Śmierć męża - jak sobie poradzić? - Netkobiety.pl

Kochane Moje...
Misiulko, Basiu, Jolu, Załamana, Kolia, Zzielona... I wszystkie cudowne Dziewczyny
Dziękuję Wam serdecznie za wszystkie słowa otuchy i Wasze Wielkie Serca!
Dziś jak zawsze czytam i płaczę, ale nie są to już tylko łzy bólu i rozpaczy, ale także łzy wzruszenia...
Dałyście mi tyle wsparcia i otuchy, jak najbliższe rodzone siostry - pospieszyłyście z pomocą natychmiast jak tylko o nią poprosiłam. Tak właśnie jak rodzone siostry, które tak pragną mi pomóc, ulżyć jakoś w tym ogromnym cierpieniu - tylko One nie rozumieją tak jak Wy.
Jesteście wspaniałe, tyle dobra, empatii znalazłam na tym Forum, wbrew temu całemu złu, które rządzi teraz światem.
To nasz mały, bezpieczny azyl, gdzie możemy dostać tyle mądrych rad, tyle troski, a także choćby namiastkę nadziei i wiary w lepsze jutro. Nie potrafię znaleźć słów, aby wyrazić Wam swą wdzięczność. Teraz już wiem, że nawet, jeśli jakiś czas milczycie, to wciąż tu jesteście, czytacie i jeśli któraś z nas szczególnie apeluje o pomoc to otrzymuje ją natychmiast.
Piszecie Kochane, żebym spróbowała skorzystać z pomocy psychologa czy psychiatry. Otóż od tego tragicznego lipcowego dnia, po dwumiesięcznym leczeniu szpitalnym, cały czas jestem na lekach, inaczej chyba bym w ogóle nie była w stanie funkcjonować. Kilka razy byłam też u psychologa, ale chyba pechowo trafiłam, bo te wizyty kompletnie nic ciekawego nie wniosły, nic czego bym nie wiedziała o żałobie i tych wszystkich trudnych emocjach z nią związanych. Ale jeszcze się nie poddaję...
W przyszłym tygodniu zaczynam nową psychoterapię dla osób pogrążonych w żałobie. Narazie mają to być indywidualne spotkania z Panią Psycholog, ale być może, jeśli warunki izolacji na to pozwolą, wkrótce zaczną się spotkania grupy wsparcia.
Może ta forma terapii okaże się dla mnie skuteczną. Może wreszcie coś drgnie, może zegar wreszcie powolutku ruszy do przodu...
Póki co, najlepszą jak narazie terapią dla mnie okazało się to Forum. Podobnie jak Jola żałuję, że tak późno na nie trafiłam. To Wy dajecie mi siłę, motywację, nie do rzeczy wielkich, ale chociażby do tego, żeby wstać codziennie z łóżka, wyjść na spacer czy zakupy... A to póki co już dla mnie wielki ,,wyczyn,,
To dzięki Wam powolutku, nieśmiało i tylko przez króciutkie chwile, ale zaczynam wierzyć, że będzie kiedyś lżej...
Tak jak skrzywdzonemu dziecku, cierpliwie mi tłumaczą Misiulka, Basia, Jola - niezwykle mądre i dobre Kobiety, że małymi kroczkami, powoli, ale nadejdzie kiedyś ulga.
Nie umiem tak pięknie i mądrze pisać jak Wy Kochane, bo w głowie ciągle chaos, amnezja, brakuje odpowiednich słów, ale z całego serca dziękuję Wam... To co dla siebie wspólnie robimy jest bezcenne... Szczególnie my; Zzielona, Ikaria, Maadlen, Załamana -  te ,,młodsze wdowim stażem'' potrzebujemy wsparcia, doświadczenia, rad od Tych, które już  dłużej zmagają się ze swoją stratą.
Życie bez Ukochanej Osoby nadal wydaje się niemożliwe. Nadal ból rozdziera na strzępy, a tęsknota odbiera rozum, Rozpacz i pustka nie ma granic. Samotność nie da się okiełznać...
Zapewne dużo, bardzo dużo czasu musi jeszcze upłynąć, abyśmy i my mogły dostrzec światełko w tunelu... Jednak dzięki Wam mamy zrozumienie, wsparcie, no i tę maleńką iskierkę nadziei.
Wielki Ukłon składam Kochane...

Witaj Aloes21, polecam na facebooku dolaczenie do grup gdzie pisza osoby w zalobie czy to malzonki/ka czy innej najblizszej osoby. Podaje nazwy grup na facebooku : "Życie po śmierci...- wdowy&wdowcy", "wdowy-wdowcy" i "Nagle sami:porozmawiajmy o stracie". Pisze to nie jako osoba ktorej zmarl ktos najblizszy niemniej jest to tez tamat zyciowy dla mnie wazny wiec jako czlonek tego forum cos o tym wiem stad moja dla Ciebie sugestia. Pozdrawiam

Witam drogie moje,chciałam podzielić się refleksją jaka mnie naszła po wczorajszej rozmowie z moim psychologiem.Mimo,że już od jakiegoś czasu nie korzystam z Jego pomocy,to i tak kontaktuje się ze mną - myślę ,że ze względu na zwykłą ludzką życzliwość - obecnie coraz rzadziej spotykaną.
Rozmawialiśmy o zwykłym codziennym - samotnym życiu.Mówiłam o lepszych czy gorszych chwilach,godzinach,dniach....posiłkowałam się częściowo wypowiedziami kobiet tu piszących - oczywiście zachowując anonimowość i daleko idącą powściągliwość.
Mówiliśmy o tzw:nawrotach ,,dołów,,psychicznych,które przychodzą falami....do niektórych z Nas.
Ja nie wiem jakie to uczucie jest- bo nigdy nie ,,wypłynęłam,,w tej swojej żałobie na jakąkolwiek powierzchnię płaską- nigdy nie osiągnęłam tzw: powierzchni bezpiecznej- z której jak niektóre z nas z powrotem spada się w dół. Czasami mam uczucie,że wśród wszystkich tu piszących z tzw: dużym stażem w przeżywaniu żałoby - najmniej sobie radzę i jestem w dalekim tyle za innymi. One mają tyle inicjatywy w sobie i energii ,że planują wspólne wyjazdy w tym świąteczne w dalekich krajach,organizują i to po raz kolejny wyjazdy weekendowe w dużych miastach Polski,umawiają się na obiad,kawę ,wino....Może moje miejsce zamieszkania sprawia,że wszelkie rzeczywiste kontakty są dla mnie tak dalekie...jak lata świetlne...Może jest we mnie jakaś niewidzialna wewnętrzna bariera,która uniemożliwia mi wyjście z głębokiego cienia?
Usłyszałam,ze nic bardziej błędnego w moim rozumowaniu.Każda z nas jest inna,ma inne priorytety życiowe,inne spojrzenie na świat .Każda ma swój mały system wartości i tego co dla samej siebie jest ważne,ważniejsze i najważniejsze.
Każdy ma prawo do własnych wyborów życiowych,błądzenia i powrotów.Szukamy różnych dla siebie dróg wyjścia z krytycznych dla nas sytuacji,a żałoba po stracie męża - do takich właśnie należy.Mamy patrzeć tu i teraz na siebie,niczego nie przyspieszać niczego nie ponaglać...nie dać się ponieść emocjom i podpowiedziami innych- tylko słuchać swojej intuicji. Czas nam sprzyja i cierpliwość jest tu najważniejsza.
Piszę o tym ,aby dać nadzieję Innym - i powiedzieć,że trzeba dać czas - czasowi.
To,że inni są daleko z przodu nie oznacza,że jest z nami coś nie tak.Nie- każda ma inną sytuację życiową:praca z całą pewnością sprzyja szybszemu powrotowi do żywych.Nawet jak chodzi się do niej z tzw:,,musu,,- ale trzeba wyjść z domu i zaistnieć wśród innych.Trzeba do pracy dojść lub dojechać... zrobić podstawowe zakupy.
Jak ma się bliskich na tzw:wyciągnięcie ręki,albo się z nimi mieszka- to jest już o wiele wyższy poziom dochodzenia do normalności...Każda życzliwa Nam osoba- to nasza wartość dodana. Drogie moje: nie porównujmy się w szybkości przeżywania czy dramatyczności naszych żałób .Są kobiety,które już myślą o nowych związkach - bo nie wyobrażają sobie dalszej samotności,a są takie - które już wybrały samotność udając się do Żeńskiego Zakonu...znam osobiście....Są które niczego nie ruszyły w domu po śmierci męża i zapowiadają ,że nigdy nie ruszą!?, znam takie ,które posprzedawały dawne wspólne mieszkania i kupiły nowe- często takie o jakim wcześniej nie marzyły,albo marzyły w cichości.Ja sama wyprowadziłam się do domu na głęboką prowincję,do domu który  powstał jeszcze za życia mojego męża- i miał być ostoją na nasze dalsze życie..  Podjęłam taką decyzję, .bo uważam,że byłam to winna Jemu i sobie i Naszym marzeniom.
Jesteśmy inne i inne są nasze drogi wyjścia z żałoby, ważne by znaleźć taką aby była zgodna z naszym sumieniem i naszymi planami życiowymi- oczywiście jeżeli jeszcze je mamy- a życzmy sobie - aby każda z Nas miała jeszcze przed sobą jakieś mniejsze czy trochę większe marzenia i plany- bo one nas mogą motywować do dalszej walki i powrotu do względnej normalności.Pozdrawiam

zzielona przyjmij gratulacje z okazji nowej pracy i zdanych egzaminów.Myślę,że wyrażę opinię Innych kobiet z naszego Forum i powiem:JESTEŚMY Z CIEBIE DUMNE !!!
Wiem,że smutek przeszywa Ci serce,bo chciałabyś podzielić się radością ze swoim ukochanym,a jest to niemożliwe. Może jednak już się podzieliłaś tą wiadomością gdy trafiłaś i zamieściłaś tak piękny tekst ....dający nam wszystkim nadzieję.
Kiedyś ktoś powiedział:nadzieja umiera ostatnia...więc niech trwa i trwa i trwa.
Każda mała radość przynosi nadzieję,że jeszcze będzie dobrze- nie super,nie przepięknie i bardzo radośnie...ale w miarę normalnie.Niech będzie tak,żebyśmy chociaż bez lęku zasypiały i się budziły. Żeby smutek choć częściowo usunął się w cień, a nasza wola życia torowała sobie pomalutku,niespiesznie nowe ścieżki- które kiedyś staną się szerokimi alejami  ku nowemu...jeszcze nie znanemu rozdziałowi  naszego życia.
Bądźmy uważne,żeby tego momentu nie przegapić....Pozdrawiam

Witajcie Kochane, miałam bardzo bardzo zły czas, rzuciłam wszystko, wsiadłam w samochód i pojechałam na tydzień  z przyjaciółką "do lasu , gdzie nie ma telewizji, internetu, a przede wszystkim ludzi.
Od kilku dni jestem u Mamy, która jest po drugiej operacji jedynego oka (pierwszą miała w grudniu), i teraz miało być lepiej, i nie jest, nie może być sama ani chwili, wymieniam się opieką z siostrą dniami/nocami, ale ostatnio byłam ponad 48 godzin bez minuty snu. Bardzo chciałabym przeczytać co u Was, napisać o swoich odczuciach, emocjach, ale jestem u Mamy, tam nie mam internetu, u mnie jest coraz gorzej.
Dzisiaj przyjechałam do domu żeby zmienić ciuchy, prześpię się w naszej sypialni, poczuję Jego zapach, rano jadę znowu do Mamy, zmienić siostrę, a co dalej to nie wiem. Tak bardzo chciałabym, żeby mój Ukochany był, wspierał mnie jak zwykle, chcę się wtulić w jego bezpieczne ramię i znów czuć się najszczęśliwszą na świecie.
Chcę żeby był ze mną w tych trudnych chwilach. Tak mi bez Niego źle.

Pozdrawiam Was.

