Ach ta teściowa... - Netkobiety.pl

Chaber już kiedyś pisałam o tym. Na chwilę obecną w remont włożyliśmy jakieś 60 tysięcy. A to dopiero początek bo najcięższe sprawy przed nami, planujemy na przyszły rok zmianę konstrukcji dachu i przygotowanie mieszkalnego poddasz (inwestycja na jakieś 100 tysięcy z własną robocizną). Inwestowaliśmy od początku, a w tej kwocie nie liczę tych środków, które mój mąż włożył w dom przed naszym ślubem.
Jeśli chodzi o moje zarobki, wystarcza na waciki, cokolwiek innego i na plany remontowe również.
Opał w tym roku również kupujemy sami bo teściowa nie ma pieniędzy "w ratach nam odda". Tylko ktoś będzie na początek musiał wyłożyć kasę Jakoś się już z tym pogodziłam, trudno, spokój jest czasem bezcenny

Popieram twoją ocenę sytuacji Takao, szczególnie że szwagierka odradzała wprowadzenie się do teściów (DLACZEGO CIĘ TO NIE PRZESTRZEGŁO?? ) No cóż, na własne życzenie niestety. Nie żebym się wymądrzała, bo rok temu o tej porze byłam w podobnym położeniu, u nas to się jakimś cudem udało, ale jak teściowa nie jest sama a ma też teścia, to nie liczyłabym na cudowną przemianę. ...

Niestety ale bywa, że cała rodzina urządza "piekło na ziemi" młodej nowej wchodzącej do rodzinki. Tak było w przypadku żony mojego kuzyna. Przyszła sobie dzieścia lat temu nie wiadomo skąd, niby po studiach, wykształcona a zupełnie inna niż my, ja byłam wtedy mała miałam może z 10 lat i patrzyłam na świat oczami mojej mamy, jej sióstr - czyli rodzinnymi oczami.
Dziewczyna wpadła jak śliwka w kupę, mieszkała z teściami przez 5 lat, koszmarnie miała. Nie była pedantką jak jej teściowa, nie gotowała dobrze - do teraz gotuje okropnie:) i chociaż bardzo się starała ciotka była załamana. "Wychowywała" ją na ludzi zmieniała krytykowała, biedna dziewczyna nie miała wsparcia w mężu bo on do dzisiaj zapatrzony w mamusię jak w obraz i wyrocznię. Rodzinka zgotowała jej piekło na ziemi, za dużo bym musiała pisać ale gdybym ja była na jej miejscu to pewnie uciekłabym na piechotę po tygodniu takiej "przyjemności". Dzieci próbowała wychować po swojemu ale przecież teściowa wiedziała lepiej wszystko.Pamiętam jak podczas spotkania rodzinnego jej syn ryczał  ona zdenerwowana próbowała go uspokoić a wszystkie ciotki z teściową łącznie próbowały jej "pomagać" zastępować i pouczać, kołysz, nie kołysz śpiewaj, nuć itd.........a ja myślałam sobie "jaka ona głupia dziecka nie umie uspokoić" tak się o niej mówiło. Wszyscy z dobrego serca chcieli jej pomagać, każdy był taaaaaki dobry że aż brzuch mnie boli jak sobie dzisiaj to przypomnę.
Teraz z perspektywy czasu i własnych doświadczeń widzę i wiem że miała koszmarnie, nawet jej to powiedziałam i przeprosiłam bo też nie byłam miła, chociaż byłam jeszcze mała. Przetrwała bo bardzo kochała męża,to był PRL więc trudniej było się usamodzielnić i przede wszystkim jest osobą mocno wierzącą więc "wzięła swój krzyż na własne ramiona"
Więc podsumowując - Tak uważam, że czasem cała rodzina potrafi być wredna! a synowe chociaż inne nie zawsze są jędzami:)

Bo tutaj przede wszystkim o tę "inność" chodzi i o chęć zaakceptowania i uszanowanie jej przez obie strony:)
Niestety często rodzice uważają, że są świętością, która krytyce nie podlega i należy jej się szacunek, który w ich mniemaniu polega na bezwzględnym posłuszeństwie i wykonywaniu poleceń, dodam że szacunek działa w jedną stronę:)
Cierpiętnicą byłam dopóki starałam się zadowolić teściów i całą resztę teraz jestem szczęśliwa i spokojna duchem więc proszę o wypisanie z listy cierpiących matek-Polek - lubię tak o sobie mówić, bom matka też szczęśliwa:P

Joga nieomylności, wspaniałości i mądrości życiowej chaber 05 sie nie podważa! Weż nauke do serca i niczym skrb rodowy przekazuj z pokolenia na pokolenie...

