Śmierć męża - jak sobie poradzić? - Netkobiety.pl

Droga Metronomio , proszę Cię z całego serca nie bądź dla siebie taka wymagająca i niesprawiedliwa . Nie masz wpływu na to co spotkało Twojego męża  ale los czy też inne moce nie chciały abyś była sama w tej trudnej drodze . Dziewczyny mają racje pisząc ,że pod sercem nosisz czastkę swojego męża . Wcześniej nie zdawałam sobie sprawy , nie widziałam jaki nasz syn jest podobny do męża . Niedawno w ręce wpadło mi zdjęcie męża z naszym synem , na którym mąż był w aktualnym wieku syna .... przeżyłam szok i niedowierzanie bo są identyczni , postawa , budowa ciało , nos , oczy , uśmiech nawet taki sam zarost mają . Dopiero widze to ogromne podobieństwo  i do mnie dociera , że tych wspólnych cech jest więcej . Nie tylko wizualnych ale również cech charakteru , nawet modobne poczucie humoru mają . Podobnie jak ty  jestem na początku swojej samotnej drogi ale dla mnie matki dorosłego dziecka , które ma już swoje poukładane  życie to wlaśnie Ty jesteś szczęściarą w tym ogromnym nieszczęściu jakim jest strata ukochanego . Podzielam zdanie Jolam1 i w 100% się z nią zgadzam . Maluszek odmieni Twoje życie , jego bliskość otuli Twoje zbolałe serce a jego każdy uśmiech bedzie miodem na Twoje zranione i obolałą duszę. Wiem ,że trudno dostrzec iskierkę kiedy i w głowie i sercu panuje mrok . Małymi krokami może czasami niedostrzeganymi w codzienności idziesz do przodu , jesteś silna a Twój mąż na pewno byłby z Ciebie dumny bo realizujesz wasz najpiękniejsze i najcudowniejsze marzenie !!!  Ogromnym i niewyobrażalnym szczęściem jest zostać Rodzicem  ..... Życzę Ci dużo siły i przesyłam moją cała pozytywną energię !!!  Pisz śmiało jeśli czegokolwiek bedziesz potrzebować z miła chęcią zostaną forumową i może nie tylko forumową Ciocią

Przepraszam ,żę napisałam teraz tylko do Metronomii ale tak mnie poruszył jej wpis ,że musiałam odpisać natychmiast .....odezwę się później .
Pozdrawiam Was Wszystkie  serdecznie .

Metronomia, upłynął podobny czas od śmierci naszych Mężów. Mój zmarł 28 października, jutro minie 11 tygodni, najgorszych 11 tygodni mojego życia.
I choć jestem w innej sytuacji życiowej, doskonale wiem co czujesz, wiem, jaką przeżywasz rozpacz i ból.
Ja przez pierwszy miesiąc byłam poza domem, bo nie byłam w stanie wrócić do tych pustych ścian, gdzie wszystko zostało, tak, jak zabrało Go pogotowie do szpitala, a z którego już nie wrócił. Podobnie, jak Ty przez pierwszy miesiąc żyłam w strasznym odrętwieniu, zresztą byłam na prochach inaczej nie dałabym rady. Kiedy wróciłam do domu, ciągle płakałam, a właściwie wyłam non stop. Tak, jak Jola nie byłam w stanie nawet się przebrać do spania, kładłam się w tym w czym snułam się po domu przez cały dzień, nie jadłam, nie piłam, gdyby nie moja przyjaciółka, która zamieszkała ze mną na kilka dni i mnie zmuszała do jedzenia, chyba umarłabym z głodu.
Wciąż mało jem, ale przynajmniej już coś sama sobie przygotuję, też mam ogromne problemy ze snem, w sobotę po raz pierwszy przespałam prawie pierwszą noc, tylko z jedną pobudką w środku nocy.

Jesteś dzielna, że udało Ci się uporządkować rzeczy Męża, ja do tej pory zostawiłam jego kurtkę i buty w przedpokoju, kluczyki od samochodu leżą, jak leżały. Do jego szafy z ciuchami nie jestem w stanie nawet zajrzeć. Do tej pory nie zmieniłam pościeli, w której spaliśmy razem, a dawno to powinnam zrobić, ale ona ciągle jeszcze pachnie moim R.
Po domu chodzę w jego bluzie, którą ostatnio nosił, koło mojej poduszki leży jego t-shirt, do którego wciąż się tulę i płaczę. Dopiero niedawno zamknęłam Jego laptopa, ale schować go nie jestem jeszcze w stanie, ale to już i tak malutki kroczek dla mnie.
Też muszę zacząć robić porządek w dokumentach mojego M, muszę uporządkować jego biuro, wszystkie projekty leżą, tak, jak je zostawił, ale na razie nie mogę, co wezmę jakiś papier to płaczę. Jeszcze z tym poczekam.

Potrzeba nam dużo siły, aby przejść tę długą, trudną, pełną bólu drogę. Tobie z pewnością doda sił Wasze Maleństwo, my nie mieliśmy dzieci, jest mi przez to trudniej, bo zostałam sama, ale dzięki Dziewczynom, które tu piszą wierzę, że nam się uda wrócić do jako takiego życia….kiedyś.
Mnie bardzo pomaga pisanie tutaj i bardzo się cieszę, że znalazłam to forum i „poznałam” takie wspaniałe Kobiety.

Ściskam Was wszystkie.

Witajcie Moje Drogie...Właśnie wróciłam od syna i jego rodzinki,zaledwie po dwóch dniach pobytu.Musiałam wracać do pracy- też tylko na dwa dni...ale obiecałam pomóc,bo brakuje nauczycieli.
Ta moja samotna droga/3 godziny w jedną stronę/to moja droga przez mękę,tym bardziej że jeżdżę autem męża.Sprzedałam swoje,aby móc sobie zostawić Jego samochód.
Trasa - którą tyle razy wspólnie przemierzaliśmy,którą znaliśmy na pamięć-sprawiała nam zawsze  dużą frajdę. Rozmawialiśmy o wszystkim i o niczym,śmialiśmy się,żartowaliśmy,opowiadaliśmy jak spędziliśmy dzień... Cieszyliśmy się ,że jedziemy do syna,synowej i Ich dzieci z fajnymi prezentami,że będzie wesoło i rodzinnie...Zawsze dojeżdżali drudzy Dziadkowie,aby trochę wspólnie z nami wszystkimi pobyć,bo normalnie dzielą nas od siebie spore odległości......Teraz - jest  prawie tak samo,tylko ja przyjeżdżam SAMA i za każdym razem SAMA odjeżdżam. Od razu w samochodzie płacz,a później już poza miastem-wycie,przerażający krzyk zmieniający się w skowyt -jak u zranionego zwierzaka.Droga  nagle stała się obca, smutna i nieprzyjazna dla samotnej kobiety która ma tylko w głowie negatywne emocje,a w sercu smutek i przeolbrzymi żal...
Ile to już razy wykrzykiwałam bezskutecznie prośby i zaklęcia do losu,aby zwrócił mi męża,ile razy mówiłam,że nie poradzę sobie sama,nie potrafię i nie umiem....no i nie chcę żyć bez NIEGO!?  to wszystko bezskutecznie,niczego nie wywalczyłam i już z całą pewnością nie wywalczę. Jedno wiem - muszę być blisko rodziny,bo oszaleję z rozpaczy,muszę stanowić część jakiegoś ludzkiego zbioru - muszę czuć się komuś potrzebna, ot tak po prostu.Nie chcę być niczyja,nie chcę wciąż czekać na telefony od ludzi którzy z całą pewnością powinni dzwonić i być dla mnie wsparciem,a nie robią tego i już nie zrobią. Niestety nie  pracuję już na pełen etat, co prawda mam stały kontakt z byłymi koleżankami z pracy- ale każdy ma swoje życie,problemy i kłopoty mniejsze lub większe... Nie zgadzam się na codzienną samotną monotonię wdowiego życia... nie ma też zgody na błaganie czy proszenie Innych o zainteresowanie moją osobą...jeżeli tego nie zrobili do tej pory ,to już niczego nie takiego nie uczynią.
Chcę a przynajmniej spróbuję zawalczyć jeszcze o parę lat w miarę spokojnego życia,chcę choć na krótko jeszcze zaistnieć i poczuć się komuś potrzebną.
Patrząc na wnuki- widzę w Nich coraz więcej cech mojego męża,One coraz więcej rozumieją - wczoraj wnuczka mi powiedziała :,,babciu nie martw się że Majunia/suczka/umrze,bo jest już b.schorowana i coraz bardziej tęskni za Dziadkiem- On też za nią tęskni-bo tam jest zupełnie SAMIUTKI i smutny,a my tu wszyscy razem.Oni tam na ciebie razem poczekają.....babciu i jeszcze raz się z dziadkiem pobierzecie....,,
Daję sobie jeszcze dwa lata na ,,względne,,ogarnięcie się - na tyle,aby każdego dnia nie zaczynać od płaczu,żeby nie bać się zasnąć w przerażającej ciszy i pustce,aby mieć chęć do wstania i zrobienia czegokolwiek.Zabraknie Naszego psa- to kolejne i  nieuniknione -bardzo ciężkie i bolesne dla mnie przeżycie.Będę musiała się zmierzyć z tym całkowicie sama,nie będzie tej Jednej Jedynej- Wyjątkowej Osoby- która była zawsze balsamem na moje skołatane serce i duszę - i rozwiązywała wszystkie nasze codzienne życiowe problemy.NIE BĘDZIE MOJEGO MĘŻA. Pozdrawiam,wiem -że rozumiecie i wiecie co czuję ...dziękuję za wsparcie,będzie lepiej mówią ,,starsze,,stażem kobiety i musimy Im wierzyć,bo prawdę powiedziawszy nie mamy innego wyjścia,a nikt nam nie zaoferuje żadnej innej opcji.