Witajcie Kochane,
Taka tu ,,cisza"... Nikt nie pisze..., Pewnie wiele z Nas podobnie jak ja trwa w swoim bólu - cichutko, samotnie...
Bo przecież wszystkie musimy powoli uczyć się żyć z tą naszą samotnością. Nie ma przy Nas naszych Ukochanych..., Nie ma już tej bezpiecznej przystani, gdzie byśmy mogły się skryć przed szalejącymi falami. Musimy uczyć się oswajać te fale już same..., jakkolwiek okrutnie to brzmi.
Nie przywykliśmy do samotności, ona nas dręczy, dławi, wyniszcza. A jednak wciąż żyjemy, trwamy w naszej niedoli... Coś nas tu trzyma, wciąż idziemy - koślawo i ślamazarnie - ale idziemy. Podnosimy rękawicę i stajemy do tej nierównej walki z własnym losem. Przegrywamy, upadamy...,ale powoli wstajemy aby znów podjąć próbę...
Walczymy każdego dnia o Nas, o nasze dzieci, bliskich, przyjaciół - i ile razy byśmy nie upadły walczymy dalej, bo walczymy dla Nich.
Naszą bronią - jedyną, ale potężną - jest Miłość. Miłość, którą dali Nam nasi Mężowie, a której tak wiele jest wciąż w naszych złamanych sercach. Bo Miłość jest wieczna - śmierć nigdy nie zdoła jej pokonać. A dopóki my żyjemy Kochane to i żyją w Nas Oni - w naszych sercach i w naszej pamięci. Nadzieją dla Nas jest to, że się z Nimi spotkamy, musimy tylko nauczyć się czekać. Bo to nieprawda, że Oni umarli, ,,Oni już żyją, to my wciąż umieramy".
Dziś miałam spotkanie z moją Panią Psycholog i takie refleksje mi się nasunęły...
Bo nic nie może przecież wiecznie trwać, kiedyś nasza rozpacz ucichnie, nasz ból będzie już lżejszy, płacz da ukojenie, rany się nieco zabliźnią. Z tęsknotą, pustką i samotnością kiedyś nauczymy się żyć. Trzeba nam czasu - może rok, dwa, a może kilka lat, ale ukojenie musi kiedyś nadejść. To co nam zostanie, kiedy żałoba ucichnie...? - ano właśnie - Pamięć i Miłość. Bo prawdą jest, że ,,Strata jest ceną miłości"... Im mocniej kochamy, tym bardziej potem cierpimy. Ale pamiętajmy, że ta Miłość jest też naszą siłą.
Tak dziś piszę - ku pokrzepieniu - ,,na świeżo" po spotkaniu z P. Psycholog, którą wszelką siłą próbuje wlać w moje serce kropelkę nadziei...
Na dziś mi wystarczy, więc dzielę się z Wami..
Jutro - nie wiem, może choć na chwilkę wyjrzy słońce..
Pozdrawiam serdecznie Kochane, a tej Nadziei życzę nam jak najwięcej.

Witajcie Dziewczyny! Jak dobrze, że się odzywacie, bez względu na stan ducha i serca. Jolam! Dużo, dużo zdrowia życzymy. Jesteśmy też  z Tobą w tych trudnych i bolesnych chwilach, kiedy musisz podjąć nieodwracalne decyzje… Odzywaj się, czytamy, myślimy o Tobie, jesteśmy…
Zzielona, gratulacje! Tak się cieszę, że pomalutku wracasz do życia, że odważyłaś się na tak radykalne zmiany i znalazłaś pracę. Jesteś bardzo dzielna i niezwykle silna. Trzymam kciuki, żeby ta nowa praca dała Ci nie tylko satysfakcję, ale była też trampoliną, z której odbijesz się w górę.  Dziękuję za piękny tekst. Jest niezwykle krzepiący.
Maadlen, Ikario, przeżywacie bardzo trudny okres żałoby. Rzeczywiście,  najgorzej jest przetrwać, kiedy dociera do nas okrutna prawda, która tak długo wydawała się nierealna, a potem zaczyna przytłaczać  nas ta straszna codzienna nieobecność. Ale uwierzcie mi, przyjdzie czas, że będzie łatwiej oddychać.  Na razie musicie skupić się na przetrwaniu, w każdy możliwy sposób. To niezwykle trudne i bolesne, ale trzeba próbować wszystkiego, za wszelką cenę. I mozolnie przepychać czas, każdego dnia.
Aloes, tak się cieszę, że wreszcie Ty wlewasz w nas nadzieję! Jednak niezwykła jest moc Miłości!
Dziękuję!
Pozdrawiam Was wszystkie bardzo gorąco

Witajcie Kochane. 
Ostatnio  mam trudny czas . Nadchodzące święta niestety nie dodają mi energii . Wręcz przeciwnie jestem przybita  , płaczę z byle powodu . Mam wrażenie ,że cofnęłam się i to znacznie .  Wszystko mnie drażni i denerwuje . Zmusiłam się do kilku dekoracji przed domem i w salonie ale na tym koniec . Już powiedziałam dzieciom ,że nie mam siły i nie dam rady zrobić świąt w domu . Nie chę też iść do rodziny czy tęż znajomych i udawać ,że wszystko jest ok , bo nie jest . Serce mi pęka na samą myśl o świetach . Zastanawiam sie jak przetrwałam Boże Narodzenie?,Co prawda  wyjechaliśmy w góry na kilka dni , aby uciec od tego świątecznego zamieszania ale mimo wszystko byłam chyba jakaś otempiała i sparaliżowana strachem . Czuję sie jakby wszystko waliło mi się na głowę a ja przytłoczona nie mam siły ruszyć chociażby palcem . Sadziłam  kiedyś ,że jestem silna , energiczna a teraz widzę w sobie tylko słabość i beznadzieję. Gdyby tak ktoś zarazil mnie jakąs choć najmniejszą iskierką nadziei , że chodź odrobinę mniej bedzie bolało , że dni przestaną być szare i smutne , że  wieczory przestaną się ciągnąć jak flaki z olejem i  dam radę zasnąć  bez płaczu i łez . 
Życzę Wam i sobie dużo siły . Pozdrawiam serdecznie .

Witajcie Moje Drogie! chcę napisać,że już jutro pogłębi się moja żałoba- bo żegnam moją 18 letnią suczkę,z mężem spędziła ponad 16 lat.Mądra,kochająca dzieci, bardzo rodzinna i pozytywnie nastawiona do innych psiaków..Doskonale uzupełniała naszą rodzinę:ja,mąż i ona.Gdy mój mąż wracał z pracy- to w szale radości podskakiwała tak wysoko,że ściągała mu okulary z nosa...Po Jego śmierci,smutna - apatyczna godzinami i nocami leżała na dywaniku pod pustym łóżkiem...Uwielbiała wszelkie wspólne wyjazdy,spacery po lesie ...zabawy na śniegu.Można jej było powierzyć wszelkie swoje życiowe tajemnice- nigdy nie zdradziła....była moją największą powierniczką po śmierci męża - tylko ona wie ile łez wylałam...jakie słowa rozpaczy wypowiadałam....
Moja rozpacz choć ogromna była odrobinę mniejsza- gdy otwierając drzwi przychodziła na powitanie....później siadała przy mnie kładąc pyszczek na moich kolanach .Powoli początkowo...a ostatnio już coraz szybciej zaczęła odchodzić...
Niestety na zmiany starcze nie ma lekarstw-  są nieodwracalne- ma całkowity bezwład tylnych łap i praktycznie przestała się podnosić.Przednie są za krótkie i za słabe,ze utrzymać w pionie ciało.Przez prawie miesiąc wynosiłam i przenosiłam ją do ogrodu,posłania, samochodu...ale zaczęła dawać znać, że źle się odnajduje w takiej pozycji,pojawiły się skurcze i ból...Tak do końca nie wiem czy dokonuję dobrego wyboru - czy nie odbieram jej swoją decyzją dalszego psiego życia-ale nie wiem też,czy odwlekając ją w nieskończoność -nie kierowałabym się tylko swoim życiowym egoizmem.... Zdaję sobie sprawę że nikt mi na to pytanie nie odpowie niestety. Ja będę musiała z tym żyć- to tylko wyłącznie moja decyzja- ale bardzo ciężko mi było ją podjąć.Wiem,że śmierć zwierzaka w żaden sposób nie powinno się porównywać ze śmiercią człowieka...ale rozum swoje a serce swoje...bardzo ,bardzo ciężko mi teraz będzie samej Nie zakończyła się moja żałoba po mężu/wg psychologa w moim przypadku: to 3-4 lata/ a dojdzie kolejna po stracie wiernego przyjaciela. Mogłam jedynie przełożyć termin pożegnania na kolejny tydzień - po świętach - ale teraz będą ze mną bliscy - już od piątku prze parę kolejnych świątecznych dni. Ich obecność pozwoli choć odrobinę oswoić ból i smutek...później byłabym całkowicie sama i samotna.Takie oto czekają  mnie święta,nic nie cieszy już od dawna - a radość będzie tylko z obecności najbliższych ,którzy niestety daleko są ode mnie na co dzień.Pustka wielka będzie po Ich wyjeździe- ale na to już nie mam wpływu...może zacznę częściej Ich odwiedzać bo ze względu na stan mojego psa- który bardzo ciężko znosił nawet krótką podróż samochodem- ograniczałam swoje wyjazdy do minimum. Czeka na mnie sporo prac ogrodowych i domowych- do których już dawno straciłam serce i zapał...bo po co i dla kogo....? teraz sama sobie odpowiadam: dla samej siebie,dla bliskich i może też dla nielicznych znajomych którzy już od dawna domagają się mojej zgody na odwiedziny...Zobaczę, pomyślę ,zastanowię się...mam czas...mam dużo czasu...szkoda tylko ,że już tylko samotność będzie moim codziennym domowym towarzyszem.Cieszcie się Moje Drogie jak macie możliwość mieszkania z bliskimi- to Wasza ponadczasowa OPOKA.Oni zawsze Wam pomogą i wesprą gdy przyjdzie na to czas...U mnie właśnie taki czas nadszedł,ale niestety- sama zdana jestem tylko na siebie.Żadna rozmowa telefoniczna nawet bardzo długa i życzliwa,żaden e-mail nie zastąpi dotyku dłoni czy przytulenia bliskiej nam osoby.....Przykro mi,samej siebie mi żal - ale niestety nic na to nie poradzę.
Chyba nie będę w stanie emocjonalnym napisać coś jeszcze przed świętami- więc Moje Drogie życzę Wszystkim Nam- żeby czas - ten smutny a wręcz tragiczny zaczął szybko płynąć ze zdojoną siłą- aby nie rozlewał się po zakolach naszej duszy...niech wreszcie zacznie pokazywać się życiowa jasność,żeby te nasze ,,posklejane skrzydła,,pozwoliły nam się wznieść na taką wysokość,z której będzie widać już nadchodzące coraz jaśniejsze dla Nas dni,tygodnie,miesiące.Niech nadzieja zwycięży strach i ból..niech będzie po prostu łatwiej i lepiej żyło się Nam i Naszym Rodzinom bez Tych których już z Nami nie ma- w tym Naszych Mam i Ojców też. Żeby Ich NIEOBECNOŚĆ motywowała a nie hamowała naszego wyjścia z GŁĘBOKIEGO CIENIA.....oby tak się stało.

Witajcie drogie
Napisze krótko bo szczerze nie odzywam się dlatego ze nie mogę się w ogóle do tego zebrać, poskładać myśli, określić jak się czuje. Dziekuje Wam bardzo za wsparcie i gratulacje. Dobrze jest wejsc tutaj na forum i zobaczyć ze ktoś się odzywa, ze są jakieś wpisy, piszecie co u Was i z tylu głowy mieć świadomość ze można się do Was zwrócić.
Ja spędzam te święta - pierwsze święta wielkanocne bez mojego partnera - daleko od domu za granicą, tylko z tatą. Pomaga mi w tym czasie to ze nie ma mnie właśnie w domu, ze zmieniłam otoczenie. Zostaje tu jeszcze po świętach, do końca miesiąca. W maju idę już do pracy. Udało mi się znaleźć mieszkanie i może to dla niektórych głupio zabrzmi ale modliłam się (ciezko mi to nazwać bo nie określam się jako wierząca osoba) do Mojego T. i uwazam ze to dzieki niemu mi się powiodło, ze czuwa nade mna. Na prawdę taka mysl ze mogę do niego rozmawiać w modlitwie i ze on jest jakby przy mnie mi pomaga. A wiec w przyszłym miesiącu wracam „do siebie” (do miasta gdzie mieszkaliśmy na stałe razem), opuszczam dom rodzinny w którym przebywam od początku żałoby i zaczynam od nowa.
Przytulam was wszystkie bardzo mocno i życzę wam spokojnych świąt, abyście przetrwały ten trudny czas, wasi mężowie na pewno są z wami.