Czekam na wiadro pomyj wylane na moją głupiutką, niedoswiadczoną, jędzowatą główkę, którą z pokora powinnam chylić do nóg teściowej...

Nie sądziłam, że ten wątek tak długo przetrwa

Dziewczyny (zwracam się do tych, które nie mieszkają u teściów na łasce lokalowej) - niepotrzebna Wam zupełnie akceptacja obcych kobiet. Niepotrzebna. Po prostu. Wiem dobrze jak to jest, sama lubię jak mnie lubią - ale naprawdę nie wszyscy muszą. A że akurat tak się zdarza, że część kobiet (starszych, z rodziny męża) mnie nie lubi? ICH PROBLEM! Widocznie jestem dla nich jakimś zagrożeniem, może konkurencją, a może są szurnięte, cholera je wie. Nic od nich nie chcę, nic nie dostałam i vice versace. Byłam miła, sympatyczna - zostało to odebrane jako babska spolegliwość i poddańczość, a nie jak zwykła kultura. I to ciągle pozostaje jako ICH PROBLEM. A dlaczego ich, a nie mój?

Bo ja od nich NIC nie chcę, NIC nie dostałam, za NIC nie muszę być wdzięczna. Nie dysponują na mnie ŻADNYM hakiem poczucia wdzięczności. Wszystkiego dorobiliśmy się i dorabiamy się SAMI. Żadnych prezentów, pomocy w budowie, remoncie, przy dzieciach. ZERO. Jestem paskudną, samodzielną czarownicą i dobrze mi z tym. ALE.

Kluczową męską rolę główną w tym przedstawieniu odgrał był mój mąż. Sama pewnie miałabym trudno, darmo i z pianą na ustach. To ON był od usadzania swojej strony rodziny - tak jak ja byłam od usadzania swojej. Na ich miejscach. W drugim rzędzie. Bo w pierwszym siedzimy MY. Nie działały na niego płacze, szantaże emocjonalne, rozdzierania szat, łkania, wywołane stresem choroby. NIC. Powiedział twardo. Raz, drugi, pierdyknął pięścią w stół. MOJA ŻONA I MOJA RODZINA. Na pierwszym miejscu. Potem reszta świata.

Dlatego też Wasze działania skierowałabym raczej w stronę Waszych mężów - a nie teściowych. Ich (teściowych) nie zmienicie, nie ma sensu namawiać ich do akceptacji i miłości do Was. Albo do szacunku. Głową muru nie przebijesz, z gówna bata nie ukręcisz. Proponuję zająć się WŁASNYMI rodzinami w postaci mężów (pierwsze primo) i dzieci (drugie primo -w tym przypadku). Bo to mąż -  w naszym cudnym katolskim systemie z pokolenia na pokolenie jest głową rodziny plus synem Pierwiastka Problematycznego. To do NIEGO należy prawidłowe załatwienie sprawy z matką tak - żeby najważniejsza kobieta w jego życiu - czyli ŻONA - tą najważniejszą kobietą była. I koniec kropka.

W wojowaniu z teściową jesteście na z góry przegranej pozycji - tak jak ona w wojnie z Wami. Tu są wyłącznie przegrani - bo żadna ze stron się nie ugnie - bo uważa, że ma rację. Nawet jeśli tej racji nie ma. Bo to nie o Wasze relacje z teściowymi w Waszych rodzinach chodzi - a o relacje z mężem/ami. I powtarzam jak mantrę - do tego biednego nieodpępnionego, wrażliwego na mamusine spazmy syńcia - należy ruch w tej bitwie. On się nie ma chować za lub pod spódnice - on ma wyjść i pierdyknąć pięścią w stół. A jeśli tego nie robi i robić się wzbrania - no cóż...widziały gały co brały.

Oczywiście najczęściej efektem takiego dictum jest ochłodzenie stosunków. A wręcz zerwanie. Trudno. Czasem mija z czasem. A czasem nie - wtedy intencje są jasne - teściowa chciała wyłącznie rządzić synem i obcą kobietą, bo ma kuku na móniu. I lepiej dla wszystkich zainteresowanych, żeby się z nią nie spotykać. Część osób natomiast, pomalutku wraca do poprawnych stosunków wiedząc czym grozi wsadzanie wypchniętego halluksem kapciuszka w cudze życie.