Jolam, masz cudowne wnuki! Ale to w dużym stopniu zasługa Twoja i Twojego męża. Wychowaliście wspaniałe, mądre dzieci, które przekazały swoim to, co otrzymały od Was. Chciałabym, żeby mój okruszek stał się takim właśnie mądrym małym człowiekiem z otwartym sercem.
Rozumiem ten straszny  ból obezwładniający Cię podczas jazdy samochodem Waszą ulubioną trasą. Też sporo jeździliśmy z mężem, wtedy czułam, że jesteśmy tylko dla siebie i takie proste rzeczy, jak wspólne żarty, śmiech, wspomnienia, rozmowy o życiu i naszych sprawach składały się na  niezwykle szczęśliwe chwile. Zawsze ogromnie lubiłam te podróże, teraz je doceniam.
Jolam, masz wielkie serce, jesteś wrażliwa, czuła , empatyczna. Cieszę się, że wpadłaś na pomysł forumowych cioć dla synka Metronomii, natychmiast dołączam do tego grona! Metronomio! Jeśli tylko zechcesz, będziemy Cię wspierały we wszystkim. My z Jolam  jesteśmy już babciami, więc trochę o dzieciach wiemy. Ale mamy też wspaniałe córki, które są doświadczonymi mamami maluchów, więc służymy dowolną ilością porad, wysłuchamy wszelkich problemów i postaramy się znaleźć dla nich rozwiązanie. Na razie musisz przede wszystkim dbać o siebie! A o synka się nie martw – pokochasz go całym sercem. Też długo po śmierci męża czułam, że moje serce skamieniało, ale ten słodki, bezradny maluch (mój wnuczek urodził się kilka miesięcy po śmierci męża), wdarł się do niego przebojem. Początkowo na pewno, jak każdą z nas, przerośnie Cię ogrom obowiązków i niebywałe zmęczenie. Dlatego spróbuj znaleźć kogoś do pomocy i jak mówi Misiulka, deleguj część obowiązków. Musisz znaleźć choć kilka chwil wytchnienia, żeby się zdrzemnąć, zjeść śniadanie, wykąpać… Postaraj się w wolnej chwili o tym pomyśleć. A cesarka też nie jest taka straszna – wprawdzie dawno temu, ale ją przeżyłam i dosyć szybko wróciłam do zdrowia. Trzymam mocno kciuki za Ciebie i Twojego synka. Buziaki od cioci Baśki!
Maadlen, tak się cieszę, że jest nas coraz więcej chętnych do pomocy Metronomii. Myślę, że ból, który nas wszystkie łączy, sprawia, że stajemy się sobie bliskie i możemy się wzajemnie wspierać. Choć jesteś na początku tej bolesnej drogi, zobaczysz, już niedługo  zaczną pojawiać się krótkie chwile wytchnienia. Ból będzie wracał, ale zaczną się też pojawiać chwile radosne. Tylko na to potrzeba czasu, to naprawdę nasz najbardziej cierpliwy sprzymierzeniec (mówię to z perspektywy 2 lat żałoby).
Ikario, jesteś chyba w najtrudniejszej sytuacji … Czuję Twój ból każdym fragmentem ciała i duszy, też przez to przechodziłam i wciąż w tym trwam (z dłuższymi lub krótszymi chwilami wytchnienia). Mnie na początku pomagała praca fizyczna, ciężka, do utraty sił. Chwytałam się prac, których nigdy w życiu nie wykonywałam i pewnie już nie będę nigdy tego robiła (np. szlifowanie podłogi!). Ale wraz ze zmęczeniem spływał ze mnie ból  a  krańcowe wyczerpanie sprawiało, że przychodził sen, który pozwalał odpocząć głowie i sercu. Jednak na pewien wysiłek wciąż nie mogę się zdobyć – nie potrafię uporządkować Jego rzeczy, dojrzewam do tego bardzo, bardzo powoli. Ty jednak dokonałaś naprawdę wiele, zaczynając choćby pisać na tym forum…
Pozdrawiam Was wszystkie gorąco, kochane

Witajcie Wszystkie,  Baśka1- te pochwały i piękne słowa o mnie- to miód na moją skołataną duszę,ale myślę że wszystkie /Ty też/mamy w sobie dużo empatii i spore pokłady dobrej energii/jak mówi Aniczka/aby nią się dzielić z Innymi.
Wyobrażam sobie jaka z Ciebie super babcia z ciepełkiem w serduchu i dobrymi fluidami rozsiewanymi w koło. Masz szczęście,że masz blisko siebie najbliższe Ci osoby - bo uwierz mi cichy- pusty dom ciągnie psychicznie w dół i ciężko się ciągle motywować do zajęcia się w nim czymkolwiek.
Metronomio i Ikario:jesteście młode i to duży plus do przerobienia żałoby,możecie planować,roztaczać wizje przyszłości swojej i bliskich.Wiem,że to na razie nie brzmi najlepiej,ale czy tego chcecie czy nie- to samo życie Was poniesie dalej...często nie będzie się Was pytać o zgodę i Wasze zdanie.Jak powiedział bardzo,bardzo,bardzo dawno temu Heraklit - filozof na którego słowa lubił się powoływać mój zmarły mąż:
,,ta panta rhei,,- czyli dosłownie:wszystko płynie w sensie ciągłej zmiany od nas
niezależnej nawet w najmniejszym stopniu...drugie Jego chyba jeszcze bardziej znane przysłowie: ,,niepodobna wstąpić dwukrotnie do tej samej rzeki,,    bo już napłynęły do niej inne,nowe strumienie wody- tak to trzeba interpretować
Oba znakomicie oddają nasze nowe życiowe sytuacje po śmierci Naszych mężów.
Dziewczyny to dobrze,że macie dużo czasu przed sobą ,niektóre mają go o wiele mniej /mówię o sobie/i zdaję sobie sprawę ,że moje szanse na powrót do codzienności maleją z dnia na dzień.Nie mam tu na myśli,żadnych nowych związków czy znajomości- ja tylko chcę budzić się i zasypiać bez zapuchniętych od płaczu oczów. Chcę móc spokojnie mówić o Naszym  byłym -wspólnym życiu.Chcę nie odwracać głowy na widok radosnych - uśmiechniętych par w Naszym wieku i żyć ciągle ze świadomością ,że dla mnie świat się skończył,a przynajmniej zatrzymał i stoi ciągle na granicy głębokiego smutku i rozpaczy. Nie ma niczego gorszego jak śmierć i ....nie ma tez niczego piękniejszego jak ...nowe życie. Medycyna wciąż idzie na przód,życie matek i Ich nowo narodzonych dzieci - to na szczęście wciąż priorytet dla całej służby zdrowia.Będzie dobrze,nie ma innej opcji - o tak po prostu.Dbajcie o siebie Wszystkie- Drogie Moje-pozdrawiam serdecznie.

