mną rozwiedzie". W tym momencie przestałam się przejmować i po prostu jak wcześniej chciałam z nią na spokojnie porozmawiać tak teraz ją przestałam zatrzymywać i po prostu wyszła. Oczywiście później mój mąż dowiedział się, że to ja krzyczałam. Ale Jakieś dwa dni temu jeszcze coś się stało, jej córka jest w trzecim miesiącu ciąży i teraz wyprowadziła się do swojego chłopaka. Już po trzech dniach dowiedzieliśmy się,ze biedna musi się wyprowadzić, bo jest tam traktowana jak intruz i że jego mam ciągle tam przesiaduje. I że moje teściowa kupuje jej kawalerkę i ona (córka) będzie tam mieszkać z dzieckiem, on będzie płacił alimenty. Jak mąż mój zapytał się jak ona utrzyma siebie dziecko i mieszkania, mamusia skwitowała że będzie pracować, Już się nie pytaliśmy kto zajmie się dzieckiem, bo odpowiedz była oczywista. Ale później okazało się, że to nie prawda, że mama chłopaka jego siostry była u niej tylko raz i to przyniosła jej zakupy które miała dla nich zrobić. No i oczywiście największym bólem mojej teściowej jest fakt, że jej dzieci mieszkają w "cudzych" mieszkaniach (tzn. moim i chłopaka siostry), no i jeszcze dowiedziałam się, że moja mama także cały czas u mnie przesiaduje (tylko,że ona pracuje zawodowo, często po godzinach), ale mieszka na przeciwko nas. Fakt, że kiedy urodził się mój syn mieszkałam u nich, ale tylko dlatego, że u nas był remont łazienki, i faktycznie mama mi pomagała, Ale teraz całymi dniami ja się dzieckiem zajmuje. No i jeszcze jedno zdanie mojej teściowej, że mam nie szukać pracy tylko całe życie tak jak ona poświecić się dziecku tak ja ona. O nie! Już pomału ma dość jej urojeń... zapewne cdn

Lila86 tak mieszkam u teściów, tymczasowo, niestety życie zweryfikowało nasze plany że jednak dłużej niż krócej.

ale co tam,chciałam Wam napisać że teściowa przyszła do mnie do gory,jk gdyby nigdy nic, wzięła malą na ręce (ta się rozryczala bo babci nie zna) i gadka szmatka, o polityce o pogodzie itp.
w międzyczasie mąż zakupił mi książkę w której jest napisane m in żeby krytykę i złość kierowaną na nas obrócić we współczucie dla osoby krytykującej(osoba która krytykuje przezywa jakiś ból, bądź ma mało interesujące życie skoro krytykuje czyjeś) i ok,postawa moja jest teraz taka, wszystko z usmiechem, z dobrocią itp.
no i bywam u teściowej na piętrze co sprowadza sie do tego że muszę wysłuchiwac ujów i tym podobnych na teścia,i już wiem dlaczego zaczęłam jej unikać,no ale ok skoro potrzebuje słuchacza niech będzie,mogę posłuchać.
ale moim zdaniem ona potrzebuje pomocy terapeuty, nie podoba się jej nawet to że jej córka ze swoim dzieckiem śpi do 11 izamiast dać dziecku obiad o 12 to daje dopiero kaszkę. no po co sie o takie pierdoły kłócić?

w każdym razie,zmieniam nastawienie do ludzi a przede wszystkim do siebie. m in dzięki temu forum.
spokojnych świąt z teściowymi drogie synowe:)

moja mama każdemu z dzieci które przyszły na świat wbrew mojej woli dała na wyprawke 300zł może to nie dużo ale po równo:)teściowa pare śpioszków i tyle:)jesli dają to weż a jesli wypomną bo jak wiemy różnie bywa wtedy sie mówi sami daliscie dziecku to mu nie wypominajcie:) też nie lubie takich sytuacji czasem odnosze wrażenie ze rodzice czekają na chwile naszego upadku zamiast sie cieszyć ze ich dzieci sobie dają rade w zyciu.powodzenia

ja wysłuchiwalam jakie to dzieci niepelnosprawne sie mogą urodzić, gdyby cos poszło nie tak, nie wiem po co takie gadanie?
tak macie racje, jakby rodzice czekali na to aż mi się noga podwinie, a dopiero oni wtedy wkroczą, uratują, pomoga i udowodnią swoją WIELKOŚĆ

moja matka tylko czeka żeby mi dokuczyc, nie moze zniesc ze dziekuje jej za pomoc i rady. w ogóle nie chce jej pomocy! jest urażona, i tylko czeka aby dokuczyc.
jestes coraz grubsza, jaka z ciebie matka, ty sie nie nadajesz.itd.
co ciekawe jak mnie wkurzy, to dziecko za to obrywa,tzn ja jestem zla i nie odpowiadam na jego usmiechy, nie reaguje czesto na zaczepki i nie odzywam sie jak zmieniam pieluche,. wtedy maly robi sie smutny.
taka to niedzwiedzia pomoc dziadkow.

