Śmierć męża - jak sobie poradzić? - Netkobiety.pl

Witaj Aniu,przykro bardzo nam wszystkim z powodu śmierci ukochanego przez Ciebie człowieka. Był wyjątkowo odważny,pomagał tak ,,namacalnie,,fizycznie - nie wystarczył sam udział w różnego typu zbiórkach- chciał sam te dary przekazać - bo wiedział jak ważne jest każde dobre słowo,każdy dobry gest dla tych ludzi - nagle znalezionych bez swej woli w sytuacjach zagrażających życiu.To nie film - to smutna rzeczywistość,to bolesna prawda.
Wiele czasu minie,zanim dojdzie do ukojenia,choć częściowego Twojego bólu i rozpaczy.Tu nikt i nic nie jest w stanie pomóc w przyspieszeniu tego faktu.
My mamy już ten początkowy etap za sobą: niedowierzanie,niezgody,buntu...
Z nikim niczego nie można wynegocjować: ostatniego przytulenia się ,trzymania za rękę czy powiedzenia: kocham...jesteś dla mnie wszystkim...wszystkim co najlepsze mnie mogło w tym moim życiu spotkać....
Pisz,dziel się emocjami - każda przelana na słowa smutna myśl,negatywna emocja -pomoże Ci w wyrażeniu swoich uczuć,a przede wszystkim będziesz mieć pewność,że nie jesteś w tym wszystkim sama.Pozdrawiam

Witaj Aniu, jestem z Tobą całym sercem. Bardzo trudny czas przed Tobą. Zawalił się dla Ciebie cały świat, jak dla nas. Wiem co czujesz, jak ból rozrywa serce, jak rozpacz nie pozwala żyć. Ja przez pierwsze dni, tygodnie nie żyłam, wyłam z rozpaczy, chciałam następnego dnia się nie obudzić. I te pierwsze dni, tygodnie, miesiące wcale nie były najgorsze, świadomość wypierała to co się stało. Ciągle sobie zadawałam pytanie, jak przetrwać kolejną godzinę, kolejny dzień, jak żyć dalej bez ukochanego Męża, mojej miłości, mojego życia. Nadal sobie to pytanie zadaję, a w tym miesiącu minie 1,5 roku.
Mnie bardzo, już to pisałam wielokrotnie, pomogło to forum, byłam otoczona rodziną, przyjaciółkami, ale to tu znalazłam największe zrozumienie i siłę do walki o dalsze życie. Gdyby nie dziewczyny, Jola, Aniczka, Baśka, Kolia, Misiulka, Maadlen i wiele innych, które pisały o swoich uczuciach, o swojej rozpaczy, nie przetrwałabym tych najgorszych chwil. Pisałam o każdej porze, kiedy już nie dawałam rady i zawsze znalazłam tu wsparcie. Do tej pory otrzymuję.
Tak, jak piszesz ból jest nie do opisania, nikt nie wiem tego co czujesz, kto nie stracił, my wiemy. Przeszłyśmy to samo.
Czytaj, pisz, dziel się emocjami, zawsze znajdziesz tu pomoc. I tak, jak napisała Jola, nie jesteś w tym sama.
Jesteśmy z Tobą. Przytulam.

Aniu! Jeszcze długo, długo nic nie zastąpi tej przerażającej pustki… My z moim mężem przeżyliśmy wspólnie prawie 35 lat, ta miłość mnie ukształtowała jako kobietę, jako człowieka, żonę i matkę. Tylko dzięki Niemu jestem dziś tym, kim jestem. Znam doskonale to porozumienie dusz, serc i myśli, o którym wspominasz. To chyba coś najpiękniejszego, co może nam się w życiu przydarzyć. Jeśli już będziesz w stanie, pielęgnuj te wspomnienia, bo one dają siłę na przyszłość… Ale nie od razu. Żałoba to niesłychanie długi i trudny proces. Jak wciąż nam powtarza Jolam – nie ma drogi na skróty. I rzeczywiście nie ma… To walka o każdy dzień, żeby przetrwać i żmudnie, krok po kroku iść dalej. Jeśli czytałaś nasze historie, wiesz, co przeżywałyśmy i z jaką intensywnością. Wróć do tych pierwszych naszych wpisów, one Ci pomogą zrozumieć kłębiące się w Tobie uczucia. Żadna z nas  ich nie opisze już teraz z taką autentycznością, jak wtedy, bo czas przyzwyczaja do bólu i sprawia, że powolutku otwieramy się na świat. A ta przerażająca pustka i niewyobrażalna wprost tęsknota pewnie  pozostaną już w nas na zawsze. Jednak mimo to podnosimy się z kolan, wychodzimy z czarnego tunelu, lecz to wszystko okupione jest niezwykle ciężką pracą nad sobą. Piękne i mądre słowa napisał Ci Olech, choć jeszcze sporo czasu  upłynie, zanim to zacznie działać.
Jestem z Tobą całym sercem. Spróbuj zasnąć… to przynosi ulgę, choć na krótki czas. Pozdrawiam gorąco

Przepraszam Dziewczęta. Miałam jakieś problemy techniczne i, podobnie jak Ikaria, wysłałam tekst 2 razy. Wybaczcie

Aniu Droga ! Zapewne o intensywności bólu i tęsknoty decyduje " pokrewieństwo dusz " , miłość i tak naprawdę to nie ma znaczenia czy było się z kimś bardzo długo ,czy w miarę krótko .....Mój zwiazek trwał zaledwie 19 lat małżeństwa i też chciałam razem z męzem doczekać późnej starości ....Dzisiaj mija akurat już 7,5 roku od śmierci męża ale nie ma dnia ,żebym o nim nie myślała .....bo tak zwykle jest jak się kogoś kochało.... Jestem już w innym punkcie swego życia niż Ty ale doskonale rozumiem Twoje rozdarcie , melancholię ,ból , łzy , niemoc i rozdzierającą tęsknotę .....Każda z nas tu piszących doskonale wie co czujesz .....Zaraz po śmierci męża słuchałam jego ulubionej muzyki , pisałam wiersze czy wtulałam się w jego ubrania i ryczałam jak bóbr ....Tak jak piszą dziewczyny - żałoby nie da się przejść na skróty  , trzeba przerobić każdy jej etap ! Dobrze,że masz przy sobie bliskie Ci osoby , pracę , przyajciół to jest bardzo ważne ,żeby się totalnie nie rozsypać na kawałki ....Twój Marek zostawił Ci piękne wskazówki na dalszą Twoją samotną drogę , trzymaj się tego ! On z Góry będzie Ci na pewno w tym pomagał i wspierał ....  Teraz muszisz być dzielna i bardzo cierpliwa , bo niestety potrzeba dużo czasu . łez , upadów i siły psychicznej ,żeby chociażby "ułaskawić" swoją żałobę ...Ale uwierz mi jest to możliwe ....A Ty Droga Aniu będziesz na pewno taką dzielną Bohaterką jak Twój Marek i dasz radę ! Życzę Ci tego z całego serca ! Przytulam do seducha najmocniej jak potrafię

Droga Aniu ! Tulę do serducha , Wiem ,że u Ciebie jest jedna wielka krwawiąca rana i potrzeba jeszcze całe morze czasu aby było ciut lepiej ......Masz w sobie bardzo bolesne , skrajne emocje , które Tobą targają i czujesz się ,ze życie twoje legło w gruzach ....Tak jak ktoś Ci madrze powiedział te wszystkie wspólne zdjęcia i smsy będą Twoją siłą ale dopiero za jakiś czas ....Ta okrutna wojna na Ukrainie niesie olbrzymie spustoszenie i niewyobrażalne ludzkie tragedie dlatego podwójnie chylę czola przed takimi heroicznymi ludźmi jak Twój Ukochany .....Aniu ! wylewaj swoje emocje .....Wiem ,że żadne słowa na chwilę obecną nie ukoją twojego żalu .....Wspieram wirtualnie , rozumiem , mocno przytulam