Witajcie Moje Drogie! Wiem,że Wszystkie tu piszące Kobiety są piękne,mądre i bardzo empatyczne. Piękne i duchem i ciałem- bo same słowo PIĘKNO zawiera nieskończenie wiele możliwości. Łączy Nas niewątpliwie jedno: MIAŁYŚMY PIĘKNE WSPÓLNE ŻYCIE Z NASZYMI MĘŻAMI. Na początku mojej żałoby odbywałam sporą ilość rozmów z tzw:,,Pocieszycielami dusz,,. To moja własna nazwa ludzi,którzy chcą za wszelką cenę pomóc, tym- którzy są w rozpaczy i dla których świat się skończył. Nie zawsze wiedzą co powiedzieć i jak powiedzieć....Niekoniecznie dotyczy to śmierci bliskiej osoby,może to być utrata pracy,rozwód, nieuleczalna - śmiertelna choroba w rodzinie....śmierć ukochanego zwierzaka.Oni chcą pomóc - ale różnie z tą pomocą bywa.
Dużo osób żyje samotnie z własnego wyboru,są singlami - bo tak chcieli,postanowili,bo tak wyszło ....Jednak za każdym razem mieli jakiś wybór- my go nie miałyśmy nikt się nam o nic nie pytał,jak będziemy same żyć ,czy damy same radę w tym gąszczu spraw życiowych...za nas postanowił los -czasami moment wystarczył,abyśmy już na zawsze zostały same.Straciły nie tylko wspaniałego towarzysza życia,przyjaciela,ale tez poczucie bezpieczeństwa, przystań życiową- swoją opokę.
Ja nagle zaczęłam się bać,czy dam sobie sama radę jak zachoruję,czy moja emerytura wystarczy na utrzymanie domu,auta/z którego w żaden sposób nie mogę zrezygnować - bo mieszkam na odludziu i to jest jedyny środek transportu/ gdzie żyć..czy logistycznie dam radę z wszelkimi opłatami i należnościami. Przecież jedna osoba nie jest w stanie zajmować się wszystkimi ważnymi rzeczami....okazuje się ,że jest w stanie i radę daje - bo musi- bo nikt oprócz niej tego nie zrobi..nie zatankuje auta, nie pojedzie do mechanika,nie wyprowadzi psa,nie kupi chleba,nie załatwi spraw w banku,nie nastawi pralki,odkurzy.......Jednego nie zrobimy na pewno tak dobrze:nie zaparzymy tak dobrej kawy jak On to robił rano i nie podamy jej sobie do łóżka...z Jego wypowiadanymi do nas słowami.    Same nie wiemy do końca jak wielkie tkwią w nas pokłady wewnętrznej siły i determinacji..jak wielką mamy moc sprawczą...i na przekór wszystkiemu postaramy się... Wiele osób z tych j.w radziło:sprzedaj dom i samochód i wyprowadź się do dzieci-one się tobą zaopiekują...albo:sprzedaj dom i zabezpiecz sobie miejsce w Domu Seniora....albo te pomysły najgorsze z najgorszych: ogarniesz się  i czas rozejrzeć się za jakimś facetem,bo sama nie dasz rady na stare lata! Otóż ,oznajmiam wszem i wobec - że to ja i tylko ja postanowię jak będzie wyglądało
moje dalsze życie.Nie ma tego Jedynego z którego zdaniem się zawsze liczyłam - więc zrobię tak jak On i ja byśmy tego chcieli. Być może przyjdzie taki czas,że pomoc dzieci będzie nieodzowna,być może sprzedam dom i przeprowadzę się bliżej Nich- ale nie do Nich.Cenię niezależność swoją i innych,spontaniczność a nie przymus. Na razie wróciłam do pracy - w niepełnym wymiarze godzin- ale to już coś -zaoferowano mi też pracę w moim drugim zawodzie.Wyjdę do ludzi i dorobię trochę do swojej nauczycielskiej emerytury  - jak się da, jak nie to tez nie będę rozpaczać.Teraz każda porażka z jaką przyjdzie mi się zmierzyć - będzie niczym wielkim w porównaniu z
traumą i tragedią jaka mnie spotkała po śmierci męża.Dam radę- jestem Mu to winna a przede wszystkim sobie samej.Pisząc te słowa mam przed swoimi oczami Jego uśmiechniętą twarz...i  taki szelmowski a po części wręcz,,łobuzerski,,uśmiech...niepowtarzalny-jedyny...ale już widoczny u Naszego 2 letniego wnuczka! Pozdrawiam serdecznie-dbajcie o siebie proszę...

P.S z rzeczami po mężach - to temat rzeka ,ja dopiero po roku oddałam ich większą część znajomym-którzy mają własna firmę i zatrudniają sporo mężczyzn.
Ostatnio będąc u Nich widziałam kilku z Nich noszących znane mi rzeczy,nie było mi przykro-wprost przeciwnie- ucieszyłam się ,że trafiły w dobre ręce ,komuś się spodobały w przyniosły może jakąś radość!?

