Śmierć męża - jak sobie poradzić? - Netkobiety.pl

Witajcie "nowe" dziewczyny, witajcie znów te, które mi odpisały. Dwa miesiące i tydzień PO.
Życie, jak to określam, jest przed i po.
Nadal pustka, wszechogarniająca, mimo tego, że nie jestem sama.
Mieliśmy ze sobą taką więź, że wszystko było wspólnie, bez przerwy telefony, jak nie byliśmy razem, smsy ze zdjęciami chmur, zachodów słońca, widoczków, ciągle zajęty telefon. Ciągłe zapisywanie jakichś obrazków i tekstów, informacji z facebooka czy internetu by się tym podzielić, pośmiać czy pogadulić, jak mawiał mój M.
Byłam zawsze szurniętą, żartującą śmieszką tak jak mój ukochany. Teraz wciąż nie widzę powodu do jakiejkolwiek radości. BEZ niego ????
Po tych kilku tygodniach różnica jest taka, że nie myślę jak odejść z tego świata ale tylko dlatego, że mam córkę.
Łatwiej byłoby, gdyby jej nie było bo...miałabym wybór.
Psychiatra przez te myśli chciała wysłać mnie do szpitala. Przekonałam ją, że muszę BYĆ dla córki...
Dostałam antydepresanty i leki które miały wyciszyć wycie serca...po trzech tygodniach, na kolejnej wizycie zwiększona dawka podstawowego leku i aktualnie skończyłam 10 dni dodatkowego uspokajacza, który miał pomóc zasnąć i spać a nie zadziałał na mnie.
Jestem na zwolnieniu i to mi "pomaga" ponieważ w pracy jeszcze większą rozpacz i prawie histerię wywoływały u mnie pary, uśmiechnięte, trzymające się za ręce, mówiące do siebie "kochanie"...sama tak miałam niedawno - a miało być na zawsze - z ciągłym chichraniem, żarcikami, czułościami, tuleniem co chwile i trzymaniem się ciągle za ręce.
Mam sporo zajęć, mimo niechodzenia do pracy, czas leci...jakoś...ale spojrzenie na zegarek i myśl, że jest już wieczór, że można iść spać i udało się przepękać, przetrwać kolejny dzień powoduje pewien rodzaj ulgi, jeśli można to nazwać...pewnym rodzajem ulgi bo nie ma celu ani radości.
W pracy co chwila było "jak się czujesz", "jak się trzymasz""potrzeba czasu", "będzie dobrze"...to też nie pomagało no bo kuuuuurrr.. JAK?! Więc na razie bez pracy mi łatwiej.
Straciłam przez te dziesięć tygodni 15 kg. Już jem ale raczej bo tak trzeba.
Przyjaciółka podstępnie wrobiła mnie w wizytę u wspólnej koleżanki, która zafarbowała i podcięła mi włosy (wyszło ze stresu dużo nowych siwych), poprawiła brwi...nie chciałam tego ale sześcioletnia córka koleżanki powiedziała: ciociu, jeśli nie chcesz tego zrobić dla mamy to zrób to dla mnie".
Mam skończone 51 lat i zastanawiam się, jak w ogóle wyobrazić sobie przyszłość bez ukochanej drugiej połówki.
Podczytuję facebookowe grupy wsparcia, motywacyjne albo wręcz niemotywacyjne teksty z grup związanych z żałobą i radzeniem sobie z nią ale nic nie działa.
Niby czas ułatwi bleble ale może nie ułatwi. I jeszcze nie minął.
Zaciskam zęby jak słyszę kolejny raz, że muszę iść do przodu i życia mu nic nie zwróci.
I że mam odpuścić.
Nie zalać się łzami w markecie na widok żelków, które były ulubionymi słodyczami M?
Nie zalać się łzami widząc grę słońca między koronami drzew gdy ten zachwyt był wspólny?
Nie zalać się łzami przejeżdżając przez miejsce gdzie zwykle wypatrywaliśmy żurawi? Zalać łzami jak są?
Nie musieć już nosić wszędzie ze sobą telefonu bo nie zadzwoni? Ale i tak noszę...bez potrzeby.
Próbować uśmiechać się do wspomnień kiedy tęsknota i żal, że już jest PO zatyka i rozrywa serce?
Mieć jakąś nadzieję gdy już nic nie będzie jak było?

Dzień dobry drogie Panie. Nie pisałam tu  dobre kilka miesięcy - jak nie więcej. Co nie oznacza, że nie czytałam. Często nawet coś pisałam, ale zanim dokończyłam strona mi wygasała i post się nie dodawał, a  pisać drugi raz nie miałam sił. Minął 1 rok 2 miesiące i 7 dni od śmierci mojego u kochanego. Gdzie jestem teraz? Chyba nie wiele dalej niż wtedy. Mimo, iż do okoła dzieje się mnóstwo rzeczy, to ja jak tylko zatrzymam się na chwilę znów wracam do tego dnia. I mam to w głowie i w sercu tak wyraźnie i tak boleśnie wyryte,, że ilekroć o tym myślę zaczyna mi brakować tchu, jak wtedy.
Wszystko poszło do przodu. Wszyscy mówią, że jestem dzielna,że wszystko ogarniam sama.
Pisałam kiedyś  o budowie domu, i nawet mi się udało ją pociągnąć, mam Stan surowy zamknięty, teraz powoli wykańczam -sama z pomocą taty i rodziny. Budowa to moja terapia. Skupian na niej wszystkie myśli, ale...No właśnie, jest ale. Cieszy każdy postęp na budowie, ale też im bliżej końca tym bardziej boli,że on się nie nacieszył,że  mieliśmy tam razem wszyscy być szczęśliwi,a teraz jego nie ma. I co najgorsze, mam wrażenie, że dopiero teraz do mnie dociera, że go nie ma i już nigdy nie będzie.
Jakbym cały ten czas żyła w zawieszeniu, że on wróci-kiedyś.
Po roku myślałam,że będzie lepiej. Nie jest. Mam córki,pracę i budowę, które nie pozwalają mi myśleć o tym co boli ,ale nie przestało boleć. Boli jak cholera. Teraz trochę inaczej, bo wtedy dochodził strach co będzie. Teraz wiem jak jest. Teoretycznie z wszystkim sobie radzę, żyję, i wypełniam zadania, a im trudniejsze zadania tym chętniej się podejmuje, bo co może być gorsze od tego co przechodzę. Ale teraz ból który czuję jest wyraźniejszy. Wiem czego, kogo mi brakuje. Wiem co straciłam i każdego dnia przekonuje się, że był on dla mnie jak powietrze.  Sama świadomość, że jest powodowała, że żyło się lżej, a Teraz? Chciałabym zapomnieć.Wymazać to wszystko.  Żeby przestało boleć. Już nie mam sił.
Bardzo, bardzo współczuję każdej Pani, która dołącza do tego forum .Każda strata jest inna, każda z nas jest inna, ale każda śmierć ukochanego boli i to jest straszny ból.