Witaj Aniu,witajcie moje drogie...Ciężko się czyta tak piękne słowa jakie Ci przekazał Olech,i słowa piosenek przytoczonych przez Ciebie Aniu.
Ciężko się czyta? -bo to słowa,które powinnaś nadal słyszeć w realu od Twojego Bohatera,a nie powinny być tylko wspomnieniem  Waszych dobrych i radosnych chwil. To zadziwiające jest,że dobrzy ludzie tak szybko od nas odchodzą i pozostaje  po nich rozpacz,bezradność i bezsilność tak wielka,że nikt i nic nie jest w stanie ukoić naszego cierpienia.Tylko czas i przyjazne nam osoby - dają w perspektywie jakiś cień nadziei,że oswoimy się po części z naszą samotnością,co nie oznacza jej akceptacji. U mnie w sierpniu upłynie 3 rok samotnego życia,a nie ma praktycznie dnia ,żebym nie płakała i nie wspominała tego co już było....a nie wróci więcej.I choć rozum mówi...odpuść i tak już niczego nie zmienisz,to serce wciąż daje znać o sobie i nie pozwala choć na moment na złapanie głębszego spokojniejszego oddechu.
Ja wciąż zadaje sobie pytanie,jak to możliwe,że już trzy lata żyję w całkowitej samotności- miotając się na wszystkie możliwe strony- jakby wciąż nie dowierzając, że tak już  będzie do końca moich dni...Żyję nadal w przeogromnym chaosie emocjonalnym,zadaję sobie masę pytań,szukam na nie odpowiedzi - i wciąż ponoszę klęskę. ,,Dlaczego,,- ,,a może gdyby...,, a może gdybym pomyślała..,, - ,,a może mogłam przewidzieć?..,,...i....
Nigdy już nie zaznam wewnętrznego spokoju - takiego jak w czasie wspólnego naszego życia,straciłam poczucie bezpieczeństwa- i nikt już tego nie zmieni - ale nadal idę przez życie,walcząc o każdy następny dzień - bo życie jest tego warte,bo życie jest piękne....bo On - mój mąż by tego chciał.Mnie się nie udało- to tobie musi się udać- zawalcz za nas,wyobraź sobie ,że stoję tuż za tobą,że nigdy tak do końca cię nie opuściłem...zrób to dla mnie - proszę chociaż spróbuj- tak by POWIEDZIAŁ...i tej myśli się bardzo kurczowo trzymam każdego dnia cokolwiek robię i gdziekolwiek jestem. Żeby pójść dalej trzeba wstać...często z kolan,albo się podnieść jak się upadło pod ciosem i ciężarem naszej tragedii,ale nie można się poddać - Ci Nasi Bohaterowie by tego nie chcieli.

Jolu, Basiu...tak, on w swoim sercu mógł pomieścić cały świat. Ciągle się spóźniał, bo jak zobaczył samochód rozkraczony na poboczu, to musiał się zatrzymać by pomóc, pogadać, pomóc odholować. Płacenie na stacji benzynowej...z kasjerem się zaprzyjaźniał opowiadając o swoich doświadczeniach i wymieniając numerami telefonów. Wszędzie lubiany bo gaduła i dusza człowiek.
Miesiąc i tydzień po śmierci mój organizm mnie zawodzi...włącza się panika, stany lękowe, nerwobóle, trzęsienie rąk, szczękanie zębami ze strachu...płaczliwość w każdej sytuacji...ja zawsze taka silna psychicznie byłam! Nic mnie nie było w stanie złamać a bywało różnie. Ale też wcześniej nie straciłam drugiej połówki, partnera, który był oparciem, miłością życia, kimś na myśl o kim robiło się ciepło na serduchu, że po prostu..był...
Jutro dzwonię. by umówić się do psychiatry...mój stan zaczyna zawodzić w pracy...

Witam, Mam nadzieję Aniu,że wizyta i kontakt z osobą ,która profesjonalnie zajmuje się pomaganiem innym w żałobie - przyniosła choć odrobinę ulgi i spełniła twoje oczekiwania.
Tak naprawdę,to tylko my same - musimy tak to wszystko poukładać na nowo w naszych głowach,żeby nie zwariować z rozpaczy i nie dać się pogrążyć całkowicie cierpieniu i nie wpaść w ciemny mrok.Stamtąd - samodzielnie wyjść jest niezwykle ciężko,i nie każdemu się to udaje.
Ja po tych prawie trzech latach żałoby,widzę ,że w koło mnie i kobiet z tego Forum dużo zmian nastąpiło. Z pewnością - wiek tych kobiet i opieka nad nimi ich bliskich wpłynęła w dużym stopniu na to ,na jakim etapie życia się teraz znajdują i co się z nimi dzieje. Przestały pisać : Madlen,zzielona,Aloes....
to znak,że już nie potrzebują wsparcia psychicznego - przynajmniej od nas.
Kiedyś jedna z kobiet tu piszących/do niedawna/ powiedziała mi,że dla niej nadszedł już taki czas,że te wpisy i porady które tu są zamieszczane- tylko ją dodatkowo traumatyzują - przypominają o najgorszym czasie w jej życiu- a ona już czuje się gotowa iść dalej,nie oglądając się za siebie. Chce jak najszybciej zapomnieć o nieprzespanych nocach,o olbrzymim bólu i cierpieniu.
Tego chyba powinnam Ci życzyć - jak najszybszego powrotu do NORMALNOŚCI....Dla mnie to jeszcze bardzo odległe lata świetlne,ale innym to się już udało- przynajmniej po części.Rozpoczęły nowe etapy w swoim życiu,ruszyły do ludzi,ruszyły w świat,postawiły na nowe...na dotąd nieznane. Tym bardziej trzeba podziękować:Aniczce,Venles,Misiulce,Baśce ,Ikarii - że
nadal piszą i wspierają inne w tym i mnie,mimo swoich codziennych zajęć i obowiązków życiowych.Być może ,z żałobą jest tak - jak z nauką w szkole.
Jak bardzo się postarasz i przykładasz  do niej - szybciej osiągniesz jakieś wyniki,niż ci którzy próbują- ale z mizernym skutkiem.Z drugiej strony fachowcy od wszelkiego smutku mówią,że żałoby nie da się obejść na skróty,nie należy niczego przyspieszać....zobaczymy- przynajmniej ja zobaczę  co dalej w moim przypadku się wydarzy.Jak będzie istniało jeszcze to Forum - napiszę i podzielę się wieściami.Aniu,odezwij się i napisz co u Ciebie,pamiętaj,że trzymam kciuki- i nie tylko ja.

Witajcie. U mnie minął rok w lutym.. nie mam pojęcia jak i kiedy to się stało.. rok.. nie ma ze mną mojego ukochanego. Czekałam na niego w domu, aż wróci z pracy, mieliśmy jechać na narty, już nas spakowałam. Nie odbierał telefonu, nie odpisywał.. ten dzień mam dokładnie przed oczami. Kolejnych nie pamiętam. Każdy dzień jest taki sam. Czekam na niego, awansowałam w pracy, znalazłam dodatkową pracę.. ale to wszystko jest dla mnie bez znaczenia, jak Go nie ma. wiem, że byłby dumny, na pewno wszystkim o tym awansie on opowiedział, nie ja. Jak dalej ma wyglądać to życie? Puste, samotne, z tęsknotą, z bólem, z cierpieniem..?

