Śmierć męża - jak sobie poradzić? - Netkobiety.pl

MA08...napisałam do ciebie maila na forum.

Moj kochany mąż, moją druga połowa mój najlepszy przyjaciel mój ideał mężczyzny odszedł trzy tygodnie temu. Jest wieczór czas naszych rozmów żarcików pieszczot. Naszych chwil tylko we dwoje ..samo wspomnienie boli tak bardzo że chce krzyczeć ale to nie wróci mi Ciebie kochanie. Wszystko co robię bez ciebie boli. Tak bym chciała byś mnie przytulił i powiedział że będzie dobrze. Kiedy byłeś chory i znikales na moich oczach wierzyłam w twoje słowa że z tego wyjdziesz. Ale się nie udało. Ten cholerny rak mi ciebie odebrał. Do końca przy tobie byłam i nie mogłam dalej z tobą iść...ale Bóg mi świadkiem chciałam chciałam iść za tobą . Gdy dotykałam twoje zimne rączki które tak do tej pory dawały mi ciepło myślałam że pęknie mi serce. Chciałam autentycznie umrzeć. Gdy szłam za twoją trumna chciałam zniknąć. Kochanie gdzie jesteś ? Kochana myszko moja ..mój świat się skończył kiedy odszedłeś. Czy mi się przyśnisz ? Czy jest ci tak dobrze z aniołami że nie możesz do mnie zajrzeć w snach ? Kochanie moje jesteś mi jak powietrze ...trzy tygodnie bez powietrza ty wiesz co to jest ? Kochanie ciągle powtarzam to i nic a nic odpowiedzi ...tylko cisza i pustka. My co zawsze razem , wszędzie gdzie ty tam ja...a teraz co ? Mam trwać sama na tym świecie ?

O! Bogu niech będą dzięki. Pogubiona czekała na twój odzew Ma08, dobrze że napisałaś. Trzymajcie się!!

Dzień dobry.
Nie wiem od czego zacząć. Szukam kogoś chyba w podobnej sytuacji, kto mnie najlepiej zrozumie. 29 listopada zmarł mój ukochany Mąż. 7 lat razem, 5 po slubie, a ponad 3 z nowotworem,  i niestety przegraliśmy.  Tęsknię za nim ogromnie, płaczę,  wącham ubrania, przytulam zdjęcia,  ból rozrywa serce,  nie spodziewałam się takiego bólu. To nasze drugie malzenstwa, nie mieliśmy wspolnych dzieci i praktycznie zostałam z tym cierpieniem sama. Wiem, że On nie chciałby, żebym tak cierpiała, zatracała się w bólu, płaczu, mówił, że mam żyć tak jakby był obok. Ale nie umiem. Był całym moim światem, najlepszym Przyjacielem, uwielbialiśmy spędzać czas razem. Obydwoje po nieudanych związkach wreszcie się odnaleźliśmy i po co? Żebym była najszczęśliwsza kobietą na świecie tylko przez kilka lat? Jestem zła na wszystko wkoło, zawsze mieliśmy być razem, obiecał mi to, a teraz Go nie ma. Nie wiem, jak dalej żyć,  tyle planów, marzeń  mielismy, a teraz bez Niego nic nie ma sensu. Pomocy!!!!

O tej porze byśmy leżeli już w łóżku,  oglądali film, a ja bym była w Niego wtulona, jak to mówił "wskakuj pod paszkę". Nawet jak już był  bardzo chory to wciąż tak leżeliśmy. A teraz leżę sama, filmu nawet nie włączam,  bo nie mogę się skupić,  wciąż wspominam , przeglądam zdjęcia i piszę tu. Wciąż nie wierzę, że Go nie ma, zawsze miał być. Wierzyliśmy, że pokonamy chorobę,  że jeszcze tyle przed nami. Mieliśmy zaplanowane te święta... już mi łez brakuje. Wyryczalam się niedawno i pozwijalam z bólu, nie wiedziałam, że tęsknota tak może boleć. Z każdym dniem jest ze mną gorzej, a nie lepiej. Po prawie dwóch miesiącach wracam we wtorek do pracy. Nie chcę, nie mam siły, ale może to mi pomoże, że wyjdę do ludzi. Wiem, że nie chciałby,  żebym tak cierpiała, kazał mi czerpać z życia garściami,  ale ja CHCĘ Z NIM !!!  Był moim wszystkim.

