Ach ta teściowa... - Netkobiety.pl

No moja szwagierka też  "idealna" nikt jej złego słowa nie powie chociaż żyje tylko po to żeby dbać o siebie a męża dziecko ma głęboko w tyle...., taka dobra synowa aż tu nagle....do teściowej donieśli "życzliwi" że romansuje na boku miałam złośliwą satysfakcję nie powiem ....nie wiem jak się skończyło ale chyba coś ściemniła bo nadal jest cudowna:P

Moda i poglądy się zmieniają. Słyszałam obecnie coś o noszeniu beretów moherowych.;)

Skoro mądrości nie doda, to chociaż trzeba urodę poprawić.
Dlatego młodzież farbuje włosy, ujrzawszy 'pierwszy siwy włos na swojej skroni'.
Niestety, zauważyłam bardzo wczesną siwiznę, zarówno u kobiet jak i u mężczyzn.

Nie żal ci było dziecka???
Doprawdy, dziwną przyjemność odczuwasz...i żeby jeszcze nic nie zareagować!
Tego właśnie nie rozumiem, tego obgadywania poza oczy. Ehh...

Ja bardzo lubię moją teściową, uważam że lepszej po prostu mieć się nie da. Owszem, jesteśmy zupełnie inne i czasami mamy inne poglądy dotyczące życia, wychowywania itp.
Do mojej teściowej zwracam się ?mamo? i bardzo ją szanuje, ponieważ ona szanuje mnie i okazuje mi troskę. Oczywiście, nie mamy przysłowiowej sielanki, nie we wszystkim się zgadzamy, ale nie wchodzimy z butami w swoje życie.
Moja teściowa, to kobieta która zajmowała się dziećmi, sprzątała, gotowała i robiła dosłownie wszystko, podczas kiedy mój teść chodził do pracy i oglądał telewizję ? taki był model rodzinny w domu mojego męża.
U mnie natomiast jest zupełnie inaczej, robimy wszystko wspólnie, opieka nad dzieckiem, sprzątanie, gotowanie, pranie itp. Wszystko jest podzielone na pół, taki ?teamwork? ?
Wydaje mi się, że przepaść pomiędzy teściami a synowymi/zięciami wynika z ich inności i braku akceptacji tego, że chcą wieść inne życie niż teście, a inność nie zawsze spotyka się z szacunkiem i zrozumieniem.

A Tu to bardzo się dziwie takiej postawie. Wiecie, mówimy źle o teściowych i synowych, ale Ty nie odzywając się w tej sprawie dajesz teściowej jasno do zrozumienia że jest OK, bo przecież ona Ci w myślach nie przeczyta i ma w nosie to co myślisz.
Ja zawsze się odzywam czy to w domu teściowej czy nie, jeśli się z nią nie zgadzam itp., robie to taktownie i kulturalnie, problemów z nią też nie mam.
Wiesz, ja również uważam, że nie powinno się wtrącać w życie innych, ale skoro teściowa tak przeklina do 2 letniego dziecka to chyba coś jest nie tak? Zgadza się?

silent uwierz mi gdybym miała choć cień szansy że coś wskóram to bym się odezwała,ale teściowa moja "wszystko wie najlepiej, nawet jak nie ma racji to się upiera przy swoim,moje zdanie nie jest w ogóle brane pod uwagę bo co ja tam wiem,ojciec ją przeklinał i wyszła na ludzi, jest w swoim domu i może sobie robić co chce" w domyśle ja nie jestem i nie mogę:)

to obrazuje jaką mam teściową i jeszcze jedno nie chcę się odezwać, boję się, i pewnie nie potrafię z szacunkiem i taktem,bo ona mnie nie traktuje jako równego sobie w rozmowie, tylko jak gówniarza który prawa głosu nie ma. i boję się co ciekawego jeszcze mogę od niej usłyszeć.a mi jest bardzo cięzko trzymać nerwy na wodzy w konfrontacji z nią....

Co do zwracania uwagi teściowej, kiedyś na początku małżeństwa myślałam, że szczerość popłaca oczywiście "taktowna". Była taka sytuacja, w której brat męża zachował się w stosunku do niego delikatnie mówiąc "nieodpowiedzialnie", mąż miał z tego powodu problemy, nie spał po nocach ale wychowany w poczuciu, że bratu trzeba wybaczać bo to brat (oczywiście zasada działa w jedną stronę) nie powiedział na ten temat ani słowa, sam próbował rozwiązać problem nie do rozwiązania właściwie.
O sytuacji wiedzieli doskonale teściowie i nie zainterweniowali - zachowywali się jakby kompletnie nic się nie stało.
Było mi przykro, bo mój mąż bardzo to przeżywał i postanowiłam porozmawiać z teściową, starałam się delikatnie, powiedziałam że nie mam do niej pretensji, że proszę żeby porozmawiała z synem bo mój M. ma teraz ogromny problem,bardzo sytuację przeżywa a najwyraźniej braciszek ma wszystko głęboko "w tyle", że nie powinien się tak zachowywać bo zachowuje się nieodpowiedzialnie itd. I co?! Usłyszałam, że to nie moja sprawa bo to temat rodzinny a ja nie powinnam się wtrącać "to sprawa między braćmi"........już wtedy dotarło do mnie, że braci nie traktuje równo a ja nigdy do rodziny należała nie będę. Czasem szczerość i uprzejmość nie popłaca.