Dzień dobry, Od roku przeglądam to Forum. Dopiero dzisiaj zdecydowałam się napisać. Do tej pory tylko czytałam. wpisy i płakałam. 29.08. 2021 r. zmarł mój jedyny przyjaciel, który zawsze dbał o mnie, mój mąż. Razem wiele przeszliśmy, niezrozumienie i zawiść naszych rodzin, a najgorsze co nam się przytrafiło to śmierć naszych dzieci. Nikt z naszych rodzin nie udzielił nam wsparcia. Mąż miał czworo rodzeństwa i rodziców, ja tylko ojca i siostrę. Na nikogo z nich nie mogliśmy liczyć. Ze stratą zmagaliśmy się sami. Raz było lepiej raz gorzej, ale byliśmy razem. Teraz ze stratą męża zmagam się zupełnie sama. Od pogrzebu męża nikt z jego rodziny nie odezwał się do mnie. nie zadzwonił i nie zapytał, jak się czuję. Nie zdziwiło mnie to , zawsze powtarzałam mężowi, że to egoiści i bałam się tego dnia gdy zostanę sama. Moja siostra i jej mąż, którzy mieszkają 300 km ode mnie także nie potrafili zrozumieć, w jakiej znalazłam się sytuacji. Mieszkam w obcym mieście. Nie mam tu żadnej rodziny, jest tylko rodzina męża. W piątek był pogrzeb męża, a siostra zaraz w sobotę wyjechała. Nie ma dzieci, nie pracuje, mogłaby zostać, jednak gotowanie obiadów dla męża było ważniejsze. Usłyszałam tylko, że męża nie ma i mam to zaakceptować tylko jak. Gdy dzwoniła i prosiła, żeby na trochę do mnie przyjechał, usłyszałam, że ich wykończę. W końcu powiedziałam jej, że nigdy mi nie pomogła i teraz także. Ona nigdy nie lubiła mojego męża, zawsze była zazdrosna o wszystko. A mamy po 55+lat. Jej mąż także dba tylko o swoją rodzinę. W końcu przestali się odzywać. Po 11 miesiącach po śmierci męża zdecydowałam się pojechać. Pierwszy przyjazd do nich przebiegł normalnie. Gdy pojechałam po miesiącu czułam się tam źle. Moja siostra nie mogła znieść, że mówię o mężu, oszczędzała na wszystkim, oskarżyła mnie nawet o kradzież, bo nie mogła czegoś znaleźć. Przeszukała nawet moja walizkę. Jedyną osoba, która mnie tam rozumiała, był siostry teściowa, o która moja siostra była zazdrosna, że często rozmawiamy, ponieważ ona jej nie znosi. Uciekam stamtąd, ponieważ siostra wywołała awanturę, krzycząc, że gdy będę ,,zdychać'' to i tak mi nie pomoże. Taką pomoc otrzymałam od mojej rodzonej już 57 letniej siostry. Drugie Święta ponownie spędziłam samotnie. Przed pierwszymi i drugimi Świętami siostra nawet nie zadzwoniła, aby spytać jak je spędzę. Dzwonił tylko jej teściowa. Gdy wysłałam w tym roku 2.01. 2023 r. życzenia i drobny prezent z okazji 80. urodzin dla teściowej siostry, ponownie się zaczęło. Siostra nagrywała się na pocztę, obrażając mnie i pytając, jak żyję w nowy roku, czy wyszłam już za maż, wiedząc, że nie mogę sobie poradzić ze śmiercią męża. Mam ogromny żal, dlaczego mnie to spotkało. Jak jedyny bliski człowiek może tak ranić. Gdy wysłałam to nagranie jej mężowi, usłyszałam, że przecież mnie nie ,,wyzywała;;, jak to określił. Teraz na początku lutego napisał, że mam się odezwać, po co ... żeby mnie ponownie ranić. Moi pseudo przyjaciółki także pokazały do czego są zdolne. Żałuje, że wpuszczałam je do mojego domu. Nic od nich nie otrzymałam, tylko ,,dobre rady'', jak mam żyć bez męża. Oto niektóre z nich; przygarnij psa lub kota, wyjeżdżaj na wycieczki, jedź do sanatorium, udzielaj korepetycji, chodź z nam do kawiarni restauracji i wiele innych. A mnie to nie było potrzebne. Gdy przychodziły to był tylko śmiech z ich strony i gwar, a mnie to denerwowało. Nikt nigdy nie zaproponował, abym przyszła do nich lub ktoś zaprosił mnie na spacer. One miały mężów, dzieci, planowały coś, a ja byłam sama. Potrzebowałam ciszy i zrozumienia, a nie kawiarni i gwaru. Jeszcze sytuacja z siostrą nie wpływała na mnie pozytywnie. Odsunęłam się. Miałam dosyć tego gwaru i ich recept na moje życie. Po czasie usłyszałam, że jestem kłótliwa, że mam trudny charakter, że chciały mi pomóc, a ja pomoc odrzuciłam. Uważali, że ja jestem dla nich problemem. Ja nie prosiłam o to, żeby ktoś przychodził. Jeżeli koś się decyduje to musi mieć świadomość, ze takiej osobie jest bardzo trudno zacząć żyć od nowa. A ja chciałam, żeby ktoś mnie wysłuchał, jak jest mi źle po śmierci męża. Przychodziły, a potem opowiadały, że jestem monotematyczna. A o czym miałam mówić. Mój maż był dla mnie najważniejszy. Tak wygląda zrozumienie dla osoby w żałobie przez bliskich i obcych. Pomoc okazali mi postronni ludzie, teraz ma dwie osoby, które starają się mnie zrozumieć. Też przeszły wiele i może to nas zbliżyło. Wiem, że czasami mają pewnie już dosyć słuchania moich żali.  Mają swoje rodziny, także problemy, a ja ciągle smutek i płacz. Ale nie potrafię zupełnie cieszyć się z tego, że żyję. Chciałabym, aby moja siostra i jej maż okazali mi wsparcie, czy to jest możliwe... Moja siostra uważa, że te dwie osoby są dla mnie siostrami, a nie ona. A gdzie był siostra p śmierci mojego męża... To one dzwoniły, przychodziły, przynosiły obiad, a moja siostra zawsze była czymś zajęta, telefon był dla niej problemem, to obiad gotował, pieliła w ogródku, drewno układała... przez prawie 18 miesięcy nie znalazła tygodnia, aby przyjechać na parę dni do mnie... I teraz ma do mnie ogromne pretensje... A ja po prostu sobie nie radzę. Mam 59 lat, jestem na emeryturze i czuje się bardzo źle. Nie daję rady. Minęło 20 miesięcy od śmierci mojego męża, a u mnie nic lepiej. Dzień zaczynam płaczem i kończę płaczem. Chcieliśmy się zestarzeć razem , niestety zostałam sama. Czasami chciałabym, abym to ja była na miejscu męża. On by sobie poradził, ja nie daję rady. Ta samotność mnie wykańcza. Chciałabym, aby moja siostra zrozumiała, że jest mi naprawdę źle. Tak bardzo mi brakuje rodziny, a przede wszystkim mojego kochanego męża. Mieliśmy tylko siebie. Jak żyć dalej...

Witajcie Dziewczyny ! Bardzo przykro ,że dołączyły kolejne osamotnione kobiety ......Ale to także dowód na to ,że szukają tu wsparcia i zrozumienia .......
Droga Mario ! Tulę do serducha z wszystkich sił , bo przeszłaś wiele w życiu ( strata dzieci ) a teraz zostałaś zupełnie sama ..... Najgorzej boli gdy nie dostajemy pomocy jakiej oczekujemy od najbliższych osób (Twoja Siostra ) Ale niestety tak to jest ,że osoby ,których nie dotknęła bezpośrednio śmierć najbliższej osoby po prostu nie czują tego tematu i nie rozumieją .....Piszesz ,że w końcu znalazłaś zupełnie obce Ci osoby , które w miarę próbują Ci pomóc ! To bardzo dobrze tego się trzymaj ! W życiu bardzo często się zdarza , że osoby spoza rodziny potrafią wesprzeć i okazać empatię ! Jesteśmy w podobnym wieku ja mam 56 lat , jeszcze jestem aktywna zawodowa i posiadam już 7,5 letni staż wdowi ! Jeśli masz taką potrzebę napisz do mnie prywatnie ! Ściskam mocno i dużo sił Ci posyłam :)
Droga Hanulik ! Również ściskam mocno , wspieram i rozumiem , pisz tutaj wylewaj emocje ....długa droga przed Tobą ale mocno wierzę w to,że małymi kroczkami będziesz szła do przodu ....
Pozdrawiam wszystkie dziewczyny piszące , czytające , wspierające :)

Witam,
Nigdy nie pomyślałabym,że będę tutaj pisać...
Trzy tygodnie  temu odszedł mój ukochany mąż.Odszedł nagle,niespodziewanie w wieku 44 lat.Dla mnie świat się zatrzymał.Nie istnieje.
Był moją miłościà.Zawsze ale to zawsze mogłam na Niego liczyć.Nigdy mnie nie zawiódł.Byliśmy jak dwie połówki jabłka.Spędziliśmy razem 16 lat.Nigdy się nie rozstawaliśmy.Szesnaście lat i każda noc razem.Nie było dnia i nocy oddzielnej.
Był mężczyzną jakich już nie ma.Bez okazji kupował kwiaty,rano świeże bułeczki...Masował stopy kiedy mnie bolały...
Nie mogè sobie poradzić.Wciàź patrzę na telefon kiedy zadzwoni.Codziennie patrzę w okno czy wraca z pracy.
Każdemu zawsze pomagał...Był wspaniały.Nie wiem czy jest sens żyć...-różne mam myśli....