Witaj MACCHIATO! wiem co czujesz i z czym się musisz mierzyć każdego dnia  Mój mąż nie chorował,zmarł nagle w ciągu 30 minut - chwilę wcześniej rozmawialiśmy przez telefon...umawialiśmy się co do przebiegu naszego wspólnego dnia....Szok,całkowite otępienie i przeogromne niedowierzanie,że tak się stało.Szczypałam się po twarzy do krwi z nadzieją,że to może zły sen,majaki jakieś,ułuda?ale nie - to była okrutna prawda.
Miałam  wrażenie,że ta kobieta skulona na podłodze ,krzycząca z bezsilności i olbrzymiego bólu - to nie ja, to jakaś zupełnie mi obca osoba.Zatraciłam poczucie miejsca i czasu,zanim ktoś  do mnie dotarł,żeby tak po ludzku przytulić i pobyć przy mnie- minęły wieki- a okazało się ,że tylko godzinę.
Nie wiem co jest lepsze dla wdów: móc towarzyszyć swojemu mężowi do ostatnich chwil - czy zmagać się z taką tragedią jak moja.
Z  pewnością posiadanie wiedzy,że najbliższa nam osoba jest chora i może odejść - jest bardzo trudna do udźwignięcia - ale zawsze pozostaje nadzieja,że może uda się pokonać chorobę,dla wierzących jest jeszcze modlitwa i wsparcie duchowe....ja nie dostałam takiej szansy. W mojej rodzinie na raka zmarła młodo moja mama i brat. Wiem już(niestety) jaka jest różnica w odchodzeniu najbliższych - jedno jest jednak wspólne CIERPIENIE. Ono się nie zmienia,nawet jak dostajesz szansę od losu : możliwość pożegnania się i towarzyszenia temu najbliższemu do końca...
Myślę,że powrót do pracy Ci pomoże,mnie to uratowało - ale musiałam niestety czekać na to ponad rok -  i to był najgorszy czas w moim życiu.
Posiadanie dzieci,czy rodziny jest wartością ogromną - ale każdy ma swoje życie do którego wraca prędzej czy później. Ja mam tylko dzieci-samodzielne od dawna,daleko(bardzo)mieszkające.Wnuki małe - ale choć mnie bardzo kochające- to żyjące w swoich dziecięcych światach. Dalsza rodzina bardzo okrojona przez wczesne zgony i liczne choroby-nie pamięta już( z małymi wyjątkami)o mnie i mojej samotności.
Zostałam sama - w połowie tamtego roku( 3 i pół roku po śmierci męża) zaakceptowałam swoją życiową sytuację - ale NIGDY się z nią nie POGODZĘ. Żyję praktycznie z dnia na dzień,trzy dni w tygodniu mam pracę - w pozostałe mogę  robić co chcę.Wszelkie plany osobiste robię tylko na tydzień - rzadko na dwa...co ma być - niech będzie ,już nie walczę z losem ,nie negocjuję niczego.