Masz rację Basiu, święta to niezwykle trudny czas... Dla mnie to były pierwsze Święta Wielkanocne bez mojego ukochanego Męża i Mamy, drugie bez Taty... Cóż mogę powiedzieć - koszmar. Nie przypuszczałam, że może być aż tak niewyobrażalnie ciężko. Rozpacz, tęsknota, ogromny żal i ta wszechogarniająca pustka i trwoga... Nie czuję się silniejsza, ból jest coraz większy, a ja coraz słabsza. Nawet już nie liczę na to, że będzie kiedyś lepiej, nie mam nadziei. Chcę już tylko zniknąć, nie czuć już nic... Dlaczego ten zachłanny niesprawiedliwy Bóg zabiera mi wszystkich, których kocham, a mnie tu zostawia na wieczną mękę..? Dlaczego, za co...? Ile tych beznadziejnych, samotnych świąt jeszcze przede mną...? Codziennie jest strasznie, ale w takie dni to już po prostu istne piekło... Moje życie stało się piekłem na ziemi. Bez mojego Męża nie ma tu już dla mnie ani miejsca, ani celu... Dobrze, że wreszcie skończyły się te święta, ale niestety przyjdą następne i żadne już nigdy nie będą dobre... Już nigdy...
Wam Kochane życzę jednak dużo siły... Może chociaż niektórym z Nas uda się przetrwać.
Bądźcie dzielne, walczcie o siebie..., Ja chyba nie dam już rady...

Witajcie Kochane,
Przetrwałam jakoś te święta, nawet mniej boleśnie niż myślałam. Pisałam, że wszyscy się u mnie porozjeżdżali, moja przyjaciółka pojechała do swojej rodziny, moja siostra do rodziny męża. W pierwszy dzień świąt byłam u mamy na śniadaniu, byłyśmy po raz pierwszy od wielu lat same, bardzo się bałam takich świąt, przerażały mnie, ale po południu przyjechałam do mnie koleżanka, wdowa od 3 lat, wyszło spontanicznie, jej córka pojechała z dziećmi do rodziny męża i jakoś tak przypadkiem się zgadałyśmy, że obie będziemy w ten dzień same i spędziłyśmy go u mnie. Nasi mężowie się znali, powspominałyśmy ich i jakoś tak było lepiej, na tyle ile w takich chwilach może być lepiej, chociaż ona jest na innym etapie żałoby, bardzo mnie wspiera od początku, znamy się bardzo długo ale nie byłyśmy jakoś bardzo blisko, tym bardziej, bardzo mnie zaskoczyła wsparciem, jakie mi daje od wielu miesięcy.
W drugi dzień byłyśmy z siostrą u mamy, a po południu przyjechała do mnie koleżanka, z którą się przyjaźniłam w czasach podstawówki i w liceum, mieszkałyśmy na tym samym osiedlu, potem nasze drogi się rozeszły i miałyśmy sporadyczne kontakty. Ja się wyprowadziłam, ona wyjechała za granicę i teraz, tuż przed świętami spotkałyśmy się przypadkiem. Nie wiedziała, że mój M. odszedł, widzieli się kilka razy. Miała czas wolny po południu w drugi dzień świąt, ja też. Umówiłyśmy, przegadałyśmy cały wieczór i pół nocy, płakałyśmy na zmianę raz ona, raz ja i śmiałyśmy się, ja pierwszy raz od ponad pół roku. Bardzo dobrze nam to spotkanie zrobiło, koleżanka ma inne zmartwienia, ja inne, ale dałyśmy sobie jakąś energię, inne spojrzenie i nadzieję, ona na rozwiązanie swoich problemów, ja na swoje dalsze samotne życie.
I chociaż nie wierzę w Boga, zapisany los, siły nadprzyrodzone, przeznaczenie,  itp. to jestem wdzięczna, że te „przypadki” pozwoliły mi przetrwać te święta, nie pogrążając się w rozpaczy. A może mój Ukochany jakoś nade mną czuwa, i nie chce żebym umarła życia. I jakaś siła istnieje?
Trzymajcie się Kochane

Witajcie dziewczyny
U mnie chwile było bardziej optymistycznie lecz nie może być nigdy zbyt długo chociaż w miarę dobrze… jestem na wyjeździe a od dwóch dni leze koszmarnie chora, zamiast korzystać z pobytu to „zdycham”. Po to wyjechałam aby się oderwać, kilka dni na prawde bylo lepiej, w święta miałam gorszy moment ale mimo wszystko w zupełnie innej rzeczywistości trochę się oderwałam od tego wszystko. Ale nawet tu gdzie zdaje się nie powinno mi nic przypominać o partnerze zdarzały się takie chwile ze na coś spojrzałam i wspomnienia wracały.. cóż chwile jest lepiej natomiast później dół.. Teraz znowu jestem chora i psychika tez siada bo więcej mysle i mam pretensje ze nic nie może być okej. Odporność siada przez stan psychiczny, a w chorobie jest jeszcze gorszy i koło się zamyka.. czasem mysle ze przywykłam do tego ze jestem sama ale to nie prawda bo tak mysle tylko w lepszych momentach. Jak patrzę na życie innych ludzi to wydaje mi się ze ja jestem w naprawdę czarnej d… Co mogę powiedzieć.. Mimo wszystko jakoś musimy trwać, mieć nadzieje na lepsze jutro i jak mówi Jola nic już nie będzie takie samo to już jest inne życie, ale ono sie nie zatrzymało toczy się dalej i my nie możemy się poddawać.
Ikario ciesze się ze dostałaś wsparcie, jestem pewna ze twój mąż nad tobą czuwa. Ja wierząca nie byłam i chyba nadal nie jestem ale bardzo mi ta mysl pomaga ze on mimo wszystko jest ze mną, ze może są te „siły wyższe”.
Pozdrawiam

Witajcie,
Aloes, Zielona, Jola, Basia i wszystkie Kochane Dziewczyny,
u mnie po lepszych dniach, znów straszny dół. Minęło 6 miesięcy od odejścia mojego M., czasami mi się wydaje, że już będzie lepiej, a potem znów jest źle, bardzo źle. Ogarnęłam ogród z przyjaciółką, poczułam zadowolenie, powiedziałam mojemu M., że zadbałam o jego róże, o nasze bukszpany, że ogród będzie jak zawsze piękny, a potem znów zwątpienie, beznadzieja, po co to wszystko, jak Go nie ma. Niech rosną chwasty, niech zarośnie wszystko, ja nie mam siły, nic mnie to nie obchodzi.
Przed nami majowy weekend, dla mnie pierwszy bez mojego R., to był zawsze taki fajny czas, dla nas, gdzieś wyjeżdżaliśmy dalej, żeby się wygrzać po zimie, albo spędzaliśmy w domu w naszym ogródku. A teraz został mi tylko płacz.
Jola, tak jak piszesz, giną górnicy, wojna w Ukrainie, to wszystko jest okrutne, i to mnie jeszcze bardziej dołuje. Nie mam z kim „przegadać” moich lęków, nie mam się do kogo przytulić, żeby spokojnie zasnąć. Zasypiam, a po dwóch godzinach się budzę, szukam mojego M, chcę Go czuć koło siebie, jak przez te wszystkie lata, a tylko się przewalałam w naszym łóżku do rana, myśli się kotłują, czasami czuję, że oszaleję.
Jutro jadę z moją rodziną na kilka dni na wieś, do miejsca, gdzie mieszkali moi pradziadkowie i babcia, nie przetrwałabym tej majówki sama. Bardzo lubię to miejsce, spędzałam tam dzieciństwo, mam nadzieję, że choć trochę ten wyjazd przyniesie mi ulgę.
Maadlen, Kochana, dawno się nie odzywałaś, martwię się.
Pozdrawiam Was wszystkie serdecznie.

Witajcie Kochane,
jakoś przetrwałam ten pierwszy majowy weekend bez mojego Ukochanego, wszystko jest teraz pierwsze i bardzo bolesne. Pomógł mi z pewnością czas spędzony z mamą, siostrą i jej rodziną, ale też ciężka praca fizyczna, jaka jest w domu na wsi, rąbanie drewna, bo można wyładować złość na los, wyrywanie chwastów, kopanie ogrodu, sprzątanie wszystkiego po zimie, aż po bezwład rąk i nóg, to pozwoliło choć na chwilę się oderwać od dręczących myśli, a przede wszystkim pozwoliło spać, a z tym ciągle mam wielki problem.
I było w miarę dobrze przez te kilka dni, a po powrocie znów dół, rozpacz, ten pusty dom, bez życia, naszego wspólnego życia.
Aloes, tak piszesz, wszystko przepadło, nie ma radości, jest tylko smutek. Wspomnienia przynoszą tylko większą tęsknotę i żal, że tego już nie będzie, nie będzie Nas.
Pomaga mi na pewno wsparcie rodziny, przyjaciółki, koleżanek, większe niż się spodziewałam tam gdzie nie liczyłam na pomoc, a zawiodłam się na osobach, o których myślałam, że od nich otrzymam wsparcie. To mi bardzo pomogło, ale najlepiej się czuję na tym forum. Tak naprawdę tylko Wy wiecie, jaki to jest ból, rozpacz, żal, niemoc i że to nie trwa miesiąc, dwa, pół roku, rok, tylko pewnie lata.
Mam lepsze chwile, masz rację, że ta huśtawka to może krok „do przodu” i bardzo bym chciała, żeby tak było, nie chcę żyć w takiej ciągłej rozpaczy i smutku. Nie chcę takiego życia, ale takie teraz mam i nie mogę sobie wybrać innego.
Aloes Kochana na Ciebie spadło zbyt wiele na raz, trudno udźwignąć odejście trzech bardzo bliskich osób, w tak krótkim czasie.
Nie potrafię napisać nic mądrego, dawać nadziei, że będzie lepiej, sama jeszcze tego światła na lepsze jutro nie widzę, ale jestem z Tobą Kochana.
Pozdrawiam Was wszystkie Kobietki.

Witam  Was Kochane,
Angelika, terapia, wsparcie bliskich, Dziewczyny z tego forum, które najbardziej rozumieją ten ból, bez tego chyba bym nie przeżyła.
Bardzo źle znoszę weekendy, to był zawsze taki fajny czas dla nas. Im dłużej tym gorzej, wiosna, czas wyjść, wyjazdów, ogarniam ogród, przycinam krzaki, tylko po co?
U mnie taka czarna rozpacz, gdzie nie chce mi się wstać z łóżka mineła, ale żal i ta okropna tęsknota, z dnia na dzień jest coraz większa. Spotykam się z rodziną, koleżankami, ile się da, ale wracam do pustego domu, wieczorem zasypiam sama, w nocy nie mogę się przytulić do mojego M. , jak zawsze, a rano nie mogę się do Niego uśmiechnąć, kiedy się budzę. Funkcjonuję  jakoś, ale wszystko robię w złości, piorę, sprzątam, koszę trawę, umyłam nawet okna, ale nie pomaga to zająć myśli.
Praca też mi nie pomaga, kiedyś ją lubiłam, teraz mi przypomina mojego M., chcę żeby On był. Oddałabym 10 lat mojego życia, za jeden dzień z Nim. Przytulić się, poczuć Go, nasycić jego ciepłem, na zapas. Szkoda, że nie można negocjować.
Jola, Zielona, Maadlen, Aloes, Basia, co tam u Was. Nie piszecie, to znaczy, że jest dobrze, brak wiadomości, to dobra wiadomość, jak to mój M. mówił, kiedy się o coś martwiłam.
Pozdrawiam Was Kochane