Trochę dziwne te rady. Wiele z nas właśnie straciło sens życia, nie wiadomo na jak długo, ale teraz nie potrafią iść do przodu. Dla nas świat się rozpadł na milion kawałków, a dla innych świat się nawet nie zatrzymał. Czujemy się samotne, bezradne, niezrozumiane i dlatego tu piszemy. Czy Ci którzy odeszli chcieliby tego... Nie wiem. W końcu każdy lepiej czy gorzej będzie musiał sobie poradzić i iść do przodu, ale to będzie kiedyś... Dziś piszemy bo nie umiemy sobie poradzić, bo wiemy, że zrozumie nas tylko ten kto stracił. Pozdrawiam

Witajcie Dziewczyny!
Mój Mąż odszedł 1,5 roku temu. Też wszyscy oczekują, że już w końcu przestanę mówić o moim żalu, bólu, o tym że płaczę codziennie, że tęsknię, że czuję się samotna, w ich oczach widzę pytanie ile można?. Staram się nie marudzić, nie chcę ciągle ich obciążać moim smutkiem, ale czasami muszę powiedzieć o moich uczuciach. Nie chcę udawać, że wróciłam do normalnego życia. Do takiego nigdy już nie wrócę.
Nie potrafię się cieszyć, jak kiedyś i nigdy już nie będę tą roześmianą, pełną energii, zwariowaną "dziewczyną" i wkurza mnie, kiedy jestem smutna, a ktoś mnie pyta czy coś się stało, mam ochotę krzyknąć, tak stało się, nie ma przy mnie mojego ukochanego R. Większość jakby o tym zapomniała. Nie winię ich za to, nikt kto nie stracił, tego nie zrozumie, ale też nie chce mi się udawać, że JUŻ jest dobrze, bo nie jest i i nigdy już nie będzie, ale widzę, że to już wiele osób drażni i zaczynają zmieniać temat, kiedy o swoich prawdziwych uczuciach mówię. Tylko dwie osoby, no może trzy, z najbliższego otoczenia wysłuchują mnie cierpliwie. I nie dziwią się, tylko rozumieją, że JESZCZE cierpię. Moim "marzeniem"  jest uzyskać spokój, nie tęsknić na każdym kroku tak boleśnie i cieszyć się z małych rzeczy. I to pomału mi się udaje, zaczynają mnie cieszyć kwitnące bzy, kwiaty i śpiewające ptaki, ale też to przynosi ból, że ta mała radość jest w samotności, że mój R. już tego nie widzi, chcę się cieszyć razem z Nim. Opowiadam więc, co posadziłam w ogródku, że przycięłam krzaki, tak jak zawsze On to robił. Przynosi małą ulgę. W ubiegłym roku budząca się do życia wiosna mnie bardzo drażniła, śpiewu ptaków nienawidziłam, nienawidziłam słońca, wolałam deszcz i ciemność, wtedy łatwiej zaszyć się w kołdrę i płakać, aż do zaśnięcia. Tej wiosny już dostrzegam pomału jej uroki.

Maria, mój M. odszedł też w 2021, ja miałam to szczęście, że przy mnie była moja siostra i najbliższa rodzina. Mogłam być u nich tak długo, ile potrzebowałam.
Ale nie zawsze tak jest, że rodzina nam pomoże, chociaż takie są nasze oczekiwania, czasami, a może nawet częściej to "obcy" ludzie dadzą nam więcej wsparcia niż osoby, od których byśmy oczekiwały, że nam pomogą. Najważniejsze żeby był ktoś, kto jest z nami i w odpowiednim momencie podał wtedy dłoń. I że jest później, kiedy tego potrzebujemy.
Twoje koleżanki nie chciały źle, chciały pomóc, im się wydaje że wyjście  "do ludzi", do kina, kawiarni, czy jakiś wyjazd to jest dla nas lekarstwo. A my potrzebujemy gadać o naszych Mężach, o bólu, płaczu, a ostanie czego nam potrzeba to gwar i śmiech. One tego nie wiedzą, bo skąd?
Mnie kontakty z koleżankami bardzo pomagały i pomagają, na początku tylko z przyjaciółką mogłam spędzać czas, pomału poszerzam grono, ale wciąż tylko "babskie" towarzystwo.
Pogadaj z siostrą, jeżeli Ci zależy na kontaktach, na spokojnie, bez emocji, niewyjaśnione żale tylko narastają.
Powtórzę za Aniczką, piszcie Dziewczyny o swoich bólach i emocjach, to miejsce jest niezwykłe. Ja to najlepiej wiem.
Przytulam Was :-)

Witajcie wszystkie piszące tu po raz pierwszy Dziewczęta! To niesłychana odwaga, że zdecydowałyście się na ten krok, szczególnie Ty Ma08. Mnie takie wyjście ze skorupy zajęło półtora roku. Napisałam, kiedy najtrudniejszy okres miałam właściwie za sobą – tak wtedy myślałam. Nic bardziej mylnego. Żałoba to nie jest jednolity proces z wyraźnymi  etapami, które trzeba pokonać jak kolejne poziomy komputerowej gry – to nieustanna, codzienna walka o przetrwanie, chwytanie się wszystkiego, co przynosi choć odrobinę ulgi. Dla mnie to Forum okazało się kołem ratunkowym, pozwoliło mi pokonywać wciąż powracające tsunami uczuć, emocji, depresji. Dzięki Jolam, Ikarii , Aniczce, Kolii, Misiulce, a także kobietom piszącym wcześniej, zrozumiałam, że  nie jestem na świecie sama z moim niewyobrażalnym bólem, że jest nas więcej i … wciąż przybywa. Odkryłam też, że targająca mną rozpacz, niechęć do ludzi, spotkań,  gwaru, a nawet pragnienie śmierci, są całkowicie naturalnymi emocjami, to po prostu nienazwane przez psychologów kolejne etapy żałoby. Nie dajcie sobie wmówić przez otoczenie, że już czas zapomnieć – nie zapomnicie nigdy i … nie będziecie chciały zapomnieć, nie pozwólcie, aby Wam wytykano, że jesteście monotematyczne – już zawsze takie będziemy, tylko spróbujcie opowiadać o tym, co Wam w duszy gra, właściwym osobom. Wtedy poczujecie ulgę, ukojenie i spokój, a nie obawę i ciągły stres, że jesteście inne, niezupełnie normalne. NIE JESTEŚCIE! Jedyne co nas wyróżnia, to krwawiące serce, a na to nie ma lekarstwa. Dlatego nie pozwólcie nikomu na rady, jak macie żyć. Macie żyć po swojemu, powoli oswajać ból, rozpacz i tęsknotę. Zapewniam Was, że przyjdzie taki moment, kiedy będzie lżej, ale to nie stanie się nagle, z dnia na dzień. Na to potrzeba wiele czasu i łez… Nic się nie da przyspieszyć. Mnie po ponad 3 latach jest lżej, choć nie lekko. Zresztą lekko chyba nie będzie nigdy. Myślę, kochane, że teraz najlepiej pomożecie sobie wzajemnie : Ma08, Anna Le, Hanulik, Maria, GaMa – jesteście na podobnym etapie żałoby. My to już „weteranki”. Nie ma w nas tego początkowego buntu i żaru, pomału wciąga nas wir życia i coraz częściej pozwala na głębszy oddech. Mam nadzieję, że Wy też dojdziecie do tego etapu…
Pozdrawiam Was gorąco

Witam musisz walczyć wiem że smierć człowieka bliskiego jest dramatem sama odebrałam telefon że mój brat się powiesił rok temu.Zostawił żonę i 4 dzieci.
Patrzac na nich wiem ze sie z tym nigdy nie pogodza patrzac sama na siebie jako siostra wiem ze zycie juz nie bedzie nigdy takie samo.Moge być tu zhejtiwana ale ja od początku jego śmierci szukałam pomocy w medium i tp aby się coś dowiedzieć też liczyłam na jakieś sny jedyny sen tz nim to jak płakał ze go tu nie ma i nie może z nami być.
Wspólczuje pani z calego serca ale mam nadzieje ze nasze słowa dodadzą chociaż pani otuchy.
Jedno jest pewne musi pani się podnieść po śmierci męża ma pani kochajacego synka.Powodzenia przepraszam za błedy ale tel mi szwankuje zjada literki.