Witam.   
Hacuś, dobrze radzi silent_gnostic (też synowa).
Nie chowaj głowy w piasek.
Usprawiedliwiasz się tym, że 'chciałabyś, a boisz się'. No właśnie czego?

To, co pomyślałaś "ach jak babcia z miłością do wnusi mówi"(a, nie powiedziałaś) byłoby jak najbardziej na miejscu.
Nie obrażające teściowej, a jakże dosadne w swej wymowie.

A jeśli teściowa, tak będzie zwracać się kiedyś do Twojego dziecka, to też nie zareagujesz? Ze strachu i tylko dlatego, że dziecko chciało coś wymusić i to będzie usprawiedliwiać takie jej zachowanie?
Radzę więcej odwagi w słusznej sprawie, bo to nie są jakieś pierdoły...

Joga, moim zdaniem liczy się to, że chciałaś pomóc swojemu mężowi.
Dla teściowej to sygnał, że stoisz za nim murem i nie są Ci obojętne waśnie rodzinne, jeżeli jego dotyczą.
Przynajmniej jest świadoma tego, że między Wami nie namiesza.

Żyworódko - teściowie są razem w sensie wspólnego domu, wspólnych dzieci i aktu zawarcia małżeństwa. Poza tym już niewiele ich łączy.
Każda taka kombinacja brzmiałaby dziwnie, np: "Cześć Karolu, cześć mamo!/Cześć tato, dzień dobry Pani" itd.
W idealnym świecie teściowie mieliby takie same oczekiwania co do formy zwracania się do nich, a w dodatku ta forma odpowiadałaby i nam.

Joga - moja teściowa też próbowała mnie wszystkiego uczyć, a ja mimo młodego wieku miałam już swój schemat prowadzenia domu, od najmłodszych lat miałam obowiązki w domu rodzinnym, wcześnie się usamodzielniłam i bycie "panią domu" nie sprawia mi problemów, wręcz przeciwnie, lubię to. Miałam wrażanie, że mojej teściowej trochę przeszkadzało to, że potrafię wszystko zrobić i że robię to po swojemu, a nie tak jak ona.
Chociaż teraz jest dużo lepiej, niż było na początku. Moja teściowa była bardzo zaborcza i nadopiekuńcza w stosunku do mojego męża, co jeszcze nasiliło się w momencie, gdy poinformowaliśmy wszytskich o tym, że bierzemy ślub. Namawiała mojego męża, żeby odwołał ślub, albo chociaż przełożył na odległy termin. Przed naszym ślubem i zaraz po próbowała nas kontrolować, mówiła, żebyśmy zrobili to, czy tamto, kupili koniecznie taką rzecz, dzisiaj poszli tu i tu, nie było mowy o poszanowaniu naszej prywatności. Jeśli nie robiliśmy tego, co mówiła, to była moja wina, że nastawiam męża przeciwko niej, izoluję go od niej. Dzwoniła do męża po kilka razy dziennie, wypytwała o wszystko, oczekiwała szczegółowej relacji z każdej godziny. Mówiła mężowi, że teraz ma smutne życie, kilka razy trafił się, opisany wyżej argument, że niedługo umrze i wtedy będziemy mogli sobie robić, co będziemy chcieli.
Mąż z nią porozmawiał, za każdym razem zwracał jej uwagę i z czasem, po trochu było coraz lepiej. Teściowa się opamiętała, przyzwyczaiła do nowej sytuacji, przestała traktować mnie jak rywalkę, a zaczęła jak członka rodziny. Ja przestałam na nią patrzeć przez pryzmat wszytskich nieprzyjemności, których doświadczyłam w tamtym czasie. Teraz nasze relacje przypominają te idealne dla mnie, które wcześniej opisałam. Czyli jednak można, tylko trzeba chęci z dwóch stron, mądrego udziału męża/syna i moim zdaniem jeszcze oddzielnego mieszkania.

U mnie zaczęło się poprawiać wtedy, kiedy mi przestało zależeć. Jak byliśmy parą, to było ok, teściowa była troche nadopiekuńcza, ale nie było to jakoś bardzo męczące, bardzo ją lubiłam, chetnie ich odwiedzałam. W momencie kiedy podjęliśmy decyzję o ślubie, mi zależało na dobrych, takich bardziej rodzinnych relacjach, dla teściowej chyba sytuacja zrobiła się za poważna i zaczęła traktować mnie trochę jak wroga. Ja po pewnym czasie trochę się zniechęciłam, pomyślałam, że nic na siłę, skoro tak ma to wyglądać, to niech bedzie. Teściowa chyba trochę to wyczuła, może przestraszyła się rozluźnienia kontaktów, była milsza, nabrała trochę taktu itd.
Największe zasługi ma mój mąż, porozmawiał na spokojnie z matką, wytłumaczył jak to wygląda z naszej strony, później za każdym razem zwracał jej uwagę. Poza tym decyzje dotyczące naszego życia zawsze podejmujemy razem, a dopiero później informujemy o nich naszych rodziców. Zawsze stawał po mojej stronie i przede wszytskim brał pod uwagę to co ja myślę i czuję. Do tego teść też od czasu do czasu stopował teściową, nie było mozliwości, żeby razem narzekali jakie to nieszczęście się stało. Teściowa chyba zauważyła z czasem, że jesteśmy szczęśliwym, zgodnym małżeństwem i że swoim zachowaniem może tylko pogorszyć swoje relacje z synem.
Teraz jest całkiem dobrze, a ja więcej nie oczekuję. Teściowa zaczęła szanować naszą prywatność, pogodziła się z tym, że jej syn jest dorosły, założył rodzinę, ma swoje życie, przestała traktować nas jak 10ciolatków.
Teraz jestem zadowolona z naszych relacji, chociaż trochę się boję, że to może się zmienić, kiedy będziemy mieć dzieci.
A naszych rodziców też traktujemy tak samo, o ważnych rzeczach dowiadują się w tym samym czasie, wiedzą tyle samo o naszym codziennym zyciu, z taką samą częstotliwością ich odwiedzamy itd.
A tak na marginesie wcale nie czuję się mądra Do mądrości to mi jeszcze dużo dużo brakuje

