Ach ta teściowa... - Netkobiety.pl

A mnie zastanawia jeszcze jedna rzecz. Jakimi pobudkami kieruje sie ktos, kto rozpoczynajac wspolne zycie z ukochanym z wlasnej woli i z pelna swiadomoscia decyduje sie na odebranie sobie takich drobnych przyjemnosci jak np: lazenie po domu w gaciach (albo i bez ), mycie garow raz na tydzien - jak sie nazbiera, przyjmowanie gosci spoza miasta do pozna w noc i w ostatniej chwili zadecydowanie, ze goscie zostaja jeszcze dwa dni, zamiast sobotniego sprzatania urzadzenie sobie sobotniego leniuchowania, przechowanie w domu stada bezdomnych kotow do czasu az znajda domy i wiele wiele innych, niewykonalnych jak mieszka sie nie u siebie i trzeba stosowac sie do nie swoich zasad. Moze jestem za glupia, moze za egoistyczna, ale serio nie pojmuje jak mozna z wlasnej woli tak sie ograniczyc. Nie pojmuje tego jako mloda mezatka, ale tez jako czlowiek w ogole.

Bardolka, ale to sa nieuzasadnione zale! Nie mozna wprowadzac sie do kogos i potem zalic sie ze nie mozna zyc na swoich zasadach. Tym wlasnie rozni sie mieszkanie u siebie od mieszkania u kogos. W moim domu sie nie pali, nie wchodzi w butach do lozka, nie denerwuje psa i pare innych zasad z nim panuje i obowiazuja one zarowno tych, ktorzy wpadaja na chwile, jak i tych, ktorzy korzystaja dluzej z naszej gosciny. Bo to jest NASZ dom i NASZE zasady. A zalenie sie, ze mi sie nie podoba u tesciow jest absurdalne, bo podobac sie nie musi - wystarczy sie wyprowadzic i juz przestanie draznic to co draznilo dotychczas.

joga zazdroszczę Ci, ja nie potrafię podchodzić nie emocjonalnie do tego typu rozmów.... i niestety wiem jakiby taka rozmowa miała finał........

jeszcze się ścięłam z mężem bo mimo tego że teściowa: powiedziała że w tym domu pies ma więcej praw niż my, nie pozwoliła nam hodować kur,nie bo nie(to są teksty z tego tygodnia), to mój mąż jakby nic się nie stało zaproponował że ją zawiezie do lekarza,bo nie wypada żeby matka jeździła autobusem.....i po raz kolejny pytam czy ja jestem zła że nie podoba mi się takie zachowanie?

o o Bardolka bardzo dobrze to ujęłaś...

a tam- ja mam dziecko od 2 tyg; olewam teksty i robie po swojemu to jest sposob na mieszkanie z rodzicami/ tesciami.

Tutaj Joga się w pełni zgadzam - słowo lojalność ma wielką wagę w tej sytuacji, mąż powinien być wsparciem dla zony. W moim przypadku jak były kłótnie to mąż mnie bardzo zaciekle bronił, otwarcie mówił teściowej o co chodzi, natomiast też nie chciał opuścić domu rodzinnego, żeby matki nie zostawiać (tu lojalność wobec matki wzięła górę, no cóż, ja się z tym pogodziłam, mój mąż jest dobrym synem dla swojej matki, bardzo dobrym. Nie jest w nią ślepo zapatrzony, ale dba żeby nie miała źle). W tej chwili to naprawdę ciesze się, że nasze stosunki są całkiem normalne, mimo że wcale się na to nie zanosiło ...

Podczytuję ten temat od początku, specjalnie się zarejestrowałam, żeby dodać coś od siebie
Co do braku wiekszego zaplecza finansowego, posiadania mieszkania, a ślubu:
Jestem dwa lata po ślubie, wyszłam za mąż mając 20 lat, nie miałam własnego mieszkania, nie zarabiałam kokosów. Ale "przyjęcie weselne" zrobiliśmy na niecałe 20 osób, sama najbliższa rodzina, moja sukienka ślubna kosztowała całe 60 zł, od samego początku wynajmowaliśmy mieszkanie, był taki czas, że nie bylo nas stać na wynajem całego mieszkania, więc wynajmowaliśmy pokój, cały czas byliśmy i jesteśmy samodzielni finansowo, chociaż czasami bywało ciężko. Teraz powoli przymierzamy sie do kredytu hipotecznego. Dzieci nie mamy, są w planach, ale dopiero jak nas naprawde bedzie na nie stać. Jestem szczęśliwa i nie uważam, że popełniłam bład biorąc ślub, chociaż wtedy mieliśmy mało pieniędzy i nie posiadaliśmy mieszkania/domu. Z każdym rokiem finansowo jest troche lepiej i naprawde można się "dorabiać" razem, jako małżeństwo. Dodam jeszcze, że sporo pracujemy, najczęściej dzień pracy trwa kilkanaście godzin, mamy jeszcze w planach dalsze dokształcanie, w planach, bo na razie nie ma na to za dużo czasu, ani dodatkowych pieniedzy.
Ja od 18 roku zycia jestem samodzielna finansowo i nie mieszkam z rodzicami; szkołę średnią kończyłam zaocznie, jednocześnie pracujac. Dla mnie święty spokój i niezależność są bardzo ważne i wolę biedniej, ale po swojemu i u siebie.