Dlatego zostawcie teściowe i bierzcie się za swoich mężów. Robota i przyjemniejsza, i bardziej perspektywiczna.

problem stary jak świat to i temat wciąż trwa i trwał napewno będzie

a te co mieszkają na łasce lokalowej?? Co mają robić?? kłaniać się w pas i całować w stopy
Bo moim skromnym zdaniem, taka akceptacja też zbyteczna. Co więcej myślę, że kiedy starasz się i starasz a nadal nie jest się akceptowanym, to jeszcze bardziej to dobija.

Podpisuję się pod tym, że problem bierze się z biernej postawy męża/partnera. Niestety w większości przypadków trzeba mądrze go ukierunkować, bo sam nie zauważy problemu. Taki to nasz los, że męża też trzeba sobie wychować

Nika!
Gratuluję synka.

I witam w gronie przyszłych teściowych. Żartuję sobie, ale czas szybko leci.

Pozdrawiam Cię i życzę wiele radości.

Musiałabyś napisać o jaki problem chodzi.

Nika, gratuluję!
Trzymajcie się zdrowo.

P.s.
A kiedy pijemy pępkowe? 

Nika, ja podejrzewam, że poprostu nie może nacieszyć się synkiem. Skoro się nim zajmuje to wykorzystaj ten czas dla siebie, na odpoczynek. A kiedy mały będzie spał przytul się do męża i powiec, że brakuje Ci jego bliskości.

wiecie słyszec po porodzie: my z kostkiem to, my tamto(mowi o sobie)i nie wliczac mnie w zadne plany to nic wesolego, wczoraj powiedzial ze zabierze łożko dziecka do drugiego pokoju(spie z malym), jak mi przeszkadza, a ja tylko powiedzialam ze 3 godziny plakal...
oczywiscie gdybym nie gadala o kupie, to by nie bylo tematow do rozmowy
i najpiekniejszy okres stal sie jakis smutny

Nika napisz jak sobie radzisz, czy nie masz problemów z karmieniem? Czy dajesz radę "odczytać" potrzeby małego? Wiem, że to nie ten wątek ale co tam! o co chodzi z tym Twoim smutkiem i całą resztą?
Macierzyństwo to nie bajka to bitwa:D walczysz codziennie i codziennie dostajesz po uszach
Obawiam się, że padłaś "ofiarą" tak jak większość z nas "wyidealizowania tematu" miało być pięknie i kolorowo a jest zmęczenie, płacz i nikt nic nie wie?:)

Może mogę jakoś pomóc?

Chaber, mąż na całe szczęście nie popiera ani teścia ani szwagra. Nigdy nie miał do mnie o nic pretensji. Z bratem nie raz już się pokłócił. Z ojcem zresztą też...jednak trochę powstrzymuje go przed tymi kłótniami, bo jeszcze bardziej dołuje mnie atmosfera "wzajemnego nie odzywania się" podczas gdy mieszka się tak blisko (niestety). Dlatego staram się teraz już olewać to gadanie, ale mimo wszystko cały czas boli mnie to, że nikt nie pamięta tego jak wcześniej ciężko pracowałam, tylko widza to że teraz "siedzę w domu i nic nie robię", bo przecież "gdybyśmy chociaż dziecko mieli" Utrzymanie domu w czystości, ogrodu, to że mąż ma zawsze ugotowane, poprane i posprzątane, to przecież nie praca, tylko "wczasy pod gruszą"
Teść jest człowiekiem niereformowalnym, dla niego zdrowie (i moja choroba) nie liczy się, liczy się tylko praca i pieniądze. Dla szwagra zresztą też... porażka...

Witam.   

Myślę, że można rozszerzyć tytuł i dopisać: '... i ach ten teściu'.

A tak poważnie, to sama nie wiem, co Ci doradzić.
Mieszkacie osobno, mąż stoi za Tobą murem. Praca w małżeństwie podzielona, mąż zarobkowo, Ty w domu.

Może teściowi po prostu baby brak!
Dlatego wtyka palce między nie swoje drzwi. A może naraić mu jakąś kobitkę...
A szwagier jest żonaty, ma dzieci?

Margolinka, a jak się zachowują w stosunku do Ciebie: kobieta teścia i żona szwagra?
Są Ci przyjazne, masz u nich poparcie, czy też wręcz odwrotnie?

Czyli jednak są jakieś zaszłości, które zaważyły na wzajemnych relacjach między Twoim mężem, a jego bratem i żoną.
Jak należą do ludzi 'pamiętliwych', to zawsze będą pod Wami kopać dołki.