P.S. Też lubię gotować, sprzątać, prać, uwielbiam przygotowania do świąt, a kupowanie garnków, talerzy itp sprawia mi taką samą przyjemność jak kupowanie ubrań Ale lubię też moją pracę, tak sobie czasami marzę, że gdybym wygrała w lotka i nie musiała się martwić o finanse, to pracowałabym na pół etatu, a w wolnym czasie dokształcała się, zajmowała domem i dziećmi

Witam.   

Przynajmniej te wypowiedzi są szczere...co prawda, aż do bólu.
A nie tak jak w tym wątku, mydlenie oczu, że zamieszkali razem, bo teściowa płakała...(nie dotyczy wszystkich synowych).
Następnie wyliczanie kosztów wszystkich robót i inwestycji jakie ponieśli /poniosą w przyszłości w modernizacje domu dla swojej wygody, z naciskiem, że to dla wspólnego dobra.

Odnosząc się do tych wypowiedzi synowych, które zamieściła Merredithhh, to też jestem przerażona brakiem odpowiedzialności młodych za swoje życie, pasożytnictwem, wyrachowaniem, żerowaniem na dorobku rodziców/teściów - traktowanie ich jak sponsorów.
Tylko brać, brać i brać!!! 
A jak już trzeba 'coś' dać, to krokodyle łzy lecą nad bezwzględnością rodziców/teściów, niezrozumieniem ich 'trudnej sytuacji życiowej'.
A figę, nic bym takim nie dała!

Merredithhh, chętnie poczytałabym to forum.

Pozdrawiam i życzę spokojnej niedzieli.

Może i nie jest, ale to ich sposób. Poza tym, jeśli kupili twojemu szwagrowi samochód, to za swoje pieniądze. A czy macie jakiś dowód, że on te pieniądze od was pożyczył? Wiesz, po śmierci mojego taty, jego rodzony brat pożyczył od mojej mamy (wdowy z dwójką nieletnich dzieci) kilka tysięcy złotych na remont czy coś tam, jednak nie miał zamiaru zwracać jej tych pieniędzy, jednak moja mama miała dowód w postaci przelewu z tytułem 'pożyczka dla .... na remont mieszkania', i po 5 latach oczekiwania zgłosiła sprawę firmie windykacyjnej i zlicytowali jego parę rzeczy i dług oddany. Jeśli nie macie żadnego dowodu to klops. Widzę tu winę twojego męża, powinien stanowczo upomnieć się o dług i umilić życie bratu (sarkazm). Ja uważam, że czasem i w rodzinie trzeba się zabezpieczać po prostu, bo nie każdy ma dobre serducho i intencje.

O wybacz moja droga, nie masz tutaj racji (a raczej ktoś kto to napisał). Ja mieszkam u teściów i żeby móc miec swój dom, z mężem będziemy brac kredyt na 30 lat.

Widzę, że jeździcie tu po synowych jak po łysej kobyle.
Bez przesady. Każdy medal ma 2 strony. Tak jak są niemiłe teściowe, to i wredne małpy synowe też.
Ale nie wszyscy tacy są.
To, co podajecie to dla mnie jakieś skrajności.

Teściowie mają duży dom, byli wręcz przekonani, uznali za pewnik,  że 'mąż' zostaje w domu.
Dla nich to była oczywistosc.
Ile to ja się nasłuchałam od teściowej, że po co ona to czy tamto robi, remontuje, komu, skoro my nie chcemy tu mieszkac.
Na początku, to wręcz była oburzona. No jak my śmiemy postawic coś swojego.
I to jeszcze za kredyt?!!

Tylko, że ja jestem w gościach u teściowej. Ona tu rządzi. Ona jest panią domu.
Szanuje moją prywatnośc, ja jej i dlatego chcę miec z mężem coś swojego, swój własny dom.
Życ normalnie i dac życ teściom.

Na nikogo nie liczę, nie chcę żadnych pieniędzy od nikogo, bo wiem, że ten dług spłacałabym do końca życia.
To jak w tej reklamie banku 'pożyczasz pieniądze, i tylko pieniądze oddajesz.''

Bardzo trafne porównanie

Ja mieszkam z teściami już od 1,5 roku. O waśniach i kłopotach z tego wynikających pisałam już wcześniej. Niedawno postanowiliśmy, że od stycznia rozpoczynamy starania o własny domek. Bez kredytu, z oszczedności, powoli. Myślę, że 5-6 lat nam to zajmie. Tym bardziej, że do tej pory już zdążyłam się oswoić z myślą, że mam teściową piętro wyżej.

