Ach ta teściowa... - Netkobiety.pl

Oooo, te zaproponowane zasady podobaja mi sie Choć pewnie można by to ująć krótko - w stosunku do teściowej/synowej należy zachowywać się tak jak w stosunku do osoby nieskoligaconej. Bo w sumie czasem zastanawia mnie czy "buraczane" teściowe ten sam poziom braku ogłady serwują sąsiadom, współpracownikom i pozostałej części otoczenia. No i czy te synowe co złe, niewdzięczne, roszczeniowe, to po prostu chamki z natury, czy tylko dla teściów takie zachowania zarezerwowane są?

żyworódka brawo! domownicy nawet mieszkajac u tesciow powinni miec jakies prawa.

Odnośnie tego palenia. Jeśli ktoś chce się truc, jego wola. Zapraszając kogoś niepalącego, gospodarze chyba przy nim nie kopcą? A wymuszanie na kimś rzucenie palenia, bo JA się tam wprowadzam, to niestety chamstwo. Takie samo jak zabronienie picia kawy, tej z kofeiną zwłaszcza. Ktoś ma ochotę zejśc wcześniej z powodu nałogu, chyba mu wolno?
Powszechnie panuje zasada, ze na czas wizyty powstrzymujemy się od dymienia. Dotyczy to też gospodarzy, którzy kogoś niepalącego chcą gościc.

Mnie rozbawił i zadziwił nie tylko tor rozumowania w przypadku mieszkania u meza czy teściów. Jeszcze ciekawsze jest podejście do tej kwestii: rodzice czy teściowie powinni nam pomoc i zgodzic się na zamieszkanie u nich, bo my też chcemy się dorobic czy zaoszczędzic. O odwrotności mowy nie ma. Synowe nie dopuszczają do siebie tej myśli. Teściowa przechodząc na emeryturę też by chciała zaoszczędzic. Nie może, dlaczego?

Nocnalapka, nie tylko synowe bywają roszczeniowe czy chamskie. To kwestia wychowania, charakteru i pewnie wielu innych składowych. Mam czasami okazję obserwowac zachowanie osób starszych: w przychodni, szpitalu, markecie. To smutne, ale gimnazjaliści bywają lepiej wychowani. Z moich obserwacji wynika, że taki stary burak maskuje się przed otoczeniem, sąsiadami, znajomymi. Przy naprawdę bliższym poznaniu wyłazi prawdziwa natura. Można jednak takiego delikwenta łatwo rozszyfrowac, prowokując oczywiście.

To co opisuje Nika29, też nie jest budujące. Jej rodzice są niekulturalni. Już samo niepukanie do pokoju dziecka może byc alarmujące. To pierwszy ze sygnałów, że w tej rodzinie "wersalu" nie będzie.

Akcja hipermarket: kilka pań w różnym wieku w ubikacji, starsze nie pukają, a szarpią za drzwi kabiny, nieliczne po zapukaniu odczekują na odzew. Jeśli tak jest w ich domu (tfu stodole), to na cud nie liczmy.

A co jeżeli w ten wątek wchodzi zazdrość? Tak jak w moim przypadku

Jak poznałąm mojego chłopaka (z kitórym jestem od ponad roku) on zdecydowanie nie spodobał się moim rodzicom (do tego stopnia, że musiałam wybierać między nimi a nim, oni to zainicjowali). Ze względu na sytuację finansową musiałam wyprowadzić się do niego, 400km od mojego domu. My razem jesteśmy szczęśliwi, ale mieszkam już tu od prawie dziewięciu miesięcy i z teściową się dosłownie nienawidzę (mimo, że że mój chłopak ją utrzymuje to głównie ona trzyma ster, jednak tylko nad domownikami). Wiem, że nienawiść to mocne słowo, ale nie zwykłam używać nieodpowiednich słów. Atakuje mnie o byle co, zagląda nam dosłownie do łóżka, mimo czynnych protestów mojego chłopaka. Marzymy o wyprowadzce, ale utrzymywanie dwóch rodzin w tej chwili jest poza naszymi możliwościami. My oboje jestęsmy dla siebie dobrą przystanią, udaje nam się we wszystkim dogadać, więc i przez to dzielnie przechodzimy, z resztą on dobrze wie, że jestem traktowana niesprawiedliwie i nie mam możliwości rzeczywistej obrony, dopóki mieszkam pod jej dachem. Problem w tym, że ja jestem o niego zwyczajnie zazdrosna. Zawsze gdy wychodzi do kuchni, żeby z nią normalnie jak z mamą pogadać, czuję się po prostu paskudnie, czekając na niego w pokoju, aż zje i wróci. Sama jej unikam przez ciągłe insynuacje, jaką to beznadziejną "panną" jestem.

Dla odmiany od niedawna po tym długim czasie razem z moją rodziną zaczęliśmy szukać z sobą kontaktu. W sobotę rozmawiałam przez telefon dosłownie przez 15 min, mój chłopak był wściekły, że niby sprzątanie się obsuwa w czasie. Po chwili rozmowy powiedział, że jest o moją matkę zazdrosny jak cholera i że czuje się źle z tym, że z nią tyle czasu rozmawiam.