Szwagier robi docinki bratu na Twój temat, jemu może truć w domu żona, jak Ty masz dobrze.
A wszystko robią za Twoimi plecami. Tylko teściu jawnie wyraża swoja dezaprobatę.
Znaczy chcą was skłócić!
Mają jakiś w tym interes...czy, tylko zazdrość im 'pupcię ściska'? Oto jest pytanie.
A czy kobieta teścia i żona brata pracują?

W świetle tego, co piszesz, to też myślę, że szwagier zazdrości bratu, że pomimo trudności finansowych i dziecka panuje w Waszym małżeństwie zgoda, zrozumienie, kochacie się. Niejednokrotnie mąż wykazał bratu, że nie da Cię skrzywdzić nawet słowem.
Żona brata męża pracuje, finansowo dobrze im się wiedzie, dzieci są, ale...brak tego wszystkiego, co widzą u Was, a czego kupić się nie da.

Jeśli chodzi o teścia, to może zawsze taki był, nie tylko do Was, że owszem da/pożyczy, ale przy każdej okazji wypomni - zdarzają się takie charakterki. Pewnie też wychodzi z założenie, że gdyby jego syn, a Twój mąż 'pogonił' Cię do pracy, to finansowo lepiej byście stali - niezaprzeczalnie. Ale powinien zrozumieć, że choroba nie wybiera. Żony nie ma, jeżeli zmarła, to tym bardziej powinien to wiedzieć. To, że nie ma wnuka z Waszej strony, też pewnie go gnębi, co nie znaczy, że ma Ci z tego powodu dokuczać. 

Margolinka, jesteś osobą wyważoną, wyrozumiałą, pragniesz tego, aby w rodzinie męża zapanowała zgoda. Ale te wszystkie nieprzyjemności (docinki), jakie Cię spotykają ze strony szwagra i teścia z pewnością zatruwają Ci życie, gryziesz się tą nieprzyjazną atmosferą jaką wokół Ciebie tworzą. To, że opisałaś swój problem tu na forum, świadczy o tym, jakby był on z upływem czasu narastający, zamiast zanikać. Dobrze chociaż, że masz dobre relacje z kobietą teścia i szwagierką.

Cóż mogę Ci poradzić?
A czy próbowałaś kiedyś sama z nimi porozmawiać, tak spokojnie wytłumaczyć, jak bardzo przykro jest Ci z tego powodu, że się tym stresujesz.
Bo na to, żeby 'rozstawić' ich po kątach, wygarnąć im swoje żale...to jakoś nie widzę Cię w takiej akcji.   
Chociaż kto wie, może to byłaby dobra metoda na nich.
Wiesz, jak oni Cię kijem, to Ty całą pałą.   

Nika, to tak już jest, że jest się w centrum uwagi, gdy dziecko jeszczew brzuchu, a gdy już się urodzi, zainteresowanie przenosi się na nie. Matka zostaje z boku i nie jest to miłe. Minęło już ponad 30 lat od czasu, gdy czułam sie tak jak Ty, ale pamietam jak to jest. Dlatego dzisiaj, gdy idę z wizytą do świeżo upieczonych mamusiek w rodzinie, niosę dwa prezenty, jeden dla malucha, a drugi, okazalszy, dla jego mamy. I to z nią rozmawiam, dopytuję się, okazuje troskę, podczas, gdy reszta rodzina stoi nad łóżeczkiem i pieje z zachwytu. Po prostu mam dobrą pamięć.

Czytam aktualnie książkę "Toksyczni teściowie" Susan Forward - i wkleję cytaty, które mnie najbardziej przypadły do serca i pod którymi mogłabym się podpisać:)
" Wszyscy rodzice starają się utrzymać jakieś związki ze swymi dziećmi i jeśli twoi
teściowie są w miarę zrównoważonymi i spełnionymi ludźmi, będą oczekiwali od swoich dzieci uczucia i, od czasu do czasu, towarzystwa. Jednakże kiedy ich dzieci zaczynają samodzielne życie, powinni być w stanie wycofać się na tyle, aby to nowe życie zdołało zapuścić korzenie. Oczywiście z chwilą, gdy ich dziecko opuszcza dom, nawet najbardziej świadom i postępowy rodzic odczuwa coś w rodzaju straty i pustki, potrafi jednak szukać pociechy u swojego partnera oraz w pracy, sporcie, u przyjaciół i krewnych. Toksyczni teściowie, z kolei, mają mało możliwości wypełnienia powstałej pustki. Prawdopodobnie nie lubią się nawzajem, czerpią niewiele przyjemności z małżeństwa i, jak zauważyłam, zazwyczaj nie mają wielu przyjaciół."