Kochane dziewczyny, bardzo dziękuję za wasze wpisy. Nie piszę dużo. Zgadzam się z waszymi wypowiedziami. Jest nam bardzo ciężko, a ludzie żądają od nas, abyśmy żyły normalnie, bo czas żałoby minął. A jak żyć, kiedy  ciągle każdego dnia wstajesz i myślisz, co byście dzisiaj razem robili. I ogarnia Cię ogromny ból, żal, że wokół Ciebie tylko ludzie, którzy udzielają rad, żeby żyć, ale nie powiedzą jak... Ja bardzo dobrze czuję się w swoim mieszkaniu, chciałabym cieszyć się budzącą się do życia przyrodą. Nie potrafię. Każą mi wychodzić, ale dokąd samej... Samotne kijki mnie nie cieszą ... rower także, a tak lubiliśmy z mężem spacerować i jeździć na rowerze. A gdzie pójść samej... Ciągle tylko słyszę, że siedzę w domu i rozpamiętuję... Tak robię to, bo mieliśmy cieszyć się byciem we dwoje na emeryturze! I co zostałam sama. Kochane rodziców już nie mam, a siostra.. Nie wiem, jak mogłabym sprawić, żeby zrozumiała moją sytuację. To nie jest tak pierwsza sytuacja, te relacje zawsze były trudne, siostra zawsze patrzyła na siebie. Sądziłam, że w nowej sytuacji zmieni się... Niestety mój drugi pobyt u niej doprowadził do tego, że liczyła, ile wzrośnie prąd, woda i ile na mnie wydała na inne rzeczy, to przykre, dlatego boję się po prostu do niej odezwać. Mam im płacić za mój pobyt...  Czekać co znowu zrobię nie tak, aby ponownie miała do mnie pretensje. Nie rozumiem tego. A z drugiej strony bardzo mi jej brakuje.

Hanulik, dziękuję za ciepłe słowa. Doskonale Cię rozumiem. Ja nie wyobrażam sobie dalej mojego życia. Mam 59 lat a czuję się jakbym miała 100 lat. Nie mam ochoty na nic. zazdroszczę ludziom, którzy mają wokół siebie chociaż jedną osobę z rodziny. Ja jestem sama i czuję się jak ktoś bezwartościowy. Sama nie wiem, co się ze mną stało. Byłam nauczycielem, więc zawsze starałam się pomagać innym, a teraz sama nie umiem pomóc sobie. Ciągle tylko płacz. Jestem czasami bardzo zła na mojego męża, że mnie tak zostawił. Wiem, że nie chciał, ale jednak nie ma GO. Mieliśmy się razem zestarzeć. Oboje czekaliśmy na moją emeryturę i co... Jak mam się cieszyć z tego smutnego życia.

Dziękuję za słowa wsparcia.
Aniczko na tym etapie dla mnie nic nie jest pomocne.Mam bardzo duże wsparcie od rodziców,siostry ale ja tej pomocy nie chcę...Cały czas chcę być sama.Boję się wychodzić na zwykły spacer z psem.Tak OGROMNIE tęsknię i nie umiem sobie z tym poradzić.Mam ostatnio myśli,że lepiej by było dołączyć do Niego.Wącham Jego koszule,oglądam filmiki...Gdyby nie dziecko....tylko dla niej muszę żyć,przecież nie zostawię jej samej.Boję się,że tracę powoli zmysły.Od miesiąca nie śpię,schudłam 10 kg...
Tak bardzo mi Jego brakuje.
Codziennie się modlę,rozmawiam z Nim ale On chyba nie słyszy...Nawet mnie  nie odwiedza w snach.Niby mi się śni ja wiem,że to On ale nie widzę jego twarzy.
Nie wiem co robić...Przepraszam,że tak piszę ale nie potrafię o tym rozmawiać.
Każdy pociesza mówi,że muszę być silna dla córki...Tylko czy ktoś wie jakie emocje mną targają?Najłatwiej jest pocieszyć ale najtrudniej zrozumieć...