Żeby nie było, że robimy coś w tajemnicy i nie wiadomo co (teściowa ma wyobraźnię niczym scenarzyści najbardziej wyrafinowanych filmów kryminalnych) podzieliliśmy się planami budowy z teściami. Reakcja była do przewidzenia :"a po co?", "a przecież jest dom", "a przecież szkoda pieniędzy","a macie naszą prace w d*", "my zawsze wszystko dla ciebie dziecko robiliśmy", łzy, krzyki i rwanie włosów z głowy. itp Najbardziej jednak rozwalił mnie argument teściowej: "wymyśliliście, starych drzew się nie przesadza". Mnie zatkało, maż pyta się jak to starych, my młodzi jesteśmy, a ona na to, "dla nas w waszym domu nie będzie miejsca?"

I zaczęła się dyskusja, że dom budujemy dla siebie, a nie po to żeby się z nami przenieśli. Dla mnie ta rozmowa była traumą, nie wiem ile czasu zajmie mi otrząśnięcie się z niej Dobrze, że nauczyłam się już ignorować widzi mi się mamusi. kiedyś płakałabym w poduszkę, teraz mi się nie chcę, mam inne rzeczy do roboty

Chyba sobie zaszkodziłaś tym postem, edytuj póki możesz:D

My nie chcemy nic od nich (podobnie jak Joga) i to jest nam wytykane.
Ale co tam, niech gadają, jak mają narzekać na pogodę, to niech narzekają na synową, jak im tylko ulży

Lepiej poźno niż wcale

Myślę,że i tak by to wiele nie zmienilo, bo nie wyobrażam sobie mieszkania do momentu wybudowania domu z teściowa dalej na jednym pietrze. Remont, który robiliśmy tak czy tak był konieczny. Jedynie co, to ograniczymy dofinansowanie kolejnych remontów, co nadwyraz nie podoba się starszyźnie

Bo znajdzie się dobra dusza, która oskarży Cię o interesowność i roszczeniowosć w stosunku to mamy partnera Ale to tak z przymrużeniem oka

Bubus, gratuluje decyzji Choc skoro tesciow podejscie jest takie jak piszesz, to te kilka lat wspolnego jeszcze mieszkania moze byc naprawde trudne. Dlatego zycze wytrwalosci, albo wygranej w totka, zeby Wam szybciej z budowa poszlo

Rebel, no ja bym chyba w takiej sytuacji zrezygnowala z czegos innego na rzecz oplacenia np orkiestry, a sesje bym sobie darowala. Skoro to dla nich taki problem, choc wczesniej sie dekralowali, to chyba wolalabym uniknac gadania. Choc wkurzajace to jest, ze czesto to wlasnie rodzice ktorejs ze stron chca wesele i oczywiscie twierdza, ze wszystko oplaca sami, a potem w zderzeniu z realnymi kwotami juz nie sa tacy chetni do otwierania sakiewki. Dlatego, my nie chcielismy zadnych imprez - glownie dlatego, ze nie chcielismy i juz. Kasa byla sprawa drugorzedna. I nie przyjelismy propozycji od rodziny mojego meza, ze oni nam chetnie zasponsoruja, tez po to, aby nie bylo potem gadania. I tak bylo gadanie, ze nie chcielismy, no ale przynajmniej tak to "nic na nas nie maja"

Rebel, ale ja sie w zupelnosci zgadzam, ze to bylo bardzo nie w porzadku! Jak sie na cos umawiam, to nie zostawiam czowieka tuz przed z reka w nocniku. I to wlasnie powiedzialam wczesniej, wiec do czego mnie przekonujesz?   No tyle, ze ja jestem taki typ, ze jak mam najmniejsze obawy, ze ktos moze mi wypomniec pomoc, czy nawet prezent, to takich podarkow wole nie przyjac i miec swiety spokoj. No ale to ja i nie oceniam negatywnie, jesli ktos ma inne podejscie.

Witam.

Dziękuję. Chętnie poczytałam...przy kawie. Chyba już się uodporniłam w tym temacie, bo teksty mnie nie dołowały, a wręcz rozweselały. 
Ja dodam jeszcze jedną wypowiedź synowej do Twojego zbioru: ?Teściowe to najchętniej zrobiłyby sobie z synowych swoje służące, oczywiście nie wszystkie, są też fajne teściowe.?

A dodatkowo również taką, która powinna  być przesłaniem dla wszystkich synowych:
?Jestem jedną z Was, a raczej byłam.
Od niedawna mieszkamy na swoim i muszę przyznać, że poznałam nowy, nieznany mi wymiar szczęścia! Mieszkałam u teściowej, jest wspaniałą kobietą, ale odkąd się wyprowadziliśmy, chodzę bez przerwy uśmiechnięta.
Nawet nie wiedziałam, co tracę, czego nie doznaję, mieszkając u niej.
Kobiety- bierzcie sprawy w swoje ręce i myślcie o wyprowadzce, jak chcecie być na max szczęśliwe."

Ot i cała prawda! Kwintesencja tego wątku.
Również P O L E C A M, tak jak autorka tej wypowiedzi. W końcu chodzi synowe, o Wasze szczęście.

Pozdrawiam.

mi wystarcza rodzice, zamiast tesciow.panstwo pośpieszalscy:>
moja tesciowa ostatnio pojechala w gosci daleko, daleko

.