"Niektórzy ludzie są tak emocjonalnie ograniczeni i tak "zaskorupiali" w sobie, że po
prostu nie są w stanie wejść w czyjąś skórę, a co dopiero pobyć w niej na tyle długo, by poznać uczucia innej osoby. Przyjęcie tego do wiadomości i uznanie tych ograniczeń zarówno sercem, jak rozumem, pozwoli ci zrobić duży krok na drodze do wyjaśnienia kwestii: "Jak oni mogli mnie tak potraktować?".
A oto jedna z możliwych odpowiedzi: traktują cię tak, bo po prostu nie zdają sobie sprawy z tego, jak cię ranią, albo twoje uczucia nie mają dla nich żadnego znaczenia. Nie mogą czuć tego, co ty czujesz, bo tam, gdzie powinna być ich empatia, jest tylko pustka. W rezultacie, nienarażeni na niewygodę w rodzaju wyrzutów sumienia czy poczucia winy, które nie pozwoliłyby twoim teściom posunąć się zbyt daleko i przyczyniłyby im cierpień ? czują się w swym dziele ranienia innych zupełnie nieskrępowani.
Wierzą, że atakując ciebie, mogą odegnać swe demony Czasami stajesz się niechętnie widzianym lustrem, które przypomina coś któremuś z twych teściów: ich samych lub jakieś wydarzenia z przeszłości, o których woleliby zapomnieć. Możesz mieć pecha i wyglądać jak siostra lub rodzic, którego nienawidzili, gdy byli dziećmi. Możesz wyglądać jak ucieleśnienie jakiejś cechy ich samych, którą desperacko pragnęli pokonać i o której próbują zapomnieć.
Być może samo twoje istnienie budzi w nich stary strach, wstyd czy przypomina im bolesne doświadczenia. Wtedy twoi teściowie walczą z tobą, jakbyś był siedliskiem ich własnych demonów. Gdzieś w głębi duszy mają nadzieję, że atakując ciebie w jakiś sposób zmierzą się z własnymi nierozwiązanymi problemami."

"Odgrywanie starych scenariuszy
Toksyczni teściowie traktują cię oschle wskutek tego, że nieumyślnie obudziłeś ich stare "demony". Jestem przekonana, że nie dziwi cię już, że rodzice partnera powtarzają z tobą lekcję, którą otrzymali w dzieciństwie. Twoi teściowie nie urodzili się ze skłonnościami ani do krytyki, ani do nadzorowania, ani wreszcie zaborczy, czy pogardliwi. Nauczyli się tych zachowań od ludzi, którzy traktowali w ten sposób ich samych. Wiem, myślisz sobie teraz, że ktoś, kto był nieustannie poniżany, ograniczany czy zmuszony czuć się jak banita, powinien w dorosłym życiu pójść raczej w przeciwnym kierunku i starać się oszczędzić innym uczuć, które sprawiły mu tyle bólu. Jednakże o wiele zbyt często dzieje się inaczej, a zachowanie toksycznych teściów w stosunku do ciebie przypomina bardzo zachowanie ich trudnych rodziców w stosunku do nich."

Moja teściowa kiedy jeszcze nią nie była opowiadała mi jak traktowała ją jej teściowa, słuchałam i uszom nie wierzyłam, cieszyłam się  że ona skoro ma świadomość tego jak można ranić nie zachowa się tak nigdy w stosunku do mnie. Ii wiecie co? Ona dokładnie powtarza schemat, tak jak w ostatnim cytacie z książki odgrywa stary scenariusz ..... po przeczytaniu tego zrozumiałam skąd i dlaczego tyle w niej niechęci do mnie. Może Wam też to rozjaśni w głowach, mam książkę w PDFie więc jeśli ktoś jest zainteresowany mogę wysłać całą książkę nie zajmuje dużo

marena-wiesz ja nie mam pretensji do ludzi ani do dziecka.
po prostu partner mnie zawiódł na tym punkcie. a reszta ludzi nie.
fajnie, ze pamietasz...

Drogie moje to ja Wam podeślę też książkę "Toksyczni rodzice" to tak w "promocji" tylko później bo mam na dwóch kompach i podczytuje na raty raz jedno raz drugie też się przyda:)

Moja siostra miała tak samo... Współczuję...

Witam.

Ja to rozumiem tak, że wkład Bardolki i męża w remont domu w okresie roku, wyniósł 60 tys. zł. Te 100 tys. zł, to dopiero jest w planach na inwestycje na przyszły rok.