Oboje zdiagnozowaliśmy problem, przedyskutowaliśmy go, ale co teraz? Ja się z nią nie porozumiem, bo prędzej ją zwyczajnie walnę (specjalnie nie patrzę w jej stronę, żeby w nią nie rzucić czymkolwiek co mam pod ręką), moi rodzice potraktowali chłopaka tak paskudnie, że w tej chwili wszelkie porozumienie również nie wchodzi w grę -co jak najbardziej rozumiem.
Jak jednak możemy rozwiązać problem zazdrości?

Generalnie zgadzam się z Tobą Chaber. Tylko tu mam mała uwagę.

Pomijam kwestię zwykłej moralności i jakiś ludzkich odruchów, ale nawet KRiO wyraźnie mówi o obowiązku alimentacyjnym dorosłych dzieci wobec rodziców cierpiących niedostatek.

Tak, zarabiam. W naszym jednak przypadku pieniądze są, jednak nie przykładamy do nich takiej wagi, jak matka mojego chłopaka. Założyliśmy wspólne konto wspólną decyzją i obojgu jest nam w tym bardzo dobrze. Z resztą porzuciłam swój rodzinny dom w którym mieliśmy całkiem ładną sytuację finansową na rzecz tego człowieka, więc wiem, że mogłabym z nim dosłownie żyć pod mostem.

Nocnalampka, ok, moralność moralnością, a żerowanie żerowaniem. "Rodzice cierpiący na niedostatek" dzielą się na takich, co swoją sytuację chcą zmienić i na taką, którym bardzo wygodnie jest co chwila prosić dzieci o pieniądze i grymasić na swoją ciężką sytuację.

Z resztą moim większym problemem jest zwykła zazdrość o jego matkę (a jego o moja, co dla mnie również jest niemałym kłopotem) i nie wiem, co mogę na to poradzić.

Skoro nie rozumiesz to możesz to przemilczeć, ważne, że autorka wątku rozumie

Słuszne uwagi Żyworódko. Tak naprawdę nikt u mnie w domu nie pali, a znajomi i rodzina wychodzą na zewnątrz lub do kotłowni. Będąc z wizytą u ludzi palących nigdy nie wyczułam, że jakoś nadmiernie capi. Prawdopodobnie dyma puszczają poza salonem czy kuchnią.
Tutaj chyba jesteśmy zgodne:palacz powinien miec świadomośc na co naraża niepalącego, w tym małe dzieci.

Praca i palący. W chwili obecnej palacz ma przechlapane, przynajmniej u mnie. Nie ma wyjśc na papieroska, nie ma palarni. Jeśli komuś się to nie podoba, nie musi tu pracowac.

Maria-89, trudna i zagmatwana jest ta wasza sytuacja. Ludzie starsi mają o wiele większy problem ze znalezieniem pracy. Uwierz, po 50-tce to cud. Spotkałam nawet takich, co po tej magicznej dacie zostali zwolnieni, bo nie rokują dobrze, tak jak pracownik 35-letni.
Co do tej zazdrości, to zauważyłam, że cierpi na nią spora częsc synowych. Boisz się, że Twój chłopak będzie coś za Twoimi plecami ustalał? Żałujesz im tego czasu, który mógłby spędzic z Tobą? Czujesz zagrożenie ze strony niedoszłej teściowej?
A Twój chlopak czego się obawia, tego że po paru rozmowach z matką uczucie zaniknie? Że rzucisz go, bo jednak gdzieś tam świta mu, że wcale przy nim takiego życia mlekiem i miodem płynącego nie masz?
Jak dla mnie to jesteście obydwoje niepewni swojej sytuacji w tym związku, czujecie zagrożenie i stąd ta zazdrośc. Może dobrym wyjściem byłoby zalegalizowanie związku, oddzielne zamieszkanie i zadeklarowanie pomocy matce chłopaka? Co Ty na to?

Żyworódko, mnie to oburzyło, bo tamta synowa dobrze wiedziała, że teściowa jest palaczką. Nie zadała sobie trudu przed wprowadzeniem się do jej domu, by na temat palenia negocjować. Być może usłyszałaby, że teściowa nie zamierza chodzić do piwnicy na dymka, bo....wolność Tomku w swoim domku.
A gdy już się wprowadziła, to zaczęła płonąć świętym oburzeniem, że teściowa ma jej gadanie gdzieś.
Jej gadanie, akcję antynikotynową i biernych palaczy, skoro jest w swoim domu, a bierni palacze wprowadzili się do niej nie mówiąc ani słowa na ten temat.
Nie twierdzę, że upór teściowej w tej sprawie jest ok. Twierdzę, że synowa jest odpowiedzialna za siebie, nie jest niewinną ofiarą. Podjęła DECYZJĘ, że wprowadza się do domu, gdzie się pali papierosy.

Tak jak inne DECYDYJĄ, że wprowadzają się mimo, że teść jest alkoholikiem, teściowa brudasem, szwagier nierobem wyłudzającym pieniądze od rodziny, a dziadek smarka na podłogę w kuchni. Itp. itd.
Można powiedzieć, widziały gały co brały.