Nie mówcie wiec, że wszytskie młode dziewczyny myślą tylko o tym, żeby wziać ślub i zrobić huczne weselicho na 200 osób, że nie myślą perspektywicznie, że są leniwe i pazerne i oczekują wszytskiego podanego na tacy, a jeśli tego nie dostaną, to maja pretensje do całego świata.

P.S. Dla mojej teściowej i tak bylam złą kandydatką na synową, to co powinno być zaletami, dla niej było wadami, że jesteśmy samodzielni, że nie mieszkamy z nią (chciała), tylko sami i w innym mieście (to już trzecie), że potrafimy sobie wszytsko sami zorganizować, że "się jej nie słucham", jednym słowem, że nie ma nad nami tej "władzy", bo nie jesteśmy w żaden sposób od niej zależni.

Pozdrawiam wszytskie synowe i teściowe

Dokładnie. A już w ogóle najgorsze jest to, że mam własne zdanie i jakiś pomysł na życie. I jeszcze gorzej - ja go realizuje! Jestem straszną synową

Wiem, wiem, jestem okropna:P Ale z tego co widze, Ty masz bardzo podobne wady do moich, niedobra synowo

Jak widać, są dziewczyny, które myślą rozsądnie. Takie jak Meredithhh, Joga i jeszcze parę innych. Miło się to czyta, chociaż psioczą na swoje teściowe. Ich teściowe są głupie, że nie potrafią docenić niezależności swoich synów i synowych. Dla rodziców powinien to być powód do zadowolenia, że ich dzieci potrafią radzić sobie w życiu, a nie przyczyna frustracji z powodu najprawdopodobniej utraty wpływu na nie.

Niestety, spora część znanych mi młodych, uważa że to właśnie rodzice powinni "...dać, zapewnić, pomyśleć wcześniej, zabezpieczyć, zadbać..." o to, gdzie młodzi będą mieszkać. Że to dalsza część ( po odchowaniu z niemowlęctwa i dzieciństwa i zadbaniu o edukację) odpowiedzialności za dziecko. Że jak się ma dziecko, to powinno się też mieć na dom lub mieszkanie dla niego. Wynająć mieszkanie? Niektórzy młodzi mówią, że nie będą nabijać kieszeni obcym, no chyba że rodzice za to zapłacą. Niech płacą jak nie pomyśleli wcześniej o przyszłości dzieci.  A jak nie, to wprowadzają się do rodziców czy teściów, często przy ich bezrozumnej aprobacie. I się zaczyna litania pretensji i roszczeń.
Znam mnóstwo takich historii w bliższej i dalszej okolicy. Znam też historie, gdy miejsce pod dachem tesciów zostało przyjęte z wdzięcznością i pokorą, choć nie jest ich wiele. Myślę sobie, że jest to część większej całosci, a mianowicie bezstresowego wychowania młodego pokolenia, przyzwyczajonego do stawiania młodych w centrum wszechświata i oszczędzania im trudu i wyrzeczeń. Ci młodzi, którzy dostali od rodziców na samym starcie oddzielne miejsce do zycia, w wiekszości uważają to nie za szczęśliwy dar losu, tylko za psi obowiązek swoich rodziców. Ci, którzy nie dostali, mają pretensje. Bo przecież rodzice mają się dla dzieci POŚWIĘCIĆ, taki jest etos...

Nie wkładam wszystkich synowych do jednego wora. I teściowych też nie. Uważam, że każda historia jest inna.

bylam dzis u tesciowej i u szwagierki, są zakochane w dziecku i mile. babcia szczególnie. eh. po co tyle lat nieprzyjemnosci od strony szwagierki, a wystarczylo byc milym,tymbardziej ze widujemy się raz na miesiac,dwa...