Nawet przyjmując, że ma duże zarobki, może mąż też, to uważam. iż trudno byłoby aż tyle zaoszczędzić w ciągu roku, wynajmując mieszkanie z pełnym standardem. A tak, to nawet jeszcze mają nadwyżki, np. na pożyczki dla teściowej na opał.
W chwili obecnej za m3 wody zimnej płacimy 9,81 zł, a za ciepłą 28,31 zł, a jest to tylko jeden składnik czynszu. Do czynszu należy dodać koszty wynajmu, no i życie w szerokim tego słowa znaczeniu.
W sumie, małżeństwo mogłoby kupić swoje chociażby M2, przy takim zapleczu finansowym.

Ale u Bardolki, to już temat zaszły, bo jak pisze, relacje z teściową się poprawiły, choć nie padło jak twierdzi słowo 'przepraszam' ze strony teściowej. Ja dodałam, że z jej strony też. Czyli są kwita.

Chaber słusznie twierdzisz, że te wyliczenia finansowe w remonty/inwestycje domów teściów są 'zabawne'. Przecież młodzi robią to głównie dla siebie, dla własnej wygody i dlatego, że chcą mieć dom zmodernizowany i bardziej okazały.
Niekoniecznie teściom jest to do szczęścia i życia potrzebne.
To takie zachowanie niczym darczyńcy, a teście, to Ci 'obdarowani'.

Ciekawa jestem czy są jakieś statystyki, które określają ile małżeństw się rozpada przez wspólne mieszkanie z teściami albo z powodu ingerencji teściów w życie dorosłych dzieci.

mam nadzieję Teo że powielisz stereotyp kobiety-Polki, wtedy będziesz miała za horyzont tylko sufit kuchenny i nic więcej

DO tej pory natykałam się na angielskie statystyki, odnoszące się do "wkładu" teściowej w rozpad małżeństwa. Prowadzi zdrada oraz przemoc, 70% Niki to chyba jej interpretacja.

Zgadzam się z Żyworódką - młodzi remontują dla siebie. Tutaj jednak chodzi o poczucie bycia właścicielem. To tak jak z akcjami, mają pewien pakiet i tyle. Stąd tendencja do zawyżania wielkości nakładów. Mają dac nam czytającym złudne wrażenie o wiele większego udziału.

Czy zastanawiałyście się kobietki, jak to wygląda z perspektywy waszych mężów.
To może podpowiem: dach nad głową ma? - ma, do garnka co włożyc ma? - ma. Nie pracuje albo zarabia grosze, na mnie spoczywa ciężar utrzymania. Po całym dniu pracy jestem styrany, chciałbym odpocząc, a tu albo żona, albo matka truje d.... Jedna na drugą nadaje, a ja chcę świętego spokoju. Moja matka taka, siaka, w domu wszystko źle - tylko w jej rodzinie panuje "wersal".

Od lat czytuję różne fora. Nauczyłam się z biegiem czasu rozróżniac, które synowe są tymi poszkodowanymi, a które identyczne, jak te ich teściowe.

Wieżę, że są mega wredne babska. Niesprawiedliwością byłoby twierdzic, że to tylko te po 50-ce. Miałam nieprzyjemnośc pracowania z młodymi harpiami. Jedna stażystka tak nam dała do wiwatu, że lekcję zapamiętamy do końca życia.

Czy są statystyki mówiące, ile matek dzięki synowym, ma utrudniony kontakt ze synami?

Chaber05-"Nie każda synowa czyha na gotowe, to proszę to potwierdzić czynami.
Dokładających synowych do interesu raczej niewiele spotkamy. Jeśli już weszlibyśmy w wysokość zarobków małżeństwa, to my kobiety przynosimy z reguły mniejszą pensję i często, że tak powiem "na waciki nie wystarcza". Proszę więc mieć pretensje do swoich mężów, o to, gdzie swoje nadwyżki lokują.
Jakoś hurtem nie wpisują się tutaj te z Was, które zamieszkały u rodziców, a ich mąż kasę topi w remoncie domu teściów. Cóż za dziwne rzeczy się dzieją, albo i nie. To brak spojrzenia z perspektywy, uczciwości i rzetelności w osądach."

Chaber05 miałas pretensje że nikt nie pisze o wylozonych pieniądzach... no to kilka osób sie wypowiedziało..teraz z kolei smieszy Cię wyliczanka finansowa... na coś kobieto musisz się zdecydować. Albo chcesz słuchać o kosztach np. remontu albo nie i finito

No i znowu dyskusja zawędrowała na obszary przezbywania się, kto ma gorzej, kto gorszy, kto więcej wydaje.