Cześć Kochane,
Dawno nie pisałam ale miałam ciężki okres.Zresztą MAM bo nic się  nie zmieniło...Cały czas ogarnia mnie  ogromny smutek i wielka tęsknota a gorące dni tego mi nie ułatwiają.Wszystko wraca ze zdwojoną siłą.U mnie za 10 dni minie 2 miesiące jak Go nie ma.Cały czas mam nadzieję,że wróci i "co by było gdyby"...I to jest ciągłe takie zadręczanie siebie...
Zapisałam się fo psychologa(to będzie jako psychoterapia...)może będzie coś lepiej...Może.
Nigdy nie korzystałam z takich porad więc nie wiem jak to będzie.
AnnaLe...przytulam Cię mocno...Ja mam 44 lata i z moim mężem też zawsze wszystko robiłam razem.Byliśmy razem ponad 15 lat i nie miałam nigdy osobnej nocy.Zawsze RAZEM.Wszędzie.
Wakacje od lat to samo miejsce...
Codziennie płaczę i nie wyobrażam sobie dalszego życia.Też schudłam bardzo dużo.Przez 3 tygodnie minus 13 kg.Ważę w tej chwili 47 kg...Też nie mogłam spać doszły do tego zawroty głowy.
Teraz juz sypiam lepiej co nie oznacza,że całą noc...
Też dostałam leki ale ich nie biorę ponieważ są to leki na padaczkę i silne stany lękowe...-przestraszyłam się trochę,chociaż siostra twierdzi,że powinnam brać bo się wykończę.
Też miałam różne myśli ale nie zrobiłabym tego córce.Nie mogłabym.
Jolu to co piszesz to wszystko prawda...Czas na pewno tutaj jest potrzebny.
Tulę Was wszystkie dziewczyny bardzo mocno.
Ktoś kiedyś tutaj zaproponował spotkanie...Pomyślałam wtedy,że w życiu bym nie poszła.Ale teraz tak sobie myślę,że takie spotkanie to trochę jak taka terapia.Bo My rozumiemy siebie jak nikt inny.Nosimy ten sam ból...
A co Wy myślicie?.Ja na chwilę obecną nie spotykam się ze znajomymi nigdzie nie wychodzę.Ale Wy jesteście mi bliskie i chociaż Was nie znam czuję narastającą więź.Pozdrawiam.

Witaj jolam1,
Hej dziewczyny!
Ja jestem z Wrocławia i z chęcią spotkałabym się z kimś kto jest w podobnej sytuacji jak ja...Wypłakać się i wysłuchać też drugiej osoby.Niestety nie zawsze da się to zrobić z koleżanką czy z kimś z rodziny...Jolu wszystko co piszes  to prawda.Fajnie,że znalazłaś tutaj bliskie Ci osoby,które są w tej samej sytuacji.
Ja niestety jestem trochę w "zamknięciu" i teraz wiem,że nie jest to chyba najlepsze.
Z wyczekaniem oczekuję wizyty u psychologa abym mogła się wygadać i powiedzieć co mnie dręczy czy to normalne...U Ciebie Jolu minęły 3 lata więc z pewnością zrobiłaś "dużo kroków w przód".U mnie chyba przeciwnie...
Pozdrawiam Was wszystkie!

Witam i ja ! Venles pięknie napisała o emocjach i czasie w swojej sześcioletniej żłobie. Wydaje mi się,że to my- te z większym ,,stażem,, samotności zaglądamy na te Forum,a na pewno częściej piszemy.
Psycholog ,gdy się o  ten stan rzeczy zapytałam,odpowiedział - że tak się dzieje zazwyczaj z młodszymi kobietami. Wcześniej wracają do stanu emocjonalnego - z ,,przed,, - skupiają się na dalszym rodzinnym życiu: typu - opieka nad dziećmi czy innymi członkami rodziny.To jest ich tzw: temat zastępczy...to jest ich deska ratunkowa - to jest ich sposób na dalsze życie.
To jest wyjście z traumy,szukają realnego podmiotu do przelania swoich emocji ,skupiają się na realizacji nowych zadań życiowych: TU i TERAZ. Nie chcą myśleć o sobie,o swojej tragedii,o swoim bólu. Jednym się udaje,ale innym nie.Czasami bywa tak,że ból i to już o wiele większy wraca - i to ze zdwojona siłą i  w najmniej spodziewanym czasie. Dlatego w/g Niego nie warto niczego przyspieszać, niczego odkładać na potem,niczego nie wypierać ze swojej świadomości.Ja też płaczę i to bardzo często,czasami codziennie....Wczoraj wracając z kina w którym byłam z moją przyjaciółką: płakałam w czasie samotnej długiej drogi powrotnej/25 km/...podobnie jak Venles zadawałam sobie pytanie: dlaczego to nie z mężem wracam do domu,dlaczego będzie mnie witać przerażająco pusty dom jedynie tylko z Jego zdjęciem na półce?. Venles ma rację, w te dni dla nas szczególne:
rocznice,urodziny,święta- żadna z nas nie powinna być sama- to niczego dobrego nie wróży.Jednak nie każda z nas ma do wyboru inną opcję!!!
Te z nas,które nie są same,mieszkają z bliskimi,lub mają je tuż na wyciągnięcie ręki - tak naprawdę nie wiedzą co to oznacza być SAMĄ - SAMOTNĄ-tak całkowicie- tak namacalnie tak do bólu..na szczęście nie wiedzą,i oby jak najdłużej ....
Też cierpią, przeżywają i tęsknią- ale po czasie płaczu i smutku który Je przygniata- mogą  otrzeć łzy i wyjść do bliskich na taras czy do pokoju obok. Mogą przytulić do siebie wnuki,potrzymać za rękę bliską osobę,porozmawiać z przyjaciółką nie tylko przez telefon.
U Venles  6 lat,u mnie zaraz 3 - i nic tak generalnie się nie zmieniło,przynajmniej u mnie.Nadal samotność,nadal bezsens życia,nadal niezrozumienie i niepogodzenie się z tym co zgotował mi los i życie.Na pytanie  dlaczego akurat ja zostałam wdową:? sama sobie odpowiadam: a dlaczego nie ty ? to taka moja forma pocieszenia gdzieś - kiedyś usłyszana.
Spotkania znajomych i przyjaciół o których wspomniałam,wizyty bliskich- czy wyjazdy do Nich- to tylko fasada i ułuda,że normalne życie nadal trwa.U Nich - tak,u mnie nie i nic nie zapowiada na radykalną zmianę w tym temacie.Chciałabym wierzyć,że będzie lepiej- ale  nie jestem  tak naiwna,aby  przyjąć to za pewnik i wyznacznik dalszych moich samotnych lat. Psycholog uprzedzał mnie: 3 - 4 lata zajmie pani stopniowe dochodzenie do względnej normalności...to jeszcze trochę czasu przede mną jest.
Są wśród nas kobiety i dziewczyny,które już na nowo żyją w innych związkach czy układach,ale są i takie- które nadal w samotności każdego dnia odchodzą od zmysłów z żalu i bezsilności swojej.  Wczoraj jedna z Nich skontaktowała się ze mną .....z Zakonu Żeńskiego - do którego pojechała na razie na pół roku,ale nie wyklucza pozostanie w nim na dłużej,a może i na zawsze. Ma rodzinę i to sporą,ale jak mówi,Oni nie zastąpią Jej ukochanego męża,wnukowie dziwią się,że chodzi smutna i zamyślona,a przyjaciele i bliscy okazują mniej czy więcej zdziwienia,że Ona nie ,,dochodzi,,do siebie pomimo tak znacznego upływu czasu.
W końcu,każda z Nas musi sama ze sobą dogadać w temacie: co dalej z naszym życiem,co dalej będzie ze mną...? czy dam radę? czy podołam swoim i otoczenia oczekiwaniom?....
Jak widać chociażby na mnie - czas niczego generalnie nie zmienił,liczyłam na więcej....To dlaczego wciąż piszemy i o nim mówimy? dlaczego twierdzimy,że CZAS jest naszym lekarstwem i wręcz wybawieniem?......Bo tak JEST...ale nie na wszystkich jednakowo działa.Tu nasuwa mi się powiedzenie: Starych drzew się nie przesadza...nawet nie ma co próbować - ba zaraz uschną..ja już jestem takim starym drzewem...tak przynajmniej się czuję.
Trzeba oprócz czasu mieć jak pisze Venles stale zajętą czymś głowę,być zadaniową a nie rozpamiętującą.Trzeba chwytać się każdej pracy i ludzi,aby osłabić przygnębienie i wciąż trwający smutek.
W moim konkretnym przypadku: trzymam się jak najmocniej pracy zawodowej,do której dzięki życzliwości kilku osób udało mi się wrócić.Trzymam się kurczowo ludzi , których tam spotykałam i wciąż spotykam...chwytam się prac domowych,wynajduję wciąż nowe rzeczy do zrobienia. Powiększam wciąż stos książek do przeczytania i gazet do przejrzenia.Myślę co powinnam jeszcze zrobić,co obejrzeć?....ale nadal robię to wszystko w samotności.Nikt mi nie zrobi porannej kawy ,nie ugotuje zupy,nie poda kanapki. Nikt nie przyniesie mi swetra jak jest chłodniej,nikt nie powie: chodźmy na wspólny spacer... razem obejrzyjmy fajny film.
Nikt nie uspokoi mnie przed moimi mniejszymi czy większymi lękami - bo żyjemy w niespokojnych czasach... nie weźmie za rękę i nie wypowie magicznych słów: BĘDZIE DOBRZE- NIE JESTEŚ SAMA JESTEM Z TOBĄ.
Bo ja każdego dnia jestem psychicznie i fizycznie sama i już tak zostanie do końca mojego czasu : TU i TERAZ