Witajcie,dzięki Baśka za ciągłe wsparcie i miłe słowa.Ja myślę,ba jestem całkowicie pewna,że gdybym nie trafiła na to Nasze Forum we wrześniu ubiegłego roku dwa tygodnie po śmierci mojego męża - nie było by mnie tu i teraz. Byłabym na Oddziale Zamkniętym z ciężką depresją albo co gorsza z początkiem obłędu.Poprosiłam córkę która mnie do siebie zabrała,aby znalazła mi najszybciej jak się da jakąś grupę ludzi,którzy mi pomogą przejść przez to piekło na ziemi...bo sama nigdy nie dam rady,za dobrze się znam...
Znalazła Nasze Forum i drugie: Nagle Sami/wtedy tylko wirtuale ze względu na pandemię/,choć wcześniej mieli kilka oddziałów stacjonarnych w tym w Łodzi do niedawna - moim mieście.
Wszystkie spotkania w ,,Nagle Sami,,zostały poodwoływane - przymierzali się do organizacji spotkań z psychologami w trybie online ale od razu uruchomili telefon alarmowy o którym dużo wcześniej już Nasze Kobiety pisały,i który uratował wiele istnień.
Po moim wpisie odezwało się sporo kobiet,niektóre zaproponowały kontakty telefoniczne i e-mailowe.Nagle przestałam być sama,anonimowa w mijającym mnie tłumie ludzi.Zostałam przygarnięta wraz ze swoimi smutkami,ze swoją rozpaczą i niezgodą na cały otaczający mnie świat przez wspaniale Kobiety-można rzecz Anioły - które zdarzało się,że sprawdzały co ze mną się dzieje nawet w nocy- jak za długo nie dawałam znaku życia.Zrobiły więcej jak Inni,którzy powinni zrobić o wiele więcej/ale o tym tez już pisałam/po prostu miałam poczucie,ze oprócz dzieci im też na mnie zależy.Z niektórymi spotkałam się ...był to fajny czas  myślę,że dla każdej z Nas...nadal utrzymujemy kontakty i mamy nadzieję na jakiś letni wspólny pobyt może już w większym gronie powiększonym o Was...o kobiety z Naszego Forum....
Wiesz Baśka co jest gorsze od  ciągłego płakania w poduszkę ?  Pustka-zupełna -całkowita-która cię nagle dopadła,bez głosu i śmiechu Tego Najważniejszego dla ciebie Człowieka,ale też braku jakichkolwiek odgłosów normalnego -codziennego życia-które do niedawna było tez twoim- Waszym udziałem. Otwieranych drzwi,płynącej wody,odgłosów kroków,...i  powitań
Najgorsze są chwile kiedy po prostu siedzisz i wiele godzin bez najmniejszego poczucia czasu wpatrujesz się w niebo,lub w jeden punkt na ścianie - jak już jest całkowicie ciemno za oknami.
Siedzisz bezsilna wiesz że nie możesz już niczego zmienić,niczego nie cofniesz,z nikim już niczego nie wytargujesz...twoja bezradność jest paraliżująca,a każda spływająca do twojej głowy myśl waży tonę i ty czujesz że cię przygniata,tracisz oddech....wszystko cię zżera od środka ale ty nie robisz nic- po prostu się temu niemo przyglądasz...i wszystko o czym marzysz - to znów Go usłyszeć i się do Niego przytulić .....i tak trwać... ,ale jak masz to zrobić?
Kiedyś jedna z Nas mi powiedziała:,,ja nie zastanawiam się jak przeżyć kolejny dzień- tylko co mam zrobić,żeby jak najszybciej kolejnego dnia umrzeć...co mam zrobić,żeby już mnie samej nie było,,
Ja tylko na obecną chwilę chcę  nauczyć się na nowo żyć z NIM,ale bez NIEGO - czy jest to w ogóle możliwe?  Uda się ? nie wiem - ale spróbuję,zawsze byłam życiową ryzykantką - lubiłam wyzwania ,często mi się udawało ...może i tym razem ?
Każda z Nas doczeka się takiego dnia,w którym w zupełnej ciszy i samotności musi przemyśleć ...CO DALEJ MAM ZROBIĆ ZE SWOIM ŻYCIEM !?
U mnie za kilka dni będzie 17 miesiąc najsmutniejszego czasu jaki mi przyszło przeżyć.Nie chcę dalej tak żyć i wiem,że On też by tego nie chciał dla mnie.Skoro nie umarliśmy razem/o tym już pisałam/to jedno z nas musi pociągnąć ten wózek życia..../to też było jedno z Jego powiedzeń/. Trafiło na mnie, syn mi niedawno powiedział,mamo straciliśmy ukochanego Tatę - Ty musisz żyć i walczyć o każdy kolejny w miarę lepszy dzień- bo wiec,że my sami bez Was nie poradzimy sobie zupełnie,a tylko Ty nam zostałaś...
Szczególnie teraz,w tych czasach kiedy atakują cię zewsząd tylko negatywne przekazy,kiedy nie wiesz komu ufać a kogo się wystrzegać.Kiedy ci mówią,że białe to czarne, a wszystko i wszystkich można kupić - tylko to kwestia pieniędzy i braku moralności.Musisz mamo być przy nas i mówić nam jaką drogą mamy dalej w tym życiu podążać - my i nasze rodziny,aby się w tym codziennym natłoku  złych ludzi i złych czynów zupełnie nie pogubić i nie zbłądzić- Tata by tego chciał,uwierz mi- bo On Cię bardzo kochał,zawsze powtarzał:że Ty  i my- to największe miłości Jego życia.Teraz kochamy Cię podwójnie,za siebie i za Niego - każdego dnia pamiętaj o tym.
Więc widzicie kochane Moje mam misję do spełnienia,Wy też.Wszystkie razem pokażmy światu i ludziom,że nie jesteśmy takie ,,ostatnie bidy,,za jakie nas mają/Aniczko,sorry ale musiałam przytoczyć Twoje słowa,które spowodowały u mnie olbrzymi pozytywny - przełom w mojej psychice/i jako wdowy-choć samotne bez mężów- jednak też coś dla siebie i innych znaczymy i nadal mimo przeciwieństw losu idziemy do przodu.
I każda z osobna też ma własne życie z którym musi się uporać ,metroonomia:bycie samotna matką jest trudne,ale w oczach Twojego dziecka nikt nie robi tego lepiej niż Ty/to cytat.../.Ikario jesteś super dzielna, Trzymam kciuki ,dbajcie o siebie Dziewczyny.

Maadlen,piękny i bardzo mądry tekst.Od razu zapisuję go w moim Dzienniku i z całą pewnością będę często do niego wracać, a  zawarte w nim przesłanie  przekażę Innym.
Mam od dawna taki zwyczaj- a może i przyzwyczajenie z lat szkolnych/moja polonistka nam cierpliwie wbijała do głowy/żeby jak spotkamy jakiś wyjątkowy tekst lub cytat - od razu go zapisywać - ba na pewno kiedyś się nam przyda i go wykorzystamy.
Więc zamiast typowych - często używanych i masowo powielanych życzeń na rozmaite okazje i uroczystości wysyłałam, kartki z sentencjami i nieco bardziej oryginalnymi tekstami.
Kiedyś-? i znów wspomnienia ...i znów łzy same napływają pod powieki.Pozdrawiam Was Wszystkie.Dbajcie kochane o swoje zdrowie,bo nie jest dobrze....

Tak właśnie jest Jolam, ta grobowa cisza jest najgorsza, kiedy się przez tyle lat stale słyszało oddech drugiej osoby. Nawet zegary się zatrzymały i przestały tykać. Już mi z rozpaczy przychodziło po nocach do głowy, żeby przyjąć kogoś na pokój albo bezdomnego na nocleg. Jak słyszę że sąsiad z góry przestawia krzesło, to się cieszę. Jeszcze ten covid, przez który boję się wyjść do ludzi, bo co będzie jeśli się rozchoruję w 7 miesiącu ciąży.
Dziecko na pewno mnie zaabsorbuje, pytanie czy nie będę się z nim czuła jeszcze bardziej samotna. Czuję się jak w pułapce i już sama nie wiem, czy bardziej boję się przeszłości i tego, co się stało, a co mi się bez przerwy przypomina, czy przyszłości.

Metronomio, kochana, ta gorycz w Twoim sercu, uczucie zamknięcia w potrzasku, czy strach o przyszłość to nie tylko wynik żałoby. W ciąży hormony wariują jak szalone, a jeśli znajdą podatny grunt, czarne myśli potrafią naprawdę przytłoczyć. Rzeczywiście, samotność i cisza bywają straszne, każda z nas tego doświadczyła, ale już niedługo Twój dom zacznie tętnić życiem. Jeszcze zapragniesz chwili spokoju i ciszy. Nie ukrywam, że los postawił przed Tobą niebywale trudne wyzwanie, ale może właśnie, jak pisała Jolam, synek będzie Twoim buforem i ocaleniem? Z pewnością nie poczujesz się jeszcze bardziej samotna. Uśmiech Waszego dziecka, dla którego staniesz się całym światem, sprawi, że pokonasz wszystko, co stanie Ci na drodze.  Podziwiam, jak niezwykle silną i zorganizowaną jesteś kobietą, jak wiele osiągnęłaś w tak krótkim czasie. Będziesz równie wspaniałą matką!
Pozdrawiam gorąco