Witajcie Kochane Moje..Ikario - nie pisałam bo mój pobyt u rodziny niespodziewanie się przedłużył a nie miałam możliwości odzywania się nawet przez telefon-  tam w górach - brak zasięgu. Nie jest  u mnie dobrze- określiłabym swój stan jako ZNOŚNY - niestety a może na reszcie!? Zapanowała u mnie swojego rodzaju stagnacja życiowa,wstaję wyznaczam sobie cele teraz już kilka -na początku był jeden...!?
Zaczynam pracować -przerywam ,coś mi się przypomina- płaczę ...Byłam z rodziną prawie tydzień i tak jak pisze Aloes- nasze dzieci są kochane,opiekują się nami ,dbają o nas jak mogą - ale każde z Nich ma swoje własne życie - to normalne. Nikt za nas naszego życia nie przeżyje i już !!! Wczoraj wracałam do siebie i pomimo rozstania  obyło się po raz pierwszy bez łez/co odbieram za bardzo duży sukces/ale już przed swoim domem nie wytrzymałam i  się rozpłakałam....
Po raz pierwszy jechałam bez towarzystwa psiej przyjaciółki- i to też niewątpliwie wzmogło mój smutek. Zawsze rozpakowywanie się ,pogadywanie do psiaka który domagał się  mojego zainteresowania w jakiś sposób rozładowywało choć minimalnie panującą pustkę zaraz po powrocie do siebie.  Ikario - Ty i tak masz wielkie szczęście mając przy sobie tyle bliskich i oddanych Ci osób-uwierz mi - to wyjątek .Mam kontakt z wieloma z Nas i w większości i to znacznej-  były i nadal są zdane tylko na siebie przez całe dni i tygodnie. Co ja bym na Ich miejscu zrobiła? ja bym uciekła w ogród,prace domowe/jedna z Nich raz w tygodniu myje wszystkie okna-bo to zajmuje Jej sporo czasu i przy okazji zmęczy się fizycznie/oglądanie ciekawych filmów.. Już tego nie robię na siłę, ale z własnego wyboru-  jestem na etapie doceniania swojej własnej osoby-  postanowiłam być ważna sama dla siebie.To jest bardzo długi i mozolny a czasami wręcz bolesny czas dojrzewania do takiej decyzji- przynajmniej u  mnie taki był.Żoną już niestety nie jestem i znając siebie wiem ,ze nigdy nie zwiążę się z jakimś innym facetem.Mam taki charakter ,znam siebie od A do Z...ale nie potępiam i nie wypowiadam się co do innych kobiet.Każda z nas jest inna, czemu nie mają być znów szczęśliwe i radosne  osamotnione przez życie kobiety?
   Więc, ja doszłam do wniosku ,że czas bycia szczęśliwą mężatką już nieodwołalnie minął- i zaczął się czas bycia samotną - samodzielną kobietą. Czy będę w miarę szczęśliwą i zaakceptuję ten fakt? czy nadal będę każdego dnia katować się psychicznie wspomnieniami i tracić czas na marzenia które się nie spełnią nawet jak bym oddała  w jednej chwili wszystko to co mam? nawet resztę swojego życia? Nie ma takiej możliwości po prostu i już...  i z tym jest najgorzej się pogodzić.
  Przez tydzień : dzień w dzień obserwowałam mojego prawie 3 letniego wnuczka - który usiłował naprawić zepsuty ukochany samochodzik...płakał, złościł się  rzucał nim   ...a później znów do niego wracał i znów...Nastał dzień kiedy przyniósł go do swojego taty żeby go naprawił...tata po paru próbach oddał go ze słowami: synku to autko jest już tak połamane i pokiereszowane,że nie da się go naprawić- nawet jak bym bardzo,bardzo chciał. Ty też synku po części się do tego przyczyniłeś....maluch się popłakał...Stał bezbronny w przeogromnym  żalu,żadne słowa pocieszenia płynące od członków rodziny: kupimy nowe...podobne- tez polubisz...tez pokochasz....nie przyniosły rezultatu.Po wypłakaniu się i po jakimś czasie - wstał z podłogi ...rozejrzał się w koło ...dokonywał swoich malutkich wyborów: podniósł książkę i poprosił o jej przeczytanie...Piszę o tym tak szczegółowo,bo w tym momencie porównałam siebie do niego.Już w moim życiu nadszedł nowy czas- nie łudzenia się ,że wszystko po śmierci mojego ukochanego męża wróci jakoś tak samoistnie do normalności,że wszystko da się jakoś ułożyć i poskładać....Nie, nie da się zaczarować naszej wdowiej rzeczywistości,nigdy już nic nie będzie takie same,ale to nie oznacza że powinnyśmy zrezygnować i przestać się starać o powrót do,,żywych,,i nie zawalczyć przy Ich pomocy o nasze dalsze lata....
Każda musi sama podjąć taką decyzję i znaleźć swoją ścieżkę którą podąży,a przynajmniej spróbuje.Ja przestałam żyć w oczekiwaniu na cud- bo już z pewnością go nie będzie,ja zaczynam żyć po swojemu a przynajmniej spróbuję.Minął czas niedowierzania,minął czas buntu,teraz jest czas niesamowitej tęsknoty za przytuleniem,potrzymaniem za rękę,dobrym słowem,spojrzeniem w ukochane oczy....
Teraz muszę wstać z podłogi na której najpierw długo leżałam,później klęczałam...Podnoszę się opierając o ścianę- bo lata robią swoje...i sięgam po kubek który dostałam wczoraj na pożegnanie od mojej wnuczki.Na nim jest napis :,,to czas na twoje szczęście,, a w środku przewiązany wstążką banknot 20 zł z karteczką: Babciu to dla Ciebie na nowa psią przyjaciółkę...Jak przyjedziesz do nas na drugi raz to uzbieram na ładny dla niej kocyk...Kocham Cię Babciu...  I .....wcale się nie rozpłakałam,choć krtań miałam ściśniętą - ale spojrzałam na zdjęcie wnuczki i mojego męża... tez bardzo,ale to bardzo Was kocham głośno powiedziałam....Pozdrawiam Wszystkie...napiszę wkrótce jak mi idzie na tym nowym etapie bycia samą ale nie do końca samotną...Dziś usłyszałam od mojej  Towarzyszki Niedoli,tez wdowy takie słowa: wiesz miałam taki czas,że źle mi było z ludźmi a jeszcze gorzej bez nich.. i na szczęście nie mam już tego stresu z tym związanego.... Odpowiedziałam: tak doskonale Cię rozumiem - bo u mnie było tak samo. Teraz jednak wybieram dla siebie tzw: ,,złoty środek,, -jak mi brak ludzi-idę do nich,jak potrzebuję samotności - jestem sama,ale wiem jedno : z całą pewnością zupełnie samej będzie mi źle w moim wdowim życiu. Syn mi na pożegnanie powiedział: Mamo czy Ty wiesz,że po raz pierwszy widziałem Cię jak się spontanicznie uśmiechasz po śmierci Taty? wszyscy byśmy chcieli żeby żył,byłoby to dla wszystkich idealnie :dla Ciebie i twojego otoczenia:rodziny,przyjaciół.Mielibyśmy wszyscy tzw: święty spokój,bylibyście nadal razem szczęśliwi....i my też z Wami ,ale tak się nie da.....Niestety stało się jak się stało...świat się nie zatrzymał,musimy z tym żyć mamo! Tak synku pomyślałam w myślach,masz rację każdemu z nas byłoby łatwiej. Czas najwyższy za tym podjąć wyzwanie jakie życie mi zgotowało bez mojej zgody i woli. Biorę się z nim za bary- będziemy się siłować....zobaczymy co czas przyniesie kochane moje- pozdrawiam.

Moje Drogie,
U mnie bez zmian niestety. Widocznie skala tragedii z jakimi przyszło mi się mierzyć, jest zbyt wielka... Nie potrafię jeszcze ani trochę się podźwignąć, ale mogę powiedzieć, że od paru dni przynajmniej nie jest gorzej. Uważam, że to i tak sukces, bo do tej pory tylko cofałam się w tej mojej żałobie i z dnia na dzień coraz bardziej pogrążałam się w cierpieniu. Te zaledwie kilka dni względnej emocjonalnej równowagi, bez gwałtownych i bardzo bolesnych napadów paniki i skrajnej rozpaczy - już przyniosły nieco ulgi... Może więc pomalutku i do mnie nadchodzi choć odrobinę lepszy czas... Boję się zapeszyć, bo nadal jest niewiarygodnie ciężko, ale czasem przez krótką chwilę pojawia się , choć bardzo jeszcze wątła iskierką nadziei. Już nawet parę razy udało mi się wyjść z domu, nawet coś tam próbuję ugotować czasami. Wiem, że to tylko niewiele znaczące błahostki, ale dla mnie to już wyczyn. Od tych paru dni jest u mnie pięcioletni wnuczek, więc muszę zmobilizować wszystkie siły, żeby się nim właściwie zająć. Ta opieka oczywiście jeszcze bardzo ,,kuleje" i znacznie odbiega od tej sprzed tragedii, ale staram się...
Samo to, że córka zdecydowała się powierzyć mi opiekę nad swoim synkiem, już dobrze świadczy.
Oczywiście nadal dużo płaczę, tęsknię bardzo i wciąż strasznie cierpię..., ale jakby odrobinę spokojniej...
Kochana Zzielona - BRAWO !!!
To co Tobie udało się już osiągnąć w pokonywaniu żałoby i w ogóle w życiu to prawdziwy, wielki sukces. Jesteś bardzo, bardzo dzielna. Już wcześniej pisałam, że na pewno Ci się uda odzyskać spokój i harmonię i jesteś już bardzo bliska osiągnięcia tego celu. Wspominasz, tęsknisz - to zupełnie normalne i naturalne, ale udało Ci się już stworzyć ten nowy świat po stracie ukochanego.
Kochana jesteś młodą, wspaniałą dziewczyną - życie przed Tobą. Jesteś już na tej właściwej drodze do szczęścia. Tak dzielnie realizujesz cele, jakie sobie założyłaś i najważniejsze, że idziesz do przodu. Jestem dumna z Ciebie, kibicowałam Ci od początku i jak widać nie myliłam się... Tak sobie myślę, że to chyba w młodości jest ta siła i moc... Ja, mając 48 lat - 30 lat szczęścia z moim Mężem, dwójkę dorosłych dzieci i dwójkę maleńkich wnucząt - nie widzę już jakichkolwiek perspektyw ułożenia sobie życia od nowa... Nawet z resztą nie potrafię sobie tego wyobrazić, ani też po prostu nie chcę. Miałam już swoje szczęście, które bezpowrotnie utraciłam wraz ze śmiercią mojego Ukochanego. Straciłam już również rodziców...Teraz żyję już tylko dla moich dzieci i wnucząt. Los był dla mnie bardzo okrutny, ale niestety takie życie mi pozostało. Smutne, samotne, bez przyszłości, bez sensu. Ale w sercu prócz bólu, mam jeszcze miłość, a ona nigdy nie umrze i pozwoli mi trwać...
Droga Maadlen, co u Ciebie, jak sobie radzisz? Martwimy się o Ciebie, odezwij się proszę...
Pozdrawiam Was wszystkie dziewczyny!

Drogie Dziewczyny! Nie pisałam długo, ponieważ córka zabrała mnie w cudowną podróż, świętowałyśmy we dwie moje okrągłe urodziny. Zawsze wiedziałam, że mam wspaniałą córkę, ale dopiero ta podróż uświadomiła mi, jak bardzo jest niezwykła – prawdziwa przyjaciółka, fantastyczna kumpela, mądra i odpowiedzialna,  z niesamowitym poczuciem humoru, potrafi porozumieć się z każdym i każdego zauroczyć. Byłam zauroczona nią nawet bardziej niż naszą podróżą. A potem powolutku zaczęłam zauważać, jak wiele ma ze swojego ojca: wrażliwość, poczucie humoru, łatwość w nawiązywaniu kontaktów, odpowiedzialność, umiejętność perfekcyjnego zorganizowania wszystkiego (co nieprzewidziane było też przygotowane, cha, cha…). Bawiłam się doskonale, choć w głębi serca czułam straszliwy smutek, że mój mąż nie może chłonąć  tego wszystkiego, co my. Wiem, jak bardzo by się cieszył, kochał sztukę, architekturę, muzykę i znał się na nich, jak rzadko kto. A kiedy dotarłam do kościoła, w którym okoliczni mieszkańcy prosili o załatwienie spraw bardzo trudnych, prawie niemożliwych, pomyślałam, że ja już nie mam, o co prosić. Bo jak mówi Jolam, nic z nikim już nie wytarguję. Dotarło do mnie, że jedyne, co mogę zrobić, to przedefiniować swoje życie, bo inaczej nigdy nie będę umiała się cieszyć ani z drobiazgów, ani z rzeczy wielkich. Muszę po prostu kochać całym sercem tych, którzy mi pozostali, bo zasługują na tę miłość. A wieczne zapadanie się w siebie bardzo utrudnia  dostrzeżenie, jak cudowni i oddani nam są nasi najbliżsi.
Ikario, Jolam, Aloes, Maadlen, Zzielona! Czytając Wasze ostatnie posty, widzę, że powolutku też się zmieniacie, choć może same tego nie dostrzegacie. Zagospodarowujecie i swój czas, i swoje myśli, a to już bardzo, bardzo wiele!
Pozdrawiam Was najgoręcej

dobry wieczór.

