Śmierć męża - jak sobie poradzić? - Netkobiety.pl

Witajcie Drogie Dziewczyny !
Aisa ! Dobrze,że dałaś znak życia , że jakoś dajesz radę , mimo wszystko , fajnie ,ze masz przy sobie Rodziców no i oczywiście Córcie, które są motorem do Twojej dalszej egzystencji .......Dobrze,że suniesz przez życie a nie upadłaś w niemocy !!!
Wrzesień to taki już trochę jesienny miesiąc , lato się kończy , pogoda już nie nastraja do zbytniego optymizmu , nastrój automatycznie też się obniża......Ale trzeba jakoś się motywować i walczyć aby nie poddać się jesiennej chandrze :):)
Dziewczyny Drogie ściskam Was mocno , posyłając dużo optymizmu i sił do Waszej dalszej walki :):)

Tak Aniu- masz całkowita rację,że jeszcze nasze ,,naładowane,,akumulatory  życiowe po sierpniowym spotkaniu ratują  przed głębokim smutkiem i pozwalają łagodniej przejść do jesiennych dni.Jednak nic nie trwa wiecznie -prędzej czy później i my staniemy przed mniejszymi czy większymi życiowymi smutkami. Ja już się tego boję...moja jedyna przyjaciółka w listopadzie wylatuje na 9 miesięcy do Nowej Zelandii,więc nawet kontakt telefoniczny nie wchodzi w grę ze względu na bardzo wysokie ceny.Zostaje Whatsapp ale tam jest znaczne przesunięcie w czasie- więc będzie ciężko.Pocieszam się tylko,że Ania będzie bardzo szczęśliwa w tym czasie- bo też sama- od 20 lat wdowa po trzech latach zobaczy się z jedyną córką i wnuczką...Trzeba w takich sytuacjach - szukać pozytywów i widzieć szklankę wciąż do połowy pełną- jest wtedy odrobinę lepiej.Dziewczyny kochane,tyle się dzieje obok nas w Polsce i na świecie.Ciężko jest być w takim czasie samej- bez możliwości rozmowy czy komentarza ne te życiowe tematy i problemy z tym związane.Ciężko jest pić codziennie w samotności kawę,herbatę- jeść cokolwiek.Trudno jest zmobilizować się do przygotowania tylko dla siebie prostego- zwykłego  posiłku. Tu mają o wiele lepiej kobiety z rodzinami- muszą czymś codziennie zająć myśli,naszykować dzieci do szkoły,zająć się starszymi rodzicami - czy samotnym rodzeństwem. Gdybym miała się kimś zająć- odzyskałabym chęć i cel do życia.Myślałam o wolontariacie w jakimś Domu Pomocy Społecznej,albo na szpitalnym oddziale Paliatywnym- ale wtedy kiedy poczyniłam starania w tym kierunku- przeszkodą stał się covid...Teraz otrzymałam ofertę drugiej pracy/kilka godzin w miesiącu/ - którą przyjęłam choć to 20 km ode mnie.Utrzymanie się samemu - z jedną budżetową emeryturą- w dobie szalejącej inflacji i cen- to nie lada wyzwanie. Kontaktowała się też ze mną dyrektorka Samorządowego Przedszkola oddalonego kilka kilometrów ode mnie.Poszukują nauczycieli do pomocy,ale w charakterze wolontariuszy...zastanowię się jak już nie będę miała żadnego zajęcia ,choć praca z dziećmi to wielka odpowiedzialność.
Może do tego czasu już na dobre wyjdę z cienia - jak Baśka,którą nieustannie podziwiam za niespotykaną empatię i radość życia, i sama dalej podążę ku nieznanemu.....Aissa - we mnie nadal jest olbrzymi żal i złość do męża,ze mnie zostawił całkowicie samą...,,jak mogłeś być takim życiowym egoistą?...wykrzykuję podczas jeszcze często zdarzającego się płaczu.Mam żal do życia: nikomu, nigdy, niczego złego nie uczyniłam- wprost przeciwnie,więc dlaczego i kto mnie tak dotkliwie ukarał?...Dlaczego inni mogą się cieszyć z pełnych szczęśliwych rodzin- a ja SAMA? Nawet nie oczekuję odpowiedzi,bo wiem,że nikt mi nie odpowie - ani mi- ani innym kobietom - wdowom. Na nas padło- to taka życiowa wyliczanka...i już niczego nie da się zmienić.Tak jak bardzo mądrze napisała Aniczka:przeszłości już NIGDY nie zmienimy- ale możemy choć odrobinę postarać się wpłynąć na naszą teraźniejszość.Jak mówi przysłowie:,,jak sobie pościelisz- tak się wyśpisz..,,
U mnie powrócił po długim czasie, czas -spania ,, nie-normalnego,,- na połówce kanapy z małym jaśkiem i polarowym kocem...Nie wiem dlaczego i nie wiem na jak długo...ale nie walczę z tym.Ważne,że budzę się w miarę wyspana,a obok pod kanapą znalazła swoje miejsce malutka suczka- jedyna żywa istota,która mi towarzyszy i wspiera swoja obecnością każdego dnia.Właściwie- to budząc się - mam przed sobą : życzliwe,serdeczne psie oczy..wpatrujące się czujnie we mnie i zachęcające do wstania....
Niczego nie przyspieszam,niczego nie robię wbrew sobie...czekam,raz idę normalnie,raz niespiesznie - powoli- jakbym obawiała się kolejnych życiowych przeszkód.Ważne,że jak nie widzę przed sobą dalszej drogi- to zatrzymuję się na tyle ile trzeba,rozglądam i szukam wzrokiem .Jak nic to nie daję- włączam swojego życiowego GPS-a i polegam na swojej wewnętrznej nawigacji.Za jakiś czas - okaże się czy nie pobłądziłam - ale na razie nikt do mnie nie mówi:,, JAK TO JEST MOŻLIWE- TO ZAWRÓĆ....,,i niech tak już zostanie..Pozdrawiam Was Wszystkie Drogie Moje ....

Witaj Wenles- jak zwykle - piękne słowa napisałaś.Ty razem z Aniczką  byłyście pierwsze z kobiet,które odpowiedziały na moje tragiczne i rozpaczliwe wpisy.Później dołączyła Misiulka i Kolia..Każda z Was ma swój indywidualny wkład,każda z Was przekazała mi cenne rady i po części to właśnie one pomogły mi się powoli podnieść.Wenles - pisałaś o swojej pracy, o swojej rodzinie, o spotkaniach z koleżankami.Pisałaś o wieczorach brydżowych- a to ulubiona gra mojego męża.To właśnie On nauczył mnie w nią grać, i to dzięki Niemu stanowiliśmy parę prawie nie do pokonania...w naszych studenckich czasach..Udowodniłaś mi,że wspomnienia nie muszą boleć- nie muszą powodować łez - ale mogą przywrócić uśmiech na twarzy.To Ty przesłałaś mi krótki- treściwy przekaz:NIE DASZ RADY BEZ LUDZI, i miałaś całkowita rację - nie dałam.Choć nic nie było proste i łatwe- przełamałam się i wyszłam ze swojej skorupy,stopniowo,pomalutku.Znalazłam pracę,wróciłam do nauczania,mam zajęcia dwa dni w tygodniu a mogę i trzy...Okazało się,że jestem potrzebna,że nadal liczę się w grze zwaną: ŻYCIE.Że raz wyrzucam ,,6,,- a raz tylko ,,1,,- ale ważne ,że idę dalej. Bardzo mi pomogłaś zrozumieć,
że fakt opuszczenia mnie przez innych- nie oznacza,że ze mną jest coś nie tak- tylko z nimi.Wreszcie kończąc tą wyliczankę: zrozumiałam,że obok mojego smutnego - samotnego-wdowiego życia- istnieje inne-równoległe-też wdowie,ale choć odrobinę radośniejsze,przynoszące nadzieję na powrót do względnej normalności.W moim przypadku - to dużo- to BARDZO DUŻO!!!
Każdej z Was należą się podziękowania - czyniłam i nadal będę to robić- bo dobre czyny wracają- i mogą pomóc innym potrzebującym kobietom.Masz rację Wenles,u mnie dwa lata - to jeszcze za mało aby mówić chociaż o częściowym powrocie do ,,żywych,,- ale nie ustaję w wysiłkach,uwierz mi bardzo się staram i każdego dnia mobilizuję do dalszej samotnej walki.
To codzienne SMS -y Aniczki i Baśki ,Wasze e-maile,telefony i ta wymiana naszych odczuć i myśli na Naszym Forum - działa jak pomoc psychologiczna.To działa w dwie strony: dostajesz pomoc- odwzajemniasz się..nigdy nie wiemy co będzie jutro,pojutrze,za miesiąc,za rok...Ta nasza dalsza rzeczywistość nie do przewidzenia - przeraża,ale też w jakiś sposób mobilizuje do podjęcia decyzji dalszej życiowej podróży...w ciemno,bez określonego celu i czasu..Ile trzeba czekać na dzień bez łez,na noc bez strachu,na przebudzenie z nadzieją,że tym razem mniej będzie boleć samotność - tego nikt nie wie.Wiem tylko tyle:będę cierpliwie czekać,bo dzięki Wam tu wszystkim piszącym stanowimy silną grupę wsparcia - jest w nas moc i siła tylko musimy w to uwierzyć i wzajemnie się motywować.Jak będzie możliwość - to też osobiście.Pozdrawiam WAS WSZYSTKIE DROGIE MOJE.

Jest jeszcze jedna książka,którą przeczytałam w tym roku,ale dość wymownie mówi o zranionej ,a raczej poranionej "duszy" ,to jest "Zapomniany żołnierz" prawdziwa aż do bólu. Tacy ludzie nigdyi się już nie zwiąża,nie są w stanie , on miał 20 lat i musiał z tym żyć aż do póżnej starości...