Metronomio
Jeśli chodzi o utratę ukochanego za wiele nie powiem, bo u mnie minęło mniej czasu niż u Ciebie i wciąż to do mnie ewidentnie nie dociera.
Ale czytając Twoje wpisy o zbliżającym się maleństwie musiałam napisać.  Nie jest prawdą , że każda matka kocha swoje dziecko od pierwszego wejrzenia. Nawet kiedy wiedzie szczęśliwe życie u boku partnera, a dziecko było planowane i wyczekane. Pamiętaj o tym i jeśli ta miłość nie pojawi się od razu nie miej wyrzutów sumienia. Ja długo myślałam, że coś jest ze mną nie tak. Córka wyczekana, a po porodzie nie poczułam tej wielkiej fali uczucia, o której wszyscy mówią. Nie miałam depresji. Czułam potrzebę zapewnienia jej bezpieczeństwa, zaopiekowania się nią, ale prawdziwe, głębokie uczucie pojawiło się później i narastało z każdym dniem. Miałam wyrzuty sumienia, że musi być ze mną coś nie tak. Później okazało się, że nie jestem jedyna. Wśród moich znajomych były mamy,które tak jak ja "zakochiwały" się w swoich dzieciach stopniowo. Oczywiście były też takie, które fala miłości zalała po porodzie, albo i przed i tego Ci życzę, bo to z pewnością pozytywnie wpłynęłoby na Twój stan psychiczny. Jesteś pod opieką psychologa, więc pamiętaj też, że gdyby pojawiły się po porodzie dziwne myśli, że nie chcesz tego dziecka, że byłoby łatwiej gdyby coś mu się stało, czy gdybyś zaczęła wizualizować sobie jak coś mu robisz, powiedz to lekarzowi.  Nie wstydź się. To nie oznacza, że jesteś złym człowiekiem. Depresja poporodowa dopada wiele kobiet, nie jest to zupełnie ich wina. Najważniejsze to umieć przyznać się do tego lekarzowi. Kult idealnej matki polki ma się u nas wyjątkowo dobrze i kobiety wstydzą się przyznać, że czują inaczej niż ogólnoprzyjęta norma. Zostają same ze swoimi lękami, a wtedy już naprawdę łatwo popaść w obłęd.
Z pewnością będą trudne chwilew których będziesz miała dość, ale te uczucia są normalne.
Życzę Ci dużo siły na tej i tak trudnej i wyboistej drodze. Mimo, że wciąż nie dociera do mnie śmierć męża, zawsze jak widzę postęp w rozwoju naszej córeczki wyobrażam sobie, że on to widzi. Obserwuje nas i cieszy się tak jak ja, z każdego nowego słowa, każdej nowej umiejętności.
Mam nadzieję, że choć trochę pomoże Ci to co napisałam.  Mi tego zabrakło.  Zewsząd jesteśmy zalewani obrazem idealnej ciąży, idealnego macierzyństwa.  Przez to w trudniejszych chwilach pojawiają się wyrzuty sumienia i niepotrzebna złość.

Co do sposobu porodu. Maluch pewnie nie raz jeszcze będzie robić fikołki. Ale nawet jeśli nie, to nie przejmuj się.  Leżałam na sali z dziewczyną po cesarce. Wstalyśmy z łóżka o podobnej porze. Powiedziałabym nawet, że ona szybciej, bo ja rodziłam kilka godzin przed nią. Później też dochodziła do siebie szybciej. Także nie ma reguły

A co do reszty forumowych kobiet...jesteście niesamowite.  Mimo ogromnego bólu jaki przeżywacie, znajdujecie siłę, aby pomóc innym. Jesteście bohaterkami!

Witam Drogie Moje ! Ja myślę,że każda z Nas która po stracie Najważniejszego dla Niej Człowieka - Męża I Przyjaciela - próbuje każdego dnia dźwignąć się i iść do przodu- jest bohaterką. Taką cichą,nie widzialną dla tłumu,ale widoczną dla najbliższych którzy tak jak ona pozostają w ciężkiej żałobie.
Musi nie tylko zadbać o siebie,ale przede wszystkim o swoje dzieci,rodziców,teściów....
Musi iść do pracy często nakładając dla otoczenia maskę ,,normalności,,.
Musi zrobić zakupy,ugotować obiad,posprzątać .....pomóc przy lekcjach.
Musi udawać każdego dnia, że jest silną - choć nie jest
Musi odłożyć swój żal i gniew do świata  na później- hamować płynące łzy- do czasu gdy nikt Jej płaczu nie usłyszy i swym rozpaczliwym krzykiem nie obudzi śpiących....
Musi wstać rano i najczęściej po nieprzespanej nocy zacząć kolejny dzień przetrwania bez Tego najważniejszego....
Wszystkie każdego dnia mamy do przeżycia dni podobnie wyglądające.Toczymy razem z bliskimi lub zupełnie osamotnione heroiczną walkę o przetrwanie i dalsze w miarę normalne życie....
Jakie ono będzie? tego dziś żadna z Nas nie wie,ale warto podjąć tą walkę choćby długo trwała - warto to zrobić dla Nas samych i Naszych bliskich...
Musimy spróbować iść dalej...bo bez naszego wysiłku niczego nie osiągniemy.
Tak - jesteśmy Bohaterkami - i Nam się uda....głęboko w to wierzę. Pozdrawiam

Witaj zzielona,cóż Ci powiedzieć? Trafiłaś pod dobry adres:tu piszą kobiety,które przeżyły i nadal przeżywają swój najgorszy w życiu czas- czas po śmierci najbliższej osoby,męża czy partnera - który był jednocześnie naszym największym przyjacielem...
To bardzo trudny okres , jesteśmy w różnym wieku i z różnym bagażem życiowym.Mamy dzieci,lub jesteśmy całkowicie same- ale ból jest taki sam- czasami brak słów,które by oddały nasze cierpienie i naszą ogromną tęsknotę za tymi ,których już nie ma i nie będzie,ale też za zwykłym codziennym życiem- którego już nie będzie dane nam razem przeżyć...
Mimo to nadal jesteśmy i musimy się każdego dnia mierzyć z naszą rzeczywistością
Musisz kolokwialnie mówiąc ,,przeczekać,,ten najgorszy czas,musisz dać czas czasowi - aby mógł zadziałać na Twoją korzyść.Tak kiedyś będzie: nieprędko,nie szybko- ale to się stanie. Nie mówię tu o Niepamięci- bo ona nigdy nie zawiedzie,mówię o jakim takim dojściu do równowagi psychicznej.Nie ma tu żadnego konkretnego czasu- każda z Nas idzie swoim rytmem.
Poszukaj jakiejś ,,bratniej,,duszy- może nawet poprzez pisanie na Forum.Może zaufaj komuś zupełnie nie związanemu z Twoją rodziną czy najbliższymi koleżankami....odśwież pamięć i pomyśl kto kiedyś był Ci przyjazny...kogo możesz poprosić o wsparcie...przy którym będziesz mogła popłakać,wykrzyczeć swoje żale,kto wsłucha się w Twoje słowa,potrzyma za rękę,,,wyciągnie,,na spacer.
Możesz sięgnąć do książek które przedstawiają losy takich kobiet jak my,przekonasz się ,że nie tylko My zmagamy się każdego dnia z wielkim cierpieniem...Taka lektura udowodni,że można po jakimś czasie zacząć w miarę normalnie egzystować Jak byś cofnęła się do troszkę wcześniejszych naszych wpisów- tam wymieniamy się też ich tytułami ...
Jedno jest pewne- wielu jest ludzi empatycznych i gotowych nieść pomoc innym...mam nadzieję,że Ich znajdziesz...oczywiście pisz tutaj  jak najczęściej,z całą pewnością wkrótce odezwą się inne kobiety które Cię będą wspierać . Pozdrawiam serdecznie