Witajcie,
Jolam1 dla mnie te wakacje to najgorszy okres...niestety nie do ogarnięcia i nie do przejścia...Pierwsze wakacje bez męża.Najukochańszego i najlepszego.
Najchętniej zasunęłabym  rolety na cały dzień i pozamykała okna  aby nie widzieć słońca i nie słyszeć śpiewu ptaków.
Wiem,że u mnie krótki okres bo minęły dopiero 2 miesiące albo AŻ ale nie potrafię  myśleć inaczej.
I tak cieszę się,że codziennie wstaję i robię pranie,sprzątam...To mi pozwała chociaż na chwilę odciągnąć myśli...
Byłam pierwszy raz u psychologa ale nic mi to nie pomogło.Nie poczułam się lepiej.Nie usłyszałam szczególnie słów wsparcia.Dlatego zastanawiam się czy warto jeszcze  pójść.Dziwnie się czułam,tak "nijako".
Próbuję się nie dołować i wmawiać sobie,że będzie dobrze ale wiadomo jak jest.
Kochane mimo wszystko  życzę Wam  spokojnych wakacji.Przede wszystkim dużo siły i cierpliwości.
Pozdrawiam

Moje drogie, każdy sposób jest dobry - gdy prowadzi do mniejszej rozpaczy i powstrzymuje choć na trochę kaskadę naszych łez. Gdy może nam pomóc nie zatracić się do końca w plątaninie smutnych,negatywnych emocji.
Ja też szukałam i nadal szukam pocieszenia z dłuższej wizyty ptaka na poręczy tarasowego fotela,czy odnalezieniu drogi na zupełnym odludziu,po głośnym wypowiedzeniu imienia mojego męża z prośbą o pomoc.
To pomaga ,mnie bardzo często się zdarzało po śmierci Mamy,Taty i Brata- gdy w decydujących dla mnie chwilach - prosiłam o ICH opiekę....Teraz o to samo proszę mojego męża...i zazwyczaj z pozytywnym skutkiem.
Ma08,ja dopiero teraz po prawie 3 latach cieszę się kwiatami i roślinkami,jakie wtedy posadziłam i to głównie dla mojego męża. On uwielbiał siedzieć w ogrodzie i w ciszy obserwować otoczenie. Na wszystko przyjdzie czas,tylko nie wróci już nigdy czas przeszły - dokonany. Pierwsza wizyta u psychologa ,może być taką sondującą dla obu stron. On chce poznać Twoje problemy i określić skalę potrzebnego wsparcia,a Ty poznajesz jego sposoby pracy. Mój przez kilka spotkań tylko słuchał głównie mojego płaczu,szlochu,lamentu...potem stopniowo - bardzo delikatnie sugerował co mogę zrobić - aby tak nie cierpieć.
Co nie oznacza,że przestać cierpieć w ogóle.U Ciebie moja droga - to jeszcze bardzo długa droga...ale zrobienie zwykłego prania czy zmuszenie się do innych zajęć domowych- to też wielki wyczyn w naszej sytuacji. Niektórzy maja wsparcie bliskich i przyjaciół/pisze o tym AnnaLe/i to naprawdę jest spory bonus od życia. Ja niestety nie do końca mogłam liczyć na innych,Ci którzy mogli i chcieli mi pomóc byli bardzo daleko,Ci - którzy byli blisko fizycznie- emocjonalnie byli na szarym końcu. To teraz patrząc z perspektywy czasu minionego: pomogli mi więcej zupełnie obcy ludzie...niż koledzy czy ,,przyjaciele,,/raczej pseudo- przyjaciele/.
To właśnie psycholog sprawił,że uwierzyłam w SIEBIE i to głównie sobie zawierzyłam w tym najgorszym dla mnie czasie. Nigdy do tej pory,po śmierci moich bliskich,nie byłam tak bardzo nieszczęśliwa i rozbita emocjonalnie - jak po śmierci męża. Nigdy nie zaznałam tylu negatywnych odczuć i emocji - które o mały włos mogły doprowadzić do sytuacji bez wyjścia.
Powtarzałam sobie w nieskończoność - chcesz na kogoś liczyć - to licz przede wszystkim na siebie. Bo każde spotkanie kiedyś się kończy,bo z każdej podróży - trzeba wracać do pustego samotnego domu- bo każdy myśli przede wszystkim o sobie...Postanowiłam nie wychodzić za wcześnie do ludzi,nie wyjeżdżać- żeby uniknąć smutnych powrotów. Anna Le - nie bój się pracy,i tak kiedyś musiał nastąpić powrót do niej. Mów : nie chcę rozmawiać na ten - te tematy i odchodź od ludzi ,którzy będą chcieli często nie świadomie poruszać smutne dla Ciebie sprawy. Ja tak robiłam i skutkowało - najgorsze będą pierwsze dni,później zobaczysz,że powrót do ludzi może przynieść ulgę.
Na koniec chciałam powiedzieć,że piękne i trafne są przytoczone słowa o naszej nadziei ,że jeszcze tak do końca nie wiemy co się dzieje z naszymi bliskimi,których już z nami nie ma.
Ja zaraz po pogrzebie pojechałam na miesiąc do córki- pisałam,że to był taki ,,pretekst,, moich dzieci do mojej koniecznej obecności przy wówczas 3 letniej wnuczce. Zaczynała edukację przedszkolną - a nie było wiadomo,jak to emocjonalnie zniesie. Ja byłam pod telefonem w zamyśle :zwarta i gotowa na odebranie Jej w każdej chwili...ale w rzeczywistości : ani zwarta ani gotowa- tylko rozkojarzona i nieszczęśliwa do granic możliwości. Trochę się spóźniłam z odebraniem Jej z Przedszkola. Dzieci były na placu zabaw,kilka małych istnień..a obok miła uśmiechnięta wychowawczyni - zdziwiłam się tylko,że wiekowo już nie za młoda. Otóż ta Pani podeszła do mnie jak usiłowałam usprawiedliwić moje spóźnienie....i powiedziała: spotkało panią wielkie nieszczęście- bardzo wielkie.Straciła pani najważniejszą osobę w życiu...ale nie jest pani z tym sama.Tuż obok pani stoją dwa Anioły,widziałam już Je jak pani podchodziła do nas.One będą panią strzegły i pilnowały - jeszcze pani wróci do żywych...Piszę o tym,bo ta pani-wychowawczyni miała całkowitą rację.Te Anioły- to Kobiety z Naszego Forum - to Aniczka i Venles...One to wiedzą - bo już nie raz o tym rozmawiałyśmy. Venles dokładnie używała takich samych słów jakie wtedy usłyszałam.Aniczka dzielnie dzień w dzień mnie wspierała i motywowała do walki - poważnej walki - o życie - o moje życie. Obie mówiły i nadal mówią,że MY też jesteśmy ważne dla siebie i dla świata.
Miałam wielkie szczęście,że mnie wybrały do zaopiekowania się w tym ciężkim dla mnie czasie.Mam wielkie szczęście,że nadal są Moimi Aniołami Stróżami,ale mam też szczęście : że dołączyły do Nich INNE WSPANIAŁE KOBIETY:Baśka,Ikaria,Pszczółka...
Chciałam po jakimś czasie podziękować Tej wychowawczyni z przedszkola,ale okazało się,że to była p.dyrektor - która tego dnia zastąpiła którąś z nieobecnych nauczycielek. Od dwóch lat jest już na emeryturze,szkoda,że nie zdążyłam - ale świat jest mały i mimo znacznej odległości może się kiedyś jeszcze spotkamy.
Tego Wam wszystkim życzę: dobrych,empatycznych ludzi tuż obok.Którzy zamiast krytykować,pomogą.Którzy potrzymają za rękę- przytulą i powiedzą: nie ważne jak wyglądasz i ile masz lat- ważne jakie masz serce i intencje wobec innych. Ludzi,którzy każdego dnia pytają w czym mogą pomóc i jak...a słowa zamieniają w czyny..Pozdrawiam