Musisz płakać,krzyczeć z tęsknoty - bo na tym polega żałoba,tak miała każda z nas.Niczego nie da się przyspieszyć -niczego ominąć- ja to już sprawdziłam,nie opłaca się szukać pocieszenia,liczyć na cud,zbytnio liczyć na innych. Inni Ci pomogą( jednak nie wszyscy na których liczyłam mi pomogli),ale to TY musisz przejść tą całą trudną ,wyboistą drogę -aby kiedyś za jakiś nieokreślony czas móc zacząć następny etap swojego życia. Ja się otarłam o początek depresji- na szczęście wyszłam z tego,choć było ciężko.Były bardzo bolesne potknięcia i upadki. Pomogli mi ludzie,tacy niby ,,zwyczajni,, ale mający w sobie dużo ciepła,życzliwości i zrozumienia dla innych. Pomogły mi bardzo dużo kobiety z Tego Forum,ale już niestety nie piszące tu, nawet chyba nie czytają nowych wpisów- których praktycznie jest bardzo mało.
Masz psa- to  Twój przyjaciel- ja też mam ,choć jest ze mną dopiero trzeci rok - nie wyobrażam sobie życia bez niego. Poprzedni - odszedł w wieku 18 lat- był ze mną po śmierci swojego ukochanego PANA.Przez trzy miesiące spał na dywaniku pod pustym łóżkiem....
Pomysł ze zdjęciem na siedzeniu pasażera jest bardzo fajny,ja mam kilka zdjęć męża zawsze tuż obok.Mówię do Niego,radzę ...opowiadam o ważnych i ciekawych rzeczach.Niby jestem spokojna i opanowana- ale to maska - kolejna z wielu codziennych. Wciąż we mnie tkwi przeogromna tęsknota, niezrozumienie losu, i olbrzymia pretensja do mojego męża ,za to ,że obiecał mi wspólne długie życie,wspólne lata do końca naszych dni - i nie dotrzymał słowa. Wciąż w gorszych dniach wykrzykuję płaczliwie: dlaczego mi to zrobiłeś? dlaczego zgotowałeś mi takie smutne - beznadziejne samotne życie ? dlaczego....dlaczego...inni dożywają ze sobą do wspólnej starości - a my nie?
Po jakimś czasie sama sobie odpowiadam: to nie TWOJA wina, to nie moja wina,to nie nasza wina....to ŻYCIE.Dla jednych łaskawe bardzo,dla innych po prostu łaskawe a jeszcze dla innych bolesne i okrutne. Ludzie giną nagle i umierają każdego dnia nie tylko z powodu wojny.Każdego dnia ogrom ludzi bliskich i dalszych staje w obliczu straty ukochanej osoby. My to już mamy za sobą,teraz pozostają tylko wspomnienia,zdjęcia,rzeczy. Też nadal śpię z koszulką męża pod poduszką,ale do wyjęcia wspólnych zdjęć ,musiałam czekać ponad dwa lata.Nie byłam w stanie oglądać żadnych filmów poza kryminałami,nie włączałam nigdy radia w aucie - nawet na bardzo długich trasach.
Teraz już tak ,teraz oglądam nawet komedie i słucham muzyki - ale to dopiero po tak długim czasie. Tylko CZAS - jego potrzebujemy w żałobie najbardziej.
Przytulam,pisz - zawsze odpowiem - Jola