Drogie Dziewczyny! Zzielona, Maadlen, Ikario (co u Ciebie? Martwi mnie Twoje milczenie...), Metronomio, Mileno 1991, Jolam i wszystkie obecne tu! Czuję, jakbyśmy były jedną wielką rodziną. Jolam ma rację, wszystkie trafiłyśmy pod właściwy adres, tu znajdujemy zrozumienie i wsparcie, potrzebne nam jak powietrze do życia w tym najtrudniejszym dla nas okresie. Świadomość, że każda z Was wie, o czym piszę, ponieważ ten sam ból tkwi w Waszych sercach jak ostry cierń, sprawia, że wciąż tu wracam.
Zzielona, dla Ciebie nadchodzi najtrudniejszy czas. Przez pierwsze miesiące czułaś, że żyjesz  gdzieś obok, a dopiero teraz dzień po dniu zacznie docierać do Ciebie ta najstraszniejsza prawda... To właśnie mierzenie się z nią stanowi dla nas największe wyzwanie. Zobaczysz, przyjdzie jednak moment, że będzie odrobinę łatwiej. A to, że ludzie nie rozumieją, nie wiedzą, jak się do Ciebie odnosić, zdarzyło się każdej z nas. Mnie chyba najbardziej utkwił w pamięci tekst młodej koleżanki z pracy wygłoszony 2 tygodnie po śmierci mojego męża: „rozumiem, co czujesz, niedawno też umarła moja babcia". Niestety, brutalna prawda jest taka, że wszyscy dokoła mają swoje życie i to ono ich pochłania, nie nasze problemy. Zzielona, staraj się pisać częściej, to naprawdę pomaga, ja zaczęłam zbyt późno.
Maadlen, Ty właśnie jesteś w tym kolejnym etapie życia. Dni mijają niezauważone, wciąż te same, a serce rozrywa upiorna tęsknota, bo jak pisała Maria Pawlikowska-Jasnorzewska:„gdy się miało szczęście, które się nie trafia, czyjeś ciało i ziemię całą, a zostanie tylko fotografia, to jest bardzo mało". A najgorsze jest to, że świat się nie zatrzymał i nikt dokoła nie rozumie, że powinien. Postaraj się wytrwać przez ten czas, kochana, zamykając każdy przeżyty dzień tak, jakbyś zamykała przeczytany rozdział książki. Wreszcie przyjdzie taki moment, kiedy zauważysz, że zaczynasz już inną książkę, taką z odrobiną nadziei…
Misiulko! Jeśli jeszcze czasem czytasz nasze posty, dziękuję Ci z całego serca! Właśnie dotarłam do ściany i tak jak powiedziałaś, zbieram ponownie kawałki, które kiedyś były mną. Tylko tym razem wybieram je bardziej starannie, bo rzeczywiście, nie wszystkie już pasują do całości. Ból nie zelżał, świat nawet nie zwolnił, a ludzie nie stali się bardziej empatyczni. Ale umiem już pokonywać kolejne dni (no, może jeszcze nie wszystkie…), zaczęłam podejmować trudne lecz całkiem samodzielne decyzje i mierzyć się z ich konsekwencjami. Maadlen, cierpliwości, Ty też dojdziesz do tego momentu. Mnie droga do niego zajęła 2 lata, a ostatnią górę pokonałam w styczniu. Wtedy myślałam, że to już koniec, nie pójdę dalej, nie mam siły. I…  przeczytałam wpis Misiulki o składaniu kawałków z dawnej siebie, a potem zaczęłam układać te puzzle.
Trzymajcie się, kochane, odwagi!

Witajcie Kochane,
zbieram się od dawna, żeby poczytać, co u Was i napisać co u mnie, ale często wpadam w taką beznadzieję, że kładę się pod koc, kulę, płaczę i czekam aż zasnę. Po trzech miesiącach tęsknota jest tak wielka, że tylko chcę zasnąć i najlepiej się nie obudzić.
Ale są też i maleńkie chwile ulgi. Koleżanka „wyciągnęła” mnie na kilka dni do Krakowa i to był fajnie spędzony czas, znamy się ponad 30 lat, nasi mężowie też się znali, powspominałyśmy mojego R, popłakałyśmy razem, pogadałyśmy też o zwykłych sprawach. Trochę bałam się tego wyjazdu, bardzo lubiliśmy z moim R. Kraków i bywaliśmy tam co kilka lat, obawiałam się oglądania naszych ulubionych miejsc, chodzenia tymi samymi uliczkami, bez Niego, że wspomnienia będą zbyt bolesne, ale nie, te wspomnienia dały mi ukojenie. Nie sprawiało mi bólu przechadzanie się miejscami, w których byliśmy we dwoje, wręcz odwrotnie, te wspomnienia wywoływały mój lekki uśmiech.
Jeszcze to był taki dobry czas, Kraków był prawie pusty o tej porze roku, bardzo mało turystów, muzea zwiedzałyśmy praktycznie same, w knajpach też prawie nikogo, źle teraz znoszę, jak jest dużo ludzi i takie wymarłe miasto, które normalnie tętni życiem, teraz mi odpowiadało.
I to są takie malutkie chwile, gdy jest ciut, ciut lepiej i pojawia się nadzieja, że może chociaż trochę idzie ku lepszemu, ale za chwilę znów dopada mnie taki straszny dół, żal, smutek, tęsknota, i nadzieja ta zaraz gaśnie. I znów wpadam w czarną dziurę.

Ogólnie to czuję się podobnie, jak Ty Maadlen. Nic nie ma dla mnie sensu, wszystko jest nijakie, moje życie jest nijakie, mam wrażenie że nie żyję tylko snuję się gdzieś obok życia, na niczym mi nie zależy, coś tam staram się robić w domu, tylko nie wiem po co? Ta samotność jest okropna.
Codziennie, milion razy zadaję sobie pytanie, jak ja mam żyć bez mojego kochanego R.? Czy moje życie, takie smutne i nijakie już będzie zawsze?
Kochane, dajecie nadzieję, że kiedyś będzie inaczej, lepiej, ale tak samo pytam siebie, jak Maadlen, jak do tej względnej normalności dotrwać?

Jola doskonale to ujęłaś, zdecydowanie gorsze od płakania w poduszkę jest ta całkowita pustka i cisza w domu, brak odgłosów normalnego życia, płynącej wody w łazience, szumu wody w czajniku, kroków, czy zwyczajnego słowa, cześć, po powrocie z pracy.
Często łapię się w nocy, kiedy zaskrzypią deski w sypialni, że to M. właśnie wstał i chcę, jak zwykle coś zagadać, a za chwilę brutalnie do mnie dociera, że to nie Jego kroki, ich już nigdy nie usłyszę.

Basia (wzruszyłaś mnie, że się martwisz), moja reakcja na słońce i budzące się wiosenne życie jest podobna. Myślałam, że kiedy dzień będzie coraz dłuższy, pogoda lepsza, słońce, śpiew ptaków, że to pobudzi mnie trochę do życia, a jest wręcz odwrotnie.
Zbliżająca się wiosna, więcej słońca, śpiewające coraz śmielej ptaki, to wszystko co kiedyś dawało mi wielką radość po zimie, teraz mnie bardzo denerwuje i powoduje smutek, żal i złość na los.
Lepiej czułam się, kiedy było szaro, ponuro, deszczowo, taka pogoda odzwierciedlała mój stan, słońce do mnie nie pasuje.

Zielona, to najlepsze miejsce, do którego mogłaś trafić w takim tragicznym momencie życia.
Tu wszystkie Dziewczyny to przeszły, przechodzą i nikt tak, jak uczestniczki tego forum, rozumieją co czujesz, co teraz przeżywasz.
Ja gdybym tutaj nie trafiła w pewnym momencie, to chyba bym oszalała z rozpaczy, żalu i bezsilności, i chociaż smutne jest to, że inne Kobiety też tak cierpią, to z drugiej strony świadomość, że nie jest się z tym strasznym, rozrywającym bólem samemu, pozwala to jakoś przetrwać, ale przede wszystkim, mi pomaga to, że jest KTOŚ, kto doskonale rozumie, jak to wszystko boli, nie neguje, nie umniejsza, nie myśli nawet w duchu, że przesadzam w tej rozpaczy, to daje mi siłę.
Jesteśmy z Tobą całym sercem, pisz tutaj, to bardzo pomaga.

Kochane, ja jestem z północy Polski, ale może kiedyś znajdziemy jakiś wspólny punkt na nasze wdowie spotkanie?
Pozdrawia Was serdecznie

Ikaria, ja mam to samo co ty jak pomyśle, ze ma nadejść wiosna. Moja żałoba zaczęła się wtedy kiedy zaczynała się jesień. W pewnym sensie się cieszyłam ze jest szaro, ciemno, brzydka pogoda, ludzie mniej wychodzą z domu. Można się zaszyć pod kocem i nie widzieć tej radości, słońca. Tez obawiam się ładnej pogody bo nie odzwierciedla mojego stanu psychicznego. Na wiosnę wszystko odradza się do życia, ja czuje się na odwrót. I ta świadomość ze w tę wiosnę będę „wchodzić” bez niego.