Dzień dobry wszystkim. Ja znów wpadam posmęcić . Teraz co prawda nie mam czasu nawet rozpaczać. Ostro wakańczam dom, albo on mnie. Haruje każdego dnia od maja. W dzień w pracy, wieczorem na budowie. Do granic wytrzymałości. Mama mówi ,że się wykończę, ale tyko ból fizyczny ,taki prawdziwy, jest w stanie przyćmić choć trochę ten ból serca, który czuje. Płyta 30 kg nie jest mi straszna - ja jej nie dźwignę?, dźwigam śmierć ukochanego co może być cięższe? Tak bardzo uciekam od myśli o nim. Poprostu uciekam. Nie chcę myśleć, wspominać i gdyby nie córki, to pewno wmówiłabym sobie, że on nigdy nie istniał, żeby już nie bolało. Niestety (pewno kiedyś to docenie) on jest we wszystkim co mnie otacza. Wszędzie go było pełno i wszyscy go wspominają/przypominają o nim. Bo to tu komuś coś załatwił, tu komuś coś naprawił, tu komuś coś przywiózł. Nie mogę zrozumieć jak taki człowiek pełen życia tak poprostu mógł odejść. Wkurza mnie to. Niedociera, nie ogarniam.  Jak mógł mnie zostawić samą. Tyle planów,marzeń tyle lat (19) i po co to.
Tyle trudów by być tu gdzie byliśmy i tworzyć to co tworzyliśmy i po co? Ludzie mówią,że jestem młoda i jeszcze mam dużo przed sobą, owszem być może tak jest, ale ja nie mogę zrozumieć, że tyle lat poświęciłam, tyle przerobinych trudnych chwil, a kiedy już było naprawdę dobrze,a miało być już tylko lepiej i co teraz go nie ma. A ja mam zapomnieć? Przecież się nie da choć bardzo bym chciała . Poprostu zapomnieć że był.

Witaj Aisso 2022, u Ciebie 19 lat,a u mnie dziś byłaby 42 rocznica ślubu....
W słowach ludzi którzy pocieszają Cię,że jesteś młoda i dasz radę- jest część prawdy. Młodość - to bonus od życia w naszej ,,wdowiej,,rzeczywistości.
Córki,rodzice,rodzeństwo...to dla Tych,którzy ich mają olbrzymia wartość dodana. Trzymam kciuki za Ciebie,kończysz wspólny dom- to wymaga odwagi i wytrwałości.Podjęłaś się tego wyzwania i za pewnie się z niego wywiążesz. Kibicuję Ci i jednocześnie podziwiam. Ja też musiałam zamieszkać nagle sama na odludziu w nie do końca wykończonym domu.Mijają trzy lata mojej samotności,a jeszcze sporo rzeczy powinnam zrobić. Odpuszczam jednak,bo nadal nic mnie nie cieszy,a prawdę powiedziawszy : nie zależy mi tak bardzo na tym....Może to czas przejściowy związany ze zbliżającymi się terminami wielu naszych wspólnych rocznic rodzinnych,a może i nie....Może nadszedł czas marazmu i częściowego poddania się smutkowi ? kto to wie? czas i życie pokaże...MOŻE ?

Mamy każda swoje życie a ból każda z nas taki sam . Ja po 3 miesiącach od śmierci mojego męża w tygodniu chodzę z podniesioną głową i uśmiechem na ustach a przychodzi sobota niedziela to rozklejam się i co tydzień muszę się napić czegoś mocniejszego bo nie wiem czy na kolejny tydzień starczy mi sił . Nigdy nie lubiłam alkoholu a teraz .... bez tego ani rusz... Pozdrawiam

Pięć miesięcy po. Dziura w sercu, setki plików do przeczytania i dalszego oswajania się z niefizycznością i światem duchowym. Nadal brak celu i radości, pierwszy raz w życiu cieszę się na jesień i zimę, których nienawidziłam a teraz pasują do stanu mojej duszy.
Powrót do pracy był dobrą decyzją, widać było radość klientów z mojego powrotu a i ja nie miałam już tak dużo czasu na rozpacz.
Dodatkowy prywatny stres który jeszcze bardziej podciął skrzydła. Takie "co nas nie zabije..."...ale czy wzmocni?
Staram się ogarnąć dla córki, która bardzo martwi się moją depresją i smutkiem.
W pracy już nawet żartuję i teoretycznie wróciła dawna ja.
Maska pasuje i nawet da się nosić przez wiele godzin.

Witajcie Kochane :*
Powiedzcie co u Was, jak dajecie radę? W tym pięknym lecie choć na chwilę zaświeciło dla Was słońce?