Napisałam, ale zrezygnowałam Walka z wiatrakami raczej sensu nie ma

Dlaczego teściowa ma nie mieszkać w naszym domu?

Proste, bo ja sobie tego nie życzę. I tyle w temacie

Nie wiem co kieruje teściową Bubuś. Mogę przypuszczac, że sie z nimi droczy. A w to co pisze Bubuś, to wszystkie wierzycie?

Nie wiem jaka jestem, to pytanie do osób, które mnie znają. Przede wszystkim uczciwa, do bólu. Nie lubię miec długów, żadnych, tych wdzięczności też. Alerdicznie reaguje na roszczeniowośc i lenistwo, nie znoszę hipokryzji i podwójnej moralności.

Dlatego tak się tutejszym synowym dostaje.
- teściowa ma pomagac, nie oczekiwac wzajemności
- ma przyjąc młodych pod dach, oni jej nie muszą
- nie chce przyjąc pod dach, to taka jak ciastoorzechowe wysmaruje list
- teściowa ma własne życie, to egoistką zostaje, bo wnuków nie bawi
- we własnym domu ma niewiele do powiedzenia, bo wtrąca się, a synowa tylko konstruktywną krytykę wygłasza
- teściowa jest zawsze wredna, synowa zawsze jest ofiarą
- tylko teściowe kłamią, synowe nigdy

Czy nie uważacie, że to jakieś dziwne? Naprawdę tylko jedna strona jest tą złą, a druga dobrą? Stosowanie podwójnych standardów to już norma. O to mi chodzi.

Nadal nie odpowiedziałyście na pytanie, pomińmy sytuację Bubuś. Jeśli synowa mieszkała u teściowej, to dlaczego teściowa nie może u synowej. Chodzi tutaj o zwykłą wzajemnośc i nic innego. Czy teściowa może na nią liczyc?

Teściowa nigdy nie powiedziała nic złego na to, że wspólnie mieszkamy. Jej nie podoba się tylko to, że za bronimy dostępu do naszych spraw i nie godzimy się na jej pomysły. Wydaje mi się, że ona myślala, że jak pojawi się nowa duszyczka w domu to bedzie jej mogla matkować tak jak synowi, nie widzi potrzeby w naszym usamodzielnianiu się bo "przecież mam czas to ugotuję", "przecież jestem w domu to posprzątam", "przecież jest dom to po co budować".

jeżeli nikt jej nie prosi o pomoc to dlaczego pomaga? Jeżeli poprosi o pomoc zawsze ją dostanie.

Jeżeli sytuacja by tego wymagała przyjęlabym ją pod swój dach, ale jeżeli jej kaprys ma być formą droczenia się, to wydaje mi się to dziecinadą.

nie udzielam się w wątku nie wiem.

Marzę, aby moja tesciowa zaczęła mieć własne życie, póki co jej życie ją nudzi dlatego tak chetnie zajmuje się naszym.

nigdy nie krytykuję teściowej w sposób, który mógłby ja urazić. Jeżeli mieszkam gdzieś i zostałam tam zameldowana za zgodą właścicieli budynku to znaczy, że jest to równiez moj dom, a co za tym idzie mam prawo w zabieraniu głosu w sprawach, które mnie dotyczą.

Nie, nie uważam tak. Nie uważam się za ofiarę. Moja teściowa była równą babką do momentu ślubu. (mieszkałam z mężem przed ślubem rok) Po ślubie zaczęła chyba sprawdzać na ile może sobie pozwolić przekraczając kolejne granice zdrowego rozsadku i szantażując płaczem i powtarzanym w kołko "Ja wam się do niczego nie wtrącam, ale..."

Nie widzę powiazania kłamstwa do tego czy jest się synowa czy teściową. Możeliwe, że 40% informacji podawanych przez forumowiczki to blef, osobom czytajacym pozostawiam ocenę czy kłamię czy pisze prawdę.

Wybiórczo? Odpowiedziałam Ci wprost na zadane pytanie: "tak, może". Gdzie tu widzisz wybiórczość? Już chyba prościej nie da się odpowiedzieć.
Przypominam, że pytanie brzmiało: "Jeśli synowa mieszkała u teściowej, to dlaczego teściowa nie może u synowej. Chodzi tutaj o zwykłą wzajemnośc i nic innego. Czy teściowa może na nią liczyc?"

Im dłużej czytam i udzielam się w wątkach o teściowych, tym głupsza jestem. Już nie wiem co trzeba robić, jak się zachowywać, żeby nie było konfliktów i pretensji. Czy są jakieś uniwersalne zasady, ktorych można się trzymać i mieć gwarancję na pokojowe współistnienie? Co można poradzić tym dziewczynom, ktore za chwilę będą synowymi i tym kobietom, które wchodzą na trudną drogę teściowstwa, żeby ich  stosunki nie były obciążone wzajemną niechęcią?

Na pierwszym miejscu postawiłabym bezwzglednie oddzielne mieszkanie. Tak, chociaż w moim  przypadku odmowa przyjęcia młodych pod swój dach była początkiem problemów. Ale mój przypadek jest chyba nietypowy.