Późniejsze jęczenie, narzekanie i odsądzanie od czci i wiary teściów jest nieuprawnione, bo przecież wiedziały w co wchodzą. Taka była ich decyzja. A nawet jeśli bezwolnie uległy swoim mężom, to też taka była ich decyzja. Brak decyzji też jest decyzją.

Ja mówię, trzeba się było nie wprowadzać, i tyle.

a ja przyznam ze sie boje, ze moj partner inwestuje pieniądze w dom swojej mamy, ze nie daj Bóg nasz budżet cierpi, bo on daje jej kase, tego nie wiem, on nigdy by tego nie powiedzial, poki co na wspolnych spotkaniach patrze czy daje jej kase, tesciowa ma 500zl renty i od lipca jej syn wyprowadzil sie, chcialabym aby kazde z dzieci dalo jej po stówie co miesiac w ramach pomocy,wtedy chetnie bym dala i ja...a nie jeden naiwniak! teraz bedzie temat wykupu domu od gminy, pewnie kolo 5 tysiecy, nie wiem skad tesciowa mialaby kase na to, mowi "wykupimy" to znaczy kto? bo moj partner ma wyplate tysiaka na 3 ludzi i kasy nie ma.boje sie ze jak dolozy albo nawet wykupi cala chalupe sam swoim rodzicom, to potem beda traktowali go jako spadkobiercę, a ja juz zapowiedzialam ze NIGDY TAM NIE ZAMIESZKAM. kolonijna wies, daleko od miasta. BRRRRRR.
maria wspolczuje niepracującej tesciowej, a gdzie tesc gdzie mąż tesciowej? dlaczego to syn ma utrzymywac ją? biedny chlopak juz by poszedl ukladac sobie zycie a ma takie zobowiązania. i rozumiem ciezka sytuacje na rynku pracy, jednak mamusi przydaloby sie zajecie-opieka nad dzieckiem, dziadkiem czy nawet czyims grobem co daloby jakies pieniadze.
wracam do tematu fajek- wychodze cale zycie na balkon, moj dom moje prawa. palacz ma prawo palic u siebie!
niestety to czyjś dom i jego prawa.
mieszkamy z moimi rodzicami, nie u tesciowej!ostatnio podczas klotni z mama(mieszkam ja,partner i dziecko) prosilam ją żeby nawet traktowala nas jak obcych wspollokatorów, skoro nie umie oddzielic swojej rodziny i mojej(atakowala moje postepowanie co do dziecka).

Nika29, wiem o tym, dlatego mamy niemały problem. Jednak tak jak wspominałam od początku, dla mnie problemem jest fakt, że jestem zwyczajnie zazdrosna o matkę mojego ukochanego.

Maria-89 nieprecyzyjnie się wyraziłam. Wzajemnie się potrzebujecie: Ty z chłopakiem potrzebujesz dachu nad głową i otrzymujesz go za darmo. Nieteściowa nie ma dochodów i potrzebuje Was jako lokatorów utrzymujących dom i ją samą. Zależnośc na linii wy-teściowa. Obydwie  jesteście zależne od dochodów tego samego mężczyzny. Traktujecie się z matką chłopaka jak rywalki.

Co do kwestii kto u kogo zamieszkuje. Wy u matki chłopaka, nie Ty u niego, bo dom jest własnością matki. Teściowa nie będzie mieszkała u syna, ale u obojga młodych, chyba że mają inny układ dotyczący własności, czy wspólnoty majątkowej. Czy to jasne?

Następna kwestia, Ty jesteś zła na jeszcze nie teściową, ze nie pracuje, a Ty zawsze pracowałaś i czemu tak mało zarabiasz? Gdybyś to Ty miała wypłatę rzędu 3000 zł   z pewnością Was by tam nie było. Ta matka mogłaby jedynie  liczyc na pieniądze od syna, przesyłane po kryjomu. Pożyjemy, zobaczymy jak będziesz sobie radzic na rynku pracy mając trochę więcej lat.

Od Niki to i ja powinnam uczyc się gospodarowania pieniędzmi. Gdyby jednak mój mąż chciał pomóc w wykupie domu rodzicom, nie byłabym przeciwna. Pod warunkiem, że reszta też się dołoży.

Nika czemu uważasz, że chłopak Marii jest biedny. "juz by poszedl ukladac sobie zycie a ma takie zobowiązania" - to żart jakiś? A ile teściowych mogłoby spokojnie spac i układac sobie plany urlopowe, lecz muszą męczyc się z nabzdyczonymi synowymi i wnukami. Mogłyby te młode kobiety zając sie dzieckim czy jakimś dziadkiem i wniesc te parę złotych do wspólnej kasy małżeńskiej. Może nie musieliby mieszkac u tej wstrętnej teściowej, bo na ratę kredytu wystarczyłoby środków. A moze byłoby dobrym pomysłem zamieszkac u kogoś, w zamian za opiekę?
Nie ma to jak podrzucic genialny pomysł, a moze tak samemu z niego skorzystac?

do żyworódka
mialam nie pisac o pieluchach, ale nie wiem jakim cudem idzie na paczka pampersów na 10 dni! dziecko zalatwia się porządnie co 2 dni, dlatego pieluszki nie schodzą:(
mleko?babydream rossman. pół kilo za 16zl.
papierosy-paczka co 5 dni, bo palę 3 papierosy na balkonie wieczorem.
stąd te koszty.