Mam nadzieję, że z mojej poprzedniej wypowiedzi nie wynika, że mój wybór jest jedynym słusznym, a reszta do niczego, bo tak nie jest i wcale tak nie myślę. Jak najbardziej rozumiem zamieszanie z rodzicami, czy teściami na czas budowy domu, remontu mieszkania itp, bo to jest tymczasowe, a w miedzyczasie sie coś robi i za ten rok, dwa, czy trzy jest się już u siebie. Zresztą w ogóle każda sytuacja jest inna i nie ma jednego idealniego rozwiązania dla wszytskich. Odniosłam się do postu Mareny, która pisała, ze młodzi często nie chcą sie usamodzielniać i liczą na sponsorowanie od rodziców, bo tak jest łatwiej i napisałam jak to wygląda w mojej sytuacji i mojego punktu widzenia.
A Tobie teściowej współczuje i życze szybkiego kończenia budowy domu:)

A co do dzieci: Nie chodzi mi o takie dorobienie sie całkowite, że mam już wszystko i dopiero wtedy dziecko, bo bez wygranej w lotka to jest raczej nierealne. Np w moim przypadku, przed urodzeniem dziecka chciałabym kupić mieszkanie (łatwiej dostać kredyt hipoteczny nie mając dzieci), urządzić sie w nim jakoś, skończyć przerwane studia, może inna praca, troche lepsze zarobki. To wszytsko jest do zrealizowania w kilka lat. Mam 22 lata, więc mam jeszcze troche czasu, ale gdybym była np 10 - 15 lat starsza i miała taką samą sytuację finansową jak teraz, albo (tfu tfu) okazało się, że muszę się spieszyc, bo albo w najbliżym czasie, albo być może nigdy, to myślę, że bym sie długo nie zastanawiała. Chodzi mi o to, że zanim się zdecyduję na dzieci, chcę im zapewnić odpowiednie warunki i finansowe i mieszkaniowe, to jest dla mnie odpowiedzialne i świadome rodzicielstwo.

Ale się rozpisałam:) Mam nadzieję, że zrozumiale:)

o Marena, jak miło że zajrzałaś. Miałam już pytać wcześniej - co u Was, co u rodziny syna?

Nika, a co Cię osłabiło tak? Czy to co przeczytałaś, czy to co przyniósł dzień?

   Zazdroszczę Wam dziewczyny, że macie takich mężów, którzy stoją za wami murem. Mój nie widzi problemu,a raczej wydaje mi się, że udaje, że nie widzi. Bo ma wtedy święty spokój.
A ja nie mam już siły, prosić o to, aby zrobił coś.
   Moja teściowa z tych samodzielnych i samowystarczalnych. Nie zostawia ani mi ani mężowi żadnego pola, na którym możemy się wykazać. Sama robi wszystko, co sobie zaplanuje, nie ustala z nikim i nawet nie informuje. Więc zdarza się, że rano okazuje się, że rozkopane podwórko, bo pilnie trzeba je wyrównać i nie da wyjechać się autem.
Zdarza się, że w naszych pokojach również urządza samowolkę, kiedy wyjechaliśmy, zastaliśmy pomalowane na inny kolor parapety, bo tamte się jej nie podobały. Oczywiście ja byłam ta najgorsza, bo tylko ja śmiałam powiedzieć, że tamte były ładniejsze i nie doceniałam dobrych chęci i pracy.
A najbardziej, mnie denerwuje, kiedy chce uszczęśliwiać mnie na siłę. Codziennie słyszę, czemu to nie jem owoców prosto z krzaka. Mówię, że nigdy nie jadam niemytych, bo można złapać jakiegoś pasożyta albo bakterię. Dzień mam spokój, a na drugi dzień to samo. A najbardziej mnie przeraziło, kiedy byłam w ciąży, a podtykała mi owoce, z drzew, na których dwa dni temu zrobiła opryski jakąś chemią. I była złość, że takie pyszne a ja nie jem. 
   Nie chcę, aby wyszło, że ja jestem taka super a teściowa to samo zło, bo wiem, że cały problem tkwi w moim mężu, który jest bierny. Straciłam już nadzieję, że cokolwiek do niego dotrze. Żadne argumenty nie docierają. Ani te, że chcę żyć po swojemu, ani te, że tutaj nie mam pracy, bo poziom bezrobocia w tym regionie największy w kraju. Za to jego argumenty są takie, że po co wynajmowac coś i płacić, skoro on ma już dom. To samo z budową własnego, działkę już mam z czasów przed małżeńskich.
   Czuję, że jestem na przegranej pozycji.  Nie piszcie, że trzeba było wcześniej mysleć, bo gdybym wiedziała, ze tak będzie to sama byłabym mądra przed szkodą a nie po. Nie wiem już co mam robić.