Witajcie Dziewczyny !
Droga Wenles miło ,że jako weteranka w temacie ( podobnie jak ja ) jednak nie opuszczasz na zawsze tego forum .....Dziękuję serdecznie za miłe słowa skierowane do mnie :):)
Zauważam też  powrót Joli3 , która była tu obecna w podobnym czasie jak ja wcześniej ( tj. lata 2018-2019 ) Ja Ciebie kojarzę ale nowe koleżanki nie , stąd prośba Twojej imienniczki Joli o przybliżenie nieco swojej historii ......Ja jestem nierozerwalnie wierna temu forum od paru lat ( piszę z mniejszymi lub większymi przerwami ) i wiem jak dziewczyny chwalą sobie to miejsce jako miejsce bardzo wiarygodne i pomocne , więc śmiem twierdzić ,że Twój powrót po latach też jest bardzo potrzebny !
ściskam mocno wszystkie dziewczyny , posyłając dużo dobrej energii dla każdej z Was z osobna , tulę do serducha :)

Jolu,ja nie jestem dobra w pocieszaniu.mam łeb 3 na 4 ,wszysto mi się kotłuje w głowie. Ponieważ jestem ściśla,więc szukając zrozumienia,opierałam się na biblii,a to na dowodach naukowych,a za czym idzie,na dowodach medycyny,a przedewszystkim fizyce kwantowej..nie,nie..nie jestem mądra,owszem skończyłam studia,ale mam dyslekcję,a poza tym po szkole wyjechalam do Holandii i tu mieszkam,pracuję fizycznie.Jednak w rodzinie mam takie mądrale.
Do dzisiaj nie jestem w stanie powiedzieć co się stało inie powiem...ba,nikt i tak by nie uwierzył.Krótko mówię ,zawał. Ale to jest nie tak.Jak oglądałaś film " Oszukać przeznaczenie" to tak było z moim mężem,a to było 5 kolejnych tragicznych zbiegów okoliczności,to tak jakby ktoś chciał ci powiedzieć "słuchaj,i tak umrzesz i tak,choćbym nie wiem,jak chciał oszukać śmierć" Dzisiaj to wiem,że tak jest,jak masz umrzeć,to umrzesz,jeśli nie prąd zabije,to jak wyjdziesz z pracy to ci cegła na głowę spadnie i po tobie....ale też wiem,że samemu tego zrobić nie można,bo to Coś co daje i zabiera,poniewierać cię będzie w materii ,której nie chcesz..fizyka kwantowa,no i dowody śmierci klinicznej samobójców.

Trauma,zła energia-demony.Tak ,nie ma dnia,żebym nie myślała o śmierci.Śmierć to taka pani,z którą musisz się albo zaprzyjażnić,albo tolerować,a więc jest ,niestety pokornie czekam,zajmując sobie czas czym tylko popadnie ,dziśiaj Latwiej,wcześniej na siłę. Czy czuję się czasami szczęśliwa? Tak,cieszą mnie małe rzeczy,banały dla innych,postacie z książek,rozkwitnięte kwiaty.psa uśmiech i radość-powinniśmy się od nich uczyć. Czasami śmiać mi się chce z ludzi i ich problemów,czasami żartuję z tych powymyślanych problemów,bo i po części zazdroszcę,takich problemów.Było to też w "Zapomnianym żołnierzu" ---cyt ;w czasie pokoju,ludzie się martwią podwyżką w pracy...
Traumętrzeba zrozumieć,nie ma na to lekarstw,można natomiast uspokoić to w miarę tabletkami na depresję i uspakajającymi.Duszy się nie da wyleczyć tabletkami.Do dziś często się czuję jakbym miała temperaturę 40 stopni,dlatego też nie zdałam sobie sprawę,że mam wyrostek pęknięty i tak chodziłam z tym 3 dni,dopóki nie przestałam widzieć.Tak boli przy tym ciało,ale obiawów nie ma. To to inwalidztwo, jastaram się zajmować czymś myśli. Na dzień dzisiejszy czuję dość często radość,satysfakcję,górę nad innymi z powodu wiedzy ,bo ludzie nie znają tego bólu,ja też go wcześniej nie znałam przecież,górę nad tym,że tych co obserwuję widzę jak marnują sobie życie ,jak zajmują się nie miłością,a ekskluzywnością,rozzumoię więcej i częsciej innych  ,bardziej widzę,kto jest zły,a kto dobry,kto ma dużą duszę,a kto małą itd..a teraz idę się kompać .Pozdrawiam i nie wiem ,kiedy się znowu odezwę,bo mój pies też mnie potrzebuję,a ja jestem kobieta pracująca-żadnej pracy się nie boję..ha ha ha

Witajcie moje drogie,Wenedo,Aniczko i Jolu3...Wymieniam Was- bo jako ostatnie umieściłyście swoje wpisy,ale myślę,że wkrótce i Inne napiszą.
Nieznana jest mi Twoja historia- Jolu3,bo dopiero od 2 lat jestem na naszym Forum,ale myślę że musiało się coś zadziać u Ciebie - skoro po tylu latach zdecydowałaś się wrócić i napisać..Aniczka i Venles ciągle/na szczęście /są z nami,ale To Jedne z NAS...więc się wzajemnie dość dobrze znamy....
Wierz mi,te nasze Forum - nie pełni funkcji tylko pocieszycielskiej,ale przede wszystkim się wzajemnie wspieramy w każdej dziedzinie naszego samotnego życia. Nie oczekuję pocieszenia,bo i tak nie wiele mi pomoże,pragnę tylko w miarę możliwości swojej- dojść do takiego stanu ducha i ciała,aby nie bać się  dalszego samotnego życia- bez tej najważniejszej dla mnie osoby- mojego męża.
Chyba jesteś mocniejsza psychicznie - przynajmniej ode mnie- bo ja boję się wszelkich wyjazdów,zmiany miejsc pobytu - dobrze i bezpiecznie czuję się tylko w małym znajomym gronie.Kiedyś tak nie było....ale kiedyś to już lata świetlne mojego poprzedniego szczęśliwego życia.Ty jesteś w innym kraju,mniemam,że i praca i codzienne życie tam- działa pozytywnie na Ciebie- w przeciwnym razie wróciłabyś do kraju. Książki o którą mnie zapytujesz nie znam,ale może jak już przeczytam te moje wszystkie zaległości czytelnicze- sięgnę z ciekawości i po tą.Co do przeznaczenia i braku przypadków w życiu - mam specyficzne podejście.Moje życie/tylko własne mogę komentować/nigdy nie było i nigdy nie będzie spokojne  - podobno wiąże się to z datą i dniem urodzenia,tyle mi powiedziała osoba zajmująca się psychoanalizą.Dość sceptycznie podchodzę do metafizyki- bo ja zawsze humanistką byłam,ale to nie znaczy-że nie szanuje zdania innych.Tak w ogóle jestem za pokojowym współistnieniem w każdej dziedzinie naszego życia,szanuję innych i chciałabym,aby inni też mnie szanowali,a przynajmniej nie obrażali i lekceważyli.Bo to boli i to bardzo- jeżeli się jest samą na tym świecie i nie ma nikogo- kto by cię obronił.Wyznaję zasadę,że codzienne życie i zmaganie się w pojedynkę z ciągłymi wyzwaniami losu,dostarcza nam tyle mocnych wrażeń i emocji,że nie powinniśmy się wzajemnie ranić- bo i po co?
I tak każda z nas - ma swój i tylko swój zarys dalszego życia - i dobrze...Wspieramy się i nadal myślę,że tak będzie - jeżeli ktoś dzięki temu podniesie się w swojej rozpaczy- choć tylko odrobinę - to i tak to duży sukces.
Pozdrawiam Was Wszystkie- dbajcie o siebie,bo zbliżają się zimne smutne,pochmurne dni- nie dajmy się smutkowi....
Jolu3- ja wiem,że lepiej jest być samemu niż otaczać się fałszywymi ludźmi,tylko oni tak czasami się kamuflują,że dopiero po jakimś czasie uda się ich zdemaskować.Szkoda czasu na fałsz i obłudę- więc ja tez jestem bardzo ostrożna w kontaktach z innymi,Zwłaszcza z tymi,którzy nie mają pojęcia - co to znaczy śmierć najbliższych.To,że mama Twoja nauczyła Cię życia z inwalidztwem- to w/g mnie chyba dobrze....masz przynajmniej o jedno doświadczenie życiowe więcej- a nigdy nie wiadomo co się w życiu nam przyda.Myślę tu o samotności- bo to jest swojego rodzaju inwalidztwo życiowe.Życie bez nogi - czy ręki- to takie życie nasze bez mężów,choć mamy Ich nadal w naszych sercach...parafrazując:tracimy ważny organ naszego ciała,ale niczego nie możemy zrobić- musimy już na zawsze okaleczone żyć  nadal.Dużo dobrego Ci życzę

Jolu,metafizyka nie jest fizyką kwantowa. Fizyka kwantowa jest realna,jest faktem,metafizyka raczej nie.Einstain mc2 zajmował się fizyką kwantowa, to jest np bomba atomowa,to są najmniejsze cząstki elementarne z jakich sklada się wszystko ,atomy kwantowa itd dam ci na pocieszenie,że twoja energia,twoje atomy itd inaczej świadomość nigdy się nie rozpadnie,natomiast ciało tak.Co do drugiego ta świadomość nie znajduje się w żadnym organie ludzkim,ani w mózgu ani w sercu, jest oddzielnie, ta świadomość, energia,składa się z takich cząsteczek, a te cząsteczek, są zawsze 2 ( to nikt nie wie dlaczego tak jest ,żaden naukowiec) zawsze się przyciągają, a jeśli zostaną rozdzielone ,nawet o kata swietnlne wysyłają sobie informacje ,tak długo aż się połączą. Trudno to wyjaśnić, ale to znaczy,że jeśli twoje ciało obumrze,twoje cząsteczki, energia,czy medycyna powie świadomość zostaną zbombardowane informacjami od cząsteczek z którymi jesteś połączona i zarazem przyciągnięta, nawet jeśli to będą lata świetlne. To jest udowodnione naukowo,nam nadzieję że trochę zrozumiałaś, bo to baaardzo Dobra wiadomość. Jednak samemu ingerowanie i energię łączyć się może z fatalnymi skutkami.Nasza energia wygląda coś jak układ słoneczny, jest słońce życiodajne i planety i wiele innych ,wszystko to trzyma niewidzialna energia,pola magnetyczne,wszystko ma swoje miejsce..nie możesz wyrwać Saturna z układu,lub je przestawić, to by miało fatalne konsekwencje...