moja kolezanka wychowywana byla przez matkę, ktora byla straszna. dziewczyna 17 letnia nie mogla wyjsc z domu bez pozwolenia, nie chodzi mi o dyskoteki a o wyjscia dzienne, nawet przed dom czy do sklepu...
pomijam to, ze wszyscy się starej bali, bo byla prawdziwą diablicą! nie pracowala, bo raz pobila pracodawcę, a drugi raz zawinęła kasę. w końcu została bez środków do życia, za to na Mopsie i alimentach córki. ola chciala wyjechac na studia do innego miasta, matka zabronila,wyslala ją do kolegium językowego w naszym malym miescie, bala sie stracic córkę, a także alimenty.
olka skończyła studia zaczęła szukać pracy, której nie było, matka sprytnie zaaranżowała jej związek i wydała córke za mąż. mówię wydała i nie kłamię! chlopak zakochany wprowadzil się do teściowej, placil rachunki i kupowal jedzenie. wkrótce urodzilo się dziecko. nie powinam zapomniec-zaczęło się pieklo. to nie byla zwykla tesciowa. to byl diabel! chlopak uciekal z domu do swoich rodzicow, bo nie dalo sie mieszkac. znalam starą i wiem ze jest w stanie zrobic wszystko! córka nie chciala zostawiac matki, bo ta nie miala za co zyc. malzenstwo sie sypalo, dziecko potrzebowalo ich obojga.
w koncu dziewczyna zrozumiala ze pora sie wyprowadzic, jednak nie bylo za co, bo byla jedna wyplata.
na razie pieklo trwa, a mlodzi staraja sie wspierac, ostatnio stara zlozyla o alimenty u syna. sprawe wygrala, ciekawe co bedzie dalej.

Chaber a jednak zaczynam Cię rozumieć ...... czytam i czytam o oczom nie wierzę........

Zaczynasz Joga mnie rozumiec? To dobrze. Staram się Wam uświadomic, ze należy póki jest się młodym zapieprzac i dorabiac, by miec na swój dom, emeryturę i nie zerowac na dzieciach.
Nie może byc tak, ze jedno z dzieci flaki sobie wypruwa i je chleb z margaryną, ale kredyt spłaca. Natomiast drugie załapie się na chatę teściowej ewentualnie matki, chlipie, że mu źle i ciężko, nie pracuje, urodzi dzieci, nadal narzeka na teściową, matkę i los.
A mamusia droga, teściowa wredna, nie powinna oczekiwac jednakowej pomocy ze strony swoich dzieci. Skoro jednemu dała, któremuś tam pomagała, to ten co nic nie zyskał niech kawką i herbatką zostanie ugoszczony, a reszta do roboty.

Przepraszam, ale Nika poruszyła bardzo istotną kwestię i też pozwolę sobie zboczyc z tematu.
Owe alimenty wywołały już nie jedną burzę. Na toksycznych też o tym dyskutowano. Co ciekawe po alimenty od dzieci sięgają często rodzice toksyczni, patologiczni. Ci są najsprytniejsi w pozyskiwaniu środków. Dziecko jest dla nich rzeczą, towarem, furtką do realizacji swoich celów, kimś kogo mogą obessac z kasy, przepustką do lepszego życia.

Przed paroma laty Jaworowicz pokazywała reportaż o matce i córce płacącej alimenty takiemu ochlaptusowi. Sąd je zasądził, bo już nie pił, ale organizm miał tak wyniszczony, że do pracy się nie nadawał. A ponieważ kobiety posiadały dom, z którego wcześniej eksmitowały tego pijaka, to komornik zainteresował się nieruchomością, chciał zając na poczet zaległych alimentów. Jak dla mnie to chora sytuacja.

W MOPS-ie udzielają porad, całkiem sensownych, ale czasami nie wiedzą komu. Ileż osób klepie biedę, ale jest im wstyd wyciągnąc rękę do pomocy społecznej. Nawet ci, którym choruje ktoś w rodzinie, nie biegną po zasiłek. Ileż to widziałam babinek handlujących kwiatami, ale po alimenty nie sięgały.