My wigilię spędzamy z teściami, a potem jedziemy do moich rodziców i zostajemy tam do 26. U nas nie ma żadnych przepychanek, nawet cieszę się, że będziemy u teściów, bo wigilia taniej nas wyjdzie. Nie robimy sobie prezentów, a u mojej mamy niestety są i to im droższe, tym lepsze. Nas w tej chwili nie stać na takie wydatki. Teściowej to że jesteśmy jest chyba na rękę, więcej osób ma do pomocy. Moi rodzice z kolei są bardzo wierzący, a my z partnerem nie i gdybyśmy byli u nich na wigilii to pasterka byłaby obowiązkowo - do nich oględnie rzecz ujmując nie dociera, ze my mamy inne przekonania.

po każdych świętach/albo i przed!! słyszę całe morza żalu...ona mnie, a ja posprzątałam, a ona szpilkę a ja jej widły...az stach. a to moje pierwsze swięta miedzy rodzinami: jego i moimi.
ja nic nie robie ani nie sprzątam, ja moge jesc parówki z biedronki:)
święta pamietam w tym, ze matka nieustannie darła japę, ojciec uciekał do piwnicy, żeby tego nie słuchać, a do wigilii był tylko jazgot, że ona sama że to i tamto, pytaliśmy więc po co? zrobi się sałatke i jedno danie, i zwykły obiad:>nawet probowalismy jej pomagac, ale jak sie slyszy tylko jęk to człowiek ucieka z takiego towarzystwa i takiej kuchni...przez 3 lata wracalam na studiach do domu w Wigilię o 18 z prac sezonowych(ulotki,hostessa)
nie, musi być cały stół nie szwedzki a wigilijny.....wrrrrr
ojciec jak zwykle dosiądzie sie do telewizora i będzie ogladał cejrowskiego z karpiem i wojciechowska na wigilii u Beduinów-żartuję, ale całe swieta zamiast z sobą, to z telewizją.
i po co ta szopka?

A my jedziemy do teściowej na wigilie, jadę z nastawieniem obojętnym, jak coś będzie gadać to to zignoruje. Pierwszy i drugi dzień swiąt spędzamy z moja rodziną, tzn, pierwszego rano u jednej mojej babci, wieczorem moi rodzice robią imieniny więc spotkamy całą rodzinę, a drugi dzień świat u mojej drugiej babci, W zeszłym roku się sprawdziło, mam nadzieję, że w tym też.
Wesołych, spokojnych i bezstresowych świąt synowe i teściowe!!!

My póki co mieszkamy u teściów (jesteśmy w trakcie budowy domu) to będzie pierwsza wigilia nas, jako małżeństwa.
Z racji, że jedni i drudzy rodzice mieszkają blisko siebie, to będzie trochę wigilii tu, trochę tu.

Aczkolwiek u mnie w rodzinnym domu było tak, że początkowo wigilia była zawsze u babci. Od paru lat, żeby wyręczyc babcię wigilię organizuje się co roku u innego dziecka babci.

U nas jest spokojnie, bo nie mam potrzeby gotowania jedzenia jak dla armii i generalnego sprzątania, bo robię to na bieżąco.
Poza tym w przygotowaniu jedzenia pomaga mi mąż. Robimy to co ustaliliśmy, i ewent. to o co poprosi mnie teściowa (np. upieczenie konkretnego ciasta). Swoją drogą cieszy mnie to, że teściowej - która wspaniale gotuje i jest mistrzynią w pieczeniu ciast - smakuje to co zrobię ja - młoda, i nie do końca umiejąca gotowac;)

Co do prezentów: w mojej rodzinie kupuje się prezenty dzieciom 'na mikołaja' czyli 6 grudnia.
U męża jest 'gwiazdka', ale widzę już, że teściowej nie podoba się nowy zwyczaj, który wprowadziła druga synowa (kupowanie prezentów każdy- każdemu) więc taki cyrk ostatni raz dzięki Bogu.