Jolu i inne dziewczyny,mnie pomaga akceptacja w tym czym jestem,to nie tak powiedziane,ale coś w tym stylu.Wasi mężowie są przy was i słyszą was,ale nie możemy ich zobaczyć, nawet wysyłają nam informacje,czasami można to odczytać, oni są bardziej żywi niż my.Potrwa to ale na pewno do nich dołączymy, póki co,musisz żyć. Jak to któraś nazwała, jesteśmy wybrakowane,tak,ja nazywam inwalidka,brakuje mi kawał duszy, staram się z tego drwić, bo to napewno się kiedyś skończy, a czym więcej tutaj zrozumie,nauczę się, tym lepiej dla nas obydwojga. Im bardziej się tu uodpornie ,nabiorę masy duchowej,tak żeby mojacdusza była madrzejsza i odporniejsza,tym bardziej po smierci mojego ciała nie skieruję się w stronę czarnej dziury,tylko życiodajnego słońca,...nie będę ciągnąć Pawła w czarną dziurę, choć wygląda jak zorzą polarna.Mam nadzieję, że mnie rozumiecie...szerokie i przestronne drogi prowadzą do zatracenia....Starać się rozumieć czym są moje uczucia, te złe, to trzeba drwić z nich,te dobre pamiętać, lub zapisać. Trudne to ,nikt nie powiedział, że życie jest łatwe, nie,jeśli kierujesz się w stronę słońca. Życie jest bólem, niestety

Witaj Jola3,dzięki za Twój krótki wykład na temat Matafizyki i Fizyki kwantowej.Pierwszy termin jest mi znany i to dość dobrze,bo będąc na studiach - po części humanistycznych miałam obowiązkowo Filozofię - którą się w tamtym czasie bardzo interesowałam co poskutkowało bardzo dobrą oceną na egzaminie.Do tej pory poczytne miejsce zajmuje w mojej bibliotece  pozycja Legowicza:,,Zarys historii filozofii,, obok Tatarkiewicza - ,,Historia filozofii,,. Dla tych z nas co nie miały tego przedmiotu krótko powiem,że za ojca metafizyki uchodzi Arystoteles - bo bardzo go frapowało wyjaśnienie istoty BYTU....naszego.Dlaczego jest,za jaką przyczyną i w końcu czym jest samo BYCIE..tu ,teraz, przedtem,kiedyś,za jakiś czas? co go określa/wszelkie warunki i wzajemne korelacje z nich wynikające/!!??
Temat przez wieki absorbujący rzesze myślicieli i naukowców,ale też kleryków i przedstawicieli religii.Każdy ma swoje argumenty i racje - poprzez które forsuje swoje teorie.Zauważ Jolu3,że ja ani słowem w swojej wypowiedzi nie porównywałam metafizyki do fizyki kwantowej- bo po prostu mam na ten temat za małą wiedzę.Co nie oznacza,że nie potrafię myśleć,czuć i obserwować...wszystkich i wszystko co mnie dotyczy - kontroluję na swój sposób.Staram się nie przyswajać  nieznanych mi teorii - ponieważ nie chcę dodatkowo zwiększać swojego wewnętrznego smutku i przeżywać kolejnego rozczarowania.Muszę przepracować sama ze sobą swoją żałobę - nikt za mnie tego nie zrobi....Wiem o czym piszesz i co chcesz nam przekazać- ale to już indywidualna sprawa każdej z nas- czy to będzie po jej myśli i czy będzie się identyfikowała z tą teorią.Ludzie w obliczu osobistych tragedii szukają jakiejkolwiek pomocy ,aby przeżyć olbrzymi ból i starają się za wszelką cenę zgłębić tajemnicę życia i śmierci...
Ja nie znam Twojej historii,ale ja po tamtej stronie mam już wszystkich swoich najbliższych,zostałam całkowicie sama-oprócz dzieci- ale to już zupełnie inne pokolenie : nie mam męża,matki, ojca brata...Odeszli w różnym czasie ,ale mąż i brat nagle,niezapowiedzianie - obaj odeszli w przeciągu jednego dnia.  Szukałam różnego wytłumaczenia śmierci i co dalej? chciałam wierzyć ,że nie zostałam sama. Czytałam o energii ,która nigdy nie ginie- ale czytałam też-że może się ona objawiać w różnych postaciach.... np:motyla,ptaka,owada..uwolniona ,może ulokować się w postaci minerałów,skał...kamieni. Nie ma jednoznacznych dowodów na życie po życiu - jak i tez nie ma ...że go nie ma.Dlatego też jedni w swojej rozpaczy szukają pocieszenia w religii,inni w szeroko pojętej metafizyce- z elementami wróżb i kabał. Szukają wytłumaczenia - dlaczego?? i poprzez medium próbują nawiązać kontakt z tymi co odeszli,a w szczególności: odeszli nagle,bez pożegnania żadnego..bez chociaż jednego słowa.Czują się podwójnie ,,pokrzywdzeni,,tym faktem i nie potrafią  z tą świadomością dalej żyć..Jest to zrozumiałe i oczywiste,że każdy szuka swojej drogi..i odpowiedzi na swoje dylematy.Trzeba i należy to uszanować- tak jak wczoraj pisałam : szanujmy siebie na wzajem.Ja swego czasu nauczałam Etyki- tam jest min: przegląd wszystkich religii świata WSZYSTKICH. Jak się czyta o tym,to nasuwa się wniosek,że nikt nie ma prawa i podstaw do stwierdzenia,że właśnie jego religia jest najprawdziwsza i każdego z nas trzeba osądzać poprzez jej pryzmat!!!..a co z ludźmi nie wierzącymi ani w żadną religię,ani w żadną teorię :życia po życiu...Urodziliśmy się ludźmi wolnymi/na szczęście/i szanujmy ten fakt.Niech każdy z nas pozostanie sobą i panem własnego sumienia.Pozdrawiam serdecznie
P.S tak z czystej ciekawości powiem,że mam w rodzinie dwóch absolwentów Fizyki .Jeden ukończył swego czasu Instytut Łomonosowa w Moskwie/wtedy - tylko wybitne jednostki mogły tego ,,zaszczytu,,dostąpić.Druga osoba skończyła Fizykę na Uniwersytecie w Moskwie/podobno ma b.wysokie notowania/. Otóż oboje/bo to kobieta i mężczyzna/nie więżą w żadną przechodzącą energię i obecność w jakiejkolwiek postaci ciała stałego lub płynnego -po śmierci...Są wręcz zdziwieni,że ja nadal jestem pogrążona w żałobie pomimo upływu czasu...
Jak już powiedziałam wcześniej: każdy z nas- ma prawo do swojego zdania.....

I znów jestem - bo skłoniły mnie do tego ostatnie wpisy.
Jolu i Aniczko!!!!
Dziękuję bardzo za Wasze mądre ostatnie zdania. Jolu podziwiam Twoje odniesienie się do tekstu i wiedzę  na tematy filozoficzne. Niewiele miałam do czynienia z filozofią w swoim życiu. Jestem z wykształceniem technicznym i miałam dużo fizyki na studiach......ale nie identyfikuję się z teorią Jola3. Mam takie prawo i wolno mi wybierać w życiu to co uważam za słuszne bo mam rozum i wolną wolę. To właśnie na początku mojej tu bytności czytałam wpisy Joli 3, bo ona pojawiła się prawie w tym samym czasie co ja ....ale tak mądre  zdania jak wtedy pisała mi Aniczka zapamiętałam na zawsze. To ona mi tłumaczyła o tolerancji względem wyznawanej religii, poglądach  i prawie do wolności. Była to osoba,która mnie umiała "ogarnąć". No i ogarnęła.
Ja też znalazłam swój sposób na życie i jestem zadowolona z tego  co teraz robię. 
Mimo 5 lat - nie ma dnia bym sobie nie wspomniała o moim mężu przy różnych chwilach, pracy, domu i codziennych czynnościach ( często wiele rzeczy robiliśmy razem). Nikt nie uwierzy- ale przyśnił mi się 72 !!!! razy. Na początku prawie codziennie, później coraz rzadziej....ostatni sen w czerwcu. Też szukałam przyczyny i tłumaczenia snów, ale z żadną teorią się nie zgadzałam. Sama uświadomiłam sobie, że w tej mojej rozpaczy przychodzi do mnie chociaż w snach. W trudnych sytuacjach mówiłam do niego - by pomógł i do dziś to czynię. Wierzę, że pomaga. Myślę, że tak zostanie na zawsze. Podobno " wiara czyni cuda" i tego się trzymam. Każdy ma prawo do swoich poglądów i swojej drogi życiowej........i w tym trwajmy, a będzie dobrze.
Przesyłam pozdrowienia

Ńeurochirurg dr Eben Aleksander,kardiolog dr Michael Salomon,dr M.S.Rawlings,dr Patrick Theiler,Kardiplog dr Piotr van Lommel i fizyk,ciąg programów telewizyjnych na temat fizyki kwantowej na Nationale Geographic, sorry nie pamiętam tytułu, ale łatwo znaleźć na YouTube i wiele innych..Nie wypowiadałam się na temat religii, chociaż Salomon twierdzi,że najnowsze badania najbardziej pasują do wiary chrześcijańskiej. Osobiście jestem katoliczką gleboko wierzącą w Boga i to w kraju gdzie prawie nikt nie wierzy,a życie mnie nie rozpieszczało, przeciwnie i skoro jesteście na tym forum, to was też nie.Przepraszam ,za to, że kogoś mogłam na tym forum obrazić, nie było to moim zamiarem,dlatego nie będę się już udzielać .W zasadzie szkoda zrobiło mi się Janinki,ale ona chyba opuściła to miejsce.Pozdrawiam Was wszystkie i życzę powrotu do szczęśliwych dni