Ja też nie chcę żerować, tylko nie mam za co. Mam pracę, razem z chłopakiem założyliśmy wspólne konto i właściwie ona żyje zarówno na jego pieniądzach, jak i moich -będę jednak nieuczciwa, jeżeli nie zaznaczę, że zarabiam sporo mniej, póki co. Poza tym przez kilka miesięcy nie miałam pracy, więc byłam na całkowitym utrzymaniu mojego chłopaka i jego matki.
Dobrze wiem, że jestem zazdrosna przez rywalizację, jednak jak tu przyjechałam od razu było zaznaczone, że nie mogę go przytulić, dotknąć, nawet w poniedziałek była karczemna awantura o malinkę na jego szyi, chociaż stan jego szyi jest jedynie moją i jego sprawą. Gdzieś tu wyczytałam, że ja również czerpie korzyści z mieszkania tutaj -jednak nie mogę trzymać mojego ręcznika w łazience (wisi na klamce w naszym pokoju), nie możemy kupić sobie garnków bo jego matka nie chce nam udostępnić odrobiny miejsca w kuchni, wszystko co przynoszę ze sklepów spożywczych śmierdzi (łącznie z jajkami które kupuję u tego samego pana). Na każdy zakup, który przynosimy dla nas (najczęściej jakieś blachy do pieczenia, drewniane łyżki, miski czy książki niby mimochodem pada pytanie "ile to kosztowało" i natychmiast to jest brzydkie albo kiepskie, bo za drogie (a oboje zwracamy sporą uwagę na ceny). Codziennie jest jakaś awantura, że "panna", "konkubina", że "nie tylko mnie utrzymujesz". Fakt, że moje zamieszkanie tutaj można traktować jak rodzaj gwałtu, ponieważ mój chłopak gotów był na ostateczne środki, podobnie jak ja -zerwałam z bardzo bliską mi rodziną wszelkie kontakty i porzuciłam ich dosłownie z dnia na dzień, żeby tylko z nim nie zrywać. Zanim skazałam się na bezdomność (bo ciągle się tak czuję, z resztą do tej pory nie mam kluczy) on sam mi powiedział, że "ucieknijmy razem do mnie", to nie był mój pomysł, wobec czego w tym kontekście jestem narzędziem w relacjach jego i jego matki (o czym rozmawiać nie chcę, bo nie czuję się do tego uprawniona).

Życie tutaj dla niego również nie jest dla niego wygodą, chociaż brałam to pod uwagę. Jednak od ponad trzech miesięcy postanowiłam nie odzywać się zupełnie do jego matki oraz unikać jej we wszelkich kontaktach. Nie chcę mieć z nią nic wspólnego, przestałam jeść jej obiady (jak tu przyjechałam nie umiałam gotować, z resztą ona tu od wielu lat jest kurą domową). Na początku pomogło, zwłaszcza gdy przypadkowo dostała telefon od właścicieli kawalerki, że możemy wpaść i obejrzeć mieszkanie. Wtedy z mojej strony nie przeszkadzało jej zupełnie nic. Kiedy jednak widać, że pieniędzy nie mamy (głównie na kaucję i kupienie sobie podstawowych przedmiotów, jak pościel, materac czy sztućce -naraz to całkiem drogi zakup) jest bardzo pewna siebie, w związku z czym dzień w dzień są awantury, zwłaszcza że kończą się jej pieniądze.

O sytuacji matki mojego chłopaka pisać nie chcę ze względu na fakt, że są to jej zbyt intymne sprawy, abym miała je poruszać na nawet anonimowym forum. Jedyne co mogę powiedzieć, to to, że mój niedoszły teść bądź nie ma żadnego związku z tą sprawą. Wiem, że może to brzmieć jakbym coś tuszowała, jednak jak mogę to robić bez jej zgody?

Przez jakiś czas chodziłam do psychologa, dowiedziałam się, że spokój którego bardzo potrzebuję będę mogła osiągnąć jedynie wtedy, gdy się wyprowadzę z tego mieszkania. Zerwanie z nią wszelkich kontaktów wymagało ode mnie wielkiej siły i determinacji (oraz głodu w pierwszym czasie, przez chwilę odżywiałam się za 2zł dziennie, bo teściowej oddałam całą pensję zostawiając sobie 14zł na dwa tygodnie), jednak czuję się zdecydowanie lepiej niż w pierwszych miesiącach poniżania, poszturchiwania, poganiania i słuchania, że każda cycata baba w okolicach chłopaka byłaby cudowną gospodynią i partnerką życiową, w przeciwieństwie do "dziury", jaką jestem.

Dziś mogę się w każdej chwili zamknąć w pokoju i przytulić do niego wiedząc, że mnie cholernie kocha, bardzo chce się ze mną wynieść i przetrwa to wszystko, bo jestem miłością jego życia. Bardzo bym jednak chciała pozbyć się tej zazdrości i kompletnie nie wiem, jak to zrobić, dlatego poruszyłam ten wątek na tym forum -moim celem jest znalezienie sposobu na to, aby mieć w nosie fakt, że on w tej chwili jest w kuchni i z nią rozmawia.

W pełni zgadzam się z wypowiedziami Chaber, Mareny i Nocnalamka (Nocnej Lampki?).

Nakręcanie się na przeróżne "pierdy" to głównie wina braku odpowiedniego dystansu, dosłownie i w przenośni. I chyba trochę za dużo wolnego czasu. Nie wiem gdzie moja tesciowa wyrzuca woreczki, ani czym karmi psa i mnie to wcale mnie obchodzi. Jeśli mnie czymś zdenerwuje (niechcący, czy specjalnie - obojetne) zwyczajnie nie mam czasu na rozpamiętywanie tego, zawsze jest coś pilniejszego do zrobienia, czy przemyslenia, tyle rzeczy dzieje się tu i teraz, że na nakręcanie się nie mam już ani siły, ani ochoty.