Święta to faktycznie trudny czas. Chcielibyśmy przeżyc je bez konfliktów i tak na spokojnie. Nie zawsze się da, dlatego wrzucic na luz i naprawdę się nieprzejmowac.

Jestem katoliczką, obecnie praktykującą "od święta". Bardzo podobał mi się wywiad z jakimś duchownym, który nie potępiał nas kobiet za te niedoskonałe, albo wręcz wrogie stosunki z teściowymi. Całkiem rzeczowo wytłumaczył, że taka nasza natura. Z jednej strony dbanie o naszą rodzinę i jej jednośc, z drugiej nasza chęc by wszystko było dobrze, zgodnie, sielsko. Tak się nie zawsze da i tyle.

A u nas już któryś rok z rzędu nicnierobienie. Bardzo mi się to podoba. Nie sprzątam, nie gotuję, nie ma mowy o choince czy stroiku, coś tam upiekłam i błogo leniuchuję. Mąż pójdzie do rodziców, dzieci jeszcze nie wiedzą co będą robic. Z matką pogadam sobie przez telefon, pojadę w dogodnym terminie. U mnie nikt nie umiera z powodu niepodzielenia się opłatkiem, nie złożenia życzeń osobiście i nie otrzymania prezentu. Po iluś tam latach mordęgi "bo tak trzeba", jest błogostan i spokój. Jedynie rodzice męża kręcą głową z dezaprobatą.

Jestem wreszcie wolna, nic nie muszę, nikt się nie dziwi, nikt mnie w domu nie krytykuje. Jeśli doczekam się synowej, zapewne obsmaruje mnie za to lenistwo na jakimś forum. Jeśli znajdę - nie będę dłużna. Wesołych świąt teściowe i synowe.

Ja też nie lubię dzielenia się opłatkiem i tego wymyślania życzeń. Nie chciałabym nikogo urazić, a zarazem zbytnio się wtrącać. Sama miałam nieprzyjemne uczucia gdy nam życzono np. wreszcie potomka itp. bardzo intymne życzenia. Lubiłam Wigilię u dziadków, bo to oni stawali u szczytu stołu i życzyli wszystkim wszystkiego co najlepsze, tego czego po cichu w duszy pragniemy. Myśmy odpowiadali:nawzajem i było super, bez spiny i tego wzajemnego ciumkania się. Nie lubię obcałowywania, tych miśków, uścisków, nie wiem czemu, ale nie znoszę.

Rozumiem młodych ludzi, że chcą się wyrwać nawet do tego drogiego Zakopca, byle być we dwoje. Nie wszyscy lubią harmider, bieganinę, zakupy, pośpiech. Wolę sama sobie coś kupić, autentycznie nie lubię prezentów. Tak jak tego wariactwa przedświątecznego. Owszem jak dzieci byly małe, to tylko z myślą o nich robiliśmy cokolwiek. Potem one same zauważyły, że nam rodzicom należy się chwila wytchnienia i święty spokój.

Niejednokrotnie jeżdżąc do matki zatrzymywałam się na stacjach benzynowych, barach, przydrożnych sklepikach. Uwierzcie da się rozpoznać do kogo para jedzie: do jej czy jego rodziców. Ludzie poganiają się, złoszczą, psioczą, nie zawsze na twarzy maluje się zadowolenie. A wszystko to po to by zadośćuczynić tradycji. Moja matka zaraz po świętach z tego świata nie zejdzie. Cieszy mnie jej troska o mnie i rodzinę. Często mówi: nie jedź gdy pogoda nie sprzyja, źle się czujesz, albo nie masz ochoty, lepiej zobaczyć cię w innym terminie niż mieć wyrzuty sumienia, że naciskałam, a ty zmęczona miałaś stłuczkę czy wypadek.
A co się dzieje gdy fotoradar pstryknie fotę, albo drogówka capnie. Łał, to trzeba widzieć. Świąteczne kwasy murowane.

U Bubuś nastąpiło to, co u rodziców mojego męża ma miejsce od lat - stypa, a nie święta. Moi teściowie wszystkie okazje wykorzystują do wpędzenia dzieci w poczucie winy. Wyjazd do rodziny synowej wręcz niemożliwy, bo to na pewno już ich ostatnie święta, chcą je przeżyć otoczeni dziećmi, i tak co roku.