Witam Jola3, podziwiam osoby,które pomimo swoich osobistych problemów i spraw znajdują czas na aktywność w sieci - i dzielą się swoimi radami.To ważne,bo kobiety z tzw: długim stażem samotności/po śmierci męża/rzadko już tu zaglądają.Szkoda,bo dały by nadzieję innym- tym co dopiero na początku niesamowicie długiej drogi.Tym większe podziękowania dla Aniczki i Venles.Część z tych ...co już w przodzie...nie chcą powracać do smutnych tematów,nie chcą przywoływać smutnych chwil i to jest chyba dla wszystkich zrozumiałe i trzeba to uszanować.Jak już pisałam,każda jest z nas inna i ma swój pomysł na przerobienie żałoby.Jedne śpią z t-shirtem męża/ja też/inne stworzyły swój mały ,,ołtarzyk,,ze zdjęciem męża i co dzień świeżymi kwiatami,inne- wszystkie rzeczy po ukochanym pochowały głęboko w szafach - żeby nie płakać na ich widok,inne godzinami każdego dnia przesiadują na cmentarzu opowiadając mężowi - co w ich życiu.Każdy sposób jest dobry- jeżeli ma pomóc..Rozumiem,że wiara w istnienie wieczności i nie przemijania pomaga tez innym..Jedno w tym wszystkim jest ważne i istotne : my się nie poddałyśmy,walczymy o każdy następny samotny dzień,każda na swój sposób...ale walczymy....aż przyjdzie czas,że uda nam się uśmiechać - tak spontanicznie - dla samych siebie,a nie dla ludzi - na pokaz,żeby nie musieli się o nas martwić.Przyjdzie czas,że będzie lepiej,łatwiej,prościej ...ja też na to czekam.Pozdrawiam serdecznie,mam nadzieję że udało Ci się skontaktować z Janinką...że przed Wami dużo wspólnych tematów i spraw...a może i spotkań - tego Wam życzę,może jednak odwiedzisz nas jeszcze? Dużo Dobrego dla Wszystkich Kobiet z Naszego Forum

Drogie Moje: Misiulka napisała kiedyś bardzo piękne i mądre słowa mówiące o naszej żałobie: ,,.....i choć padnie mnóstwo odpowiedzi/: jak sobie poradzić z żałobą?/ my i tak w nie nie uwierzymy ....bo to nie jest czas na dawanie wiary innym,to nie jest czas aby w cokolwiek wierzyć. To pewnego rodzaju choroba psychiczna: jednych porwie nurt  codziennych obowiązków i nie będą mieć czasu na rozpacz,innych - ucieczka w samych siebie,a jeszcze innym potrzebna będzie pomoc specjalistów.Ale świat nadal się kręci i choć dla nas stanął w miejscu - dla innych idzie swoim rytmem.....,,To było ponad rok temu.Teraz nauczając o stresie,konfliktach/tych: samych ze sobą -wewnętrznych też/uświadomiłam sobie jedną rzecz: nie da się pomóc komuś- kto nie chce tej pomocy od nas..to tzw: krótka piłka w meczu o powrót do życia...Opowiadają uczniowie- ale to już dorośli ludzie - o swoich problemach życiowych, strachach i bolesnych przeżyciach - w tym śmierci bliskich też/brat,tata,babcia,teściowa- ,,lepsza,,od własnej matki/. Otwarcie się przyznają ,że sami nie dali rady się podnieść z tych życiowych dramatów,że musieli poprosić o pomoc innych....Większość z nich - już na prostej- ogarną się i z powrotem zaczną żyć pełną parą.Są młodzi,mają dużo planów przed sobą. Właśnie - jak sami mówią,to ta realizacja planów ich pionizuje i aktywizuje do dalszych działań. Mój psycholog swego czasu tez namawiał : proszę planować każdy następny dzień.Na początku po 2-3 punkty... później więcej.Jeżeli choć uda się pani zrealizować 1 i część drugiego - to i tak to będzie pani mały sukces.Tak się stało,po jakimś czasie punktów przybywało nie tylko  tych zaplanowanych,ale też zrealizowanych.Reasumując moje myśli: da się pomóc ,ale TRZEBA o POMOC POPROSIĆ....nie da się inaczej.To my musimy wykonać ten pierwszy krok ku ludziom,chyba ,że mamy niebywałe szczęście i tuż obok siebie  bardzo empatycznych ludzi,którzy sami nam tą pomoc non-stop oferują.Ja nie miałam takiego szczęścia, musiałam o wszystko zawalczyć, wręcz wydrzeć losowi - często przy tym
boleśnie  się raniąc. Oprócz już ,,historycznych,,redlin,był tez incydent z jeżynami....bolesny i ,,krwawy,,.
Może musiałam się i potłuc i pokaleczyć aby na nowo poczuć chęć do życia,na które już nie liczyłam.Nie wiem - na jakim etapie jestem w tej mojej nowej samotnej -drodze,nie wiem dokąd zmierzam,nie wiem kiedy gdziekolwiek zajdę? wiele jest jeszcze przede mną niewiadomych...Jednak wiem jedno: warto zawalczyć - nawet nie dla innych/choć to też przekonujący argument/warto zawalczyć dla samych siebie.Skoro już jesteśmy tu i teraz - to postarajmy się udowodnić- że nie bez celu żadnego.Może nam się uda? może warto spróbować - ja mówię: ,,sprawdzam,,i odkrywam przeznaczone dla mnie karty....karty życia.To tak jak gra w Tysiąca.Najpierw licytacja...ile kto ugra..ale bywa też przymusowy MUSEK- i wtedy musimy podnieść w ciemno odłożone dla gracza  karty i spróbować wygrać...możemy jeszcze zrezygnować,poddając się...ale Ci co walczą są jeszcze cały czas w grze,jeszcze się liczą..... jednym się udaje i wygrywają,innym nie.Jednak jedni i drudzy to odważni ludzie.Wybór należy do nas....

Cześć dziewczyny
Nadszedł w końcu czas abym się odezwała. Pierwszy raz odkąd jestem na tym forum nie odzywam się tam długo już chyba prawie 2 miesiące. Raz było u mnie lepiej raz gorzej, ale z przewagą gorzej lub neutralnie. Czasem mi się wydaje ze już nigdy mi się nie uda dojść w życiu do jakiejś równowagi i odzyskać tego zapału do życia. W sierpniu odwiedziła mnie koleżanka ze swoim chłopakiem, którego dopiero poznałam ale to nie było mi wcześniej w głowie poznawanie czyichś nowych partnerów. I powiem wam ze tu jestem z siebie dumna bo spędziłam 3 dni z moimi gośćmi -bo u mnie nocowali- non stop i to z parą. Byliśmy na mieście, widzieliśmy się także z inną koleżanką i ogolnie przebywaliśmy wśród ludzi. I szczerze dziewczyny, wszystko niby okej w porzadku jakiś był to krok ku normalności, niby do tego czego mi brakowało… ale utwierdziło mnie to w przekonaniu jak bardzo brakuje mi Jego. Ze z nikim innym nie spędza mi się czasu tak dobrze jak z nim, niewazne kto by to był i ile byłoby tych ludzi. On mi zastępował wszystkich, wprowadzał w dobry nastrój, z nim bawiłam się najlepiej i mogliśmy być tylko my i nikt więcej. Mogliśmy iść na miasto, iść do ludzi czy poprostu leżeć w domu i nic nie robić. To mnie dobiło. Bo wiem ze nikt ani nic go nie zastąpi i wspólne chwile nigdy nie wrócą. Życie z nim to był jakiś inny wymiar tego życia. Teraz to jakas wegetacja. Aby pójść do pracy, ogarnąć czynności domowe, codzienne, od czasu do czasu z kims się spotkać choć nie bardzo jest z kim i to tyle. Staram się ale znów nie mam na nic ochoty. Już nie płacze tak często rozpaczliwie i głośno jak kiedyś, ale mam nadal wybuchy płaczu lub poprostu splynie mi pare łez po policzkach.. rozmawiam do niego i wierze ze to on jest teraz moim aniołem tak jak zawsze mi mówił ze ja jestem jego. Teraz jestem tydzień na urlopie za granica u rodziny i tez jakoś nie mam na nic chęci, a dziś cały dzień mam lęki. Zbliża się rocznica, która będzie już za równo 2 tygodnie. Mysle o niej już dłuższy czas ale chyba im blizej tym gorzej. Gdy pomyśle ze rok temu o tej porze jeszcze żył… Wydaje mi się jakbym już spotkała ta swoją miłość życia i ze to już koniec. Więcej szczescia nie odnajdę.. również zamknęła się sprawa dotycząca wypadku, wszystko powróciło, wróciły jakieś dziwne sny z Nim w roli głównej. Dziś odezwał się tez „znajomy” który miał sprawe bo pożyczał jedną rzecz mojemu partnerowi i nagle chciał ja odzyskać.. po roku… i pytał jak się trzymam. Ręce mi opadły jak to przeczytałam dziewczyny. Po roku czasu ktoś interesownie mnie pyta jak się trzymam… Gdzie byli ci ludzie prawie rok temu? Wiecie, nawet nie mam siły tego komentować ani zachowań innych niby bliższych mi znajomych bo na prawdę praktycznie każdy się odsunął ode mnie, nigdzie nie zaprasza i tak dalej. Zero zrozumienia co mnie cały czas uderza pomimo ze wiele niemiłych przeżyć miałam z ludźmi. Każdy to bagatelizuje bo nie byliśmy małżeństwem i byliśmy ze sobą kilka lat, bardzo mnie to boli bo była to dla mnie tak ważna osoba jak przyszły mąż a ludzie myślą ze to jak „zerwanie” i może najlepiej powinnam już sobie układać życie z kims innym. Pochwale się jednak jednym pozytywnym „akcentem”, poznałam nowego znajomego może nawet w przyszłości przyjaciela, mogłam się wygadac, on tez jest w ciężkiej sytuacji (rozwód) aczkolwiek nie takiej jak ja. Ale jest to bardzo miła odmiana ze mogę chociaż do kogoś ze tak powiem gębę otworzyć i odezwać się chociaż telefonicznie w ciągu dnia czy wyjść od czasu do czasu w weekend. Kolejna rzecz , kiedy się nie odzywałam na forum chorowałam. W przeciągu tych 2 miesięcy byłam chora 3 razy, jakas katastrofa.. bardzo siadła mi odporność a nigdy chorowita nie byłam. I jak wychodzić na prosta psychicznie jak się jest rozwalonym przez chorowanie i tak to koło się zamyka.. mam nadzieje ze teraz będzie już może troszkę lepiej. Pozdrawiam was bardzo bardzo serdecznie.