Nigdy nie mieszkałam z teściową, ale mieszkałam m. in. z przyjaciółką. Przez jakiś czas razem wynajmowałyśmy mieszkanie, już wtedy staż naszej przyjaźni wynosił kilkanaście lat. I nigdy nie kłóciłyśmy sie tak często i o takie głupoty jak w czasie wspólnego mieszkania. W tym mieszkaniu byłyśmy na równych prawach, tyle samo do niego wnosiłyśmy, zamieszkałyśmy razem dobrowolnie i nie łączyły nas żadne skomplikowane relacje rodzinne, każda z nas mogła w dowolnym momencie wyjść, trzasnąć drzwiami i nie wrócić. A i tak czasami ledwo ze sobą wytrzymywałyśmy.
Skoro taka prosta, oparta na czystej przyjaźni relacja skompikowała się przez zamieszkanie pod jednym dachem, to jak musiałoby wyglądać mieszkanie z teściową? Właściwie z obcą kobietą, w jej domu, z jej zasadami i zwyczajami, matką mojego męża i babcią moich(ewentualnych) dzieci. Bez możliwości powiedzenia: "jednak mi się tu nie podoba, jutro się wyprowadzam, proszę zatrzymać kaucję".
Przerażająca wizja.

W kwestii papierosów zgadzam się z Mareną. Rozumiem, że to tylko przykład, a chodzi o wiele zachowań, ale tym przykładem się i ja posłużę:
Palę, bo lubię, lubię palić w domu, nie chce mi się wychodzić na balkon i marznąć. Jestem u siebie, w swoim własnym domu, na który pracowałam całe życie, więc mi wolno. Taka moja fanaberia. I tak sobie żyję szczęśliwie z papierosem ustach, aż tu nagle któregoś dnia wprowadza się do mnie obca kobieta i każe mi przestać palić w moim domu. A najlepiej w ogóle, bo nawet jak zapale na balkonie, to śmierdzi. Oburzenie i obraza majestatu, bo ją truję. Stałam się koszmarną teściową - usiłuję zatruć moją synową. Powoli zaczynam żałować, że musi to tak długo trwać. Wracam się do czasów młodości, na każdego papierosa wymykam się z domu, chowam się za sklepem, albo śmietnikiem, a później jeszcze rudnka po osiedlu, dla wywietrzenia. Za każdym razem gdy wracam do domu, synowa czeka na mnie przy drzwiach. I niucha. Na wszelki wypadek jeszcze ostrzegawczo-karcące spojrzenie. No i chwila prawdy, uda sie, czy nie uda? Wyczuje, czy nie?
I tak dalej...
Równie przerażająca wizja jak ta wcześniej opisana.

Marena jak zwykle dobrze uchwyciła sedno problemu! Kiedy ja przed ślubem zamieszkałam w mieszkaniu wynajmowanym przeze mnie z moim przyszłym mężem, pytałam go co na to jego mama. Byliśmy oboje po trzydziestce ale zastanawiałam się czy nie pomyśli o mnie, że jestem "panienką do łóżka". Mój narzeczony zapewniał mnie że nie, że mamusia jest  "tolerancyjna", nowoczesna itd. Gdzieś w tyle głowy siedziało mi, że ona tego nie akceptuje ale to było tylko takie "wydaje mi się" więc nie zastanawiałam się nad tym zbyt długo. Ślub miał być mniej więcej za rok zaczęliśmy budowę i nie było czasu na myślenie. Po ślubie, przy pierwszej większej awanturze okazało się, że teściowa tak naprawdę miała nam to za złe, uważała że to życie "na kocią łapę" i takie tam.... co najdziwniejsze jej drugi syn zaliczył wpadkę i musiał się żenić, przed ślubem razem nie mieszkali ale panna szła do ołtarza z brzuchem i .....to oni byli i są tymi lepszymi a ja tą która złapała męża na łóżko...
Marena ma rację w 100% przemyśl to