Witaj Ma08,może się zdziwisz,ale ja się z Tobą zgadzam. Tez nie wierzę w drugie życie, do Pana Boga mam OLBRZYMIĄ pretensję, nie tylko że  zabrał mi najważniejszą osobę na świecie,ale że już wcześniej systematycznie odbierał mi najbliższych. Po co? w jakim celu? przecież Bóg to SAMA DOBROĆ - powinna być!!!! Nikomu nic złego nie zrobiłam,krzywdy nawet w myślach nie wyrządziłam,nikogo nie okradłam ,nie upokorzyłam - nigdy nie uderzyłam .
Mnie od ludzi bardzo dużo złego spotkało,jeżeli obojętność ,ułudę i umiejętne maskowanie prawdziwego oblicza można zakwalifikować do tej kategorii zachowań. Obojętność , zapomnienie i brak szczerości może równie silnie zaboleć jak przysłowiowy klaps....
Piszesz nie ROZPAMIĘTYWAĆ- i zgoda,tylko że rozum mówi co innego- a serce  mówi swoje. Jeżeli jesteś w otoczeniu innych, w tym bliskich - i każdego dnia masz głowę  zajętą codziennymi sprawami - to pełna zgoda- nie masz czasu na rozpamiętywanie tego co było - skupiasz się na : tu i teraz. Od rana masz konkretny plan do zrealizowania rodzinny i zawodowy.Jeżeli jednak jesteś SAMA z dala od najbliższych, z dala od zupełnie nawet obcych ci ludzi- to sytuacja się komplikuje i to znacznie. Wierz mi - sama się o tym przekonuję każdego niemal  dnia.Ratuje mnie tylko to,że nigdy nie bałam się samotności,że nawet z mężem mieliśmy swoje i tylko swoje przestrzenie.On wolał morze,jeziora czy równe przestrzenie,ja góry czy nawet niewielkie wzniesienia. Po osobnych pobytach tam gdzie kto chciał,zawsze też były i wspólne - ulubione ,z którymi łączyły nas nasze wspomnienia.
Ja myślę,że niech każdy wybierze swoją drogę- jak to ktoś powiedział: niech podąża swoją ścieżką żałoby i smutku. To,że ktoś po 5 czy 6 latach nadal jest w tym samym punkcie - nie musi oznaczać ,że wciąż rozpamiętuje- może tkwi w teraźniejszości ze świadomego wyboru i tylko jemu jest wiadomo dlaczego?
Znam i to bardzo dobrze,kobiety - które od 20 lat są same po śmierci mężów. Są same z własnego wyboru,były dość atrakcyjne wiekowo i nie tylko,żeby sobie to życie poukładać - ale nie chciały, może i też po części nie potrafiły emocjonalnie.Są zadowolone ze swoich życiowych wyborów,są  pogodne i pogodzone - dają innym wsparcie i to bardzo duże. Jedna z nich zamieszkała ze mnę po śmierci męża - nie długo - tylko trzy tygodnie,ale to starczyło żebym nabrała wiary w dobro ludzi.Dużo rozmawiałyśmy i to do późnych nocnych godzin,ale też dużo milczałyśmy...i to też było dla mnie olbrzymie wsparcie.
GaMa - słońce świeci nadal i tego lata wyjątkowo długo i mocno.Jesień też piękna pogodowo się zaczęła, ale dla mnie to jest bez większego znaczenia. U mnie pod koniec sierpnia minęły 3 lata samotności,ale zdaję sobie sprawę,że to dopiero początek. Ja nie pamiętam za bardzo,jak te lata przeżyłam,wiem tylko jedno: MINĘŁY BŁYSKAWICZNIE .Prowadziłam zawsze od liceum dziennik,nadal tak robię- i od czasu do czasu do nich wracam,ale NIGDY jeszcze nie wróciłam do tych lat: SPRZED....do tych naszych wspólnych lat małżeństwa.
Może to nastąpi,a może nie tak prędko - zobaczymy. Dziś długo rozmawiałam z przyjaciółką - też wdową. Opowiadała ,że po śmierci jej męża ratowały Ją jego listy pisane do Niej przez Niego. Był dwa lata na tzw: kontrakcie - daleko w jakimś afrykańskim państwie - nawet przez telefon nie mieli możliwości rozmawiać.Pisali do siebie każdego dnia długie listy...już po jego śmierci okryła podobne listy jego matki do jego ojca. Też ich los rozdzielił na jakiś czas, zrozumiała,że nie tylko ona była nieszczęśliwa,że mijasz zwykłych ludzi na ulicy - mają uśmiech na twarzy,a w sercu pustkę.Dobrze się czyta książkę Małgorzaty Kalecińskiej: ,,Listy pisane atramentem,, - tam wdowiec pisze każdego dnia listy do swojej zmarłej żony. Też dużo,dużo wcześniej któraś z kobiet pisała na tym Forum: że psycholog radził,żeby pisała listy do zmarłego męża. Napisała 154 - i każdego dnia po pracy jechała na cmentarz ,aby mu przeczytać. Przyznała,że to jej najbardziej pomogło?!
U mnie z całą pewnością jest przymusowa akceptacja mojej sytuacji życiowej - ale nigdy mojej wewnętrznej zgody na to nie będzie.Muszę tak żyć - bo nie mam innego wyjścia- na razie nie mam- ale zrobię wszystko aby znaleźć jakieś wyjście awaryjne - aby opracować sobie jakiś Plan B, nie chciałabym umierać w samotności,chciałabym - żeby ktoś obok mnie potrzymał mnie wtedy za rękę....tylko tyle i aż tyle.... Pozdrawiam

I znów przeżywam dramat, mój mąż ma raka. 10 lat temu przeszłam dwie tragedię i znów czuje to samo, ból, rozdarcie, niemoc. Ile jeszcze mogę znieść? Ile wytrzymam.

Jola wiesz co się dzieje z janinka?pamiętasz te panią co nie widziała dobrze i miała dwóch synów?ktoś wie co u niej?

Proszę pozdrowić janinke pamiętam o niej cały czas

A

A

A

A

Witajcie dziewczyny,
Jolu jestem zdziwiona i to bardzo,że zgadzasz się ze mną w kwestii drugiego życia...Ale jest to prawda...
Za oknem już iście jesienna aura niestety depresyjna trochę...Ja jestem w trakcie przeprowadzki więc czasu brak na wszystko.
Dopiero teraz odczuje jak bardzo mi brak mojego ukochanego męża
Jolu jestem zdziwiona i to bardzo,że zgadzasz się ze mną w kwestii drugiego życia...Ale jest to prawda...
Za oknem już iście jesienna aura niestety depresyjna trochę...Ja jestem w trakcie przeprowadzki więc czasu brak na wszystko.
Dopiero teraz odczuje jak bardzo brak jest mi mojego męża...Wywiercenie otworów w ścianie,wieszanie szafek...itp-nie do ogarnięcia i nie osiągalne dla mnie samej...
Podłączenie tv zawieszenie anteny-MASAKRA!-przecież to nie realne do zrobienia.Teraz dopiero będę musiała się prosić...-a tego nie lubię i nigdy nie robiłam.Ale czy mam inne wyjście?
Trzymajcie siè cieplutko.Pozdrowienia dla Janinki i zdrówka dla męża Beciu.

Witajcie Moje Drogie,czasami coś się dzieje z tekstami które piszemy na Forum.Kiedyś też wielokrotnie ,,spadał, mi tekst - musiałam pisać po raz n-ty. Tak się też dzieje -jak długo się nie pisze trzeba na nowo się uaktywniać poprzez podanie swojego loginu i hasła.
MaO8 -odnośnie prac typowo męskich w domu,to na pewno jest to dla nas bardzo duże wyzwanie. Też musiałam zmierzyć się sama z odbiorem technicznym domu,zgłoszeniem do Urzędu Gminy i później wiele czasu poświęcić na podpisywanie umów związanych z funkcjonowaniem tzw: gospodarstwa domowego.Jednoosobowego - na tzw: głębokiej prowincji, na uboczu,bez komunikacji.Mała miejscowość- ale raczej przyjazna do spokojnego życia. Jeden sklep spożywczy, duży plac zabaw z siłownią,świetlica wiejska - i olbrzymi nowo wybudowany stadion piłkarski z zadaszonymi trybunami,szatniami,budynkami socjalnymi. Obok korty tenisowe i Orlik - tylko w innej bardziej nowoczesnej wersji. Do lekarza,poczty - 7 kilometrów i to przez las. Niby nie dużo,a jednak dużo jak zostaje się bez środka komunikacji i nikogo nie ma się tuż obok....
MaO8 - dasz radę,a jak coś nie wyjdzie,to poprosisz o pomoc - to
normalne. Ja właśnie w trakcie swojej żałoby nauczyłam się prosić- to żadna ujma. Pamiętam jak wróciłam do pustego domu z dekoderem - zestawem kabli i pilotów.....wpatrywałam się w ciemny telewizor i czaszę anteny satelitarnej i myślałam sobie: nie dam rady tego wszystkiego ogarnąć- nigdy się tym nie zajmowałam...nie musiałam. Bez większego przekonania zaczęłam pracę - i się udało. Mało brakowało,a bym się rozpłakała - ale tym razem z radości. Później udało mi się ,,ogarnąć,,obsługę pompy ciepła i samodzielnie regulować temperaturę na ogromnym piecu- wymienniku. Sama też nauczyłam się wymieniać filtry powietrza na strychu. Jest w nas kobietach dużo siły - tylko trzeba się przemóc i spróbować.Poza tym te ,które są całkowicie SAME- tak jak ja - nie maja innego wyjścia- jak zacisnąć zęby i iść na przód- przynajmniej się starać.
Co do Janinki,mam przekazać podziękowania od NIEJ dla Was - za pamięć.  Bardzo się wzruszyła ,że pamiętacie o Niej.
Prosiła,że jak któraś z Was chciałaby do Niej napisać - albo z Nią porozmawiać- możecie napisać do mnie (prywatnie)- a ja podam Jej numer telefonu. Niestety - kilkakrotnie usiłowała napisać na tym Forum,ale ponieważ dawno już tego nie robiła,musi na nowo przejść całą ta procedurę rejestracji. Wzrok - tu jest barierą ,stąd ta propozycja. Moje drogie - niedługo Dzień Zmarłych - mój psycholog wciąż mi powtarza,że nie powinno się obchodzić rocznic śmierci- w szczególności naszych kochanych- najbliższych. Rocznice urodzin - tak - bo wtedy przyszli na ten świat i dzięki temu mogliśmy być razem - ale daty ICH odejścia już nie - bo to zawsze jest bolesne przeżycie dla nas.Tylko Dzień Zmarłych - jest jedynym odstępstwem - wtedy powinniśmy być sercem i myślami z TYMI - których już nigdy nie przytulimy,nie potrzymamy za rękę.
Życzę dużo sił wewnętrznych do zmierzenia się z tym jesiennym- specyficznym  czasem. Czasem nostalgicznym,często smutnym i przepełnionym ogromnym bólem i żalem- że już nic - nigdy nie będzie takie same.Nic dwa razy się nie zdarza- i nie zdarzy niestety. Pozdrawiam