Witajcie Dziewczyny Kochane.
Zzielona, u mnie wczoraj minęło 11 miesięcy, dla niektórych już tyle czasu, że nie mam prawa płakać, a płaczę codziennie, już nie wyję, nie walę głową w ścianę z rozpaczy, staram się żyć, muszę pracować i dobrze, bo trzeba wstać z łóżka, ubrać się, pomalować i wyglądać jakoś. I podobno dobrze już wyglądam, uśmiecham się w pracy, nawet żartuję, ale w środku mnie jest jeden wielki smutek i ogromna tęsknota, do bólu.
To ile czasu się jest razem, czy małżeństwem (to tylko papier) czy nie, nie ma znaczenia. Cierpienie i ból, który przeżywamy po stracie nam najbliższych osób tylko my rozumiemy.
Ja nie mam żalu, że już nikt nie chce słuchać, jak mi źle, jak tęsknię, jak mi brakuje mojego M, że chcę żeby był wciąż ze mną, że chcę się do Niego przytulić, poczuć ciepło Jego ciała, pogadać, posprzeczać. I o tym już nie mówię od dawna, bo ile mogą tego słuchać?. Spotykam się z koleżankami, wyjeżdżam prawie w każdy weekend,  jestem wdzięczna, że mam tyle osób wokół siebie, inaczej bym tego czasu nie przetrwała. I na pozór wygląda, że jest dobrze. A wcale nie jest.
Pisałam już wielokrotnie, że tylko tu znajduję zrozumienie, że tu mogę napisać co czuję, właściwie nawet nie muszę pisać, bo Wy wiecie co się czuje po takiej stracie.
Ale wasze wsparcie i dzielenie się swoimi etapami żałoby dało mi nadzieję na dalsze życie, już nie takie, jak było, ale jednak życie, które oprócz smutku, który teraz czuję, przyniesie mi radość.
Przypominam sobie też słowa Joli, piszcie do siebie, dzwońcie, wysyłajcie sms-y, jak nie dajecie rady. Nawet do wszystkich na raz, ktoś się odezwie.
Pozdrawiam Was serdecznie
Aniczka, Baśka, Kolia, Jola , dziękuję

Witajcie Dziewczyny !
Droga Ikario ! Wspieram w chorobie i nie tylko ...... Zdaję sobie sprawę , że możesz być w gorszej formie , złe samopoczucie fizyczne z reguły potęguje ból psychiczny ! Zresztą dodatkowo październik to dla Ciebie miesiąc pewnie nie najlepszych wspomnień , a niebawem ta magiczna data roku od odejścia Twojego Kochanego Męża ........ Ja to doskonale rozumiem i wiem ,że tęsknota jest i pewnie pozostanie z nami do końca naszych dni ......Tylko z tą różnicą ,ze u mnie niebawem stuknie 7 lat .......a u Ciebie raptem 1 rok..... Gorzka prawda ale prawda koleżanki nie zrozumieją Twojego bólu ani stanu psychicznego ,bo tego nie przeszły ....... Ale znając Ciebie wiem ,że jesteś mocną i ogarniętą Kobietą walczysz i dajesz radę mimo wszystko !!! Życzę Ci dużo zdrowia , sił fizycznych i przede wszystkim psychicznych :):) Posyłam naręcza śmiechu :) Pamiętaj ,że owoce granatu mają sporo witamin .......
Dziewczyny Drogie ! Zapewne nie piszecie bo zamknęłyście się w jesiennej chandrze...... Po fajnym lecie ta pora jest ciężka dla każdej z nas ......Nawet dla takiej 7 letniej weteranki jak ja ...... Zachęcam Was jednak do wylewania swoich emocji , bo mu tu wszystkie rozumiemy temat bólu i tęsknoty wedle słów "zrozumie , kto stracił"
Tulę wszystkie do serducha i życzę dużo sił i optymizmu :)

Witam serdecznie,nie pisałam ostatnio,ale nie było mnie przez kilkanaście dni w kraju,a po powrocie musiałam trochę ogarnąć zastaną rzeczywistość.
Próbowałam wczoraj napisać choć kilka słów,ale miałam kłopot z wysłaniem wiadomości.Najpierw ponownie musiałam się od podstaw zalogować,a później po prostu ,,spadł,,mi napisany wcześniej tekst. Jestem zdziwiona,bo brak aktywności przez trochę więcej jak dwa tygodnie - nie powinien w teorii powodować takich problemów technicznych. Piszę o tym, bo być może dlatego też tak mało jest ostatnio wpisów na naszym Forum.Wiem o jednej z nas,która mimo wielu prób nie może do nas napisać....!?
Ikario i zzielona,jeszcze za wcześnie na jakąś wyraźniejszą-  częściową chociaż ulgę w waszej żałobie. Ja dopiero teraz podczas pobytu z moją wnuczką śmiałam się długo i naturalnie...z jej zabaw i zachowań. Musiałam czekać ponad dwa lata,aby do niczego się nie zmuszać, nie zakładać żadnej z codziennych masek- o których pisze Ikaria. Też myślę,że nie ma znaczenia dla innych,czy byliśmy w związku małżeńskim,czy partnerskim - ważne jest tylko czy ktoś jest empatyczną osobą - czy tylko skupioną na sobie.
Ode mnie też odwróciło się bardzo dużo osób,o wiele za dużo aby się z tym pogodzić..jeżeli zdarzy się spotkanie z nimi- nie omieszkam im o tym powiedzieć...jak bardzo się na nich zawiodłam/ niektórym już to zakomunikowałam/ i nie chciałam słuchać ich szybko wymyślanych usprawiedliwień . Nie wiem i prawdę mówiąc nie bardzo mnie to interesuje co z tą wiedza zrobili czy zrobią  - ale ja poczułam się lepiej...silniejsza i odważniejsza... ..i tu sprawdzają się stare polskie przysłowia: prawdziwych przyjaciół poznaje się w biedzie,albo inne: trzeba beczkę soli z kimś zjeść,aby rzeczywiście go poznać....Moje drogie ,Aniczka ma rację,czekają nas krótkie,jesienne dni.Zbliża się nieubłaganie 1 listopad..a zaraz po tym kolejne smutne rocznice dla części z Nas..bądźmy w te dni razem.Wspierajmy się, myślmy o sobie,kontaktujmy się ze sobą.Nawet krótkie spotkania,rozmowy czy SMS- dużo dają- stajemy się dla kogoś na tyle ważne-że ta osoba o nas pamięta i ciepło myśli.To dowód na to,że nie do końca jesteśmy same,nawet gdy tak jak ja mieszkają samotnie.Pozdrawiam cieplutko...

Witajcie Drogie Dziewczyny !
Cieszy mnie ,że Jola powróciła do rzeczywistości i pojawiła się znowu na forum :) fakt dziewczyny mało się odzywają a szkoda , bo " w kupie raźniej " . Wiem coś na ten temat , bo jestem tu długo i wcale tego nie żałuję , wręcz odwrotnie , bo poznałam tutaj wspaniałe kobiety , z którymi cały czas mam kontakt ......A ostatnio nawet zostałam pochwalona przez swojego dorosłego już syna , że znalazłam sobie sposób na swoją sytuację i zbudowałam nowe kontakty !!! W dużej mierze niewątpliwie to zasługa Joli , która dopingowała mnie ,żeby się stąd nie wycofywać !!! Jolu ! jesteś Wielka i dla mnie taka pozostaniesz na zawsze !!! Masz niewątpliwą rację ,że każdy kontakt z naszego wdowiego kręgu , każde dobre słowo jest bezcenne .... Rocznice niebawem będą ( u mnie 7- 23 października ) u Ikarii dopiero 1 - 28 pażdziernika ..... a potem te listopadowe nostalgiczne .....Dla każdej z nas to ciężki okres wspomnień , powrotu do przeszłości , wyrzutów sumienia i większego "zdołowania" ...... Bądźmy razem w te jesienne dni i wspierajmy się na tyle ile możemy .......Tulę do serducha wszystkie dziewczyny :)