Witam Moje Drogie,ciężko się czyta Wasze słowa,łezka się wciąż kręci....
Jak byłam na Waszym miejscu i zaczynałam pisać na Forum - oczekiwałam zrozumienia, ale i też rad- jak żyć? co zrobić ,żeby mniej bolała nagła samotność ? jak znaleźć w sobie siłę, żeby wstać i przeżyć kolejny smutny i bolesny dzień. Ja jak Hania -zaraz po pogrzebie męża wróciłam zupełnie sama do pustego - nowego domu - naszego gniazdka na stare lata do którego jeszcze do końca się nie zdążyliśmy przeprowadzić.... Jak pisze Maria: też mieliśmy z mężem się wspólnie starzeć...
Zostałam tylko ja - nagle,nie wiedzieć czemu los wybrał wśród tylu ludzi na świecie właśnie mnie?  Wcześniej już pozabierał mi  WSZYSTKICH najbliższych których kochałam,więc dlaczego jeszcze i męża ?. Znaliśmy się 48 lat,małżeństwem byliśmy...39,już planowaliśmy naszą 40 rocznicę ślubu...właśnie w tym nowym domu- z dala od miastowego zgiełku,od tłumów ludzi. Oboje mogliśmy jeszcze pracować,ale to ON postanowił,że już dosyć .
że to już czas tylko dla NAS, dla wspólnym cieszeniem się życiem. Książki,podróże - które uwielbiał,wspólny czas z dziećmi i wnukami...spotkania z przyjaciółmi...spacery z psem- słowem wymarzony - długo oczekiwany wspólny czas.
Z tym wszystkim zostałam sama, rodzina /dalsza/ namawiała,albo sugerowała pozostanie na starym miejscu w dużym powiatowym mieście. Moje dzieci zachowały neutralność - czekały na moją decyzję.  Po pogrzebie - który się odbył daleko od miejsca naszego zamieszkania- mamy Grób Rodzinny około 100 km/wszyscy moi bliscy i bliscy męża tam spoczywają/na dwa tygodnie pojechałam do córki. To był Jej pomysł i choć chciałam być SAMA i tylko sama- nie mogłam odmówić. Wnuczka zaczynała przedszkole,ktoś musiał być pod telefonem w razie ,,czego,,. Nie do końca było to zgodne z prawdą,ale udałam ,że w to wierzę. To był tylko ten jeden - jedyny czas kiedy nie byłam sama. Wtedy też znalazłam to Nasze Forum...Uratowało mnie i nadal ratuje,ale prawda jest taka,że nikt za nas nie wstanie z łóżka ,nikt się za nas nie umyje, nikt nie zrobi kawy...tylko my same.
Ja postanowiłam spełnić marzenie mojego męża - i zostać w nowym domu,gdzie każda prawie rzecz była wybrana i kupiona przez Niego...gdzie nikt mnie nie zna,z dala od znajomych i pseudo przyjaciół.
NIGDY nie żałowałam swojego kroku,ba jestem z siebie na swój sposób dumna.Że dałam radę....nie miałam pracy...to sobie znalazłam: sama KAŻDEGO DNIA od godziny 9 do 12 jechałam do poprzedniego domu i się sama ,,przeprowadzałam,,. Pokój po pokoju/7/gabinet męża,garderoby..2 piętrowy dom z garażem. Był tez ogród,a nawet dwa z przodu i z tyłu,z wieloletnimi nasadzeniami,ukochanymi kwiatami,hamakami i ławeczkami.
Słowem - cały duży rodzinny dom, i obok w koło  sąsiedzi - wszyscy uśmiechnięci,radośni - bo w ,,komplecie,,. Całe domy wielopokoleniowe: babcie,dziadkowie ,dzieci i wnuki....tylko ja sama,samotna,nieszczęśliwa.
Zaczęłam nowy rozdział w moim życiu/nie życie/ nazwałam go rozdziałem ,,przejściowym,, to Trzynasty miesiąc mojego życia.To czas - dopóki nie dołączę do reszty....moich nieobecnych najbliższych.
Przez półtora roku - ratowała mnie  moja suczka. To ona przez ten cały czas była przy mnie jak płakałam,krzyczałam z rozpaczy,wyłam po nocach. Ona kładła łapy na moich rękach i patrząc mi prosto w oczy wyrażała swoje współczucie i zrozumienie. Proszącym wzrokiem,mówiła: przestań płakać...nie masz już przecież łez..... To tylko dla niej wstawałam każdego dnia - kiedy prosiła o wyprowadzenie. To dla niej się ogarniałam i jechałam do sklepu kupić cokolwiek.Jej obecność koiła moje smutki i oswajała codzienne lęki.
To ona przez ponad 3 miesiące spała na dywaniku obok łóżka mojego męża,a ja tuż nad nią wtulona w Jego koszulkę. Do tej pory zresztą bez niej nie usnę.
Najgorszy był moment pożegnania z NIĄ, miała 18 lat i niestety nie dawała już sama rady - nawet się podnieść. Ratowanie jej,wizyty u lekarzy - to też pokonywanie codziennych lęków,zmuszanie się do wyjścia z domu.Musiałam się na tyle ogarnąć,żeby jeździć z nią na zastrzyki i kroplówki.Dzień za dniem....dzień za dniem....W międzyczasie chorowałam na covid, anginę,zapalenie zatok...i jeszcze wiele innych przypadłości...i tylko dzieci dzwoniły zmartwione,czy daję radę.
Jest lepiej- czas zrobił i nadal robi swoje, ale dużo łez i sił kosztował powrót do żywych.Jak czytałam na Forum,że potrzeba czasu,cierpliwości i chęci - to narastał we mnie bunt: ile jeszcze jestem w stanie wytrzymać,skoro już teraz ledwie daję radę.Jak długo jeszcze mam żyć w takim bólu i cierpieniu? przecież to jest nadludzki wysiłek,ja już odpadam,nie dam rady.....
Moje drogie,niczego nie da się przyspieszyć- każdy etap w żałobie ma swoje znaczenie,wierzcie mi - nie da się pójść na skróty,nie warto - bo i tak przyjdzie Wam  zawrócić.To dodatkowy czas i stracone nadzieje. Chwytajcie się wszystkiego co przynosi Wam ulgę i odwróci uwagę od bólu.Haniu nie sprzedawaj działki,może odczekaj trochę,pomyśl czy może to miejsce nie będzie Ci przypominać o szczęśliwym Waszym wspólnym czasie? Może zacznij o tej kronice,o której pisałaś.
Ja tez jestem całkowicie sama,mam codzienny kontakt telefoniczny z kilkoma z Nas- to teraz moja patchworkowa Rodzina. Mario - nie analizuj zachowań rodziny ,bo oni innymi kategoriami myślą.Ja na takie teksty- namawiające mnie do szybkiego powrotu do życia odpowiadałam: ,,nie wiecie o czym mówicie i nie będziecie mieli tej wiedzy,dopóki tego sami nie przeżyjecie.Więc zmieńmy temat,tak będzie najlepiej...,,i odchodziłam,albo zajmowałam się zupełnie czym innym. Stosowałam i nadal stosuje tą metodę w/g psychologów nazywanej: metodą zdartej płyty...czyli mówienie do skutku.Efekt taki,że jak mnie widzą,to milkną albo stosują tzw: temat zastępczy. Napiszcie z jakich miast pochodzicie,może w pobliżu którejś z Nas? Piszcie ,pozdrawiam....

Haniu, ja jestem także z kujawsko-pomorskiego, Brodnica.

Oj jak miło. My często jeździliśmy na wakacje za Brodnicę, do Lipinek. Mieliśmy tam bardzo zaprzyjaźnioną rodzinę. Mieliśmy wtedy 2 charty angielskie, które tam się wyszalały, a my odpoczywaliśmy, rozmawialiśmy... Ognisko, swojskie jedzonko... Chlebek, wędlinka, sery, miód... A jakie ciasta potrafiła pięć... Ten smak, ten zapach i tamten czas... Niestety wszystko ju było. Ja jestem z Inowrocławia. Pozdrawiam

Hanulik jeszcze do Ciebie chciałabym się zwrócić.Przeczytaĺam gdzieś w Twojej wypowiedzi,że czasami przez 3 dni do Ciebie nikt nie zadzwoni...Jeśli chcesz ja mogę to zrobić.U mnie minął dooiero miesiąc ale zauważyłam,że pisząc tutaj przynosi mi to ukojenie.Chwilowe ale jednak.Nikt nas nie zrozumie tak doskonale jak my tutaj.Jesteśmy w tej samej sytuacji.Trudnej i bolesnej.Ale jesteśmy razem i jesteśmy tutaj rozumiane.Tak myślę.

Witajcie Drogie Dziewczyny ! Budujący jest fakt,że "złapałyście" ze sobą kontakt , mam na myśli Was będących na początku samotnej drogi .......Wy najlepiej wiecie co czujecie i jakie w Was siedzą emocje ! My pozostałe jako już te "weteranki " jesteśmy na innym etapie życia ! Ale kibicujemy Wam z całego serca abyście szły mężnie do przodu oraz wspierały jedna drugą , bo "w kupie " jest moc i siła a wzajemna kobieca pomoc jest bezcenna w procesie wychodzenia z żałoby .....My to już wiemy a Wy to odkrywacie i to jest piękne i godne naśladowania ! Tulę Was wszystkie do serducha i posyłam dobrą energię na ten trudny czas

Jolam 1,mam nadzieję, że i mnie będzie kiedyś łatwiej. Bardzo lubię czytać wiadomości od Ciebie, tylko widzisz, mnie jest trudniej bo jestem już dawno na emeryturze i mam zbyt dużo wolnego czasu. Każdy dzień taki sam, bez planu, bez sensu i bez Męża... Teraz mam etap rozpamiętywania, że czegoś nie zrobiłam, że czegoś nie zauważyłam, że nie powiedzialam... Wiem, wiem, nasz zaprzyjazniony lekarz twierdzi, że dzięki mnie mój Mąż tak długo żył... Jakie długo... Mieliśmy jeszcze tyle planów...Parę minut i już Go nie było. Dookoła noc się stała, księżyc się rozgościł, jeszcze Mu nie powiedziałam wszystkich słów miłości, jeszcze Mu nie powiedziałam co powiedzieć trzeba, jeszcze Mu nie przychylilam ziemi ani nieba... Strasznie mi Go brakuje. Byłam dzisiaj na stadionie, to tam zaczynał swoją przygodę ze sportem, to tam wszystko się zaczęło... Ktoś mi powiedział że to chore, że my tak zawsze i wszędzie razem,ze to takie uzależnienie... Nam to zupełnie nie przeszkadzało. Każdy z nas miał kawałek własnego życia, ale najlepiej było nam razem, może trochę dlatego, że nasza historia była trochę skomplikowana, ale to już temat na inną opowieść. Mój Mąż napisał mi kiedyś taką karteczkę, którą zostawił mi na biurku. Raz na jakiś czas, życie organizuje wielką loterię. W tej loterii tylko jeden człowiek wyciągnie złoty los. Tym losem jest najlepszy i ukochany przyjaciel, ktoś dla kogo warto żyć i z kim warto być. Hania, ty jesteś dla mnie tym losem. Takich karteczek mam dużo i kiedy nie mogę sobie poradzić to otwieram pudełko i tamten czas wraca. To nic, że później wylewam morze łez, że wyzywam Go i pytam dlaczego tak nagle mnie zostawił, że mieliśmy jeszcze jechać na następną wizytę do Berlina, że dawano nam szansę, że mieliśmy tyle nadziei, że... Pełno nas, a jakoby nikogo nie było, jedną maluczką duszą tak wiele ubyło. Jolam 1, ja mieszkam na Kujawach, ale nie ma u nas jeziora. Kiedyś miasto słynęło z wydobycia soli. Korytarze po dawnych kopalniach były podobno piękniejsze niż te w Wieliczce, ale ktoś zdecydował o zalaniu kopalni.Teraz Inowrocław jest miastem uzdrowiskowym, mamy przepiękny park Solanki, oraz tężnie solankowe. Można oddychać jodem bez potrzeby wyjazdu nad morze. Park położony jest na na olbrzymim obszarze i jest wizytówka miasta. Jest w nim ogród różany, ziołowy, małe jeziorko z plażą, stawy z kaczkami i łabędziami, miejsca na ogniska i grilla. Ładnie jest, jeśli ktoś chętny to zapraszam. Kiedyś często chodziliśmy tam na spacery, zwłaszcza wtedy gdy mieliśmy dwie sunie. Nasza ulubiona rasa to charty angielskie. Było ich pięć i zawsze suczki. Mąż się śmiał, że w domu ma żonę, córkę i dwa psy i też baby. Babiniec w domu. Fajny był ten mój Mąż. Pozdrawiam i dziękuję za to, że dzięki Wam czasami świeci słońce.