Kochane moje, Zzielona, Ikario(dziękuję, że się odezwałaś, jakoś mi lżej na duszy),Maadlen, Jolam, Metronomio i wszystkie tu obecne Dziewczyny! Razem z Wami wciąż zadaję  sobie pytanie: jak przetrwać następny dzień? Powoli dochodzę do wniosku, że chyba nie ma na to uniwersalnej recepty, musimy próbować, może znajdziemy coś, co choć odrobinę nam pomoże. Z perspektywy czasu widzę, że najgorsze wcale nie były pierwsze dni i miesiące żałoby, dla mnie  najtrudniejsze było drugie półrocze. Chwytałam się wszystkiego, jak tonący brzytwy. Znajomi  mnie przekonywali, że najlepszy będzie szybki powrót do pracy, nie był. Nie mogłam się na niczym skupić (do dziś mam z tym problem),irytowali mnie ludzie, ich brak empatii, a czasami nawet elementarnej kultury. Wcześniej tego nie zauważałam, teraz wzrok mi się wyostrzył. A najgorsze  chyba było to, że po kilku miesiącach większość z nich uznała, że  „chłopaki nic się nie stało", życie płynie dalej... Rozumiem Zzielona, że nie możesz patrzeć na zdjęcia szczęśliwych, też pękało mi serce, kiedy rozpaplane koleżanki pokazywały zdjęcia z wakacji w uścisku z uśmiechniętymi mężami. Zastanawiałam się, czy były aż tak bezmyślne, czy tak nieczułe... Na słowa, które, usłyszała  od przyjaciela  Jolam, początkowo reagowałam ostro, potem odpuściłam i ... po prostu zweryfikowałam znajomych. Bardzo pomogła mi koleżanka i kolega, którzy krótko po mnie stracili swoich współmałżonków, to właśnie u nich znalazłam zrozumienie. Próbowałam również zagłuszyć ból ciężką pracą fizyczną - trochę pomagało, na pewno zasnąć. A potem już samo życie nie dało mi chwili wytchnienia, zrzucając na moje barki ogrom obowiązków. Pomogło forum, choć na razie tylko czytałam posty. Po 1,5 roku dotarło do mnie, że potrzebuję oddechu, bo dłużej już nie wytrzymam ani tempa życia, ani rozdzierającej tęsknoty. Zdecydowałam się na wyjazd w większej grupie, w której znałam tylko 1 koleżankę.  Bałam się ogromnie, bo zawsze wyjeżdżaliśmy razem z mężem, kochałam te nasze wspólne eskapady. Ale właśnie wtedy nastąpił przełom. Poznałam nie tylko osoby, z którymi pojechałam, ale również siebie. Po powrocie po raz pierwszy odważyłam się napisać na forum. Masz rację, Zzielona, to działa trochę jak psychoterapia i... pomaga. Teraz, po 2 latach stwierdzam, że walka o każdy kolejny dzień to prawdziwe bohaterstwo z naszej strony i niestety, mamy tylko jednego sprzymierzeńca - czas. Pewnie nie zabrzmiało to zbyt optymistycznie, ale chciałam, żebyście podjęły tę próbę, bo naprawdę przyjdzie moment, gdy będzie już trochę łatwiej. Jeszcze wielokrotnie zaleje Was fala rozpaczy i tęsknoty, ale za każdym razem będzie odrobinę prościej wydostać się na stromy brzeg. W tym roku po raz pierwszy nie drażnią mnie już zwiastuny wiosny (ale jeszcze nie cieszą!), znowu zaczynam lubić, gdy budzą mnie promienie wschodzącego słońca. Ikario, Zzielona,  Maadlen, też dojdziecie do tego miejsca, musicie być tylko cierpliwe.
Jolam, cudowne było to porównanie człowieka do skrzypiec! Rzeczywiście, dopóki jest w nas choć jedna struna, musimy grać, żeby odnaleźć tę piękną muzykę, jaka skryła się gdzieś w zakamarkach naszego serca.
Pozdrawiam Was wszystkie bardzo gorąco

Basia, no właśnie, ja myślałam, że to były najgorsze 3 miesiące mojego życia, a teraz widzę, że najgorsze jeszcze przede mną, wcześniej do końca do mnie nie docierało to co się stało, a teraz z każdym dniem dociera coraz mocniej, silniej, a ja czuję się coraz gorzej.
Wierzę, w to co piszesz, że kiedyś będzie lepiej, nie wiem za rok, dwa może 5 lat?, wiem też, że ta „duchowa rana” będzie się goiła bardzo długo, a blizny zostaną na zawsze, nie wiem tylko, jak to przetrwać zanim nastąpi to „lepiej”.
Ja przez 3 miesiące nie pracowałam, nie byłam w stanie, ale w końcu pomyślałam, że już czas wrócić, że praca mi pomoże, oderwie choć trochę myśli. Niestety jest odwrotnie. I nawet nie chodzi o to, że nie mogę się skupić, bo z tym się liczyłam, ale denerwują mnie ludzie w pracy, telefony, rozmowy, śmiechy, za dużo dla mnie jest bodźców na raz. Chce mi się ciągle płakać, w pracy nie mogę, muszę powstrzymywać łzy i czekam tylko, kiedy znajdę się w domu, zawijam się w koc i wypłakuję to co dusiłam w sobie przez cały dzień. Miałam nadzieję, że po kilku dniach się przyzwyczaję, ale z dnia na dzień jestem coraz bardziej zestresowana, poirytowana, boli mnie żołądek, znów prawie nic nie jem.
Dobrze (na tyle ile można w takiej sytuacji) czuję się tylko w bardzo ścisłym gronie - rodziny, i czterech koleżanek, które mnie bardzom wspierają, nie gadają głupot i mogę im się żalić do woli. W pracy mnie wszyscy denerwują, jest tu za dużo osób, są za głośni, za weseli.
W domu było mi też bardzo ciężko, ale wypracowałam sobie pewne schematy, a teraz to wszystko zostało zaburzone i wpadam w coraz większy dół. Chyba nie byłam jeszcze gotowa na powrót do pracy.

Maadlen, ja czuję to samo, zresztą pisałam wcześniej, że tegoroczna wiosna mnie przeraża, uwielbialiśmy te pierwsze prace ogrodowe po zimie, pierwsze przebiśniegi, krokusy, odradzająca się trawa, kwitnąca forsycja, wszystko to nas wprawiało w taki dobry nastrój i dodawało energii. Tak bardzo boli, że tego już nigdy nie będzie.

Maadlen, Zzielona my jesteśmy chyba na podobnym etapie żałoby, to co piszecie to jakbym pisała o sobie. Dokładnie to samo czuję.
Zzielona ja bardzo żałuję, że wróciłam do pracy, chociaż nie musiałam. Momentami już czułam, że robię jakieś małe kroczki do przodu, a przez powrót do pracy zrobiłam wiele kroków do tyłu. Lubię swoją pracę, dlatego myślałam, że to mi pomoże, a powrót pociągnął mnie w dół. Najchętniej znalazłabym sobie jakąś kryjówkę i się tam schowała, a muszę być miła, uśmiechać się, a chce mi się tylko ryczeć.