Witam wszystkie w ten jesienny ponury dzień !!!!
Zostało wywołane moje motto " zrozumie kto stracił". Tak dziewczyny nikt nas nie rozumie kto ma jeszcze tą drugą ważną osobę koło siebie, i szkoda rozmawiać z takimi - bo oni żyją innym życiem. Wiem, że nie ma wtedy wspólnego języka i wsparcia bo my "przesadzamy" z tą rozpaczą i tą naszą żałobą - tak uważają. Fajnie jest utrzymywać kontakty z osobami takimi jak my. No bo cóż - o czym rozmawiać gdy w gardle ściska i łzy napływają do oczu ......szczególnie na początku żałoby - tak jak to u Ikarii.
Ale - z biegiem czasu uodporniamy się na wszystko. Musi być inaczej, trzeba żyć i dalej być wśród ludzi bo nie warto się zamykać.
Same się przekonujecie ile osób się wycofuje z Waszego życia - bo tak im lepiej. Ale nie zdają sobie sprawy, że śmierć czeka każdego i wtedy dopiero przyjdzie refleksja.  Dobierajcie sobie przyjazne towarzystwo, które Was rozumie i wnosi pozytywną energię w codzienne życie.
We wrześniu będąc z przyjaciółką na koncercie Golców spotkałam kuzyna mojego męża z żoną, z którymi utrzymywaliśmy bliskie kontakty. Ponieważ wyjechali do pracy do Norwegii - nie byli na pogrzebie mojego męża, ale gdy przyjechali na urlop 2 miesiące po pogrzebie zabrali mnie na obiad i spotkanie do słynnej restauracji nad Popradem na powietrzu  i na obiad. Byłam w totalnej rozsypce. Obiecali, że wrócą do Polski do swojego domu na emeryturze to będziemy się spotykać. No i wrócili 2 lata temu - ale nie odezwali się wcale.
Jakież było ich zdziwienie gdy mnie zobaczyli na koncercie rząd wcześniej przed nimi. Pytania były: jak sobie radzę, co u mnie, jak spędzam czas   - że widać, że jestem pogodna ( to tylko maska) dobrze o tym wiemy.  Gdy zapytałam, dlaczego się nie odzywają - odpowiedzieli, że ja ciągle gdzieś podobno jeżdżę i jestem nieuchwytna, ( ale są telefony) - bardzo serdecznie zapraszają do siebie i czekają na mnie. Oczywiście podziękowałam, ale.........nie wybieram się bo gdyby nie przypadkowe spotkanie - na pewno do rozmowy by nie doszło. Mieszkają 15 minut samochodem ode mnie.
Widzisz Jolu - nie jesteś osamotniona w podobnych przypadkach. Trzeba się do tego przyzwyczaić. Ja już nie reaguję na tych co wyrzucili mnie ze swojego życia. To boli , ale coraz mniej.
Zbliża się listopad, ale też rocznice śmierci mężów Aniczki i Ikarii. Ikario  - u Ciebie 1 rocznica .....Trzymaj się mocno, otocz się w tym dniu tymi osobami, które są przy Tobie. Wiem, że to trudne chwile, a szczególnie listopad, którego nie lubię. Te długie wieczory i tyle myśli......bo jest więcej czasu . Ale musimy przeżyć kolejny listopad - kolejne Wszystkich Świętych. Smutno znów mi będzie  ( jak zwykle) gdy zobaczę pary ze sobą, szczególnie te w moim wieku, ale cóż takie życie.
Zakończę moim motto "ZROZUMIE TEN KTO STRACIŁ MIŁOŚĆ ŻYCIA"
Pozdrawiam

Witajcie kochane dziewczyny, dawno już nie pisałam ale tak naprawdę nic za bardzo nie zmieniło się w mojej samotności i emocjach. Zelżał trochę stres i zmniejszyła się złość....do losu, do świata, do siebie samej. Pustka, którą czuję, jest nadal wszechogarniająca, trudna, bolesna. Pisałam już kiedyś wcześniej, że tęsknota, która mnie trawi każdego dnia, nie odpuszcza ani troszkę. Nie chciała bym tego, ale zapewne nigdy już nie odpuści. Czuję lęk przed dalszym życiem, przed samotnością, przed bezsensem i pustką. Mam też czasami potrzebę zamknąć się w swoim świecie (od niedawna) i nie mam siły z kimkolwiek się spotykać prywatnie...
Piszecie dziewczyny o święcie zmarłych...na mnie akurat ten dzień nie robi żadnego wrażenia i poza pierwsza  rocznicą śmierci, której bardzo się bałam, każda kolejna (czyli dotychczas dwie) również. Niczym nie różnią się te dni dla mnie od tych codziennych szarych depresyjnych chwil, w których w każdej minucie życia myślę o mężu. Dlaczego On...dlaczego nas...i jak mam teraz żyć. I tak bez końca..
Nie mam już pretensji do ludzi, którzy mnie opuścili, którzy nawet nie zadzwonili do mnie. Oni sami również kiedyś mogą (a raczej na pewno będą) w takiej samej sytuacji.
Maskę na twarz zakładam codziennie, inaczej nikt by ze mną nie chciał rozmawiać. jak pytają odpowiadam ...jakoś leci.
Jeśli mogę to często jadę do któregoś z dzieci lub też spotykam się z kimś ze znajomych, na spacer, na obiad, żeby zabić czas. Na kilka dni, na przełomie października i listopada, przyjeżdża do mnie najmłodsza córka z maluchami. Są bardzo absorbujące i jednocześnie tyle w nich radości i energii, że przy nich nie czuję tej okropnej pustki.
Na początku grudnia lecę na tydzień do Jordanii i Izraela. Objazdówka, więc liczę na bardzo intensywne zwiedzanie i brak czasu na rozczulanie się nad sobą. Boję się też długich zimowych wieczorów i nocy. Ale zapewne każda z nas tak ma.
Pozdrawiam cieplutko dziewczyny i życzę duuużo sił i cierpliwości. I nadziei na lepsze jutro, pojutrze, za rok lub dwa.

Droga Venles,nawiązując do Twoich przyjaciół-znajomych? ...My z mężem chodziliśmy do jednej klasy liceum.Tam zawiązała się taka męska paczka - 4 wówczas jeszcze chłopaków.Tak się stało,że 3 z nich zostało lekarzami,w tym mój mąż/ .Stali się praktycznie nierozłączni wymieniali doświadczeniami,uczyli do specjalizacji,a my na początku ich dziewczyny- później już oficjalnie żony z dziećmi organizowałyśmy wspólne odwiedziny,wyjazdy wakacyjne,imieniny i urodziny...były kolacje ,wspólny nocny brydż. No i tradycyjne kartki świąteczne i okolicznościowe- bo tego już nasze dzieci bardzo pilnowały. Najpierw w wypadku samochodowym zginął jeden z nich- powiedzmy Jędrek...Wszyscy bardzo to przeżyliśmy,wszyscy też nieustannie dzwoniliśmy do jego żony i dzieci z zapytaniem w czym możemy pomóc.Było to naturalne, część z nas było ich rodzicami  chrzestnymi.
Po pogrzebie/w dosyć odległym od nas miejscu dokładnie taka wieś jak obecnie moja/zostałam dwa tygodnie z jego żoną i dziećmi,aby im pomóc/ja zaproponowałam pomoc,a oni bardzo chętnie ją przyjęli/. Gotowałam,sprzątałam robiłam zakupy ,r swojeozmawiałam,słuchałam,trzymałam za rękę, zapłakanym podawałam chusteczki.Musiałam wracać bo zaczynała się moja praca w szkole,a tam nie ma urlopów,ale zorganizowałam przyjazd następnej z naszej grupy kobiety..Nadal dzwoniłam,rozmowy ,zwierzenia,wspomnienia. Wszystko po jakimś czasie wróciło u nich do normalności.Spotkań było mniej,ale były...po jakimś czasie weszła w nowy związek/poślubiła swojego pacjenta- tez była lekarzem/ i tylko dzieci dzwoniły do nas: cioć i wujków.. Na pogrzeb mojego męża nie przyjechał NIKT,nie było żadnego telefonu,żadnego SMS.Wielokrotnie prosiłam dzieci,aby posprawdzały czy doszła informacja o śmierci i pogrzebie...one miały jeszcze dodatkowy kontakt między sobą - w grupie rówieśniczej...i nic ,zero i to całkowite.
Byłam tak zaskoczona,że brakło mi słów,syn wymyślał dla nich różne wyjaśnienia - brakowało tylko lotu na księżyc....Wysłałam jeszcze później kartki świąteczne,jak to robiliśmy z mężem....i też nic. Do dziś zachodzę w głowę,co takiego się stało w ich sercach i głowach...byli świadkami na naszym ślubie,jeden z nich chodził z moim mężem do szkoły podstawowej,byli najlepszymi kumplami- przyjaciółmi. Mieszka z rodziną 50 km ode mnie- to żadna odległość jeżeli się ma ważną sprawę.Ma się dobrze,bo kuzyni męża się u niego leczą.Wspominali mu o pogrzebie/oni byli na nim i o dziwo to oni piszą i dzwonią do czasu do czasu/opowiadali o naszej rozpaczy,o naszym wielkim bólu  - bez uzgodnienia tego ze mną,ale stało się.....
podobno odpowiedział,że wkrótce do mnie zadzwonią....to było półtora roku temu !!!. Piszę o tym,bo do niespodziewanej śmierci męża- doszedł olbrzymi ból  psychiczny po przeżytym odrzuceniu przez ludzi na pomoc których liczyłam. Teraz wiem,to nie  jest prawdą,że dobro które dajesz innym wraca ...do mnie nie wróciło..to może ze mną coś jest nie tak? ale wiem,że stałam się nieufna i ostrożna do granic możliwości. O ile zawsze byłam otwartą i kontaktową osobą- to teraz przestałam ludziom ufać i zamknęłam się we własnej skorupie.Zostałam boleśnie zraniona,a rana nie chce się goić - niestety. Pozdrawiam,obyście miały więcej szczęścia niż ja.