" gdyby człowiek wiedział, że upadnie, to by się położył" nie ma co się teraz zastanawiać co by było gdyby... teraz masz trudny okres w życiu, do tego idzie zima. Nie wiem jak na Ciebie ale na mnie okres jesienno-zimowy działa depresyjnie. Poczekaj, przetraw wszystko i zacznij od małych kroczków, nie wiem czy dobrze pamiętam ale Twój mąż jest przy Tobie w trudnych momentach w życiu, to ważne bo faceci czasem chowają głowę w piasek. Może jakaś terapia? psycholog? masz możliwość?

Podobne zachowanie widziałam u dzieci despotycznych, surowych rodziców. Zupełnie inne zachowanie "wśród ludzi", niż przy rodzicach. Może Twój mąż mieszkając z mamą nie "wyrósł" do końca z takiego zachowania, nie nauczył sie asertywności wobec niej, a ciężkie dla Was obojga przeżycia na jakiś czas go "wyzwoliły". Często dopiero w takich chwilach człowiek naprawde docenia to, co ma i co może stracić, a cała reszta przestaje mieć znaczenie.

smutny_misiu masz takie mądre motto
" Dojrzałość polega między innymi na tym, że przestajemy czekać na cudzą akceptację naszego postępowania i odczuwać lęk przed czyimiś sądami. "
To właśnie o Twoim mężu, kiedy matki nie ma obok jest całkiem dojrzałym i odpowiedzialnym facetem ale kiedy pojawia się mamusia znów staje się małym chłopcem
Podeślę Ci na maila książkę o toksycznych rodzicach jest tam rozdział o właśnie takim przypadku, dorosły facet, prowadzący własną firmę, przedsiębiorczy, odnoszący sukcesy w życiu zawodowym przy swoim ojcu trzęsie się jak mały dzieciak i starając się zasłużyć na jego akceptację zachowuje się jak mały przestraszony dzieciak. Może podsuń mu kilka fragmentów do poczytania? Może zacznie analizować relacje z matką i sam dojdzie do tego, że nie są one normalne?

Smutny misiu- powiem szczerze że podobnie jak Ty gdybym wiedziała że bedzie tak jak jest u mnie to tak samo była bym mądra przed szkodą...Joga też słusznie zacytowała..."gdyby człowiek wiedział, że upadnie, to by się położył".
Smutny misiu nie znam Twojej osobowości i jak sobie radzisz z innymi nachalnymi ludźmi ale ja również przychyliłabym się do propozycji zarejestrowania się u psychologa... a jeżeli stwierdziłabys że to ci nie pomaga to można zawsze porozmawiać z psychiatrą, czasami psychiatra jeżeli jest dobry to może nie źle nie które rzeczy przetłumaczy, a jeżeli trzeba to przepisze leki.

Ja od od jakiegos czasu chodzę do psychologa na kase chorych .. (mieszkam 15 km od nie duzego miasteczka wiec psychoterapeuty nie ma nawet prywatnie)A psychoterapeuta pewnie był by skuteczniejszy.Moja połozna (jestem w 8 miesiącu ciązy) zasugerowała rozmowę z psychiatrą... Poszłam wytłumaczyłam co sie dzieje ze mną, nie przespane noce, lęki, myslenie tylko o teściach, wręcz obsesja.. nerwy, ciągłe myslenie  o nich o komentarzach powracanie po raz setny do różnych sytuacji. .  Przepisała mi łagodny lek przeciw depresyjny który nie szkodzi i nie uzaleznia jutro odstawiam ze wzgledu na zaawansowana ciążę, jutro mam wizytę. Jestem spokojniejsza, mam chwilami lęki czuje tez chwilami przygnebienie  gdy teściom sie nie podoba co zrobie albo czego nie zrobię... ale jestem spokojniejsza bo śpię w nocy i mniej truje mężowi... a co bedzie dalej... zobaczymy...

Smutny Misiu, a dlaczego mąż nie chce iść z Tobą? Jakie argumety podaje? Czy nie podaje w ogóle, na zasadzie "nie, bo nie"?