Dziewczyny kochane , jak bardzo Wam dziękuję za odpowiedź.  Zanim napisałam na forum to przeczytałam kilka ostatnich stron. Mądrość i zrozumienie bijące z Waszych postów dodawało mi siły. I nie wiem, czemu, ale właśnie od Was czekalam na kilka słów.
Jolu, bardzo Ci współczuję, straciłaś męża nieoczekiwanie, nawet sobie nie mogę tego wyobrazić, tego chyba bym nie przeżyła,  ja miałam możliwość się przygotować, ale prawda jest taka, że nigdy nie można się na to przygotować, zawsze się ma nadzieję. Jestem tylko wdzięczna za możliwość pożegnania,  dzień przed śmiercią Mąż odzyskał świadomość i to były chwile,  których nigdy przenigdy nie zapomnę.  Pamiętam każdą minutę.

Ma08, chyba mamy podobne przeżycia,  więc wiesz co czułam, gdy Mąż odchodził w mojej obecności, w bólu. Z tym się nie pogodzę. Ze mimo takich postępów w medycynie i twierdzenia, że rak nie musi bolec, nikt nie umiał  Mu pomóc, nic nie mogłam zrobić, tylko być.
Mój Mąż miał 48 lat, jestem z okolic Katowic.

Wspominałam o powrocie do pracy. Przetrwałam. I to była dobra decyzja, te kilka dni zleciały mi lepiej niż dzisiejsza sobota. Nikt w pracy się nade mną nie litował, tak jakby się nic nie wydarzyło. Wiem, że to zasługa mojej przełożonej,  prosiła zespół o taktowne zachowanie. Także nawet potrafiłam się pośmiać. A potem płakałam w samochodzie w drodze powrotnej. Ale dałam radę. Dziś już nie dałam. To pierwszy weekend po powrocie do "normalności".  Zawsze mieliśmy jakieś plany na wolne dni, a teraz sama muszę planować. I dzis poległam, nic, zero, kompletnie nic nie zrobiłam. Przeleżałam słuchając muzyki. Bo muszę słuchać, muzyka to było nasze życie. Dużo jeździliśmy na koncerty, zaraził mnie tym i teraz nie wyobrażam sobie inaczej. Tak samo zdjęcia, bardzo mi pomagają, mimo że ryczę, a raczej wyję to muszę oglądać. Bez muzyki i zdjęć nie dałabym rady.

Jolu, z domem jestem w podobnej sytuacji. Wybudowaliśmy, jeszcze w lipcu Mąż wszystkiego pilnował, a że to jest w naszych ukochanych górach to urlop sierpniowy tam spędziliśmy. Już czuł się źle, ale robił wszystko,  żeby to był piękny czas, tak jakby czuł, że więcej urlopów razem nie spędzimy. Mieliśmy się tam przeprowadzić za kilka lat, to taka nasza wymarzona oaza, nasz azyl i co teraz? Jak mam iść tam mieszkać sama? Tak jak u Ciebie, wszędzie daleko, bez samochodu ani rusz. Tak bardzo mieliśmy nadzieję,  że uda nam się tam razem spędzić starość.  I tylko ja teraz mam szansę, o ile zdrowie pozwoli.

Ma08, wiem, że nie wierzysz, że coś tam jest po drugiej  stronie, w żadne przesłania od zmarłych. Też nie wierzyłam, dopóki sama tego nie przeżyłam. Musiałabym Ci opowiedzieć. Wierzę, że jest obok mnie, bo mimo że tęsknię, ryczę, zwijam się z bólu to czuję spokój. Kilka nocy po pogrzebie obudziłam się słysząc w głowie słowa :
"Cały czas jestem z tobą, cały czas cię przytulam, całuję,  nie możesz tyle plakac"
Dlatego wierzę, że jest obok mnie.
I jeszcze sytuacja z wczoraj, którą zrozumiałam dzis wieczorem, nagle błysk i wiedziałam co to znaczy.
On był moją bratnią duszą,  rozumieliśmy się bez słów, wiedzial , że gdy odejdzie, nikogo tak bliskiego nie będę mieć. Był najważniejszy na świecie. Tak bardzo kocham i tak bardzo tęsknię.