Cześć dziewczyny
U mnie już po pierwszej rocznicy.. była ona w zeszłym tygodniu. Byłam z teściami na cmentarzu zapalilismy znicze, posprzątaliśmy. Spędziliśmy pół dnia razem. Odwiedziny na cmentarzu wypadły w dzień wypadku. Dzień rocznicy był akurat na tygodniu, byłam wtedy w pracy i założyłam sobie ze to musi być dobry dzień, ze chce to odwrócić ze nie będę płakać i się smucić, ze On na pewno tego nie chce. I rzeczywiście w dzień szło mi dobrze. Ale wieczorem nagły wybuch płaczu. Jak sobie myslalam jeszcze przed rocznica ze rok temu byliśmy razem.. to były już te ostatnie chwile. Teraz będzie szedł już drugi rok.. niewiarygodne. Jak mysle tez o tym ze tak długo się nie widzieliśmy, nie rozmawialiśmy, nie dotknęliśmy. Ciezko to wszystko pojąć. Tak mi go brakuje, i tych prostych rzeczy, rozmow, spania razem. Tak się bałam tej rocznicy. I tak, jestem już świadoma tego co się stało, mysle racjonalnie… ale jakby dalej jest to dla mnie nie do uwierzenia? Strasznie tesknie, nie umiem tej tęsknoty opisać. Czasem nie wiem czemu mnie tak życie doświadczyło? Troszkę już zaczynam wracac do żywych a przynajmniej staram się bo powiem wam ze polubiłam się jakoś z samotnością i ze swoim własnym towarzystwem. Trochę to dobrze a trochę jakby niebezpiecznie.. bo chciałbym żyć jakoś tak bardziej. Dziś byłam na mieście z kolega. Wszystko ok, fajnie spędziłam czas. Ale co bym nie robiła, gdzie bym nie wychodziła to zawsze mysle ze nigdy nie jest tak super jak z moim T. I to wracanie samej do domu. I nikt na mnie nie czeka po pracy. Na długi weekend tez pojadę sama do mamy a tak jechałabym z nim. Głupie rzeczy na mieście typu reklamy, jakieś miejsca ciagle kojarzą się z nim. Na pozór funkcjonuje normalnie. Bo byłam na urlopie, bo czasem sobie gdzies tam z kims wyjde, bo chodzę do pracy. Ale w głębi duszy normalnie nie jest i chyba będzie tak już zawsze. Rzuciłam się tez trochę w wir pracy. Wzięłam ostatnio sobotę pracująca. W nadchodzącym tygodniu tez wzięłam dużo godzin. Mało mam czasu żeby siedzieć i myśleć ale właśnie w sobotę, wczoraj jak miałam wolne popołudnie i wieczor to mnie dopadło. Smutek i tęsknota był jeszcze silniejszy. Ale niczego już niestety nie odwroce. Z tym ze ludzie się odwrócili tez już się chyba pogodziłam. I doskonale was w tym rozumiem. Bo właśnie nie zrozumie ten kto nie przeżył.. i nawet nie próbuje rozumieć. Kto ma być w naszym życiu i tak bedzie. Nie zamierzam się nikogo prosić a Jego i tak mi nikt nie zastąpi.
Pozdrawiam moje drogie trzymajcie się

Brawo Aniczko! Właśnie...... dlaczego miało by być lepiej po roku? Też jakiś czas żyłam tą ułudą, że rok coś zmieni...., że dwa lata coś zmienią... że będzie odrobinę lżej, albo też jakąś czarodziejską różdżką zniknie ten wszechogarniający ból, że życie stanie się znośniejsze.... a tu guzik z pętelką...Żyjemy jakimiś datami, rocznicami, z dnia na dzień, łapiemy się wszystkiego....żeby tylko zelżał ten brak, ta tęsknota, czułość, miłość....większa niż kiedykolwiek wcześniej. taka zupełnie czysta, bezinteresowna...i gotowe były byśmy zrobić wszystko, żeby tylko cofnąć czas.... żeby tylko wrócił i był. Po prostu był. Bez wymagań, oczekiwań.... ŻEBY BYŁ...
Dzisiaj odebrałam telefon od szefa wszystkich szefów. Już drugi w ciągu dwóch lat. Byłam bardzo zaskoczona, zdezorientowana...O co chodzi? Okazało się, że 10 grudnia mamy wyjazdową sesję wigilijną... do Szczyrku.  Nawet o tym nie pamiętałam, bo nie piszę się, na żadne tego typu imprezy. Ta była ogłoszona już jakiś czas temu. Rozmawiał ze mną bardzo ciepło, empatycznie. Prosił, żebym zmieniła zdanie i pojechała. Z tego wszystkiego zapomniałam, że właśnie 10 grudnia będę wracać z Jordanii i tłumaczyłam, że jeszcze nie jestem gotowa. Koleżanka podsunęła mi karteczkę.....że przecież będę na urlopie. Ufff.... wybrnęłam. Ale wiecie co? To było bardzo miłe, fajne. Poczułam się lepiej, odrobinę radośniej. Czasami wystarczy ciepły gest drugiego człowieka i nasze serca odmrażają się..I jednocześnie wystarczy jedna myśl, żeby popaść w czarną otchłań. Taka sinusoida... pewnie będzie nam towarzyszyć do końca życia. Przytulam Was mocno dziewczyny, tak bardzo się cieszę że jesteście...również dla mnie...

Piękne te  Wasze słowa  dziewczyny.Są dowodem na to,że same nie damy rady bez pomocy innych,a w przypadku Koli czy zzielonej-to właśnie w pracy zawodowej i mijającemu tam czasu - odnalazły mówiąc kolokwialnie : względny spokój i jest to ich codzienna motywacja do podejmowania życiowych wyzwań.Niektóre z nas czeka kolejna podróż, wyjazd lub spotkanie z serdeczną osobą.Jednak nie wszystkie mają to szczęście...ja się nad sobą nie rozczulam - bo jestem tak jakby po środku tych naszych możliwości radzenia sobie ze smutkiem i olbrzymią tęsknotą...Są jednak wśród nas - takie ,które z różnych przyczyn nie radzą sobie same ze sobą. Mimo pomocy i podania przysłowiowej deski ratunkowej- wciąż nie potrafią- czy nie mogą z tej pomocy skorzystać.Z różnych względów- bo każda z nas jest inna- każda to inny byt- inna historia ....Jedne są bardziej otwarte na ludzi - przyjmują podaną dłoń,kolejne natomiast - tak zrozpaczone i niepozbierane w tym przeogromnym bólu, nawet nie zdają sobie niejednokrotnie sprawy- że nie muszą w tym bólu być same.
Są takie wśród nas,że pomimo naszej wielkiej  pomocy - ta pomoc nie przynosi żadnej lub prawie żadnej poprawy w tym samotnym wdowim życiu.Nigdy nie lubiłam tego określenia - nas - opuszczonych w pewnym sensie kobiet- ale na chwilę obecną nie znajduję innego....Jeżeli którejś jest bardzo ciężko i bardzo źle- to nie czekajcie dziewczyny drogie na cud- bo on nie nastąpi- poproście o pomoc ludzi- którzy profesjonalnie zajmują się taką pomocą...to naprawdę żaden wstyd - żadna ujma dla nas. To tacy sami fachowcy- jak wy dziewczyny w swoich pracach...też mają doświadczenie i praktykę.Wczoraj przypadkowo  spotkałam koleżankę,która ponad 3 miesiące jest pod opieką lekarza - psychiatry,inaczej jak twierdzi wylądowałaby w szpitalu na bardzo długim leczeniu.Jej córkę nagle porzucił mąż- gdy była w 4 miesiącu ciąży,mając już 3 letniego synka.Związał się z koleżanką z pracy- zresztą też spodziewa się ich dziecka....Córka- jedynaczka  wiele lat zajmowała się domem,a mąż ,,robił,,karierę zawodową. Koleżanka schudła 17 kilo,poszarzała,jak mówi tylko wegetuje- a nie żyje.Pierwszy wnuczek ma poważne problemy zdrowotne,teraz doszły emocjonalne.Piszę o tym,bo każdy ma swój ,,krzyż,,do dźwigania.Nasz jest największy i najcięższy - mamy prawo prosić o pomoc,mamy prawo pobłądzić w tej olbrzymiej traumie - ale zadbajmy o siebie- bo nasi mężowie,czy partnerzy chcieli by z całą pewnością tego dla nas.Tylko wy wiecie,czy kibicowali by wam nadal w waszym samotnym życiu? i trzymali za nas mocno kciuki...czy chcieli by byśmy cały czas się umartwiały?
Niedawno wróciłam od rodziny syna,byłam u nich 5 dni- fajny rodzinny czas- sama radość i szczęście.Musiałam wrócić do pracy....ale wiecie co? po raz pierwszy od ponad dwóch lat nie płakałam żegnając się.Nawet nie musiałam udawać ,że słońce mnie oślepia i szybko zakładać okulary przeciwsłoneczne...poza tym - nie jechałam sama...półroczna suczka pierwsza wskoczyła do auta - tak jak by chciała powiedzieć: szykuj się - wracamy do domu.
Po drodze był dwukrotny spacer po lesie- nie do pomyślenia tylko w pojedynkę ...Pierwsza wyskoczyła przed dom- szybki bieg w koło- czy wszystko jest OK - i szczęśliwa ,zadowolona zaczęła się bawić ulubioną zabawką...
Ikario - moja droga : jesteś wspaniałą bardzo empatyczną dziewczyną,podziwiam Twój chart ducha,konsekwencje w działaniu..jakkolwiek to patetycznie brzmi,ale tak jest...uwierzyłaś w siebie - i nadal tak rób.Dziś tak jak pisze Aniczka nasza kochana ,,POCIESZYCIELKO WSZECHŚWIATA,,jesteśmy z Tobą..ale to tylko data- jedna z wielu  kolejnych w naszym samotnym życiu.Już nic nigdy nie będzie takie same/niestety,ale świat się nie zatrzymał ani u ciebie ,ani u nas/.Nawet jak się zaprzemy bardzo mocno nogami i rękoma- to i tak życie trwa,a czas płynie ....tylko od nas zależy jak go spędzimy ...do czasu spotkania z tymi co odeszli.Trafnego wyboru nam wszystkim życzę.Pozdrawiam