opisze może moją sytuację, jako ze mieszkam bez slubu u moich rodzicow. zaszlam w ciaze, planowalismy jakis tam cywilniak, ale rodzice naciskali na slub. cala rodzina tak mi nawijała o kościelnym, o sali i weselu, dzwonili i pytali czy maja kupowac sukienki i podśmiechujki robili. podśmiechujki-ulubione słowo mojej babci:>
hormony,nerwy i zle samopoczucie zrobilo swoje, narzeczony chcial cywilny, ja uleglam presji rodziny i zrobila się tęga awantura! ja z narzeczonym, rodzice z nim, on z rodzicami, rodzice ze mną. efekt?brak cywilnego! mijały miesiące, a ja rosłam, rosłam i doszłam do 9 miesiąca. wpierw rodzice prosili o kosciely potem juz tylko o cywilny,ale ja się zaparłam. nie wytłumaczę czemu. po prostu. na zlosc. na glupote. cholera wie! od 5 miesiaca napierali zeby "mieszkal" i bez slubu, bo zaraz zwinie manatki i ucieknie, a wtedy bedzie jeszcze wstyd bo zostalam z brzuchem. tak mysleli moi rodzice, a my swiadomie przekladalismy zamieszkanie, bo on mial do zrobienia jakies tam drzewo u mamy.a moze w koncu bawilo mnie robienie im na zlosc? w ciazy mi po prostu odwalało. teraz mieszkamy bez slubu, mama jest nadal za to obrazona, ale ma nauczkę że wtrącanie takie daje efekty. szkoda ze nie zaakceptowali naszej decyzji od razu, a tak to czulam sie jak ziarno rzucone golebiom na starowce w Krakowie. mialam dosc i postawilam sie,mimo ze chcielismy wjechac na porodówke jako malzenstwo nie narzeczenstwo. pewnie wiele forumowiczek pamięta gdzies tam w innych tematach pisalam, ze rodzinka dokuczala mi z powodu imienia(kostek), proponując swoje wzamian: babcia wiktorka, ciocia tomka, a mama jakiegoś świętego. mimo, ze nie bylam zdecydowana na kostka, to tak mnie wkurzyli ze jest dzis wlasnie takie imie. w koncu na jakies aluzje dotyczace imienia(krzywdze dziecko), powiedzialam ze imie podoba sie naszej pani doktor i większości INTELIGENCJI. to zamykało im buzię, czuli się urażeni.
teraz doszla sprawa chrztu i zajmowania sie dzieckiem. jezu jaka bylam naiwna myslac, ze mieszkanie z rodzicami to miód. szkoda mi ich, bo nie potrafia oddzielic mnie i mojej rodziny od swoich staran. tez patrze na to jako "przeszkadzanie im" w spokojnej starosci, wczesniej o tym nie myslalam. ale po przeczytaniu kilku postów starszych forumowiczek juz wiem jak to wygląda. ona nie potrafi zrozumiec, to znaczy moja mama ze ma drugie trzecie lub czwarte miejsce w moim zyciu, ze wiecej ma do powiedzenia moj narzeczony niz ona. w ramach buntu nie wchodzi do mnie(awantura o wlasciwa opieke nad dzieckiem) za to jezdzi po hipermarketach bo sie po prostu nudzi, albo nawiedza mojego brata, babcię i ciocię.
co będzie? nie wiem. obecnie mam na to wyczesane! i jezeli juz to pojdziemy do urzędu i wrocimy do domu, zaloze zwykla sukienkę za stówe kupioną w zwyklym butiku, w kolorze takim aby nadawala sie jeszcze na czyjas komunie czy imieniny.

prawda.

mojej mamie bylo ciezko, bo miala przyjaciela ksiedza, ktory jawnie ją potępił. wykazała jednak na koniec lojalnosc wobec dzieci nie kosciola.

Owszem, masz rację. Jednak nie ja jestem temu winna. A ponieważ on jest jedynym żywicielem rodziny, myślę że ma tutaj znaczenie przede wszystkim jego zdanie. W pierwszych dniach już miałam się wynosić, jednak oczywistością bytło, że wtedy wyniesie się również on, co za tym idzie jego pieniądze. Tylko dlatego ciągle tu jestem.

Rozumiem, że jesteś bliższa jej epoce i czasom niż ja (chociaż prywatnie się bardzo interesuje tamtym czasem i wiem troszkę na temat tamtewjszych zasad, któe swoją drogą cholenie mi się podobają). Jednak nie możesz wydawać takich ocen nie posiadając żadnych danych na temat tej kobiety, których udzielić nie chcę ze względu na zwykłą lojalność (nawet do niej). Nie mam prawa pisać o jej sytuacji życiowej, ojcu jej dzieci oraz warunkach w jakich one powstały, dlatego Twoja ocena po pierwsze mija się z prawdą, po drugie jest wydana pochopnie ze względu na brak wszystkich danych o tym człowieku (to znaczy matki mojego chłopaka).

Czyt. wyżej. To wszystko jest ocenione zbyt pochopnie. Gdyby nie było, w czasach PRLu nie byłoby w ogóle niechcianych ciąż,, prostytucji i tym podobnych zjawisk, któe mimo że były przemilczane -BYŁY.
Nawiasem, "szyi", nbie "szyji"

To wiem, mimo tego że wiem, że zna i akceptuje (wręcz szanuje i lubi) ludzi, któzy byli bardziej niż "dziwka" niż ja. Daje tu jakieś pieniądze, w tej chwili jej własny zbyt wysoki rachunek telefoniczny, poza tym od początku mnie nie lubi. Poza tym przepraszam, ale wolałabym być nazwana "dziwką", nawet "k***ą", niż "dziurą" -to jest dla mnie najobrzydliwsze określenie kobiety, na jakiego stać człowieka.

Z bardzo prostej przyczyny. Gdybym wyprowadziła się ja, wyprowadziłby się również mój chłopak, co za tym idzie jego pieniądze. Wtedy zostałaby na jednej rencie. Ja się na to nie zgadzam, ale moja zgoda nie jest ważna w naszej obcnej sytuacji finansowej. Podobnie ze zgodą mojego chłopaka. My byśmy się mogli wyrpwadzić nawet dziś, ale wtedy zostałaby bez grosza przy duszy. I nawet ja nie chcę jej robić takiego świństwa.

Dziękuję za szczerość. Konieczność jednak opiera się właśnie na pieniądzach, o czym pisałam wcześniej.