Ja powiem tylko tyle - nie ma 2 takich samych sytuacji. Chaber ma pewien schemat, wg którego leci. Ona się przekonała od lat (na własnej skórze chyba nie?), że młode harpie są wredne, ich mężowie co ci**, które akceptują status quo bo im tak dobrze, a teściowie są okej, ale mają prawo do robienia absolutnie wszystkiego w imię tłumaczenia, że im było dobrze i nikt młodych nie zapraszał.

Otóż moim zdaniem od tej reguły jest tyle wyjątków, że wcale nie stanowi ona reguły.

Ile było tu opisów sytuacji o
- teściowych błagających młodych o zostanie z nią
- przepisanych domach na własność synów na długo przed ślubem
- itp itd ...
Nie w każdym więc przypadku młode małżeństwo oświadcza rodzicom tuż przed ślubem czy zaraz po, że nie widzi innego rozwiązania jak wprowadzenie się do rodziców. Każda dziewczyna, która zabiera głos w tym wątku jako synowa jest osądzana wg tego schematu - "mogłaś najpierw kupić sobie mieszkanie a potem brać ślub" itp itd ... Skoro każda tak popiera to twierdzenie, to prawda jest taka, że w naszym cudnym kraju chyba co 20 pani w wieku dojrzałym mogłaby zostać babcią, bo mało kogo byłoby stać na ślub z własnym zakupionym już mieszkaniem i dopiero potem dzieci. Często ludzie w trakcie życia małżeńskiego decydują się na budowę domu, kupno mieszkania, jak już mają dzieci. Owszem, są kredyty hipoteczne, ale prawdę mówiąc, wcale nie tak łatwo je dostać ... (z zarobkami 1200 złotych raczej szkoda się wybierać do banku, wiem bo do niedawna w banku pracowałam). Więc Wasze uniwersalne rady dotyczące usamodzielnienia nie zawsze mają zastosowanie. Nie obrażając nikogo, ale nie wszyscy ludzie są życiowo zaradni. Nie każdy ma dobrą pracę, nie zawsze dwie osoby pracuje. A ja nie lubię za bardzo ultralewicowego myślenia -sami są sobie winni ( łatwo tak mówić młodym, zdrowym i zamożnym, taka prawda)  ...
Ok, a co robić w sytuacji, kiedy nie ma warunków na potencjalną budowę /kupno? Skoro już się mieszka razem, to wydaje mi się, że warto zaryzykować szczerą rozmowę a nawet kłótnię. Skoro i tak już jest tak źle, że można oszaleć, to chyba wiele się nie straci. U mnie tak było, choć dodatkowym atutem był udział siostry mojego męża w tej rozmowie, która przemówiła swojej matce do rozsądku, że nie może się tak zachowywać (moim zdaniem akurat to, że powiedziała jej to ukochana córeczka, przeważyło). To takie moje zdanie z ciut dalszej perspektywy, kiedy od jakiegoś czasu nasze relacje układają się w miarę sensownie ...

Chaber - zaspokoję Twoją ciekawość. Nie wyciągamy z mężem miesięcznie 5000 oszczędności Po prostu (myślę, że tak jak Bubuś), braliśmy w zeszłym roku ślub, na koszty przyjęcia mieliśmy całość odłożone, jeszcze kilka tysięcy zostało, a z prezentów ślubnych uzbieraliśmy 30 tysięcy. Stąd duży wkład jak dotąd. A planowane u mnie dalsze remonty na pewno będą na kredyt, ot co.

Jeśli chodzi o zachowek dla rodzeństwa, dom jest przepisany w akcie darowizny na mojego męża, więc nie ma mowy o ustanowieniu zachowku. Mieliśmy się podzielić ziemią pół na pół ze szwagierką, ale nie chciała (a dlaczego?Bo jakby ją zwolnili to kuroniówki nie dostanie - idiotyczny pogląd, bo jakby sobie choć pół z tego sprzedała, to nie musiałaby się martwić brakiem kuroniówki!).