Moja Kochana Ma08, bardzo, bardzo Ci współczuję. Ja też odwiedzam mojego Męża na cmentarzu. Od kilku miesięcy ma już nagrobek, taki sarkofag. Jest tam już miejsce dla mnie,na moją urnę. Wiesz ja już chodzę do niego nie codziennie, ale raz na 7_14 dni, też na niego krzyczę, płaczę i zadaję pytania, na które już nigdy mi nie odpowie. Tak naprawdę mojego Męża tam nie ma. On jest w naszym domu, w każdym wbitym gwozdziku, w każdej zawieszonej lampie, w ścianach które Go wciąż słyszą, w przedmiotach, które Go pamiętają. To był Jego dom, nasz dom. Tu był kochany i szczęśliwy. To tu On wciąż jest, a nie tam pod ziemią, pod płytą... Ja wiem, że teraz musisz tam chodzić, że biegniesz alejkami, tak jak kiedyś na spotkanie z nim. Doskonale to rozumiem. Ja chodzę bo nikt inny nie pójdzie. Zapalę znicze, zaniosę stroik, kwiaty, posiedzę, pogadam i wracam do pustego domu. Ty masz córkę, ja jestem sama. Wiem córka nie zastąpi miłości życia, ale jednak masz do kogo się odezwać Kiedy wrócę zapalam świeczkę przed jego zdjęciem i płaczę tak długo aż mi łez braknie. Na tym zdjęciu mój Mąż jest jak żywy, kiedy pali się świeczka, taka mała, zapachowa to mam wrażenie, że na mnie patrzy, że rozumie mój ból i moje cierpienie. Mam wrażenie, że przeprasza, że muszę dalej żyć bez niego. On zawsze mówił, że ja dam sobie radę, ale chyba nie przewidział aż takiej rozpaczy i tęsknoty. Kochana, wiem jak Ci ciężko bo tak naprawdę musisz życie całkowicie zbudować od nowa. Praca, mieszkanie i nowe umiejętności, których, uwierz mi, szybko się nauczysz. Ma08 ja wiem o czy mówię, też kiedyś zostałam sama z dzieckiem i wynajętym mieszkaniu, tyle tylko, że miałam pracę i nie rozpaczałam po stracie. Dobrze, że masz wsparcie od rodziny, to bardzo ważne. Pozwól sobie pomóc. Nawet jeśli Oni nie wiedzą co przeżywasz to są z Tobą. Pamiętaj i jeśli chcesz pogadać lub popisać to śmiało, ja jestem i czekam.

Ma08 czy dostałaś numer mojej komórki... Jeśli nie, to chyba jestem gapowata i nie wiem jak to zrobić.

Maria 2021, przykro mi, że jeszcze doszły Ci kłopoty ze zdrowiem. Ja też idę w piątek do lekarza bo zlecone wyniki mam kiepskie. Mam też kłopoty ze stopa, ale lewą. Prawdopodobnie albo sprawy naczyniowe, albo krążeniowe. Gdy żył mąż, wyrabiał normę chorobową za całą rodzinę. Teraz zaczynam się sypać i ja. Wracając do Ciebie,mój mąż był rehabilitantem i zawsze mówił, że operacja to ostateczność. Trzeba mieć nadzieję, że zabiegi Ci chociaż trochę pomogą. Nie możesz się poddawać. Czy u Was jest dobra rehabilitacja. Czy znasz kogoś, czy masz kogoś zaufanego, cieszącego się dobrą opinią.  Czy masz już przepisane konkretne zabiegi czy musisz iść na konsultację do rehabilitanta. U nas tak właśnie trzeba. Musisz być cierpliwa i poczekać, aż zakończysz zabiegi. Może będzie potrzebna jeszcze jedna seria. Chciałabym bardzo jakoś Ci pomóc, wesprzeć, bo kto jak nie my... Narobiło się nam, ale Oni na pewno tego dla nas nie chcieli. Oni w nas wierzą i dlatego musimy sobie pomagać abyśmy im pokazali, że damy radę.

Mario! To takie prawo serii. Nigdy w to nie wierzyłam, mówiłam, że to pierdoły, ale… sama tego doświadczyłam. Kiedy zmarł mój mąż, córka była w 5 miesiącu ciąży. Ogromnie przeżyła Jego śmierć, tym bardziej, że była nagła i nic nie zapowiadało tej tragedii. Od tego momentu zaczęły się problemy: zagrożona ciąża, choroby towarzyszące, bardzo trudny i skomplikowany poród z zagrożeniem jej życia, wreszcie problemy z dzieckiem. Kiedy jako tako udało się wyjść na prostą, po 4 miesiącach u mojej mamy wykryto raka. Nigdy wcześniej na nic nie chorowała. Wykonano operację, niestety nie zdążyła na naświetlania – w dniu, w którym miała je rozpocząć, dostała udaru ze wszystkimi jego konsekwencjami. Kiedy udało nam się to wszystko jakoś ogarnąć, miała zawał, potem skomplikowaną operację serca. Wyszła z tego, ale nie jest już tym człowiekiem, którym była… Minęły 3 lata i wydawało się, że powolutku zaczynam wracać do życia, zaczęłam nawet nieśmiało planować wakacje. I wtedy wykryto u mamy kolejny guz – złośliwy rak nerki. Walczymy z chorobą, a przede wszystkim z bezdusznym systemem NFZ. Tym razem, ze względu na udar i serce nikt nie chce jej operować. A czas nagli. Nie wiem, jak to się zakończy. W międzyczasie ja również miałam operację, ale już nawet o niej nie pamiętam. Nie mogę pojąć, skąd ta lawina nieszczęść! Może dlatego to wszystko mnie spotkało, żebym wyszła ze swojej skorupy, pełnej rozpaczy, tęsknoty i łez? Może musiałam zobaczyć, że świat nie kończy się na moim bólu? Wtedy zrozumiałam jedno – nie mogę narzekać, bo zawsze może być gorzej…  a los potrafi mnie jeszcze niejednym przytłoczyć. I to był chyba punkt zwrotny w moim powolnym dźwiganiu się z kolan. Opisałam Ci moją historię, ponieważ ufam, że być może odrobinę jaśniej spojrzysz na swoją sytuację. Bo we wszystkim trzeba szukać odrobiny optymizmu – to pozwala rozproszyć ten mrok wokół nas i krok po kroku posuwać się do przodu. Co do ludzi – przyjaciół i znajomych – bardzo mocno zweryfikowałam ten krąg, wielu nie sprawdziło się w tych najtrudniejszych dla mnie chwilach, po prostu mnie zawiedli, nie okazali należytej empatii i zrozumienia, oczekiwali, że po miesiącu uznam, że właściwie nic wielkiego się nie stało. A dla mnie runął świat i pewnie już nigdy go nie odbuduję… Po tych 3 latach jest lżej, bo czas to nasz największy sprzymierzeniec. Nie mogę jednak jeszcze powiedzieć, tak jak jedna z dziewczyn z tego forum, że znowu zachciało mi się żyć…
Ma 08! Koniecznie skorzystaj z pomocy. Samej będzie Ci bardzo trudno. Ja trafiłam na fatalnego psychologa, więc radziłam sobie sama, ale to niezmiernie trudne zadanie. Dziewczyny korzystały i to właśnie fachowcy pokazali im światełko w tunelu.
Pozdrawiam Was wszystkie bardzo serdecznie