Witam ,emarsza to bardzo miłe z Twojej strony,że odezwałaś się do nas po tylu latach. To znaczy,że jakiś sentyment czy wspomnienie tego naszego Forum wciąż jest w Twojej pamięci. Jedenaście lat po....to bardzo dużo. To już spory dystans do tych bolesnych i smutnych przeżyć, to już akceptacja rzeczywistości choć z pogodzeniem z tym jest zawsze u każdej z nas inne.
Gratuluję wnuków - sama wiem,że swoją radością i szczerym zachowaniem potrafią przysłowiowe góry przenosić i łagodzić nasze smutki.
Teraz czeka nas szczególny czas- Dzień Zmarłych i Zaduszki. Wszystkim Wam i sobie też życzę dużo sił wewnętrznych do zmierzenia się z tym co nam przyniosą.
Pozdrawiam

Zastanawiam się co gorsze. Śmierć męża czy brak jakiejkolwiek żyjącej rodziny? Taka wdowa ma często dzieci, wnuki, rodzinę, siostry itd.

Ma wnuki,dzieci.....-nie każda wdowa to "starsza Pani..."-tak chyba to postrzegasz.

Witam Wszystkie,witam Ma08!
To jest zupełnie normalne i zrozumiałe,że czas przedświąteczny,dla innych radosny i wesoły,to dla Ciebie- dla nas smutny - wręcz tragiczny.
Też tak jak Ty uwielbiałam kiedyś te dni,też już jesienią zaczynałam planować i przygotowywać się do Świąt. Gromadziłam prezenty,prosiłam bliskich o wysyłanie listów do Mikołaja. Grudzień był zawsze magicznym czasem dla mnie i mojego męża- bo 6 grudnia urodziła nam się córka,16 dwa lata później syn.Nasz malutki wnuk dostał na imię Adaś- więc imprez rodzinnych było sporo.Było....Dopiero teraz po przeszło trzech latach mojego samotnego życia dociera do mnie znowu szczególna atmosfera tych grudniowych dni.Zatrzymuję się przed pięknymi wystawami,wstępuje do sklepów,aby zachwycać się tak jak małe dziecko - dekoracjami,światełkami przy cichym akompaniamencie kolęd. Po raz pierwszy już nie wyłączam świątecznych piosenek w radiu samochodowym...Znowu ze strychu zniosłam gadżety i ozdoby,ba po raz pierwszy sama oprawiłam kupioną jodełkę.Po raz pierwszy od tak dawna....Jak mi wszyscy w koło powtarzali: czas,tylko i wyłącznie czas - to chciałam krzyczeć- nie chciałam wyć....o czym wy ludzie mówicie. Ja nie mogę przeżyć kolejnego dnia - a wy mi każecie czekać i czekać. Teraz wiem,że tak być musi i nikt - niczego przyspieszyć nie da rady- chyba,że chce skończyć lecząc depresję.Ja byłam o krok od niej- o malutki kroczek.
Uratowały mnie dzieci ( już dorosłe) i ich zatroskane słowa:Mamo straciliśmy Tatę,nie chcemy stracić ciebie...Te słowa były dla mnie przełomowe- tym bardziej ,że sama straciłam b.wcześnie mamę - i wiem co to życie bez niej. Drogie moje - ja miałam od samego początku wsparcie moich Aniołów Aniczki,Wenedy i ....Misiulki.Teraz staram się pomagać innym,zaangażowałam się w prace społeczno- opiekuńcze w pobliskim Domu Opieki Społecznej.Razem z innymi włączyłam się w realizację akcji:List do św.Mikołaja również w podobnych placówkach w Łodzi- moim ukochanym miejscu na ziemi.Nie piszę o tym,żeby się chwalić( zawsze zajmowałam się tego typu akcjami) ale na trzy lata zaprzestałam.Teraz mam podwójne zadowolenie,bo wiem o czym rozmawiać ze starszymi - samotnymi ludźmi ,wiem co czują wdowy...Wracam powoli do żywych i tego samego życzę Wam Wszystkim Moje Drogie.Damy radę - bo kobiety są silne i odważne. Ma08 - nie ubieraj choinki jak nie czujesz takiej potrzeby i nie masz na to siły- ale może kilka gałązek świerkowych w wazonie będzie namiastką tych pięknych - szczęśliwych dni - które możesz zawsze przywołać z pamięci. Nie wiem co mnie jeszcze w życiu czeka,ale wiem ,że tego radosnego czasu z moim mężem nikt nie jest w stanie mi zabrać i nigdy go nie wykreślę ze swojej pamięci. Spokoju i takiego codziennego bezpieczeństwa nam wszystkim życzę. Żebyśmy nie bały się kolejnego dnia,żeby nasze dobre wspomnienia pokonywały nasze codzienne demony.
Pozdrawiam i trzymam za nas wszystkie kciuki- bardzo mocno.