"Żoną być - netkafejka dla narzeczonych" - na tym forum jest taki wątek i wiele w nim było o planach dziewczyn związanych z kupnem mieszkania, wynajmem, remontem. Otóż to - NIE KAŻDA DZIEWCZYNA CHCE TYLKO ŚLUBU I DZIECI. Ja wyszłam za mąż, było wesele, owszem, teraz pracujemy, remontujemy, póki co nie planujemy dzieci, choć się nie zarzekam, bo na pewno byśmy sobie poradzili, aczkolwiek Chaber patrzysz na życie wg jednego schematu - osoby zaradnej jaką pewnie jesteś. Ty pojechałabyś za granicę, znalazła drugi, trzeci, czwarty etat, ale tak naprawdę nie każdy wynosi to z domu czy doświadczenia życiowego. Rozejrzyj się wokoło siebie - czy Ciebie otaczają tylko ludzie zamożni, przedsiębiorczy, osiągający sukcesy? Otóż pewnie nie. Czasami ktoś wywodzi się z rodziny biednej, rozbitej, po prostu nieszczęśliwej i znalezienie kogoś, kto naprawdę pokocha, to już tak duża pozytywna zmiana, że biorą w ciemno całą resztę. Ale kiedy przywyka się do normalności związku i życia, zaczyna się dostrzegać mankamenty. I stąd częste opisy dziewczyn w kropce - wychowują dziecko, mąż pracuje a one się męczą w domu z teściową.

Nie bądź taką wszechsądzącą, jak już pisałam nie lubię skrajnie liberalnego myślenia, bo nie każdy zaczyna życie z równym startem i nie zawsze jest tak, że jest się panem swojego losu ... Jeśli ma się wsparcie w rodzicach, jest się wychowanym na osobę ambitną, stawiająca na swój rozwój, to jest łatwiej. ALE PRZECIEŻ NIE ZAWSZE TAK JEST ...

Ktoś musi Was pomęczyć.

Oczywiście, że nie każdy jest przedsiębiorczy. Przyznaję się bez bicia, jestem po trochu pracoholiczką, mąż też.

Zaczynacie kręcić na różne sposoby. Kurcze, to nawet ciekawe. Opisywanie inwestycji w dom teściowej, wyszczególnianie kwot niewydanych, mających się dopiero wydarzyć remontów, ale już wpisanych w rejestr.
Bardolka, nie ciesz się zbytnio z formy darowizny domu. Wyślizgaliście trochę teściową. Wcale nie będę zdziwiona, gdy kobieta "zabierze w głowę" z tego powodu.
Cytowany wątek przeglądnę, zobaczę ile kobiet się tam wypowiedziało. Szkoda, że osobnego tematu nie ma. Powinien bić rekordy wpisów.

Nadal jednak nie odpowiedziałyście na pytanie. Czy  branie ślubu i zakładanie rodziny to jakiś przymus, obowiązek? Zwłaszcza gdy nie ma się pieniędzy, pracy, perspektyw?

Rzeczywiście ciekawa robi się dyskusja. Od twojego myślenia to może nie krok, ale dwa kroki od eugeniki, rasy aryjskiej i Adolfa H. Nie masz kasy, bo ci się słabiej wiedzie, to się nie rozmnażaj, będzie mniej nieudaczników Twojego pokroju ...

nie każdy jest tak obrotny że od razu stać go na kupno mieszkania,czy budowę domu,wiadomo bez pracy nie ma kołaczy itp. prowadząc własną firmę, często pracujemy oboje z mężem po 14 godzin,zdarza się że w weekendy też, na urlopie nie byliśmy od 4 lat i dobrze mi z tym bo jestem na swoim garnuszku,a  już nie długo będę w swoim domu a teściowej powiem baj baj:)

żadna nie zwróciła uwagi na fakt iż mijający czas gra na naszą niekorzyść,domu można się dorobić mając 45lat, karierę tez mozna zrobić będąc osobą starszą ale dziecko jednak zdrowiej jest rodzić przed 30 a najpóźniej przed 40,już pomijam fakt że często się zdarza że się ludzie dorabiają, zabezpieczają a potem się okazuje  że nie mogą mieć dzieci i jest tragedia.

proszę Was o radę:
teściowa nie była na chrzcinach młodej oficjalnie bo się źle czuła,nieoficjalnie bo "nikogo nie lubi", w poniedziałek przyszła do niej koleżanka i się jej pyta jak było na chrzcinach a teściowa: " nie byłam, ja nie potrzebuję się z takim towarzystwem zadawać" nie powiedziała tego bezpośrednio przy mnie,ale na pewno wiedziała że to usłyszę.
na chrzcinach było nasze rodzeństwo z dziećmi i dziadkowie, tylko mały szkopuł że ja mam ich 4 z dziećmi,a od strony męża był teść i siostra z dzieckiem(jest samotną matką )
no i co zrobiło mi się przykro,i nie mam po prostu ochoty rozmawiać z tą kobietą,nie mam ochoty się do niej odzywać, i robię wszystko żeby się wynieść jak najszybciej a co do tego czasu?
czy ja jestem już tak do niej uprzedzona, mam już jakieś niezdrowe podejście czy to normalne i nie zdziwiam?