Nawet nie wiem co napisać. Nie wyobrażam sobie takiego bólu na razie/ myślę o Rodzicach. Przykro mi. Jesteście bardzo dzielne. Mam nadzieję, że kiedyś będzie lepiej. podobno daj czas czasowi

Witajcie Moje Drogie- Ikario - to nie tak jest ,że zmieniłam sama miejsce zamieszkania.W chwili niespodziewanej śmierci męża - już pomieszkiwaliśmy w domu naszych marzeń.To miała być nasza ostatnia przystań...Dom w urokliwym miejscu z dala od miejskiego zgiełku i wszechobecnych korków...Dom bez architektonicznych barier,bez schodów, z szerokimi drzwiami,dużym przestrzennym tarasem z widokiem na  pobliskiej góry z non-stop kołującymi się wiatrakami..W koło lasy i ponad 40 km ścieżek spacerowo-rowerowych...Mieszkam tu sama ,od dnia pogrzebu nie wróciłam nawet na jeden dzień do naszego starego lokum.Sama z własnego wyboru i w zupełnej samotności jeździłam przez kilka miesięcy przewożąc nasze pozostałe tam rzeczy.Oczywiście nie obyło się ani razu -bez płaczu...Większość znajomych było zdziwionych moją decyzją  zamieszkania na głębokiej prowincji...Byli pewni,że sprzedam dom i przeprowadzę się w pobliżu któregoś z dzieci. Zrobiłam tak,bo jestem przekonana- a właściwie pewna,że tego by chciał mój mąż.Włożył w ten dom i jego urządzenie całe swoje serce ...nie mogłam tego zaprzepaścić i zniweczyć tego co zrobił dla nas. Nas już nie ma- ale jestem Ja- i spełniam poniekąd Jego marzenie. Wcale nie tęsknię za miastem-tu jest mi dobrze,bo jestem anonimowa - bez ciężkiego bagażu wspomnień.Tu przeżywaliśmy tylko piękne chwile,z niczym smutnym to miejsce mi się nie kojarzy. Dom jest podzielony na nas wszystkich,każde z dzieci ma tu swój pokój,swoje rzeczy- zabawki wnuków.Niczego nie muszą przywozić....Są rowery,rowerki,hulajnogi - 5 minut drogi piękny plac zabaw i miejsce typu Fitness dla dorosłych - tuż obok mały pawilon handlowy- super zaopatrzony z tarasem widokowym na pobliską okolicę. W niewielkiej odległości/5 km/ dwa duże Ośrodki Wypoczynkowe nad zbiornikami wodnymi z kajakami,rowerami wodnymi,stadniną koni,i Mini ZOO. Do najbliższej większej miejscowości- 6 km/siedziba gminy/z dużym zapleczem handlowym i usługowym.Olbrzymi kryty i otwarty basen ze zjeżdżalniami wodnymi,rwącą rzeką,jacuzzi i oddzielnym parkiem wodnym dla dzieci.Obok sala zabaw,sauny kafejki,bary,restauracje,lodziarnie,korty tenisowe,boiska,gokarty...czego chcieć więcej? ....Ja rzadko korzystam sama z tych przyjemności- bo nadal kojarzą mi się z mężem- który uwielbiał basen i korzystał z niego kilka razy w tygodniu.Najczęściej jeździmy tam rodzinnie...co do moich dzieci- zawsze były samodzielne.Szczególnie mąż dbał o to,aby same umiały ,,ogarnąć,,otaczającą Ich rzeczywistość.Wiedzieli,że cokolwiek postanowią będą w nas mieli opokę i wsparcie- ale to tylko i wyłącznie Ich życie i muszą wziąć za niego odpowiedzialność. Nigdy nawet przez moment po śmierci męża nie rozważałam możliwości zamieszkani z którymś z Nich...Nie było by to dobre ani dla mnie,ani dla nich.Jestem zodiakalnym lwem/mąż też nim był/więc cenię sobie niezależność i możliwość decydowania samej o sobie. Młodzi mają swoje parytety życiowe,malutkie dzieci,ciężką i bardzo odpowiedzialną pracę. Jak proszą o pomoc - pomagam- istnieję w Ich życiu,a Oni w moim- ale na zasadzie równoległości a nie zależności.Nasze życia są niezależne i płyną obok siebie bardzo blisko- ale się nie łączą,często splatają i zahaczają..ale biegną dwutorowo...Nie chcę Ich zadręczać swoją rozpaczą,nie chcę żeby widzieli mój ból i słyszeli mój płacz..Wiedzą co czuję- bo mówię o tym tzw: otwartym tekstem,niczego nie ukrywam i nie udaję...ale Oni też jeszcze nie doszli do siebie po stracie Taty którego kochali nad życie...Trzy bóle i rozpacze obok siebie- tak na co dzień- to bardzo traumatyczne przeżycie. Jeżeli ktoś wierzy,że inni wezmą na siebie jego rozpacz i ból - to obawiam się,że są w wielkim błędzie...Do pomocy są specjaliści,lub obcy ludzie tacy jak my zjednoczeni wspólnym bólem..Przeżywamy to samo,mamy podobne doświadczenia i rozumiemy się najlepiej jak można.Natomiast nasze dzieci mają żałobę po Tacie- a to już zupełnie inne smutki są. Piszę to tylko dlatego,że niektóre z Nas są zawiędzione postawą swoich dzieci.Mają żal o brak czasu i zbyt małą troskę o nas.Ja nie mam - bardzo kocham swoje dzieci -wiem ,że One mnie też...i w ciężkich chwilach to mnie trzyma emocjonalnie,ale każdy ma prawo żyć po swojemu i jak chce Pozdrawiam

Witajcie! Baśka - to co piszesz - to bardzo piękne i mądre słowa skierowane do nas w większości Nowicjuszek w tym temacie.Choć u mnie już za rogiem ukazuje się tabliczka:2 lata samotności ,bólu i rozpaczy...to nadal cierpię niewyobrażalnie.Najbardziej cierpi serce-tęsknota nie przestaje szarpać każdego dnia- wręcz przybiera niespodziewane formy...Bliscy sugerują powrót do psychologa,ale przecież ja sama jej nauczam.....Uczniowie chętnie uczestniczą w moich zajęciach, często przegadujemy całe przerwy i nie tylko.Mówią o swoich i rodzinnych problemach - staram się pomagać  i podobno nieźle mi to idzie.....tylko sobie nie potrafię pomóc.Wiem,że,, szewc bez butów chodzi...,,ale to żadne dla mnie pocieszenie.
Jedyna i zauważalna zmiana dokonała się w mojej głowie - rozum już opanował stan w jakim jestem i choć słowo WDOWA- nadal budzi sprzeciw i mój gniew - to zostało na stałe przypisane do mojej osoby. Już mogę przebywać w towarzystwie par i szczęśliwych małżeństw - ale krótko...króciutko...bo niekiedy ich rozmowy o wspólnym życiu i plany na dalsze powodują niekontrolowany ucisk w gardle ...muszę wtedy jak najszybciej wyjść-aby się nie rozryczeć i nie wprawić Ich w zakłopotanie.
Już wychodzę do ludzi - jednak tylko na spotkania autorskie,Monodramy lub mecze siatkówki - które wprost kiedyś uwielbialiśmy/przez parę lat mieliśmy wykupione z mężem karnety/..a teraz to inicjatywa córki. Jednak same wyjście z domu idzie mi opornie,wyszukuję niezliczone powody dla których lepiej pozostać w domu.
Trzymam się ,,rozpoznania,,mojego opiekuna-psychologa,że w moim przypadku ,,dojście,,do siebie umieścił w ramach czasowych: 3-4 lata. To były tak mało realne dla mnie słowa gdy je usłyszałam,że nawet nie pokusiłam się o żaden komentarz. To jakieś nieokreślone lata świetlne..Z pokorą przyjęłam te słowa,myśląc: o czym On mówi,przecież ja tyle nie przeżyję, nie ma takiej możliwości...ja nie mogę wytrzymać dnia,tygodnia,miesiąca ...a co dopiero mowa o latach.... No i już 2 zaraz miną a ja nadal żyję...no może nie zupełnie Ja- taka  sama jak kiedyś.... ale żyję .W moim przedziale wiekowym każdy rok jest dużym wyzwaniem,a co tu mówić o tylu. ...Żyję,trochę pracuję,trochę się ,,obijam,,trochę jeżdżę do bliskich, czasami jest na odwrót.Kiedyś pracoholiczka,niespokojna dusza,nie mogąca usiedzieć na jednym miejscu...ciągle coś robiąca,planująca....zostałam okiełzana .... przez los...w przeciągu kilku godzin - runął mój cały świat,posypało się moje całe życie. Już nic- nigdy odtąd takie same nie było i nie będzie...NIC.
Jednak tak samo jak Baśka, nigdy nie zamieniłabym swojego TAMTEGO życia  na bezstresowe,spokojne i harmonijne - bez NIEGO. Miałam szczęście,ze dane było mi z Nim być,doczekać się dzieci - a teraz wiele Jego cech  widzę u swojego malutkiego wnuczka.Mój mąż na prośbę syna wybrał imię dla wnuczka i jego starszej siostry.To imię które noszą krewni z Jego strony od bardzo,bardzo,bardzo dawna...ma formę żeńską i męską..Nawet jest to drugie imię mojego syna..to taki ukłon w stronę przodków...ilekroć jestem u Nich- zawsze jest mowa o Dziadku ,wspomnienia o Nim nie są tematem tabu. Wprost przeciwnie żyje On nadal w nas i z nami,jest w naszych sercach,myślach i rozmowach . Sami wskazują na wiele wspólnych z nim podobieństw nie tylko fizycznych.Zastanawiamy się co by pomyślał,zrobił,postanowił.Jak by się zachował,co by nam doradził. Był bystrym obserwatorem rzeczywistości,interesował się wieloma dziedzinami życia.Miał dar trafnych komentarzy i ....prognoz na dalsze lata.Wiele się z nich sprawdziło.Powiecie : to tak mało,a ja odpowiem : dla mnie bardzo dużo...i to właśnie motywuje mnie każdego dnia ...Już Go nie ma,ale nadal JEST.... Pozdrawiam