Ja tego wszystkiego nie piszę po to, żebyście mi powiedzieli, czy myślę słusznie, czy nie, czy jestem sprawiedliwa w stosunku do teściowej czy ona do mnie i tak dalej. Nie proszę Was o ocenę (chociaż cieszę się, że ktoś może ją obiektywnie zobaczyć), ale o radę, co powinnam zrobić i jak ukierunkować swój tok myślenia, żebym ignorowała ją naprawdę, żebym mogła spokojnie żyć z dnia na dzień bez strachu, że właśnie wracamy do domu. Po to w ogóle to poruszam, jeżeli nikt nie ma mi nic sensownego do powiedzenia, to sugeruję zarzucenie wątku, zwyczajnie przez brak sensu tych postów.

pecunia non olet!

mario ja bym sie wyniosla, a chlopak powinien za tobą isc-jezeli cie kocha.
a wiecie ze ja bym dzis sie wyniosla, gdyby on tez poszedl.
oczywiscie nie do tesciowej, ale np na korzystny wynajem(typu za rachunki, ciocia w Ameryce, podlewanie kwiatków itd)

Ja się nie irytuję, po prostu ciągle widzę oceny -może i słuszne, w końcu nie znacie mnie, mojej teściowej oraz chłopaka, wobec czego widzicie to wszystko z daleka -a nie widzę jakiegoś pomysłu na to, co mam zrobić z tym uczuciem. Mieszkać tu narazie musimy co najmniej do stycznia, a co potem? Miałam się raz sama wynosić, żyłabym bardzo ubogo na własnej pensji, ale wiem, że dałabym radę. Jednak nie wyobrażam sobie życia bez niego, kocham go i po to zerwałam z całym moim poprzednim życiem, żeby spędzić z nim wszystkie dni, jakie mi jeszcze zostały. Przeszkodą w tej sytuacji jest właśnie ta osoba. Co mam zrobić, żeby ją ignorować? Żeby nie czuć zazdrości, móc normalnie żyć i nie bać się samego faktu, że jest w tym domu?

Nigdy o tym nie myślałam, ale faktycznie masz rację. Im lepsze zarobki, tym większa niezależność i możliwość postawienia na swoim, chociażby w kwestii miejsca zamieszkania. No i odpada im jeden agrument i powód do "zażaleń": biedny synek tyra na całą rodzinę, a leniwa synowa poleciała na kasę i włości.
Z kogoś, kto zarabia wystarczająco dużo, żeby się samemu utrzymać ciężko jest zrobić popychadło. Z kogoś kto jest zależny finansowo - bardzo łatwo.
Mając jakieś konkretne pieniądze łatwiej jest znaleźć wyjście z wielu sytuacji, a osoba niezależna zwykle jest pewniejsza siebie i swoich decyzji.
Tak więc własne pieniądze to podstawa.

Wiem. W sumie skoro psycholog mi nie powiedział nic więcej, naiwne było moje założenie, że tu usłyszę coś innego Dziękuję jednak za szczere wypowiedzi wszystkich osób, które wypowiadały się w mojej sprawie i pozdrawiam

no wlasnie

Maria, a czy mogę Cię prosić o rzeczową odpowiedz na moje pytania z poprzedniej strony?

No a Twój chłopak? Co on je i kto jemu pierze? Co on na to?
No i o ile dobrze zrozumiałam i o co pytała Nocnalampka, zaprosiła żebyś z nimi zamieszkała ale nie ustaliliście na jakich zasadach, co wolno czego nie - prawda?

Teo, a nie widzisz pewnej niekonsekwencji w informacjach od Marii? Z pensji chlopaka utrzymywany jest caly dom, matka, dziewczyna, drobne zakupy do domu. Pensja dziewczyny idzie na pokrycie np. gigantycznych rachunkow telefonicznych albo inne porzeby domu. Wiec na dobra sprawe to utrzymuja caly dom i dodatkowo jedna dorosla osobe z niezbyt tanimi fanaberiami. Ale juz na wynajecie kawalerki nawet ich nie stac. I to nie w Warszawie, ale w Sanoku! Cos mi zatem nie pasuje w tych zeznaniach.

A czemu, mieszkajac osobno mielibyscie wkladac kase w ten dom? Wyprowadzacie sie, wspieracie mame kwotami duzo mniejszymi niz dotychczas, no ale i zuzycie i inne wydatki sa duzo mniejsze za jedna osobe niz za trzy. No i tyle. Dlatego widze niekonsekwencje i to solidna. Szczegolnie, ze teraz to wypominasz, ze teraz to swoja pensje wkladasz do wspolnego garnka, wczesniej jakos nie przeszkadzalo Ci, że do tego wspolnego garnka nic nie wkladalas...
No i na moje pytanie tez w koncu nie odpowiedzialas - czy usiedliscie PRZED Twoim wprowadzeniem się, aby ustalic zasady wspolnego mieszkania? Tak zeby kazdy z domownikow mogl sie wypowiedziec, sprecyzowac swoje oczekiwania. Bo jak rozumem do takiej rozmowy nie doszlo?
No i dla mnie troche mieszasz sie w zeznaniach. W innym watku pisalas, ze dla tej wielkiej milosci porzucilas dom rodzinny w ktorym niczego Ci nie brakowało, studia (tuz przed licencjatem!), a tu piszesz o bezdomnosci.