Tylko współczuć Bubuś, jeśli już teraz tak jest, to scenariusz lat późniejszych łatwy do przewidzenia. Niestety popełniłaś jeden zasadniczy błąd w rozumowaniu: owszem powiedzieliście rodzicom męża o waszych planach, ale to nie oznacza automatycznej zgody na waszą wizję świąt. Teściowa też Was poinformowała ( poniekąd) co o tym myśli i zrobiła po swojemu. Skoro ona ma zrypane święta, to niech się wszystkim humor popsuje. Taka nasza rodzima mentalność.

Tak to jest, jak Kościół, media, wmówią ludziom, że święta bez rodziny, to nie święta. Od lat lansowany jest słodziuchny obraz kochających się rodzin, łączących w tym dniu, przebaczających sobie - taki lukier, aż mdli. A jak trafimy na takich niedowartościowanych, to kończy się rodzinnym rykiem, okraszonym łzami i pretensjami, bo na pewno ich mniej kochają skoro jadą do "tamtych".

U mnie było nastrojowo. Wigilia dla czterech osoób, nas i naszych matek. Jedna jest wdową od czterech lat, druga od pół roku. Było trochę łez i wiele wspomnień. Do wieczora ogladaliśmy fotografie z przeszłości.
Córka zadzwoniła z życzeniami.
Syn przyjechał o 20 na godzinkę.
Potem koncert kolęd i obie babcie poszły do swoich pokoi, a my z mężem siedzieliśmy do północy przy butelce wina.
Wczoraj leniwy dzień, a dzisiaj długi spacer z psem.
Żadnych wizyt, żadnych gości.

Marena7, tylko nie łzawe wspomnienia. Nawet jeśli wspominam dziadków, to wolę pamiętać ich kawały i psoty. Nie oglądamy z mężem żadnych zdjęć, te ze ślubu zostały zrobione i zapomniane, te z różnych uroczystości to samo. Takie z nas dziwaki, bardziej interesuje nas co teraz i co przyniesie przyszłość.

A na gości właśnie czekam, tylko jedna ze szwagierek wyjechała do rodziny, reszta będzie za chwilę u nas.
Synowie wybywają, jadą z kolegami spalić kalorie i oderwać się od rodzinnych klanów.

Tak sobie myślę, że strasznie jest być niekochanym dzieckiem, skoro nawet starocie zabijają się o chwilę z dziećmi i jakieś takie niedopchnięte są. Sorry, ale za jasną tego nie zrozumiem. Czyżby obecność dzieci przy świątecznym stole była wyznacznikiem miłości i szacunku wobec rodzicielki? A już zupełnie dobijają mnie klechy z tutejszej parafii. Trąbią jak najęci o zaniku wartości, o niszczeniu tradycji i rodziny. Bla, bla, bla, jak żeś taki troskliwy to sam rusz tyłek w troki, weź tych skarżących się na zakupy, do fryzjera, spędź z nimi trochę czasu. Może się ksiądz sam przekonać na własnej skórze, o upierdliwości niektórych parafian. Najprościej jednak pouczyć maluczkich z wysokości ambony, a los własnej matki pozostawić reszcie rodzeństwa. Dwulicowość i obłuda jest wszędzie.

Bubuś to naturalne, że bardziej kochamy swoich. Ja to wiem, sporo ludzi już zakumało, a jednak metoda " nic na siłę, wszystko młotkiem" nadal jest stosowana. Jeśli my powiemy, że coś tam planujemy, nasi też przytakną. I co z tego, skoro i tak zawsze jakąś dywersję zaplanują. Nauczyliśmy się wpuszczać ich w maliny, kłamać i kręcić. Wiem, ręce opadają, ale nigdy nie wyjechalibyśmy gdzieś spokojnie we dwójkę. To straszne, ale im starsi ludzie, tym większe zdziecinnienie i większe zapotrzebowanie na troskę, atencję, ze strony wszystkich.

Kurde, zazdroszczę tym, którzy mają wesołych staruszków, dziadków, w rodzinie. Nigdy nie widziałam śmiejących się teściów, żartujących, opowiadających anegdoty. Nigdy nie widziałam u nich gości innych niż ich dzieci z rodziną, wcześniej bodajże rodzina teścia bywała. To chore, tępić rodzinę współmałżonka, uznawać tylko swoją. Rozumiem, że czasami ktoś nam nie podejdzie, ale cała rodzina?

mam dosyc maratonu po ludziach, bardzo nie lubie tej bieganiny, no i po świętach!!!