Witajcie Moje Drogie, witaj Aloes...Twoje słowa są dojrzałe,piękne i przynoszą nadzieję...widać - jak pisze Baśka odrobinę światełka w Twoim ciemnym tunelu.
Faktycznie - mało wpisów,też zaglądałam kilka razy...ale nie chcę wychodzić przed szereg i zanudzać Was swoimi sprawami. Maj - w/g badań najpiękniejszy miesiąc dla Polaków- zieleń,piękne kwiaty:niezapominajki,bzy,konwalie...to wszystko po tylu ciemnych ponurych miesiącach i w obliczu naszych smutnych przeżyć - może choć w części zadziałał kojąco - dlatego tak mało słów od Was!? a może jest już tak dobre,że nie chcecie ,,zapeszyć,,pisząc tu znowu!? W jednym i drugim przypadku - ważny jest efekt.U mnie różnie,czasami mam w miarę dobry dzień- wtedy zajęta pracą i realizacją postawionych przez siebie celów mam mniej czasu na płacz, rozpacz i tęsknotę . Nie będę oszukiwać Was i siebie,nadal smutek i przygnębienie towarzyszy mi w moim codziennym życiu- tym bardziej,że odejście mojej 18 letniej psiej przyjaciółki zrobiło swoje...Jednak skłamałabym gdybym nie powiedziała,że już częściowo przejmuję kontrolę nad swoim stanem psychicznym.Płacz nadal mam na wierzchu- wystarczy moment wspomnień - czy sytuacja w której bardzo brakuje mi mojego męża.....i łzy niekontrolowane płyną...płyną i płyną...Jednak jest to o wiele rzadziej i mniej boli niż kiedyś.Jutro - pojutrze- to dni nareszcie realne- choć powyżej tygodnia staram się wciąż nie planować niczego...Też jak mi pisały dziewczyny o konieczności czekania i dania sobie czasu- i to bardzo długiego - spontanicznie rodził się we mnie olbrzymi bunt i sprzeciw.O czym One piszą,o czym mówią.. myślałam wtedy....to dla mnie było wprost do niewyobrażenia..Jak jedna z Nas/już się dawno ładnie pożegnała/opisywała mi swoje spotkania i wyjścia z koleżankami po jakimś czasie żałoby...to tak mnie ściskało ,,w dołku,,- przede wszystkim z niedowierzania - ale tez ze zwykłej ludzkiej zazdrości...że może być lepiej w naszym wdowim życiu. Aloes bardzo trafnie napisała o naszych bliskich- nawet jedna osoba może przywrócić nam sens i cel życia. Ja nie będę się powtarzać - mam dosłownie jedną jedyną siostrę cioteczną/choć w rzeczywistości są jeszcze trzy dużo młodsze i sprawniejsze fizycznie/która schorowana i wiekowa nadal czuwa nade mną ze znacznej odległości...ale jest.Pozostałe- wydawałoby się bardzo bliskie- bo nasze mamy - to były bardzo kochające się siostry rodzone- niestety nie czują potrzeby wspólnego kontaktu.Bardzo nad tym ubolewam,bo w rodzinie siła jest..
Zabiegałam o to jeszcze za życia mojego męża - zapraszałam do siebie...przyjechała jedna co prawda z dużą rodziną - ale efekt jest taki,że rewanżu z Ich strony nie było- tylko wymiana kartek świątecznych pozostała...Poddałam się....
Więc wspomniana siostra z mężem i moje dzieci z rodzinami- to cały mój niewielki świat. Nie trzymam się Ich kurczowo i za wszelką cenę, raczej równoległe życia prowadzimy,które się często zazębiają i przecinają..Zawsze byłam niezależna - może to sprawa znaku zodiaku: lwica/mąż był lwem/...ale źle bym się czuła narzucając się swoją osobą i oczekując od innych pomocy- sama niczego nie dając w zamian.
Tak mnie wychowano,że żeby zebrać plony- to trzeba najpierw zasiać ,podlewać i nawozić...a nie czekać aż ktoś za nas - albo samo się zrobi.
Mało które dziecko czy inny członek rodziny powie nam wprost,że jest zmęczony naszą żałobą i związanym z tym naszym zachowaniem. Nie chcąc siebie wzajemnie urazić prowadzimy  jakiegoś rodzaju swoistą grę....czyja żałoba jest głębsza...czyje zachowania bardziej autentyczne...Myślę,że nie o to powinno chodzić w tym wszystkim.Powinniśmy się wzajemnie wspierać i sobie pomagać w tej dla wszystkich bardzo trudnej sytuacji.Wiąże się to z pomocą -pokojowym współistnieniem i wzajemnym zrozumieniem niż jakąś rywalizacją /matka,teściowa,siostra..kuzynka,sąsiadka../. Nam- prawie całkowicie samotnym -jest z tym łatwiej- bo nikt nas nie porównuje,nie ocenia , nie komentuje- przynajmniej oficjalnie...ale tym z Nas które na co dzień żyją obok innych w dużych rodzinach - w pobliżu ciekawskich sąsiadów jest ciężej.Piszą,że muszą niejednokrotnie przywdziewać maski....
Moje drogie ,każda musi iść swoją i tylko swoją drogą. nikt tego nie zrobi za nas.....inna jest żałoba po mężu,inna po tacie - jeszcze inna po bracie czy dziadku. Wiedzieli o tym ludzie,którzy setki lat temu o tym decydowali: po współmałżonku - rok i 6 tygodni,po rodzicach,dziadkach i rodzeństwu:6 m-cy..ale to tylko liczby.U mnie jutro minie rok i 9 miesięcy piekielnie trudnego do opisania samotnego życia. U Aloes te żałoby po bliskich się częściowo skumulowały...Na końcu mam taką osobistą uwagę: kiedyś nosiło się na znak żałoby na ubraniach: czarne krepowe opaski,a panowie mieli w klapach marynarek wszyty kawałek czarnej aksamitki lub tasiemki.Ja - przynajmniej w swoim regionie już od bardzo dawna tego nie widzę- to już jest spora zmiana kulturowa...ludzie nie obnoszą się ze swoją osobista żałobą. Pozdrawiam Was Wszystkie...

Kochane Moje, Droga Jolu szczególnie, bo jak widać tylko My obie tu ostatnio ,,się udzielamy". Może to i dobrze, być może oznacza to, że Nasze Dziewczyny jakoś radzą sobie ze swymi zmartwieniami i nie mają już tak dużej potrzeby dzielenia się tutaj swoimi przeżyciami... U mnie minęło 10 miesięcy -  najdłuższych, pełnych bólu, cierpienia i łez..., 10 najtragiczniejszych miesięcy mojego życia. Jakże samotnego, smutnego i beznadziejnego życia bez mojego ukochanego Męża. To taki niedługi okres czasu, powiedział by ktoś - szybko zleciało... Owszem, w ,,normalnych" okolicznościach ludziom szybko leci czas, mnie też przecież kiedyś leciał... Teraz czas nabrał innego wymiaru. Od tamtego koszmarnego lipcowego dnia, zaczęła się dla mnie nowa era - era okrutnej męki i rozpaczy... Niestety jak dotąd ten czas, choć dla mnie tak niewiarygodnie długi i ciężki, nie przyniósł ukojenia... Mam wrażenie, że utkwiłam gdzieś w martwym punkcie, na początku tej mojej drogi przez mękę. Tracę już nadzieję, że może być kiedyś lżej... Czekam aż minie chociaż ten rok, ten pierwszy straszny rok bez mojego ukochanego. Jednak nie wierzę, aby nagle miał stać się cud i nadeszła ta upragniona ulga w cierpieniu. Myślę, że podobnie jak Jolam, Baśka czy Misiulka należę do tej grupy kobiet, którym potrzeba kilku lat, aby względnie się pozbierać i zacząć choć trochę żyć, zamiast wegetować. No cóż, za miłość przyszło mi płacić gorzką i najwyższą cenę. A Miłość Moja do Mojego Męża była (nadal jest) tak samo wielka, jak ta tragedia, która nas dotknęła....
Już wiem, że nie da się niczego obejść, ani skrócić. Całą żałobę trzeba po prostu świadomie przejść z całym jej okrucieństwem i cierpieniem... Potrzebny jest czas, bardzo bardzo dużo czasu...
Dzień Matki - jak piszesz Jolu - szczególny dzień. Dla mnie kiedyś bardzo radosny był to dzień. W tym roku radość z mojego macierzyństwa przysłaniał mi smutek, gdyż to pierwszy Dzień Matki bez mojej ukochanej Mamy. Zawsze wspólnie z Mężem składaliśmy życzenia mojej Mamie i razem z dziećmi wspólnie świętowaliśmy ten dzień. Tym razem spędziłam to swoje święto tylko z dziećmi. W ciszy, smutku, zadumie... W zeszłym roku byłam Mamą, Żoną i Córką... W tym roku jestem już tylko Mamą... Tylko, a może aż - bo Nasze Dzieci to (jak trafnie ujęłaś Jolu) kontynuacja Nas Samych - Nas i Naszych Mężów. Musimy dla Nich być ostoją. Pomimo bólu warto dla Nich trwać. Tego zapewne chcieliby Nasi Mężowie. A my jesteśmy Im to winne...
Nigdy nie jest tak, że jesteśmy zupełnie same, zawsze możemy na kogoś liczyć, zawsze ktoś o nas myśli - choćby tutaj- na naszym Forum.
Cierpienie zbliża i jednoczy ludzi. Razem większa w Nas sila...
Pozdrawiam serdecznie, odezwijcie się Kochane, co u Was?

Jolu! Dziękuję, że pamiętałaś o nas w Dniu Matki. Większość z nas ma dzieci, inne mają  jeszcze Mamy, ale takie wsparcie szczerego, rozumiejącego serca znaczy bardzo wiele. Aloes, Zzielona, mimo smutku w Waszych postach, czuję powiew optymizmu. Aloes, cieszę się, że tak wiele zrozumiałaś, teraz już powinno być tylko łatwiej. Pewnie, że nie  stanie się to  z dnia na dzień, ale kiedy będziesz czuła, ze stoisz w miejscu lub się cofasz, wróć do swoich pierwszych postów, a zauważysz różnicę. Zzielona! Zawsze tu znajdziesz zrozumienie, możesz żalić się, płakać, wspominać. Jesteśmy z Tobą i bardzo obchodzi nas to, jak sobie radzisz z życiem. Metronomio!!! Odezwij się! Proszę!Wiem, że czas jest dla Ciebie teraz najcenniejszy, ale  wszystkie martwimy się o Ciebie i synka.
Pozdrawiam Was Dziewczęta wszystkie najgoręcej

Nie chcesz iść może do psychologa z tym ?:(

Witajcie kochane! Zzielona ma rację, rzeczywiście jakaś niezwykle długa cisza zapanowała na naszym forum. Ikario, Maadlen, Aloes! Odezwijcie się, proszę! Jak sobie radzicie? Zzielona, podziwiam, ile w Tobie siły i determinacji, pomimo kiepskiego samopoczucia wydaje się, że radzisz sobie coraz lepiej. Zmieniłaś mieszkanie, pracę, funkcjonujesz w codziennym życiu. A to już bardzo wiele. Na nurtujące Cię pytanie: dlaczego, chyba nigdy nie znajdziesz odpowiedzi. Każda z nas je sobie wciąż zadaje...bezskutecznie. A znaki? Też ich długo wypatrywałam, potem potrzebowałam ich już coraz rzadziej. Twoje zagubienie jest całkowicie normalnym stanem emocjonalnym.  To jeszcze wciąż zbyt krótki czas, żebyś cieszyła się letnim słońcem. Rozumiem Cię doskonale, mnie też „uratowała” pandemia.  Praca zdalna, zaszycie się w domowym zaciszu, brak kontaktu osobistego z ludźmi, którzy najpierw nie rozumieli, a potem zapomnieli o mojej tragedii. Nie potrzebowałam nikogo i niczego, a już na pewno imprez. Jednak kilka wytrwałych osób wyrwało mnie z tego letargu. Pomalutku zaczęłam opuszczać od czasu do czasu swoją bezpieczną jaskinię, a wtedy życie zaczęło mnie wciągać w swój wir. Pewnie, że nadal mam chwile załamania, kiedy rozpacz rozrywa mi serce i podobnie jak Ty, zadaję sobie to najtrudniejsze ze wszystkich pytań: dlaczego właśnie On?  Jednak pomiędzy tymi chwilami zaczyna tętnić życie, raz lepsze, raz gorsze, ale już tylko moje. Zaczynam odkrywać siebie, jakiej nie znałam, a może już zapomniałam o niej? I choć nadal oddałabym wszystkie swoje samotne dni za jeden jedyny z Nim, zaczyna do mnie docierać, że muszę zacząć budować swoje własne życie na fundamencie, który razem stworzyliśmy i próbować realizować marzenia, które mieliśmy, czerpiąc siłę z uczucia, jakim mnie obdarzył. Zzielona, spróbuj wyjść ze swojej bezpiecznej strefy, poznaj nowych ludzi, skoro starzy znajomi i przyjaciele nie sprawdzili się w chwili próby. Dużo łatwiej będzie Ci wtedy pokonywać kolejne etapy żałoby. Choć nadal nie będzie to proste…
Pozdrawiam Was wszystkie gorąco