Misiu szkoda związku co? ALbo lat, zanim się wszystko unormuje.

misiu mądrze powiedziane:> powiedz kim jesteś z zawodu?

Teściowe to w ogóle podgatunek

Smutny misiu ... powiem Ci tak. ja byłam pewna że nigdy nie zdołam pójść ani do psychologa a nie daj Boże do psychiatry... niestety byłam już wstanie takim że nie widziałam ratunku... mąż też bierny raczej niż czynny bo ma spokojniejszy charakter od teścia...rozumiał, wysłuchiwał, ależ ile można słuchać męża nie zmienie. Wiem jedno że jak juz w końcu będziemy na swoim to będzie mąż takiego jakiego sobie wybrałam. Tak jak to p.psychiatra powiedziała, że potrzebuję w tym momencie męża który walnąłby pięścia w stół i zdecydowanie postawił na swoim... hmmm... w naszym przypadku to musieli by się raczej pobić gdyby mieli identyczne charaktery. Widocznie smutny misiu jeszcze sobie radzisz sama z sobą...ale jak długo ? ja na Twoim miejscu myślała bym o odwiedzinach u któregoś ze specjalisty... od czegos musisz zacząć.. nie ma potrzeby od razu ciagnąć męża... powoli może zrozumie jakie to dla Ciebie ważne... on musi zrozumieć  że to nie tylkoTy masz problem... problem tkwić może i to wiekszy nawet w Twoim mężu. A więc zadbaj o swój umysł i dobre samopoczucie, rozmawiaj  mężem .. nie popuszczaj mu tego maminsyniostwa, bo zostaniesz na przegranej pozycji. Znam kobiety które wyszły za mąż za zapatrzonych w mamy synków i po latach takiego małżenstwa jest coraz gorzej... ze związkeim nie mówiąc juz o tych kobietach ,pozd

cóż i awantura wybuchła misiu, trochę mnie poniosło, bo powiedziałam że za miesiac dziecko będzie wazniejsze od niego i nic innego.i ze nawet gadac mi sie nie chce.
dyskusja zmierzala w kierunku: nic nie robisz, siedzisz na necie itd.
tak mam to wszystko w dupie, tylko dziecko jest wazne. napewno nie on.tak samo zrobie.

poczekaj, aż emocje opadną i zrób podejście nr 2, na spokojnie, bez obrażania się i fochów

hej myslalam o tym nosidelku, widzialam nawet w komisie-kosztuje 40zlotych. jak dostanę pieniazki to napewno kupie, dzisiaj sa takie wydatki, ze nie mogę sobie pozwolic na nie.
powalcze jeszcze troche moze sie uda, ze sie chlopiec nauczy lezec w łóżeczku, ale jak skonczy 2 miesiące(chce zeby byl wiekszy), to pewnie skonczy sie na tym.
czy mozna nosic 3 tyg dziecko?
eh dzisiaj dał mi 50zl na "waciki", ja na to ze nie chodzi o to aby wyrzuty sumienia klajstrowac pieniedzmi, ktorych nie mamy, mam cala torbe kosmetykow i 3 szafy ubran(lazilam w ciazy po szmateksach i kupowalam duzo fajnych rzeczy), tylko o inne sprawy.
jestem niestety łatwopalna, zamiast paznokci mam zapałki-czesto wtedy coś palnę i ...kłótnia gotowa.

Muszę Cię zmartwić są dzieci - moja córka taka była - które w ogóle nie leżą w łóżeczku. Ja musiałam ją cały czas nosić, miała chyba z 4 tyg. jak ją wrzuciłam do takiego nosidła, BabyBjorn, mała była szczęśliwa a ja z nią na brzuchu prasowałam, gotowałam itd, później siedziała na szafce kuchennej bo za żadne skarby ani wózek ani fotelik nie wchodziły w grę:)
Przekichane i cały czar macierzyństwa i marzenia o słodkim bobasie,który leży w łóżeczku i śpi godzinami legły w gruzach. Początki są trudne ale jak mały będzie bardziej kontaktowy a Ty się oswoisz z nową rolą to będzie Ci lepiej:) zobaczysz.
Przestań się wkurzać na męża, bo to nie ma sensu, zamieniasz się w zołzę:P  bo jesteś zmęczona i rozczarowana pewnie trochę.
Ja też jestem choleryczką ale powtarzam sobie, że większość problemów w życiu stwarzamy sobie sami, kłócimy się o rzeczy nie ważne najczęściej. Porozmawiaj z nim na spokojnie, bez "bo ty zawsze""bo ty nigdy" postaraj się mu wytłumaczyć co czujesz, mężczyźni inaczej dorastają do roli ojca, muszą się tego "nauczyć" czasem trudno im zrozumieć co czuje kobieta,która "siedzi" w domu
Musisz mu pomóc, zaangażować go w Waszą nową rzeczywistość:)
Jeśli mogę w czymś pomóc jako matka-polka praktykująca -mój najmłodszy jeszcze jest pampersowy - to pisz na priv chetnie pomogę:)
Pozdrawiam
Ps.najważniejsze i zapomniałam mały przejmuje Twoje emocje,jeśli Ty jesteś wkurzona on też więc się hamuj moja droga bo inaczej wszyscy zwariujecie