Witajcie Kochane, smutny czas za nami i przed nami, dla mnie listopad, jak dla Wenles, to miesiąc, którego najbardziej nie lubię. Długie, szare dni w samotności.
Pierwsza rocznica wcale nie była najgorsza, to tylko data, jak piszecie, znacznie gorszy był dla mnie tydzień przed. Wracały wspomnienia ostatnich dni razem, myśl, że jeszcze rok temu był mój ukochany ze mną, byliśmy razem.
Czuję podobnie, jak Ty Zzielona, myślę o tym, że już tak długo się nie widzieliśmy, nie gadaliśmy. Bardzo mi go brakuje, im więcej czasu mija tym bardziej odczuwam jego nieobecność i większą tęsknotę. Podobnie brakuje mi tych prostych, codziennych czynności, rozmów, żartów, dotyku. Wciąż nie mogę się przyzwyczaić do pustego łóżka, chcę czuć jego oddech, słyszeć chrapanie, chcę się tulić. Nie mogę się z tym pogodzić, że tego nigdy już nie będzie.
Wracam codziennie po pracy do pustego domu i nikt mnie nie wita. Zadręczam się myślą, że już nigdy nie poczuję Jego zapachu i uścisku ramion.
Przez pierwszych kilka miesięcy była straszna rozpacz i wtedy to wydawało mi się najgorsze, nie mogłam jeść, spać, pracować, żyć, ale ta rozpacz z upływem miesięcy miała tendencję spadkową, że tak to określę, już nie wyłam wchodząc do domu, nie całowałam kilka razy dziennie Jego kurtki, która wciąż wisi w przedpokoju, powoli, bardzo powoli, ale czułam, że to ustępuje. Teraz ogarnia mnie tak ogromna tęsknota, która nie przemija ani trochę, tylko im więcej czasu upływa jest coraz większa i to mnie przeraża, z tą tęsknotą żyje mi się gorzej niż z tą obezwładniającą rozpaczą wtedy.
Chcę poukładać sobie to moje życie w samotności, ale jak żyć z tą rosnącą tęsknotą. Wierzę, że kiedyś może będzie lepiej, ale nie wierzę, że to co będzie jest lepsze od tego co było. I wiem, że czas nie leczy ran, to dla mnie taka sama bzdura, jak słowa, że co nas nie zabije to nas wzmocni. Być może po wielu latach czas trochę zabliźnia rany, ale na pewno ich nie leczy.
Jest bardzo trudno, po roku nie ma magicznej różdżki, ale bardzo mi pomogli i pomagają przyjaciele i rodzina, koleżanki, po prostu są. Mnie zawiodła tylko jedna osoba, ale otrzymałam duże wsparcie od osób, których o to bym "nie podejrzewała". Wiedziałam, że mogę zadzwonić nawet w środku nocy, jak nie dam rady.
I będę powtarzała to do znudzenia, że to forum, Wy dziewczyny, które tu pisałyście i piszecie nadal, jesteście największym wsparciem dla nas wszystkich.
A to że mogłam poznać osobiście kilka z Was i że piszemy poprzez esa czy WhatsAppa do siebie niemal codziennie to jest największa wartość. To bardzo ważne żeby nie żyć w tym trudnym czasie w pustce.
Pozdrawiam bardzo serdecznie.

Witaj GaMa,
wiem, co czujesz, mój ukochany Mąż, mój największy przyjaciel, miłość mojego życia, odszedł w ubiegłym roku w październiku po ponad 30-latach wspólnego życia.
Od początku korzystałam z pomocy psychiatry, bez jego wsparcia (cudowny, empatyczny lekarz) i leków nie byłabym w stanie przeżyć kolejnego dnia. Dopiero po roku zaprzestaję leczenia antydepresentami, ale wciąż przyjmuję łagodne leki na sen.
Dobrze, że masz wsparcie siostry i szwagra. Ja po odejściu mojego M. mieszkałam u nich przez 3 tygodnie, nie byłam w stanie wrócić do domu. To od nich na początku otrzymałam największe wsparcie i mam je do dzisiaj, nadal go potrzebuję.
Co do spraw spadkowych, to nie jest tak, że Tobie się nic nie należy. Przypuszczam, że Twój Mąż nie zostawił testamentu, skoro rodzina uważa, że Tobie się nic nie należy? A jeżeli zostawił testament to rodzinie należy się zachowek. Żona zawsze  dziedziczy (bez względu na testament), jeżeli nie było dzieci, to rodzice spadkodawcy też dziedziczą, jeżeli któreś z rodziców zmarłego nie żyje to w dziedziczeniu bierze udział również rodzeństwo zmarłego lub dzieci tego rodzeństwa, w jakiej części, to zależy czy był testament czy nie (dziedziczenie ustawowe, jeżeli nie było testamentu). Nieważne, kto na to zarobił, czy z czyjego majątku to było, jeżeli mieszkanie i inny majątek był własnością Twojego Męża (akt notarialny na niego, bez zapisów) to Ty po nim dziedziczysz, w jakiej części to zależy od wielu czynników.
Z tego co piszesz to Twoi teściowe żyją, w takim przypadku rodzeństwo męża nie dziedziczy. Rodzeństwo zmarłego męża (lub dzieci tego rodzeństwa) dziedziczą, gdy któryś z rodziców nie żyje, bez względu czy mąż sporządził testament czy nie.
I pamiętaj jeszcze o tym, że po otrzymaniu spadku jest 6 m-cy na złożenie deklaracji Sd-Z2, żeby nie płacić podatku od spadku i darowizn.
GaMa, najlepiej idź do prawnika, ja zajmuję się zawodowo finansami i prawem, ale finansowym, to co wiem na temat prawa spadkowego to napisałam i tyle mogę poradzić.
Pozdrawiam seredecznie

Witam wszystkich,szczególnie Ciebie GaMa.Ikaria Ci wszystkie zawiłości prawne wyszczególniła,ale jeżeli nie chcesz prawnika,to koniecznie musisz mieć przy sobie osobę Ci życzliwą i orientującą się w przepisach.Ja na Twoim miejscu nie rozmawiałabym już z nikim z rodziny zmarłego męża - bez świadków.Ludzie są podli i bezwzględni -potrafią  zmanipulować swojego rozmówcę i wykorzystać to co powiesz przeciwko Tobie.Już sam fakt,że teściowa twierdzi,że to przez ciebie znalazła się w szpitalu- wiele daje do myślenia. Poproś siostrę - może ona Ci pomoże,albo wskaże kogoś ze swojego grona znajomych. Jedno jest pewne- łatwo nie będzie.Zdają sobie sprawę,że za jakiś czas - możesz sobie ułożyć życie z kimś innym- mieć dzieci- i nie chcą żebyś korzystała po części z majątku jaki zostawił ich syn - a Twój mąż. Nie potrafią zrozumieć,że Ty byś oddała wszystko co masz- cały swój majątek i wszystkie pieniądze świata,żeby on z Tobą był nadal....Teraz zamiast skupić się na swojej żałobie - przyjdzie Ci walczyć o przetrwanie...Wiem,że to nie łatwe czasy dla ciebie nadejdą,ale musisz zrobić wszystko,aby zawalczyć o samą siebie.Trzymam kciuki i wspieram myślami..

Witam i przytulam do serducha!
Nie wiem czemu, ale dzisiaj musiałam tu zajrzeć. Od dawna mnie tu nie było, bo coż miałam więcej napisać? Co mogłam jeszcze dodać? Jednak dzisiaj, to forum "siedziało" mi w głowie - Wejdz na formu- tak czulam.Ta myśl nie dawała mi spokoju... czemu? Nie mam pojęcia. Staram się nad tym nie zastanawiać, bo juz wiem, że co ma być to i tak będzie. Niezależnie od naszych pragnień...przeszłości nie zmienimy. Nie mamy na to wpływu. Myśli typu: gdybym zrobiła tak i tak.... to nic nie zmieni!
Niestety sporo lat potrzebowałam, żeby to zrozumieć. Wyglądało to tak- życie Ci dowalilo, to czemu Ty nie możesz jeszcze bardziej się ukarać? Obwiniałam się za wszystko... zła żona, matka itp. Te myśli uderzały we mnie bardzo celnie. Wielokrotnie  upadałam i za każdym razem byłam pewna, że już się nie podniosę, że nie dam rady. Jednak wstawałam dla dzieci. Początkowo było to tylko dla dzieci... Nawet nie wiem kiedy, ale z biegiem lat... zrozumiałam, że dla siebie też.
02.12 minie 8 lat od wypadku - jestem już inną kobietą. Czy silniejszą? Zależy od sytuacji
  Zrozumiałam,  że mam prawo do płaczu, ale również do śmiechu, radości. Mam prawo do gorszych dni, bo takie też są pomimo upływu lat.

Witajcie Drogie Dziewczyny !
Tulę do serducha nową forumowiczkę GaMa Jesteś zapewne młodą osobą a już tak dotkliwie doświadczoną przez los ...... My Ciebie tutaj doskonale rozumiemy i wspieramy wirtualnie Początek samotnej drogi jest bardzo ciężki , mam nadzieję ,że masz obok siebie przyjazne Ci osoby z najbliższego otoczenia , dla których jesteś ważna i którzy pomogą Ci w tej Twojej samotnej walce .......bo na teściów z tego co czytałam raczej liczyć nie możesz ( ja miałam podobnie także doskonale rozumiem Twój ból ) Ale tak radzą Ci inne dziewczyny nie odpuszczaj i zawalcz o spadek po Mężu , bo Tobie się to po prostu należy !!! Zakładam ,że nie mieliście podpisanej intercyzy czy rozdzielności majątkowej ? Ściskam bardzo mocno i dużo sił Ci posyłam na dalszą samotną walkę
Jak widać to forum to miejsce szczególne gdzie powracają dziewczyny starsze stażem tak jak Agnieta ( pamiętam Ciebie z Twoich poprzednich wpisów ) czy Wenles , która zawsze ma dla mnie dobre słowo :):)
Mamy teraz taki trudny czas , bardzo dołujący z racji krótkich dni , szarugi i wspomnień a więc tym bardziej potrzebujemy poczucia naszej babskiej wspólnoty i wzajemnego wsparcia (tak jak wspomniała Wenles )
Pozdrawiam serdecznie wszystkie forumowe koleżanki , ze szczególnym uwzględnieniem moich " patchworkowych sióstr " :) Jesteśmy wspaniałe i dzielne i nadal takie będziemy :)