Kochane Moje...
Ostatnio jakiś błąd pojawił mi się na stronie i nie mogłam się zalogować, żeby coś napisać, ale czytam i myślę o Was cały czas Moje Drogie Towarzyszki Niedoli.
Faktycznie nie pisałam jakiś czas... Jednak bynajmniej nie dlatego, że jest jakoś lepiej czy łatwiej. Niestety nie... Nie wiem, po prostu nie wiem już co pisać, gdyż nic u mnie się nie zmienia, nic nie zmierza ku lepszemu.  Wręcz przeciwnie - cofam się wciąż i zatracam całkowicie w otchłani rozpaczy. Nie piszę, bo nie mam się czym ,,pochwalić" przed Wami Dziewczyny. Czekałam, bo łudziłam się, że może nadejdą wreszcie jakieś lepsze momenty w tym moim fatalnym życiu... Niestety, nie wiem, czy w ogóle mam jeszcze na co czekać. Bo przecież nic już nie zdołam zmienić, tak jak pisze Jola - nic nie utarguję. Tak bardzo bym chciała wreszcie podzielić się z Wami choćby małym akcentem optymizmu, a nie wciąż zadręczać swoją niezmierzona traumą. Jesteśmy tu wobec siebie szczere, więc nie będę nic udawać, czy koloryzować.
Znów mamy kolejny długi, smutny i samotny weekend. Chciałam iść na Mszę i na procesję wokół ołtarzy... Przez 30 lat zawsze chodziliśmy razem z Mężem... Nie dałam rady... Jakie to strasznie trudne. Obserwowałam z okna tłum ludzi podążający w uroczystym orszaku. Te same twarze, ci sami ludzie, te same szczęśliwe pary, nawet w dość podeszłym wieku. Kiedyś taki widok radował serce, kiedy w tym tłumie szłam i ja z moim Ukochanym pod rękę....
Teraz takie dni, takie święta - pierwsze bez Niego - to prawdziwa katorga. Nie wierzę już, aby następne miały być lepsze.
Droga Jolu, tak pięknie piszesz, pomimo swojego ogromnego smutku i tęsknoty, starasz się zawsze pocieszyć, podajesz pomocną dłoń i prowadzisz Nas dzielnie przez tę naszą ciężką wędrówkę.
Tak sobie pomyślałam Jolu, że pewnie wczoraj obchodzilaś Imieniny. Życzę Ci więc dużo siły i wytrwałości... Wiem, że to czego byś sobie życzyła spełnić się już nie może. Życzę Ci więc, aby Twoja rana zabliźniła się chociaż na tyle, byś mogła swobodnie oddychać i zaczęła żyć bez tego potwornego bólu i cierpienia. To Twoje drugie Imieniny bez Ukochanego, może już jest Ci troszkę lżej... ?! Moje dziś są pierwsze Imieniny bez Męża, bez Mamy, drugie bez Taty. Nie chcę już ich ,,obchodzić". Nie chcę aby ktoś o nich pamiętał... Życzenia mnie się przecież nie spełniają. Niestety najbliżsi pamiętają... Smutno im, że nie potrafię przyjąć życzeń... Moje życie to nie koncert życzeń...To wszystko mnie przerasta, jakby to kiepski żart był, chichot losu jakiś.
Dlaczego ten los tak okrutnie ze mnie drwi... ?!
I znowu to straszne wszechobecne pytanie: Dlaczego???!!! I znów brak odpowiedzi..., a płyta na grobie też milczy uparcie.
Spędzam na cmentarzu cały wolny czas. Grób Męża jest obok grobu rodziców, więc ,,mam" ich wszystkich w jednym miejscu. Przesiaduję godzinami i wpatruję się w zdjęcie na nagrobku... ,,Rozmawiam" z Nimi, płaczę, modlę się. Czasem krzyczę rozpaczliwie ,,niemym krzykiem", a serce znów rozdziera się na strzępy. Czasem na krótką chwilę uspokajam się i uśmiecham do mojego Skarba. Najgorzej jest kiedy muszę wracać, bo robi się ciemno. Proszę Boga, aby pozwolił mojemu Najdroższemu, chociaż jemu, wrócić ze mną do domu... Bo bez rodziców, szczególnie Mamy - jest bardzo ciężko, ale da się żyć, a bez Niego - nie umiem. Jak pisze Zzielona, bez tego jedynego, mojego, najdroższego człowieka nic już nie ma sensu.
Myślicie moje Drogie, że wariuję? Ja czasem myślę, że tak... No ale trwam, tkwię gdzieś pomiędzy życiem a śmiercią i ani tu ani tam nie ma dla mnie miejsca.
Staram się jednak coś robić... Piszecie, że to czasem pomaga. Rozpoczęliśmy więc z synem remont, taki generalny, podłogi, ściany, instalacje, drzwi. Chcemy w ten sposób realizować plany męża... Czy pomaga ? Narazie jest totalną demolka... Zgliszcza - tak jak w moim życiu. Ręce są zajęte, ale w głowie i w sercu wciąż ten sam ogromny i obezwładniający ból.
Dziękuję Wam Kochane, że zawsze tu jesteście, że Wam mogę tak wiele powiedzieć, że rozumiecie, bez oceniania, że potraficie współodczuwać, jak nikt inny... Kochana Zzielona ode mnie ludzie też się odwrócili. Byli znajomi, ale tylko na dobre, a bynajmniej na zle. Życie zweryfikowało wszystko. Została najbliższa rodzina. W moim przypadku dzieci i moje dwie siostry. Ze strony męża tylko jedna siostra, a jest czworo rodzeństwa. Nikt nie chce otaczać się smutnymi, złamanymi przez los ludźmi. Jesteśmy dla innych, jak trędowate, jak ,,wybrakowane" kaleki, od których trzeba stronić, aby przypadkiem nie ,,zarazić" się ich nieszczęściem. Nie znamy się osobiście, ale czuję w Was ogromne wsparcie i empatię. Dajecie mi dużo więcej, niż ,,bliskie" osoby, od których pomocy mogłabym oczekiwać.
Drogie moje; Jolu, Basiu, Zzielona, Ikario, Maadlen i wszystkie które tu piszą, pisały, bądź czytają i myślą o nas. Dziękuję Wam za Wasze Wielkie Serca i zapewniam Was również o moim wsparciu i szczególnym miejscu dla Was w moim sercu.
U mnie za parę dni minie 11 najcięższych miesięcy zmagań z żałobą. To krótki czas, choć dla mnie to wieki całe w cierpieniu i rozpaczy. Im dłużej, tym tęsknota jest coraz silniejsza, dławi krtań, ciężko złapać oddech. Zbliża się pierwsza rocznica i napełnia mnie ogromną trwogą. Przecież ten rok nic nie zmieni, te 12 miesięcy tylko utrwali ból i cierpienie, a tęsknota wciąż będzie wzrastać. Co dalej, jak potem żyć i po co? Czy jest jakiś sens w tym cierpieniu? Czy warto tak dłużej się męczyć? Kto nam odpowie? Parę miesięcy temu złościłam się trochę, jak niektóre Z Was, starszych stażem pisały, że po roku nic się nie zmieni, że nie będzie magiczne ,,lepiej". Że może tylko odrobinę przywykniemy do tej okrutnej, samotnej egzystencji. Myślałam wtedy - to niemożliwe, przecież po roku musi być trochę lepiej, przecież czas zrobi swoje, przecież ile może trwać ta gehenna? Teraz już wiem, że miałyście rację, zwracam honor i kłaniam się Wam z pokorą. Mówiłyście prawdę, tylko smutną i niewygodną prawdę. Nie ma dla Nas taryfy ulgowej. Kto radzi sobie prędzej, to super. Kibicuję serdecznie i ściskam kciuki, aby ten czas był jak najkrótszy. Ja dołączam do tych, którym potrzeba nie miesięcy, ale lat, zapewne długich lat.
Pozdrawiam Was jak najserdeczniej i życzę wiary w ,,to lepsze"

Witajcie Kochane,
parę razy próbowałam napisać, ale mam problem z dostaniem się na tę stronę. A jak się udało, to nie mogłam się zalogować. W pewnym momencie wpadłam w panikę, że strona nie istnieje, a ja nie znajdę z Wami żadnego kontaktu. Chętnie bym podała chociaż do jednej z Was maila, albo inny kontakt, w razie czego.
Myślę o Was cały czas, co u Was, jak sobie radzicie.
U mnie niestety kiepsko, minęła czarna rozpacz, i wyparcie, pojawił się niewyobrażalny smutek i tęsknota z dnia na dzień coraz większa.
Wiedziałam, że wiosna, zbliżające się lato to nie będzie lepszy czas dla mnie, jak mi wszyscy "wróżyli". To jest czas wyjść, wspólnych weekendów, planowania urlopów, wszyscy się cieszą, a ja sama, nic nie planuję, nic mnie nie cieszy. Ogarniam ogród, balkon, podlewam, koszę, jak robot, bez najmniejszego choćby zadowolenia. A na początku wiosny wydawało mi się, że idzie chociaż trochę ku lepszemu. Chodzę na spacery z przyjaciółką, koleżankami, ale wszędzie widzę same szczęśliwe pary.
W pracy muszę udawać, że wszystko jest ok., uśmiechać się, przecież "tyle" czasu minęło, a potem wracam do pustego domu, chciałabym pogadać z moim M, jak zawsze, ale wiem, że to już nie wróci.
Najgorsze są weekendy i te długie dni, kiedy nie można położyć się spać o 20, zawinąć się w kołdrę, bo słońce zagląda jeszcze przez okno, a na dworze życie się toczy. Nigdy nie lubiłam jesieni i zimy, chcieliśmy żeby lato trwało wiecznie, a teraz nie mogę się doczekać kiedy się skończy, chociaż jeszcze się nie zaczęło.
Mama i siostra nadal mnie wspierają, przyjaciółki, koleżanki też, ale każdy ma swoje życie, a ja też nie chcę już ich obciążać swoim smutkiem i tak tkwię w tej wdowiej samotności i bólu. Udaję, że jest w miarę ok. a jest do d...
Tylko Wy wiecie co ja czuję, i jak jest ciężko nam bez naszych kochanych Mężów.
Gdzieś usłyszałam, że ceną za miłość jest strata, ale miłość jest warta ryzyka.
Pozdrawiam Was Kochane.