Na drugim miejscu proponowałabym teściowym przyjęcie do wiadomości, że teraz to synowa, żona syna jest najważniejszą kobietą w jego życiu. Wszelka rywalizacja z synową jest absolutnie niedopuszczalna. Synowym zaś radzę, by nie zapominały o tym, że ich mężowie nie wzieli się znikad, że mają oprócz swoich żon także swoje rodziny i mają prawo je kochać i utrzymywać z nimi kontakty, tak jak one ze swoimi rodzinami.

Po trzecie, trzeba zapamietać, ze teściowa nie jest matką, a synowa córką. To co wybaczy matka  nie dotyczy teściowej i co puści w niepamięć córka, nie dotyczy synowej. To w końcu obce sobie kobiety i nie wolno przekraczać granic. Być może za jakiś czas zaprzyjaźnią sie ze sobą i wtedy jest wolno wiecej.

Wszelkie postawy pryncypialne, roszczeniowe i narzucające swój styl życia są szkodliwe. I to zarówno w wykonaniu teściowych jak i synowych.

Żyj i daj żyć innym, to uniwersalna zasada.

To tyle na razie co mi przyszło na myśl. Może zamiast dogryzać sobie nawzajem stwórzmy listę życzeń., która pomoże synowym i teściowym.

No i teraz uogólniasz a mój przypadek jest inny:)
Założyliśmy rodzinę już po trzydziestce - dlaczego? dlatego, że późno się poznaliśmy ale podobno lepiej późno niż wcale. Mój mąż myślał o kupnie mieszkania przed poznaniem mnie ostatecznie przekalkulował i kupił działkę budowlaną. Kiedy się poznaliśmy i zaczęliśmy mieć "plany na przyszłość" to  priorytetem było własne mieszkanie. Z budową gnaliśmy jak szaleni i wprowadziliśmy się do domu, w którym mieszkalny był tylko dół, mebli prawie zero
Wcześniej ja wynajmowałam mieszkanie i mąż się do mnie wprowadził, nigdy nie myślałam żeby mieszkać z teściami. Teściowa co prawda zaproponowała, żeby się do niej wprowadzić ale ja podziękowałam i odmówiłam. Nie zrozumiałam na początku skąd taki pomysł! Mieszkanie małe, teściowie, brat męża i my dwoje w dwóch maleńkich pokoikach. Później była propozycja nr 2. Wprowadźcie się do "ciotki dobra rada" też dwa maleńkie pokoje ale ona sama bez dzieci i męża.... ręce mi opadły. Kiedyś przypadkowo podczas rozmowy teściowa "oceniła" wtedy jeszcze nie synową drugiego syna, że może go na kasę przekręcić Oświeciło mnie! Ona bała się, że synuś mieszkając ze mną jest dojony jak "dojna krowa" i dlatego chciała go ocalić a że sam do niej wrócić nie chciał to proponowała żebyśmy razem. Biedna nie wiedziała, że opłaty mieszkaniowe robiłam ja, a resztą dzieliliśmy się po połowie:) Ja mieszkałabym tam nawet gdybym była sama więc ten koszt byłby stały. Nie należę do kobiet, które lubią kiedy ktoś za nie płaci, wolę dawać niż brać.
Nie jestem więc ani przypadkową młodą, bo raczej nazywałam siebie żartobliwie "stara panna młoda" ani taką co czyha na kasę teściów, bo mam ją gdzieś. Nie interesuje mnie na co wydają swoje pieniądze. Za to oni owszem! są zainteresowani na co ich syn kasę wydaje. Po co bierze urlop itd. Dochodziło do takich absurdów np: jedziemy z dzieckiem na szczepienie, zadzwoniłam umówiłam się, mąż wziął wolne w pracy, zbieramy się i .... przyjeżdża albo dzwoni teść i informuje, że dzwonił do przychodni, wszystko "załatwił" i mamy przyjechać na taką to a taką godzinę ....no rzesz kurde!!!! zaciskam zęby, nic nie mówię jadę z mężem. Później teściowa żali się do mojej mamy " a po co on sobie urlop bierze, wytraci, przecież teść i ona mogli ze mną pojechać!!! (to czasy kiedy mieliśmy jedno auto)
Normalne to jest ??? No powiedz Chaber??? Niby intencje dobre ale ja miałam wrażenie, że próbują przeżyć życie za mnie!
Sytuacja nr 2
Leżę w szpitalu z dzieckiem, bo jest chore. Leżę dosłownie,bo opiekuję się 24/dobę. Teściowa dzwoni i najpierw proponuje, że nas odwiedzi, mąż odmawia bo zgodnie z zaleceniem lekarskim lepiej, żeby nie przychodziły "wycieczki odwiedzających" bo nie wiadomo co przywloką. Mamusia nie odpuszcza i znów się próbuje wprosić a na koniec proponuje, że "porozmawia z lekarzem" i dowie się jaki jest stan dziecka!!!!!! Taka propozycja padała co najmniej 4 razy!!!!
Wiesz jak mnie wtedy trafiło???!! to tak jakbym ja była głupia, ograniczona albo nie wiem, co....i nie potrafiła sama porozmawiać z lekarzem.....czy to jest przekraczanie granic, czy tylko "dobre chęci" i ja przesadzam?? No proszę o ocenę Chaber .... czy to źle, że chcę z mężem robić prawie wszystko? czy to źle, że chcę sama wychowywać dzieci? Czy tekst "rodzice powinni pracować a wnuki dziadkowie wychowywać" nie jest przekroczeniem granic? Czy ja muszę tłumaczyć im dlaczego podjęliśmy taką właśnie decyzję? Czy ja i mój mąż w ogóle musimy się tłumaczyć? Czy rodzice nie powinni ufać, że skoro wychowali syna, jest dorosły i samodzielny to decyzje też podejmuje przemyślane i mają one jakieś uzasadnienie? Czy do swojej śmierci będą swoje dzieci traktować jak przysłowiowe "dzieci". Dlaczego teściowa jest rozczarowana, że mąż mając imieniny, do pracy zanosi moje a nie jej ciasto? Dlaczego nie pomyśli, że skoro przez ostatnie lata zanosił ciasto od niej to teraz nadszedł czas jego żony? A może on jest szczęśliwy, że w końcu nie zaniesie ciasta od mamusi tylko ode mnie? trudne do zrozumienia? No ale jej jest przykro i jest to powód do łez......te cholerne łzy na zawołanie! Jest jej przykro, że ja w ogóle istnieje. Padło nawet kiedyś takie zdanie z ust teścia o drugiej synowej, kiedy tamta myślała o wyjeździe za granicę do pracy
"a niech jedzie,problem z głowy a dziecko się jakoś wychowa" no czy to jest normalne? facet cieszył się, że się problemu pozbędzie! Gdyby mnie coś zeżarło  byliby wniebowzięci!!!!
No powiedz Chaber czy to jest normalne?? Czy ty też tak potraktujesz swoje "przyszłe"? Nie sądzę bo pomimo swojej pozornej szorstkości jednak potrafisz myśleć i nie niańczysz swoich dorosłych już dzieci.