Witam Wszystkie w Nowym Roku 2024
Droga Ikario - za mało czasu minęło byś mogła zachowywać się inaczej niż to napisałaś. Idziesz  do przodu małymi krokami, ale idziesz ! Trzeba czasu ! Już widać postępy....Niestety czasu nie cofniesz i nigdy już nie będzie tak jak kiedyś było. Twoi znajomi nie chcą słuchać twojego "biadolenia" - bo nie przeżyły tego co Ty i nigdy nie zrozumią Twojej żałoby, ale na tym Forum nikt Cię nie ocenia i tu możesz ponarzekać na swój los. Szkoda, że coraz mniej wpisów ?????Pozdrawiam Cię serdecznie !!!
Jolu - Ty jesteś wierna temu Forum i na pewno Twoje wpisy pomagają tym co przeżywają trudny czas w swoim życiu. W Twoim życiu widać już zmiany - ale dzielnie radzisz sobie z czasem !
To moje już 7 święta i 7 Sylwester bez męża. Mimo lat ciągle wracają wspomnienia....bo tyle rzeczy robiliśmy razem ....a teraz sama. Najsmutniej odbieram to gdy zobaczę w moim wieku pary razem  - i pytanie dlaczego ??? Co robilibyśmy w tym roku razem co planowalibyśmy na ten 2024 r ?  Ale nic już nigdy nie zaplanujemy - odpowiadam sobie w myślach, że tak musi być. Wczoraj przy wiosennej pogodzie na cmentarzu zobaczyłam masę ludzi tych nieznanych i znanych. Gdy tam jestem - czasem wydaje mi się, że już oswoiłam się z tą samotnością, lecz to nieprawda. Nigdy nie pogodziłam się ze swoim statutem .
Dlaczego tu dziś weszłam na to Forum????
Bo co roku składam Wam życzenia o tej porze, wiem jak to trudny czas dla każdej.
No więc :
Gdy jesteś samotna - życzę Ci miłości
Gdy jesteś smutna - życzę Ci radości
Gdy jesteś zmartwiona - życzę Ci spokoju
Gdy czujesz pustkę - życzę Ci nadziei
Szczęśliwego Nowego Roku 2024 !!!!!

Witam moje drogie, mam wrażenie graniczące z pewnością,iż Forum nasze powoli,,zamiera,,( nie ładne słowo,ale prawdziwe...).
U mnie zaczął się już czwarty rok żałoby i samotnego życia.Jest przełom, słowa mojego psychologa potwierdziły się całkowicie:,, trzy - cztery lata zajmie pani dojście (w miarę) do względnej codzienności, nie mniej,ale może i nie więcej...,,
Tak- tyle to trwało - teraz mogę powiedzieć z całą odpowiedzialnością: zaczynam nowy rozdział w swoim życiu - po tylu latach rozpaczy,niepewności,strachu i codziennego lęku. Jestem gotowa zmierzyć się z losem bez względu na to co dla mnie naszykował i z czym czeka w zanadrzu. Już jestem na innym etapie życia-już zrozumiałam i całkowicie zaakceptowałam swoją samotność - choć nigdy się z tym nie pogodzę.Już się nie boję kolejnego dnia ,już nie ma we mnie lęku co do mojej dalszej przyszłości.
Musiało to tyle trwać,dobrze,że niczego nie przyspieszałam, nie szukałam dróg na skróty. Dotychczasowe życie po śmierci mojego męża - przeczołgało się po mnie i mało brakowało,żeby nie zmiażdżyło całkowicie - na szczęście teraz jest już dobrze. Ostatnio przez ponad dwa tygodnie przebywając w czasie ferii z moimi bliskimi,prawie na końcu świata - uzmysłowiłam sobie,że życie jest piękne- jest darem jedynym i niepowtarzalnym i warto o niego zawalczyć ponosząc mniejsze lub większe straty- w tym emocjonalne.
Już teraz nie boję się samotności,pustego domu- bo czeka na mnie moja psia przyjaciółka...zawsze się wzruszam na jej szaleńczy powitalny taniec radości,lub kiedy łapą wyciąga moją dłoń i kładzie na niej swój pyszczek....Już się nie boję samotnych sobót i niedziel,samotnego wyjścia do kina czy teatru,samotnego wieczornego oglądania filmu, powiem więcej: już nawet święta mogłabym spędzić w samotności,jeżeli nie było by innej możliwości. Cieszą mnie codzienne spacery po lesie - kiedyś tylko z obowiązku.  Pogodziłam się z częstymi i to bardzo( trzy - cztery razy w miesiącu)dalekimi   wyjazdami samochodem. Polubiłam na swój sposób monotonny szum silnika i panująca ciszę- bo nadal nie włączam w czasie jazdy radia. Towarzyszy mi tylko moja suczka uważnie obserwująca moją jazdę- nigdy nie zdarzyło się ,żeby usnęła w czasie nawet najdłuższej naszej podróży( 5-7 godzin). Często do niej mówię: patrz jacy szczęśliwi ludzie są tuż obok ....popatrz w jakich pięknych okolicach mają szczęście mieszkać...już samo to czyni ich szczęśliwych?!!....
Czasami będąc poza domem,chcę szybko wrócić do siebie - wynajduję wtedy jakieś w miarę wiarygodne preteksty powrotu,choć wiem ,że znowu będę sama. Pojęcie DOMU nabrało dla mnie nowego sensu,ma nowe znaczenie- radośniejsze - niosące nadzieję. Już zaczynam planować nasadzenia w ogródku, zastanawiam się co zmienić- co ulepszyć i robię to przede wszystkim z myślą o sobie. ULEPSZYŁAM swoje życie - cierpliwością, uporem i determinacją. Udowodniłam przede wszystkim sobie, a w sercu i mężowi- że nie zaprzepaściłam tego -czego dokonaliśmy razem - wspólnie,że jest to dla mnie ważne i zawsze takie będzie.
Jednak jest jakieś ,,ale,,...nie uporałam się dotąd z moimi negatywnymi emocjami w stosunku do ludzi,którzy mnie zawiedli przez te lata i tak po prostu - opuścili i tymi : co dali nadzieję i na tym się skończyło. Wiem,że to już historia,że niczego nie da się zmienić, ale żal i rozczarowanie ich zachowaniem i obojętnością nadal boli i tkwi we mnie i jeszcze długo tak będzie.
Odezwali się INNI,koleżanki z dawnej pracy, poznałam nowych wspaniałych empatycznych ludzi.Dostaję kolejne propozycje pracy- które chętnie przyjmuję.W tym roku aż dwie - bardzo fajne i przyjazne miejsca - aż chce się jechać - choć odległości znaczne.Poznałam ludzi po tzw:,,przejściach,, i ich osobiste historie - czasami nie do uwierzenia ,ze względu na ciężar przeżyć i rozmiar ich tragedii. Są dla mnie dowodem,że człowiek jest zdolny przeżyć bardzo wiele,dać radę i jeszcze pomagać innym.Każdego dnia ludzie doświadczają dobrych i złych przeżyć.Nikt i nic tego nie zmieni...
DOBREGO ŻYCIA dla Was moje drogie,trzymam za Nas Wszystkie kciuki.Uda się ,musi się udać - bo nie ma innego wyjścia.