Moje drogie Przyjaciółki- bo za takie Was Wszystkie uważam....My nie poznałyśmy się całkiem przypadkiem - nas połączył LOS. Tak okrutny i to bardzo,ale w pewien sposób jest to znak,że taka grupa kobiet o podobnych życiorysach /nie jest tu ważny wiek czy stan posiadania bliskich/może wiele dobrego uczynić dla innych kobiet które każdego dnia dołączają do grupy wdów- też bez swej woli i zgody. Ja wiem,że to żadne pocieszenie dla nas - ale chwila zadumy nad losem innych ludzi..Matki tracą synów na wojnie,żony mężów,każdego dnia giną ludzie w wypadkach komunikacyjnych ....toną.Co przeżywają teraz rodzice,rodzeństwo czy dziadkowie 8 letniej dziewczynki ,którą wydobyto z wraku żaglówki??? I tu od razu wyjaśnię,że piszę o tym dlatego,żeby udowodnić Wam,że jednak coś się zmienia w naszej żałobie z biegiem czasu - choć bardzo wolno,mało zauważalnie,ale jednak. Ja sama będąc kiedyś na miejscu Aloes,Ikarii,zzielonej..i wielu Innych też myślałam przede wszystkim o sobie i swojej rozpaczy...ale teraz wiem,że moje cierpienie nijak się ma do cierpienia innych w tym po śmierci dziecka.Pamiętacie  historię kobiety, o której było głośno sporo czasu temu w  mediach- o nielegalnym przejściu przez naszą granicę wschodnią kobiety z 4 córek,gdzie została porzucona przez kuriera- to była zima.. .Nie dała rady sama, poszła po pomoc ...jak wróciła żyła tylko jedna!!! Powiecie ,to żaden dla nas argument- a jednak? ja myślę inaczej.,,Jest taka cierpienia granica,za którą się uśmiech pogodny zaczyna,, - to słowa Czesława Miłosza dopiero teraz - po prawie dwóch latach mojej rozpaczy zaczęłam pojmować jego sens...dopiero teraz.... Moje cierpienie już większe być nie może- bo w/g mnie nie ma już większego...bo już jest tak duże ,że doszłam do przysłowiowej ściany...nawet waląc w nią głową - jej nie zburzę.
Aloes - moja droga,czy Ty myślisz,że my - te starsze stażem też nie myślałyśmy o śmierci - i to już - natychmiast! Ja od razu poleciałam do notariusza,aby zostawić swój testament,dzieciom zapowiedziałam,żeby nie rozpaczały jak mnie zabraknie - bo w końcu ja odnajdę spokój i będę z kochanym mężem.
Nie mam w domu gazu,mieszkam na parterze,żadnych silnych leków do połknięcia- jedyna prosta rzecz w moim przypadku - to rozpędzić się na drodze w czasie gdy nie będzie innych aut i....po prostu zamknąć oczy i puścić kierownicę....
Proste,niby tak- ale ja jednak nie miałam odwagi..mój syn gdy mu o tym powiedziałam spytał się tylko:,, a nie pomyślałaś co z nami? jak my będziemy żyć bez mamy,kiedy tak niedawno umarł niespodziewanie tata??? jakie życie byś nam zgotowała...sama opowiadałaś,że po śmierci swojej mamy/miała 54 lata - umarła na raka/zawalił ci się cały świat....tego nam życzyłaś...nie wierzę ,że mogłabyś być aż taką egoistką....
opowiadałaś mamo,jak ci było przykro ,że jako nieliczna wśród swoich rówieśników nie miałaś Babci - bo wcześnie zmarła- więc takiego losu chcesz dla moich dzieci???....nie wierzę  mamo...,,
Pomyślałam sobie,że mój syn sprowadził mnie na ziemię-nie mieszkam na niej sama inni też cierpią i nie ma skali cierpienia:od 1 do 10..każdy z nas - to zupełnie inny człowiek.Ja te dzieci sprowadziłam na świat,to w imię czego mam narażać Ich zupełnie świadomie na nowe cierpienie...Zaważyła też historia przeczytana na Forum: NAGLE SAMI - założonym przez żonę polskiego himalaisty Piotra Morawskiego - Olgę Puncewicz, po Jego nagłej śmierci,została z dnia na dzień sama z małymi dziećmi.Namawiam,przeczytajcie - to nabierzecie nowych sił na walkę o każdy następny samotny dzień.To historia jednej  z Nas  która ,straciła męża i pojechała z małą córką do przyjaciół,aby ,,przeczekać,,ten najgorszy czas.To było Ich z mężem ukochane miejsce,gdzie się poznali i pokochali...oboje po przejściach - doczekali się właśnie tej dziewczynki. Po kilku tygodniach pobytu w domku przyjaciół -doszło do tragedii- dziewczynka się utopiła w tym właśnie jeziorze.Mój psycholog opiekował się Tą kobietą i wiele razy w kontaktach ze mną używał argumentu:,,jeżeli myśli pani,że nie ma już większego bólu i żałoby po stracie bliskiego niż pani ból - to jest pani w błędzie..,, i miał rację.
Reasumując: ja zbliżam się do 2 lat żałoby/za 2 m-ce/,i powiem wprost :nadal wybucham płaczem gdy jadę sama autem i usłyszę w radiu ,,naszą,,piosenkę.Jednak już to radio włączam od bardzo niedawna!?, był u mnie mały Zjazd rodzinny/13 osób,4 maluchów i 2 duże psy../przez 5 dni i nocy....gwarno,radośnie,wesoło... i...bez mojego płaczu po kątach- w ukryciu - jak nikt nie widzi!?,po raz pierwszy !!!!udało mi się nie płakać przy Ich wyjazdach i pożegnaniach!?,po raz drugi czy trzeci nie usiadłam zapłakana i nie krzyczałam głośno z tęsknoty i bezsilności swojej....tylko zabrałam się od razu do porządków - a nie jak zazwyczaj po paru!!! dniach.Wyszłam od razu do podziwianego przez gości ogrodu i powiedziałam sobie głośno: byłbyś dumny ze mnie mój drogi... Dużo - czy mało? Dla mnie to przysłowiowy Krok Milowy- to znak,że można zrobić coś dla samej siebie- bo my też jesteśmy ważne i wyjątkowe- bo inaczej nasi mężowie nie wybrali by nas NA ZAWSZE.
Na zawsze pozostaniemy Ich żonami ,czy partnerkami i tego nam nikt i nic nie odbierze.Ta kobieta żyje nadal samotnie,wie że jest wzorem dla innych - i mówi,że chociaż dlatego jej życie ma sens...bez codziennej wielkiej radości i euforii wciąż idzie na przód,bo wciąż ma nadzieję na odrobinę szczęścia ...a kiedyś i tak dołączy do Nich
Dziękuję Aloes za życzenia imieninowe- i też z wzajemnością Ci  życzę  abyś każdego dnia budziła się silna do pokonywania codziennych wyzwań.Jeżeli nie dajesz rady - to pomyśl,co zrobił by Twój mąż,co by powiedział...jak by się zachował...co by chciał dla Ciebie i dla Was...Wyobraź sobie,że On stoi przy Tobie i z czułością patrzy na Ciebie,że choć tego nie czujesz,trzyma Cię za rękę.
Baśka- dziękuję za życzenia imieninowe i przepiękny prezent - który odebrałam na poczcie...dokładnie w dniu swoich imienin...był jedyny tego dnia i dlatego dodatkowo taki cenny,masz Wielkie serce,dzięki za te piękne słowa na wyjątkowo pięknej kartce.
Ikario,napisz na mojego e-maila jeżeli chcesz i w ten sposób mimo problemów technicznych będziemy w kontakcie.Jeżeli chcesz podam też swój numer telefonu. Mam jeszcze jedną propozycję dla nas wszystkich: zaczęło się lato,spotkajmy się chociaż na weekend - gdzieś w dogodnym miejscu dla wszystkich zainteresowanych.Fajna byłaby agroturystyka - przecież nie musi to być żadne znane miejsce.Ja służę pomocą w transporcie,mogę odebrać i zawieźć przynajmniej 4 osoby do najbliższego dworca kolejowego,chyba że któraś z Was mieszka w pobliżu mnie- to wtedy i cała wyprawa wchodzi w grę. Jeżeli jesteście zainteresowane tym pomysłem to czekam na wieści. Ja mieszkam w centralnej Polsce,mam tyle samo do Łodzi co do Częstochowy..bliżej do Piotrkowa Trybunalskiego czy Radomska. Chodzi tez o czas i możliwość rezerwacji kwater....  bo wielu Polaków ze względów finansowych spędzi wakacje w kraju.Może któraś zna jakieś fajne miejsce i może polecić? takie spotkanie wiele dobrego może zrobić- poznamy się lepiej,nawiążemy bliższe kontakty ,wymienimy naszymi historiami i przeżyciami.Będą tez spacery ,te które chcą,ognisko,wspólne pogaduchy...Te z Was które wyjadą zawiedzione ,nie będą musiały
,,na siłę,, kontynuować dalszych znajomości,ale może i tak coś z tego pobytu wyniosą pozytywnego. Pozdrawiam bardzo serdecznie

Witajcie Drogie Dziewczyny ! Bardzo dawno tu nie pisałam , miałam mega trudny czas  .Chciałabym napisać , że mam go  już za sobą ale niestety jeszcze nie . Nawet nie wiem jak opisac stan , w którym aktualnie się znajduję .W głowie pustka a w sercu ogromny żal i smutek . Nie mogę oswoić tej ogromnej straty. Czuję się  jakbym była pusta od środka . Tęsknię okropnie za moim M i nie mogę sobie tego poukładać . Mieliśmy ogromne szczęście ,że kiedyś się spotkalimy.  Mój mąż był dla mnie wyjątkowym darem od losu . Takim prezentem , który trafia się raz w życiu . Był moją siłą i motywacją , której teraz w żaden sposób nie mogę w sobie wykrzesać . Czy jeżeli się kochało drugą osobę głęboko i szczerze to czy można żyć bez niej ?Czy można żyć bez jej miłości i bliskości ?  Myślę sobie czasami  kim bym teraz była gdyby los nas nie połączył ? Jak wyglądało by moje życie ?
Dziękuję losowi za ten wspólny czas . Za nasze wspólne radości i smutki . I mimo tego , że  może trudno mi teraz  w to uwierzyć to na pewno przetrwam i odnajdę nową siebie. Nie użalam się nad sobą , to najtrudniejsza lekcja  jaką mi przyszło odrobić w życiu . Życzę Wam  Kochane dużo siły i wytrwałości . Wierzę , że damy radę bo zasługujemy na wszystko co najlepsze .

Witajcie,dziękuję Baśka za Twoją deklarację uczestnictwa w naszym wakacyjnym spotkaniu.Jesteśmy już cztery,więc będzie fajny i potrzebny  czas na wspólne rozmowy i pogaduchy .Jeżeli jeszcze któraś z kobiet się zdecyduje na spotkanie będzie super.
Ja już wiem i Ty już wiesz,ze po tych dwóch latach żałoby-  kontakty z innymi osobami- kobietami,które przeżyły to co my - w dużej części nas ocaliło. Rodzina pomaga bardzo,szczególnie nasze dzieci...przyjaciele,znajomi,psycholodzy,psychiatrzy- też.... Starają się,robią co w ich mocy,ale w większości przypadków NIE DOŚWIADCZYLI TEGO CO MY !! i tak na prawdę nie mają pojęcia co się z nami dzieje...co czujemy,o czym wciąż myślimy,z czym przychodzi nam się mierzyć każdego samotnego dnia...
Nasuwa się przykład:nie nauczysz się dobrze gotować korzystając tylko z książki kucharskiej,nie nauczysz się dobrze języka obcego korzystając z nagrań czy płyt...tak ogólne zasady poznamy- teorię,ale gdzie praktyka ? takie codzienne w miarę zwyczajne życie? zzielona pisze,że myśli o kontakcie z innymi,ale nie chce opuścić strefy komfortu..Potrafię to zrozumieć -bo sama myślałam,że dam radę się ,,ogarnąć,,. Postanowiłam być dzielną i silną kobietą- myślałam sobie: co ja nie dam rady? pokażę wszystkim,że dam...udowodnię,że można...może innym się nie uda,ale nie mnie.....
Życie szybko zweryfikowało moje zamiary,nawet nie wystartowałam  z tzw:bloków,falstart ...a później ciągłe nowe próby...podnoszenia się z kolan.Otóż moje drogie współtowarzyszki niedoli: to Wy - moje Anioły podałyście mi ręce i uniosłyście ku górze...nie ważny wiek,pochodzenie,wyznanie...tu liczy się tylko wspólne doświadczenie życiowe,wspólny ból - wspólne łzy, wspólna rozpacz...jest takie powiedzenie: zdrowy chorego nie zrozumie,owszem będzie mu współczuł,przyniesie lek,pocieszy...ale tylko tyle.... Miałam ogromne szczęście,że Aniczka,Misiulka,Venles,Kolia wspierały mnie w najgorszym,najciemniejszym/teraz to wiem/okresie mojego życia.Samotnego jednak mimo rodziny ,przyjaciół i znajomych...Tak to już jest zzielona,że ludzie wolą pary niż osamotnione kobiety...każdą z nas to ,,odrzucenie,,lub ,,zapomnienie,,przez innych dotknęło.Życie weryfikuje na bieżąco nasze postawy i zachowania wobec siebie i innych
nic nie jest nam dane na zawsze...niby taka oczywista prawda,ale zawsze ją bagatelizowałam nie przyjmowałam do swojej świadomości, teraz wiem,że to błąd.
Maadlen pisze,że nie wie kiedy się ,,pozbiera,,,że już tyle czasu a nadal smutek wielki....
Moje drogie,jeszcze wiele,wiele, naprawdę wiele czasu tak  będzie,wiem,że nie takiego pocieszenia oczekujecie,ale nie da się przeskoczyć i obejść na skróty naszej żałoby.
Są osoby,które od razu rzucają się w wir życia osobistego i zawodowego,znajdują cele i zajęcia i angażują się w ich realizację aż do utraty sił...i późnej nocy..aby nie mieć czasu na łzy,rozpacz i bolesne wspomnienia.To na krótko pomaga,żałoby nie da się zagłuszyć ona nie da o sobie zapomnieć...odezwie się ....i to ze zdwojoną siłą - o wiele ciężej będzie sobie wtedy z nią poradzić...
Baśka,ja też znalazłam tu przyjazne dusze, z niektórymi od chwili pisania na tym Forum,z innymi od niedawna.Jednak siła i tych i tych jest tak wielka,że daje nadzieje na przeżycie każdego następnego dnia.To też jest Twoja zasługa - jesteś wyjątkowa,pięknie piszesz o codziennym życiu, niesiesz wsparcie,dajesz nam wszystkim nadzieję- bo chyba z tych obecnie tu piszących - masz największe doświadczenie w tym smutnym temacie.Nie poddałaś się i nadal niesiesz pomoc innym,bardzo Ci dziękuje za wszystko.. co dla mnie zrobiłaś i nadal robisz.Dziękuję dziewczynom wcześniej wymienionym,a które już nie piszą,albo b.rzadko.Mamy nadal kontakt i to jest ważne - że są jak siostry- zawsze można na Nie liczyć w potrzebie...odpiszą,oddzwonią,wyślą wspierający SMS,ale najważniejsze: nigdy się nie zdziwią ,że masz gorszy dzień,że znowu płacz i smutek u mnie zagościł...nigdy nie powiedzą...weź się w końcu w garść- bo ile można płakać...jak długo będziesz jeszcze rozpaczać?...już powinnaś się pogodzić,że Go NIE MA..!?....Mam SIOSTRY,ANIOŁY, PRZYJACIÓŁKI...bez mojej woli,ale za jakimś ziemskim cudem zostałam obdarowana Ich obecnością i to jest jedyna pozytywna rzecz która mnie po śmierci męża spotkała...Utraciłam wielu znajomych i pseudo- przyjaciół,ale zyskałam Te autentyczne przyjaźnie,które jestem tego pewna-przetrwają lata...obiecuję,że ze swojej strony zrobię wszystko,aby tak się stało....Sam psycholog mówił: te osoby,które teraz pani spotkała i które niosą pani pomoc- to wielka wartość dodana w pani życiu- proszę to docenić.... Pozdrawiam - dużo cierpliwości i pokory wobec życia Dziewczyny i Kobiety!