Witam ! zgadzam się z Baśką,że musimy wypracować dystans do naszych złych wydarzeń życiowych- chociaż niewielki.
To trudne i potrzeba czasu,ale inaczej się nie da - tym bardziej jak ktoś jest zupełnie sam - samotny- jak napisała Maria i Hania.
Jak byście się cofnęły do wcześniejszych wpisów na Forum - to zobaczycie,że bardzo dużo kobiet zapada na zdrowiu po śmierci męża.
Przechodzą poważne operacje,łamią rękę czy nogę. Stres robi swoje - pustoszy nasz organizm psychicznie i fizycznie,to skutki naszego olbrzymiego bólu po stracie naszych najbliższych.
Ja od kilkunastu lat mam postępujący Zespół Cieśni Nadgarstka w prawej ręce. W ostatnim czasie - nawału prac ogrodniczych zbyt intensywnie nią pracowałam i efekt taki,że jej praktycznie nie czuję.Przez większość dnia a nawet doby mam poczucie drętwienia i ból porównywalny do rażenia prądem.
U mnie to poważny problem,bo mieszkam na wsi z daleka od ludzi i urzędów i każdego prawie dnia muszę gdzieś dojechać.
Nie jetem lekarzem ,ale mój mąż był i też mam lekarza w rodzinie,jestem też pod opieką neurologa, i  tak jak pisze Hania, operacja w/g nich- to konieczność. Teraz to jest ,,zabieg,, ale mojej przyjaciółce nie udał się do końca i ma niesprawną dłoń- bez szans na znaczną poprawę- dobrze przynajmniej ,że lewą.
Mario ,ja tez się boję co będzie ze mną jak kiedyś będę się musiała zdecydować się na zabieg. Najlepszym wyjściem, tak myślę, będzie poproszenie kogoś z bliskich lub przyjaciół o pomoc.Musi ktoś albo nas każdego dnia odwiedzać,albo z nami zamieszkać.W moim przypadku tylko ta druga możliwość wchodzi w rachubę.Moje przyjaciółki - a mam Je tylko dwie,nie mają aut,a mieszkają daleko ode mnie.
Samotność,taka zupełna i całkowita - to dodatkowy codzienny stres i nie lada wyzwanie dla wdów zwłaszcza w moim wieku. Jak pracujemy każdego dnia- jest szansa,że ktoś się zainteresuję naszą nieobecnością - ktoś zauważy ,że nas nie ma. Nigdy nie wiemy co nas spotka kolejnego dnia...udar,zawał,wylew....Basi Mama miała to szczęście,że byli bliscy w pobliżu...przy mnie nie ma nikogo.!! i nie tylko przy mnie.
Pytacie o terapię? ja byłam - już zresztą o tym pisałam - i u psychiatry i u psychologa. Psychiatra stwierdził,że zagrożona jestem stanami depresyjnymi,ale ponieważ nie mam problemów ze snem,wystarczy mi pomoc psychologa.Tego się trzymałam - przez pierwsze półtora roku,po pierwszej wizycie ustaliłyśmy ,że z powodu odległości będziemy rozmawiać telefonicznie,Oczywiście - jeżeli będę miała potrzebę kontaktu osobistego - też jest to możliwe. Rozmowy trwały zawsze ponad ustalony czas- i z godziny przedłużały się nawet do dwóch....Nigdy za ten dodatkowy czas nie musiałam płacić - to taki bonus ze strony psychologa był. Od razu powiedział,że U MNIE to kwestia 3- 4 lat jeżeli chodzi o całkowity powrót do codzienności i względnej normalności. Nigdy już nie będzie tak jak kiedyś- ale zamiast olbrzymiego cierpienia może być po prostu znośnie, odrobinę lepiej - mniej boleśnie.
Faktycznie,u mnie się wszystko sprawdza,powoli w swoim tempie wychodzę do ,,żywych,,. Niczego nie przyspieszam,niczego nie robię na siłę - czy wbrew sobie i swoim zasadom. U Was może to być zupełnie inny czas,każda z nas- to inny byt,inne możliwości psychiczne,inna motywacja. Są i takie ,które mają nowych partnerów życiowych,pozakładały nowe rodziny....każdy wie co dla niego jest dobre,a co nie.
My- te o tym dłuższym czasie żałoby opisujemy nasze drogi wyjścia czy próby jakie czyniłyśmy żeby udowodnić ,że różne sposoby są,żeby już mniej oglądać się wstecz,a bardziej patrzeć przed siebie .Czas głębokiego- wręcz tragicznego smutku mam już za sobą, nie miałam problemów ze snem,bo od rana uciekałam w ,,pracę,,- stąd ta moja samotna przeprowadzka o której pisałam. Odrzuciłam pomoc bliskich - tak jak Ma08 - bo po prostu jej nie chciałam. Sama- przez ponad trzy miesiące każdego dnia od 8 - do 13 jechałam 50 km,żeby w zupełnej samotności pakować pokój za pokojem...wracałam bardzo zmęczona,wyładowanym pod dach autem - i po przerwie na kawę - przez następne godziny te przywiezione rzeczy rozpakowywałam.Nigdy nie usiadłam  nawet na moment aby odpocząć w tym naszym starym domu. Wszystko mi tam przypominało mojego męża.Bałam się ,że mój głośny płacz będzie słyszany przez sąsiadów- bo to jest dom w zabudowie szeregowej.
Uciekałam stamtąd jak najszybciej ,płacz zaczynał się już po drodze,a w domu często zamieniał się w skowyt zranionego i krzyk rozpaczy. Zasypiałam od razu,ze zmęczenia często w tym w czym byłam ubrana,nie w swoim pokoju- na połowie wąskiej kanapy. Nic mi się nie śniło,oprócz kilu - policzyć mogę na palcach -snów z moim mężem niczego nie pamiętałam. Po przeprowadzce - myślałam,że oszaleję z bezczynności i stąd jak pisałam ten mój telefon ROZPACZY do przyjaciółki o pomoc w znalezieniu jakiegokolwiek zajęcia. Dzwoniłam do Urzędu Gminy z propozycją darmowej pomocy w zakresie mojego zawodu,dzwoniłam do najbliższego Hospicjum - zgłosiłam oferowałam pomoc,dzwoniłam do Schroniska dla Zwierząt.Gotowa byłam daleko jechać do ludzi,tylko żeby nie być samą.
Niestety - to lata pandemii - i to przeważyło, wszyscy chcieli pomóc,ale przepisy na to nie pozwalały.Teraz jestem z siebie na swój sposób ,,dumna,,że nie poddałam się,ze zawalczyłam o siebie choć zawsze miałam niskie poczucie swojej wartości - to nad tym właśnie mój psycholog się skupił, to dlatego taka różnica zachowań u mnie nastąpiła,że zadziwiłam nawet swoje własne dzieci.Psycholog namawiał: proszę każdego dnia napisać sobie z rana 3-5 rzeczy do zrobienia,a jak zrobi pani połowę z tego - to i tak będzie to pani mały sukces.Tak starałam się robić, i po jakimś czasie ta lista rzeczy się wydłużała,coraz więcej udawało mi się robić.Jak ma się myśli skupione na zadaniu- to mniej czasu na płacz i wieczne rozpamiętywanie.
Nie wolno nam z góry zakładać - że jesteśmy zbyt słabe w pojedynkę i że bez Naszych mężów nie damy rady.Jest w nas siła-  damy radę - tylko musimy chcieć. Ta siła - to efekt naszej miłości do Naszych mężów i wspólnego z Nimi czasu.
Ktoś kiedyś powiedział: ,,Nasi zmarli są wśród NIEWIDZIALNYCH a nie wśród NIEOBECNYCH.Zrozumie ten kto stracił miłość życia- bowiem poza czasem- poza śmiercią jest MIŁOŚĆ.....ani czas- ani śmierć nie mogą jej osłabić,,
Trzymam kciuki za NAS WSZYSTKIE - piszcie i dzwońcie jak tylko potrzebujecie.