Może Twoja mama to moja teściowa???:P tak sobie myślę, że może to możliwe??
Wiesz jak są daleko to mogę się śmiać z tego ale jak byli blisko,widywaliśmy się codziennie, to nie było mi do śmiechu uwierz:(
Miałam dosyć tak bardzo, że kiedyś spakowałam się i powiedziałam że wyjeżdżam, bo ja się nie nadaję do takiej rzeczywistości. Do teściów,doszły rady ciotki "dobra rada" i wysiadła mi psyche
Dziecko nie tak woziłam w wózku i nie taką melodię nuciłam no strasznie duuużo tego było
Moja mama też jest upierdliwa, też lubiła sobie porządzić jak z nią mieszkałam i nawet teraz zdarzy jej się przeholować ale:

nigdy nie próbuje "wychowywać" mojego męża i bardzo go szanuje:)
przyjmuje nasze decyzje do wiadomości  i stara się ich nie komentować a jeśli już to słucha naszych argumentów i ostatecznie mówi "to wasze życie"
nawet jak się "nafuczy" to ja mam to gdzieś i ostatnio trwa to coraz krócej

Mnie jest tylko przykro, że cała rodzina męża traktuje mnie jakby mnie nie było,wiele razy zapraszaliśmy różne ciotki i pociotki i nigdy nikt nas nie odwiedził, teraz przestałam już zapraszać i przeżywać ale kiedyś było mi bardzo z tym źle.
Mam  trochę złośliwą satysfakcję bo moja teściowa myślała, że mogą sobie tak poczynać i nie poniosą żadnych konsekwencji bo "oni są rodzicami i należy im się szacunek" nie wzięli pod uwagę takiej opcji jaka jest, że najzwyczajniej w świecie nie będziemy się spotykać i to jest coś co zupełnie ich zaskoczyło, byli przygotowani na wojnę, awantury (teść) ale nie na stanowcze STOP!!

Ewarq, Marena i nawet Chaber:P uwielbiam Was :* adoptujcie mnie, będzie sielankowo,słodko i fajnie, napijemy się herbaty z syorpem cytrynowo waniliowym z rumem mojej roboty - ostatni wynalazek z netu - zjemy ciasto i pobajczymy o życiu i pewnie czegoś się od Was nauczę Chaber mnie opiep* będzie normalnie:)

Joga i Nika macie podobnie jak ja toksyczne matki/teściowe. Nie umieją zająć się własnym życiem. Jedyne co potrafią to rządzić innymi. Płacz to typowy chwyt aby być w centrum uwagi. Jak widzicie z mojego podpisu mam swoje lata i wciąż muszę bronić się przed matką. Ja wiem, że jak się jest na co dzień z takim człowiekiem to jest strasznie ciężko. Ja też ubrałam dziecko nie w to co powinnam i miałam dać jeść co moja matka nakazała. A jak robiła po swojemu to ciągłe gadanie. Ale jak byłam posłuszna to czepiała się męża albo kogoś innego. Po prostu nic innego nie robi tylko ciągle kogoś krytykuje, ciągle wtrąca się w życie innych. Tłumaczenie że nie wolno tak postępować nie skutkuje, walka przynosiła odwrotny skutek. Po co więc tracić sobie nerwy? Nie zmieni się ich. Przeszłam na metodę całkowitej ignoracji.
Joga ja jestem straszna zołza więc szybko byś miała mnie dość Chaber dobrze robi, że opiep... tu co niektóre bo jak się "nakręcicie" na teściowe to prześcigacie się która jest gorsza. Spójrzcie na siebie jakie Wy jesteście?
Każda z nas, zarówno wy młode jak i my starsze mamy stek wad. Nasi męzowie, dzieci, rodzice... każdy jest inny i trzeba nauczyć się żyć z tymi ludźmi lub obok nich. Nie wolno "jechać" na rodziców męża do niego. Dlaczego buntujecie go przeciwko rodzicom? Proponuję zachować dystans, wziąć głęboki wdech i przemilczeć. Starać się jak najszybciej usamodzielnić i z rodzicami żyć na odległość.
Moje dzieci wynajmują mieszkania. Czekają na własne, biorą kredyty ale usamodzielniają się. Są dorośli i muszą sobie radzić. Jakoś nie słyszałąm od żadnej synowej że powinnam to albo tamto...i z tego co mi wiadomo moi synowei od teściów też niczego nie oczekują. Jedni teście są w bardzo trudnej sytuacji finansowej (ciężka choroba ojca) i z tego co mi wiadomo to nie wołają dzieci o pomoc. Każdy robi swoje i wszscy żyją ze sobą w zgodzie. Jeden syn mieszka bardzo blisko teściowej ale nie skarży się.