Witajcie Moje Drogie. Każda z nas musi sobie radzić na swój sposób, z przeogromnym smutkiem,żalem ,ale i też z olbrzymim STRACHEM - co dalej mnie czeka? Czy dam radę z tym życiowym ciężarem ,który mnie każdego samotnego dnia przyciska tak mocno,że tracę oddech,urywa mi się serce,tracę poczucie czasu i rzeczywistości...Czytałam wywiad z Barbarą Stuhr,opowiada jak powoli ,,odchodził,, Jej mąż Jerzy i ,że tak naprawdę - to ona i cała Jej rodzina już dużo wcześniej weszła w stan żałoby - jeszcze za Jego życia.
Postęp choroby -a właściwie nawrot - zrobił takie spustoszenie psychiczne u Niego,a niemoc jakiejkolwiek pomocy obezwładniał i unieruchamiał pod każdym względem całą Ich rodzinę.
Przypominają mi się moje dnie,tygodnie,miesiące żałoby..może to,że za sprawą losu - nie dane mi było patrzeć bezradnie na cierpienie najbardziej kochanej przeze mnie osoby- to swoisty DAR od życia?
Mnie te samotne lata po śmierci męża minęły w przyspieszonym tempie. Mam nieodparte wrażenie,że już w pewnym wieku dni stają się o wiele krótsze niż kiedyś.
Mnie niestety mąż śni się bardzo rzadko,ale teraz już pozwalam sobie na wspomnienia- te nasze wspólne. Już je sama przywołuję każdego dnia - jak najwięcej.Jak coś robię, jak jem coś ulubionego przez Niego,jak powracam do naszych wspólnych miejsc,jak oglądam film,czy słucham ulubionej muzyki. Po raz pierwszy święta bez Niego spędziłam nie w naszym domu.Nowy Rok ,też zastał mnie daleko stąd...i po raz pierwszy nie miałam obok siebie wszystkich najbliższych. Bałam się tego nowego dla mnie czasu i ewentualnego smutku,z którym nie wiedziałam czy sobie poradzę.Dałam radę,choć było ciężko i płacz też był,ale już w samotności. Nikt nie był świadkiem mojego smutku,nikogo nie postawiłam w niezręcznej sytuacji. Był też żal  - ale przede wszystkim,była olbrzymia tęsknota za dawnym czasem,za dawną naszą codziennością,która dla mnie kojarzyć się będzie z normalnym,szczęśliwym rodzinnym życiem.
Jedno wiem,nigdy już nic  nie będzie takie same-nie wrócą tamte lata ,nie wrócą tamte dni....tych lat nie odda nikt- jak śpiewała Irena Santor i jeżeli to przyjmiemy do swojej świadomości - to okaże się,że prędzej czy później wrócimy do świata żywych.
Każda z nas musi poukładać sobie życie na nowo- tak ,aby móc dalej żyć,ja to  nazwałam : egzystować.Bo życie oznacza radość z przeżywania każdego dnia,a ja radość zastąpiłam płaczem,smutkiem i beznadzieją...najgorsze były poranki.Trzeba było znaleźć w sobie olbrzymią fizyczną siłę i równie dużą moc psychiczną - żeby wstać z łóżka i spróbować żyć. Wszystko wydawało się bezsensowne i bezcelowe...po co? , dla kogo ? na co ?
Kiedy było mi już tak źle,że nie dawałam sama rady,korzystałam z pomocy psychologa. Wspaniałej osoby - wyjątkowego człowieka. To dzięki Niemu zrozumiałam,że nie zostałam SAMA. Na początku jak pytałam się poprzez łzy : dlaczego to mnie spotkało? zapytał: a dlaczego akurat nie TY? podaj mi powody,dlaczego nie Ty? Jak zaczęłam wymieniać ile to mnie złych rzeczy w  życiu spotkało- odpowiedział od razu: myślisz,że INNYCH nie?
Mijamy tuż obok ludzi,ale nie wiemy nic o ich życiu.Może też cierpią,może chorują oni lub ich bliscy,może właśnie dowiedzieli się -czego nikt nigdy by nie chciał wiedzieć,może,może,może.
Dlaczego okres żałoby został określony na rok i 6 tygodni po śmierci współmałżonka? - bo w tym czasie wszystko będzie dla nas i naszych bliskich NOWE - NIEPOZNANE - NIEZNANE . Po raz pierwszy będziemy musieli przeżyć święta bez NIEGO, powitać Nowy Rok,pojechać bez Niego,wrócić bez Niego. Przeżyć każdy miesiąc - każdy tydzień - każdy dzień BEZ NIEGO.
Daje się to zrobić,ale koszty są przeogromne, i te fizyczne i te psychiczne.
Dobrze mieć obok siebie Dobrych ludzi,to już połowa sukcesu,dobrze mięć pracę i zrozumienie,dobrze mieć kogoś bliskiego -żeby wysłuchał naszego płaczu,żeby pocieszył i powiedział: dasz radę, musisz dalej żyć - bo twój mąż tego by pragnął dla ciebie. Dla was- bo My-Wy istniejemy - osobno,ale zawsze 
RAZEM - bo nikt i nic nie ma takiej mocy ,aby nas rozłączyć.
Pozdrawiam ,przytulam - dbajcie o siebie - Jola