Moja droga Ma08, i Wy wszystkie, które chociaż samym tylko czytaniem jesteście obecne na  Naszym Forum - Kobiet po ,,przejściach,,. Rozumiem i naprawdę wiem co w Waszych sercach się dzieje - wiem bo dokładnie tak samo było ze mną....ba nadal jest mimo znacznego czasu żałoby. Mnie uratowała praca,ale dostałam ją dopiero 9 miesiąca mojej samotności.Też nie było łatwo,ktoś się przeprowadził i zwolniło się miejsce. Początkowo była to praca tymczasowa - dwumiesięczna,po wakacjach zamiast jej kontynuacji dostałam kolejnego kuksańca od życia- odwołano w ciągu krótkiego czasu dyrekcję - a nowa nie była moją osobą zainteresowana- choć znała doskonale moją sytuację życiową. O ironio- to moja koleżanka została nową szefową- która do tej pory ,,niby,,bardzo mi współczuła. Jak widzisz Ma08 - ciągle coś mnie znienacka dopadało,los pilnował,żebym za szybko nie doszła do siebie.
Znowu pojawił się płacz,znowu przyszło uczucie beznadziejności i przekonanie,że no niczego się nie nadaję. Wtedy najbardziej brakowało mi wsparcia od ludzi,dobrego słowa - czy zwyczajnie podtrzymania na duchu.
Po kilku miesiącach odezwała się poprzednia - wcześniej odwołana dyrektorka.
Pamiętała o mnie,zaproponowała pracę...udało się- nadal pracuję - choć w innym miejscu - i dobrze, bo w żaden sposób nie wiąże się z moim dotychczasowym życiem,nie powoduje smutnych wspomnień.   
Musimy być cierpliwe,wiem,że to bardzo trudne- ale czy mamy inne wyjście?
Wcześniej dzwoniłam po różnych miejscach : Hospicja,Domy Pomocy- chciałam się kimś zaopiekować - tak po ludzku,nieść codzienną pomoc. Trafiłam jednak na czas pandemii,wszyscy się bali - radzili przeczekać.
Nikt nie wiedział z nich ,że ,,przeczekanie,,żałoby - przynajmniej w moim przypadku nie jest możliwe. Ona zawsze mi towarzyszyła : dzień i noc i miałam przekonanie,że jej intensywność rośnie - a nie maleje jak to być powinno. Ma08 - 10 miesięcy to krótki czas- mało kto-( przynajmniej ja nie znam takiej osoby) daje sobie radę z emocjami,strachem i niepewnością jutra.
Wiem,że nie cieszy ani słońce,ani śpiewające ptaki czy kwitnące kwiaty...jeszcze nie,jeszcze nie teraz. Trzeba czasu- sporo czasu,aby zacząć zauważać uroki życia które nas otacza. Kuzynka ,która robi Ci takie uwagi - nie ma najmniejszego pojęcia z czym się mierzysz każdego dnia- i mieć nie będzie- dopóki nie znajdzie się w podobnej sytuacji. Jest takie powiedzenie: zdrowy - chorego nie zrozumie....
U mnie pomimo postępu i to naprawdę znacznego, uczucie tęsknoty jest nadal przeogromne. To nie mija z czasem- przynajmniej u mnie. Nadal wszystko co mam oddałabym za powrót do ,,tamtego,, wspólnego życia - ale się nie da,nikt i nic nie cofnie czasu - i dopiero kiedy to zrozumiałam - to zaczęłam akceptować nowe samotne życie. Nigdy się nie poddam, nie chcę już upadać i na nowo wracać do żywych- bo to jestem winna mężowi,ale też nigdy już nie będę tą Jolą- sprzed prawie czterech lat - szczęśliwą żoną,pewną ,że teraz tylko czeka na mnie dobre - radosne życie razem z moją największą miłością życia...Niestety już nigdy tak nie będzie i choć nikt z nas nie zna swojej przyszłości- to chciałabym od losu SPOKOJU w sercu i w duszy- tylko tyle i aż tyle. Piszcie jak potrzebujecie,dzwońcie - wspierajmy się wzajemnie każdego dnia.

Witam, zaglądam na te Nasze Forum od czasu do czasu , i też stwierdzam,że
,,umarło,,śmiercią naturalną. Może już nikt nie potrzebuje żadnej rady, wsparcia- żadnego pocieszenia. Może te kobiety,którym przyszło się zmierzyć ze
stratą ukochanych osób- są tak silne psychicznie,że same dają sobie radę ze wszystkimi problemami i nie chcą marnować swojego czasu na jakiekolwiek pisanie i dzielenie się swoimi sprawami.
Ma08 - tez nie napisałaś co u Ciebie?...U mnie początek 4 roku samotności,jest lepiej- ale nadal zdarzają się napady płaczu i krzyku.Każdego dnia jak jestem na spacerze z psem,wołam mojego męża po imieniu- już moja psia przyjaciółka się do tego przyzwyczaiła.  Nadal towarzyszy mi uczucie przeogromnej bezsilności- ale mam świadomość,że nic już tego nie zmieni. Tęsknota za moim mężem jest nie do opisania- ale zaciskam mocno zęby i idę dalej sama w tej codziennej niełatwej rzeczywistości.Podejmuję nowe wyzwania, przyjmuję nowe oferty pracy. Wtedy jestem wśród ludzi,którzy mnie akceptują i na swój sposób doceniają.
Mówią,że jestem im potrzebna i ja im wierzę- bo ich zachowanie a nie tylko słowa to potwierdza.
W tym całym nieszczęściu z jakim przyszło mi się zmierzyć- miałam szczęście,że w większości przypadków spotkałam na swej drodze ludzi
empatycznych,życzliwych i bezinteresownych. Często dają tego dowód- dzwonią,piszą i odwiedzają. Martwią się moimi problemami,sekundują jak coś się złego dzieje. Przede wszystkim są zawsze przy mnie- nie fizycznie: tu i teraz - bo tak się nie da,ale czuję każdego dnia Ich wsparcie psychiczne i mentalne. Ta Ich troska o mnie i zainteresowanie moją osobą dosłownie każdego dnia - bardzo wzrusza i daje namiastkę rodziny - której poza dziećmi i wnukami nie mam. Bardzo Ich kocham i wiem,że Oni mnie też - ale mieszkają daleko i mają swoje życie i plany z nim związane. Spotykamy się tak często jak się da - ale to nie zastąpi codziennych rodzinnych kontaktów -gdy najbliższych ma się tuż obok.Zawsze można z kimś porozmawiać,wypić poranna kawę - przytulić się jak potrzeba...tego nie mam i mieć już nie będę...Pozdrawiam serdecznie - wielu dobrych dni życzę wszystkim

U mnie też w tym miesiącu miną trzy lata, gdy mój mąż mnie opuścił. Trudny to czas. Do tej pory nie wiem, jak przetrwałam te trzy lata. Było ciężko i jest nadal. Nie umiem się cieszyć życiem w pojedynkę. Nic mnie nie cieszy. Czytając ostatni wpis na tym Forum doszłam do jednego wniosku, że nasi ..pseudoprzyjaciele'', ,,pseudoprzyjaciółki'' zawiedli, a może to my myliłyśmy się co do nich. Nie tak ich postrzegaliśmy. Przykre to.  Odejście mojego męża pokazało mi prawdziwe oblicze niektórych wtedy bliskich mi osób, teraz już nie  Mąż pewnie także nie uwierzyłby, że tak mogli się zachować. Ale cóż mogę oczekiwać od nich, jeśli rodzina męża od pogrzeby męża nie odezwała się do mnie. Teraz zapytałabym się mojego męża co ja znaczyłam w tej rodzinie i po co mnie tu sprowadził. Moja siostra i jej maż także nie okazali się lepsi. Zostawili mnie zupełnie samą. Nie obchodziło ich jak daję sobie radę.. a nie dawałam.. Każdy drobiazg stawał się dla mnie problemem. Co , którzy nie doświadczyli odejścia ukochanej osoby nie zrozumieją tego. Jeżeli ma się dzieci może jest łatwiej, moje niestety zmarły. Miałam tylko męża i on także odszedł. Wiem, że chciał żyć, niestety okrutny los stworzył inny scenariusz  Ta sytuacja sprawiła, że zmieniłam się, zauważyłam, że stronię od ludzi, bo im nie ufam. Mam dosyć ich życiowych rad. A teraz pewnie bym usłyszał, to już trzy lata, ty ciągle o tym samym. A jak zapomnieć o kimś, kto był dla ciebie cały światem. Po tych prawie trzech latach mogę powiedzieć, że nigdy nie pogodzę się z odejściem mojego męża. Nie ma na to mojej zgody. Mieliśmy razem cieszyć się moją emeryturą, mąż już był na emeryturze. Nie tak miało być... Mam również ogromny żal do ludzi, za brak empatii z ich strony. Jeśli nie przeżyłeś odejścia bliskiej ci osoby to nie komentuj i nie oceniaj czyjegoś życia, bonie masz pojęcia, jak trudno jest żyć ... Dlaczego my ludzie często jesteśmy tak mało empatyczni... Takie refleksje po trzech latach mojej samotnej wędrówki przez życie.