Też mam takie marzenie. I też świadomość, że musze na to pracować dziś, jutro i tak każdego dnia

Jak jesteś wkurzona na cokolwiek to dziecko też to wyczuwa

A kiedy płacze? W określonych godzinach czy różnie w ciągu całego dnia? Poszukaj w necie filmu Pawła Zawitkowskiego tam możesz zobaczyć jak masować dziecko, żeby się odprężyło i jak nosić. Czasem wystarczy zmienić pozycję, np brzuszkiem w dół dziecko na przedramieniu a brzuszek na Twojej dłoni i masujesz brzuch delikatnie podczas noszenia. Kładź małego dużo na brzuchu, bo wtedy naturalnie masuje sobie jelitka i nie ma wzdęć, pozycja wygodna bo nawet jak mu się ulewa - chociaż przy karmieniu z butelki chyba nie tak jak piersią - to się nie zakrztusi, poza tym wzmacnia mięśnie i ćwiczy, przekładając i podnosząc główkę. Możesz spróbować podawać Espumisan dla dzieci to na wzdęcia. Nie wiem jak przy karmieniu sztucznym ale może powinnaś go przepajać jakąś herbatką, wodą ? Może jest mu za gorąco? Nie ubierasz go za ciepło? Maluch ma wyższą ciepłotę ciała niż dorosły często zapominamy o tym i ubieramy malucha zbyt grubo
Ja miałam też muzyczkę dla malucha, to trochę uspokaja chociaż mojego syna uspokajał dźwięk odkurzacza:) najpierw zauważyłam że usypia kiedy odkurzam a później ściągnęłam z netu i puszczałam cichutko kiedy był marudny:)
No i ostatnie co przychodzi mi do głowy to spacery:) zrobiło się nawet ciepło - przynajmniej u mnie więc spacery też wskazane bo moje uspokajało świeże powietrze:)

tak joga puszczam i odkurzacz, a espumisan mamy dzis kupic już wczoraj o nim myślałam, co do ubierania to u mnie jest w samym body, a ciągle "inni" go przykrywają ale ja i tak siedzę z  nim w dzień więc ma chłodniej. dużo chodzimy na spacerki:>

Joga, jeśli chodzi o Ciebie i Merredithhh to bardzo fajnie, że się udzielacie w tym wątku, bo Wasze wypowiedzi, są jak powiew świeżego powietrza w śród tej 'zgnilizny' poglądów i roszczeń, co poniektórych synowych w stosunku do teściowych. A że u Was, to działa w drugą stronę, to pewnie tak dla równowagi.
Oczywistym jest, że to nie Ty nazwałaś teściowe 'podgatunkiem', tylko Agniecha88.
Ja zacytowałam wypowiedzi Was obu, bo uznałam je za... niestosowne.

Teo:
- ten wątek, jak sama słusznie zauważyłaś, dotyczy wzajemnych relacji synowych i teściowych, a nie jest Twoim 'koncertem życzeń',
- dla mnie, nie jest żadnym offtopem, jeżeli synowe porozmawiają między sobą również o   
dzieciach i mężach, zatem nie rządź się i nie rozstawiaj userek po kątach (nie odsyłaj do   
innych wątków), bo to one głównie nadają klimat temu wątkowi.
Nie jesteś ani synową , ani też teściową, więc równie dobrze można by Cię odesłać do jakiś wątków dla 'OCZEKUJĄCYCH' np. dla narzeczonych (?)lub przyszłych narzeczonych.
- jeżeli tematyka, w niektórych wypowiedziach zejdzie nieco z toru, to przecież nie musisz
wszystkiego czytać. Nie bądź zawistna o to, że dziewczęta się polubiły i wspierająsię/radzą.