Cześć wszystkim. U mnie sytuacja wygląda podobnie. Mija 1.5 roku jak zmarł mój mąż. Straszne przeżycie ogromna trauma nie wiem czy ktoś, kto nie znalazł się w podobnej sytuacji jest w ogóle w stanie poczuć co człowiek czuje w w takim momencie. Mogą się jedynie domyśleć a i to jest bardzo trudne. Początki były tragiczne. Nie umiałam się odnaleźć sama w domu, nie wiedziałam co począć jak będzie wyglądało moje życie dalej. Lekiem była moja praca gdybym nie wróciła do pracy po dwóch tygodniach zwolnienia lekarskiego to mogłoby się to źle skończy dla mnie i moich emocji. Ale wchodziłam do pracy starałam się nie rozklejać ponieważ w mojej pracy było to niemożliwe. Musiałam być silna. Dziewczyny w pracy bardzo mi pomagały przynajmniej niektóre z nich. Każdy oferował pomoc dosłownie we wszystkim. Miała wsparcie w rodzinie. Ale co z tego jak męża nie było..... Czułam, że moje życie straciło sens a co dalej......
Ale powiem Wam że coś we mnie drgnęło, że nie wolno mi się poddawać, że jestem jeszcze w takim wieku, że nie mogę usiąść na czterech literach i płakać bo życie jednak toczy się dalej. Może jestem silną kobietą, ale moja determinacja sprawiła, że nie wpadłam w depresję i zrobiłam to dla niego....bo on zawsze się o mnie troszczył do samego końca martwił się o mnie.
Wiele raz mi  się śnił do niedawna dość często w pięknych sytuacjach, kiedy mi mówił że mnie kocha i mnie przytulał. Wiedziałam, że jest bardzo blisko mnie- przy mnie.
Minęło 1.5 roku już coraz rzadziej mi się śni ... wiem że już odszedł w inne kręgi ale wierzę i czuję że on tam jest szczęśliwy...
Dziewczyny dacie radę wierze że każda z Was ma przed sobą jeszcze kawałek życia i dla swoich połówek musicie być silne i nie dać się wpaść w emocjlonalną pułapkę musicie żyć dla swoich dzieci.
Może któraś z Was szuka nowych znajomości, nowych koleżanek to ja chętnie z kimś porozmawiam, wypiję kawkę. Wdowy łączmy się.
.

Skąd jesteś Katt?

Wrocław

Dobry wieczór. Wiem, że nikt prawie nie zagląda, może sobie już lepiej radzicie, ja tak myślałam  do majówki, bo nawet Wielkanoc jakoś przeżyłam, może dlatego , że nie były to dla nas wyjątkowo ważne święta. 5 miesięcy minęło od smierci mojego Męża. Rok temu 30 kwietnia jechaliśmy na radioterapię i od razu na działkę, jeszcze tyle rzeczy razem tam zrobiliśmy. A w tym roku nie miałam już z kim isc w góry. I jeszcze inne problemy na miejscu się pojawiły,  z którymi nie wiem, jak sobie poradzić. W dalszym ciągu nie umiem żyć bez Niego, nie wiem jak wszystko poukładać. Jest mi źle,  znowu płaczę i mówię do Niego. Wyobrażam sobie co byśmy robili, gdyby był dalej ze mną, nawet gorzej - jestem w kuchni i myślę, że jest w pokoju. Wciąż tęsknię i dziś znów czuję fizyczny ból. Dziś wróciłam do domu, tu chyba trochę lepiej, bo tam to był nasz raj na ziemi, teraz tylko mój,  ale czy raj to już nie jestem pewna, bo bez Niego nic już nie ma sensu.
Może będzie mi trochę lżej, że się wygadałam tutaj.

Hej dziewczyny,
Co u Was słychać?.Pierwszy listopada zbliża się wielkimi krokami...Najgorszy dzień w ciągu roku...Byłam wczoraj u męża i nie zamierzam już zaglądać w najbliższym czasie.Od kiedy umarł nienawidzę cmentarzy...Zawsze później "odchorowuję" ten czas.
A jak jest u Was?.Pójście na cmentarz Was uspokaja,wycisza czy wręcz przeciwnie?
Trzymajcie się i życzę Wam duuużo spokoju i ukojenia w tym trudnym czasie.

Bardzo Ci wspolczuje. Mam nadzieje,ze masz odpowiednia pomoc