Jestem za. Z trzema punktami wyżej się zgadzam i dodam od siebie:

4. Nie usiłować uzyskania monopolu na odwiedziny tylko rodziców z jednej strony. Synowe - zrozumieć, że rodzice męża są tak samo ważni jak wasi, odwiedzać, kontaktować się z podobną częstotliwością, w tym samym czasie informować o ważnych wydarzeniach (np. ciąża). Teściowe - zrozumieć, że rodzice synowej tak samo tęsknią, martwią się, są ciekawi co słychać u młodych, chcą spędzić z nimi trochę czasu. Że młodzi tak samo chętnie odwiedzają ich jak i was i tak samo jesteście ważni dla nich i dla wnuków.

5. Wzajemnie szanować swoją prywatność. Nie wypytywać nachalnie o sprawy osobiste, zapowiadać wizyty, w domu synowej/teściowej zachowywać się jak gość, a nie kontrola.

6. Wzajemnie szanować swoje zdanie na każdy temat, nie narzucać swojego, nie traktować lekceważąco drugiej strony (np. synowa młoda, to głupia, co ona tam wie...; teściowa stara, to głupia, co ona tam wie...).

7. Nie pomagać na siłę. Dotyczy obu stron.

8. Przyjmować do wiadomości słowo "nie". Również dotyczy obu stron.

Na razie tyle, może coś jeszcze wymyślę.

..............................................................

Jeszcze jedna rzecz mnie ciekawi. Na większości wątków dotyczących nieporozumień między synową, a teściową krytykuje się młody wiek zamążpójścia, "trzeba było poczekać", "po co się tak śpieszycie". Nie rozumiem dlaczego i nie zgadzam się z tym. Gdybyśmy nie wzięli ślubu, to przecież i tak nasze życie wyglądałoby tak samo. Wspólne mieszkanie, praca, plany na przyszłość, wszystko tak jak jest teraz. Jednyną różnicą byłoby to, że nie bylibyśmy małżeństwem, tylko parą. Zresztą tak samo żyliśmy przed ślubem.
Nie rozumiem tego krytykowania wieku. Przecież można dorabiać się, dokształcać, zdobywać doświadczenie zawodowe, rozwijać swoje pasje będąc małżeństwem. Przez to, że jestem żoną, a nie dziewczyną, czy narzeczoną nie stałam się nagle niepełnosprawna umysłowo, dzień ślubu nie stał się magiczną granicą, po której już nic się nie da osiągnąć.
Co na ten temat myślicie?

masz rację, ale co ja na przyklad mogę dzisiaj zrobic? jedna wyplata, dziecko?

Powtórzę za chaber - dlaczego takie pierdy was nakręcają?
Takie pierdy jak styl życia teściowych?
Czytałam tu posty pełne oburzenia, bo teściowa....karmi swojego psa szynką, albo....wrzuca foliowe woreczki do SWOJEGO zlewu w kuchni. Albo lata co niedziela do kościoła. Albo toleruje pijaństwo SWOJEGO męża. A już najbardziej mnie rozjuszył post synowej, która wprowadziła się do teściowej i bardzo się oburzała, że teściowa pali papierosy. W SWOIM domu. Pełno jest opisów strasznych zwyczajów teściowych.

Dla mnie, wizja tego że moje prywatne życie, moje zwyczaje, drobiazgi, dziwactwa będą tematem dyskusji w rodzinie synowej, albo powodem do kupy śmiechu na spotkaniach z koleżankami, jest nie do przyjęcia.
Wiem, że gdyby sytuacja jakoś mnie zmusiła do zamieszkania z synową pod jednym dachem, czułabym sie jak w domu Wielkiego Brata. Żadnego luzu, swobody, ciągłe pamiętanie o tym, że ktoś patrzy, ocenia i się nakręca.  Bo niby wiadomo, że się różnimy, ale co szkodzi pojechać teściowej po całości, nawet po tym co nie ma z synową nic wspólnego i w niczym jej nie zawadza, a przynajmniej nie powinno. A jeśli zawadza (jak te papierosy, lub pijaństwo teścia) to nic prostszego jak się wyprowadzić, a nie rościć sobie prawo do żądania zmiany.
Jest też na forum wątek oburzonej synowej, która przeżyć nie może, że teść przepija pieniądze, które zarabia teściowa. A synowa z rodziną żyje bardzo skromnie.
Mnóstwo synowych narzeka na wtrącające się teściowe, ale wiele z nich robi dokładnie to samo, bez dwóch zdań.