Ikario, dobrze, że wróciłaś do pracy. Tej decyzji nie można odwlekać w nieskończoność, nigdy nie będzie odpowiedniego czasu na powrót. Wiem, jak się czujesz, przeżywałam to samo – szum, gwar, śmiechy, nachalnie dzwoniący telefon, ludzie, którzy wciąż czegoś od Ciebie chcą i tacy, co wciąż udają rozkosznych, bo nie wiedzą, jak się przy Tobie zachować. I w tym wszystkim Ty, połykająca  gdzieś w zaciszu łzy, licząca minuty, które wloką się jak godziny… Ja też wróciłam do pracy zbyt wcześnie, ale miałam to szczęście (wiem, że brzmi strasznie, ale tak to wtedy czułam), że nastała era covidu i dostałam pracę zdalną na kilka miesięcy. Tylko, że po niej powrót wcale nie był łatwiejszy. Ludzie się nie zmienili, jedynie zapomnieli o tym, co mnie spotkało, skończył się okres ochronny. Dlatego rano, wychodząc do pracy, przywdziewałam maskę spokoju i pogodzenia z losem, a po powrocie wyłam. Musiałam zweryfikować znajomych oraz opinie o wielu koleżankach i kolegach, zostało niewielu, za to wrażliwych i życzliwych. Wiem, że mnie nie zawiodą, wysłuchają, dobrze czuję się w ich towarzystwie. Spróbuj, przynajmniej na razie, zawęzić krąg znajomych, pozostawiając tylko tych najbliższych sercu. Mocno trzymam za Ciebie kciuki.
Jolam, pisałam już z podziwem, jak niezwykle silną jesteś kobietą, ale nie miałam pojęcia, że jesteś takim herosem! To, czego dokonałaś w okresie swojej żałoby jest niesamowite! Nauczyć się tak wiele, przejąć tyle spraw, przeprowadzić się i jeszcze pomagać dzieciom! Pułk żołnierzy nie dokonałby tego wszystkiego w tak krótkim czasie! Uwielbiam czytać Twoje posty, wzruszają, a jednocześnie dają siłę do walki o kolejne dni.
Pozdrawiam Was wszystkie, kochane

Hej Dziewczyny Drogie,Witaj Puder733,witaj Baśka1 fajnie się czyta miłe słowa o sobie,mam nadzieję,że nie popadnę w samozachwyt.
Do tego wszystkiego co pisałam wczoraj o swoich dokonaniach - muszę dodać rzecz najważniejszą: sama podjęłam decyzję o zmianie miejsca zamieszkania/wyprowadziłam się do nowego - jeszcze do końca nie wykończonego domu i sama ukończyłam przeprowadzkę do niego. Meble i potrzebne nam w lecie rzeczy przewieźliśmy jeszcze z mężem,ale po Jego nagłej śmierci zostałam sama. Dzieci chciały zatrudnić fachową ekipę zajmującą się przeprowadzkami,ale odmówiłam.
Wymyśliłam sobie,że skoro od m-ca nie mam pracy/emerytura/i niefortunnie /ale nie mogłam  przewidzieć śmierci męża/odrzuciłam 1/2 etatu- co mi proponowano - że każdego dnia będę wstawała tak jak do pracy i jechała 50 km/dwie strony/do dawnego domu po pozostałe tam rzeczy. Wierzcie mi- to mnie uratowało,byłam zdeterminowana do tego stopnia,że nawet ,,rycząca,,wsiadałam do auta ...15-13 kartonów lub toreb z różnymi rzeczami lokowałam w całym aucie/tyle się mieściło i szybko z powrotem wracałam. Uciekałam z Naszego dotychczasowego domu,unikając wspomnień - ani razu nie usiadłam dla odpoczynku ,ani razu nie wypiłam tam kawy...- tak było przez 8 miesięcy. Był gorszy czas- wtedy robiłam przerwę na dojście do siebie,ale nie dłużej jak kilka dni. Jestem typowym zadaniowcem- to mnie ratowało po śmierci Mamy,Taty,Brata,pomyślałam - że może teraz uratuje mnie po śmierci męża.Coś sobie postanowić- i ze wszystkich sił wbrew wszystkiemu- dążyć do tego.Dodatkowo - myśl,że tego by na pewno chciał mój mąż - dodawała mi sił.Wyobrażałam sobie Jego zadowoloną minę i słyszałam pochwały pod moim adresem....to pomagało każdego smutnego samotnego dnia.
Mało tego postanowiłam zostawić sobie samochód męża,a swój sprzedać - choć był nowszy i dodatkowo Jego prezentem na moje urodziny. Problem był jeden- samochód męża był w tzw:leasingu i dodatkowo pozostała jedna spora rata do spłacenia.
Musiałam wystąpić do Banku i Towarzystwa Leasingującego o wyrażenie zgody na przepisanie warunków spłaty na mnie.Szanse miałam marne- bo nie prowadzę żadnej działalności gospodarczej- ale byłam tak zdeterminowana,że dotarłam do samych Prezesów w/w instytucji- i po rozmowie z Nimi i przedstawieniu mojej prośby poprzez płynące samoczynnie łzy - uzyskałam zgody.Pani w Wydziale Komunikacji- gdzie rejestrowałam auto - była wielce zdziwiona,bo  na progu swojego odejścia na emeryturę po raz pierwszy się z taką sytuacja spotkała.
Piszę o tym tak dokładnie- by uświadomić Nam Wszystkim tu piszącym,że w każdej z nas jest moc i siła o której nie zdajemy sobie sprawy,aż do chwili kiedy przychodzi nam walczyć w pojedynkę.
Przez co najmniej 15 miesięcy swojej żałoby czułam się jak bym była w jakimś Matrixie.
Nie wierzyłam,że już do końca smutna rzeczywistość będzie moim dalszym życiem.
Nie przyjmowałam tego faktu do wiadomości i swojej świadomości,buntowałam się,nie godziłam,ale nie miałam z kim negocjować....w końcu poddałam się - ale nie uległam - tylko zaczęłam samotne życie na swoich własnych warunkach.
Mam wśród swoich znajomych kilku Singli z wyboru,i to Oni opowiadali mi jak sami siebie zapraszali do kina czy na obiad. Jak planowali wyjazdy wakacyjne czy weekendowe sami ze sobą. Jak robią sobie domowe wieczory filmowe wcześniej przygotowując dobrą kolację z lampką wina,koniaku lub drinka.
Oczywiście zaznaczali,że to zupełnie inna sytuacja niż moja,ale pomyślałam sobie - może choć jedną rzecz z Nich ,,zgapię,,?  Stopniowo ,powoli ....wracając latem ze spotkania wdów z Naszego Forum ze Śląska- skręciłam spontanicznie w boczną drogę wskazującą znaną miejscowość turystyczną w tamtym regionie. Dużo domków campingowych,namiotów,barów,kafejek,grillów. Wzięłam psa na smycz i wyruszyłam na spacer,tu usiadłam na krupnioka - tam na kawę...zamiast wracać od razu do pustego domu,odłożyłam to w czasie i poczułam się z tym dobrze.Wróciłam zmęczona,ale po raz pierwszy w jakimś sensie dumna z siebie.Porobiłam zdjęcia,powysyłałam znajomym i dzieciom...Później córka mi powiedziała: mamo,wtedy wstąpiła we mnie nadzieja,że się powoli podnosisz z tej rozpaczy...Zresztą z córką miałam tez inną sytuację,usłyszałam od bliskiej nam osoby,że ja za bardzo emanuję swoją żałobą- i cierpi na tym moja córka i wnuczka!? kiedy poprosiłam o wyjaśnienie tej tezy- usłyszałam,że córka moja ciężko sobie radzi po stracie ukochanego taty- to jeszcze dodatkowo serce Jej ,,krwawi,,jak widzi moją rozpacz..i nie jest w stanie mi pomóc....a jak widzi łzy swojej mamy moja mała wnuczka- to też zaczyna płakać....i to ma efekt domina....pomógł mi psycholog: nikt nie ma prawa oceniać rozmiaru i natężenia emocjonalnego mojej żałoby -bo nikt nie jest na moim miejscu i nie przeżywa tego co ja...mam prawo do łez,rozpaczy,złości i gniewu.Niczego nie należy przyspieszać niczego nie obchodzić na skróty....każdy musi pójść swoją i tylko swoją drogą ..przez mękę i jak powiedziała Ania z Zielonego Wzgórza:,, ..w życiu na ma jednej prostej ścieżki do przejścia lub jej możemy nie widzieć wcale.Dlatego trzeba burzyć mury i karczować las- aby móc dalej pójść i dokądkolwiek dojść.....,,życzę Wam moje Drogie w miarę mało wyboistej drogi i sprawnej życiowej nawigacji aby nas dobrze nią pokierowała.Dbajcie o siebie pozdrawiam serdecznie Was Wszystkie
Baska1 - odnośnie Twojego komentarza o pracy zawodowej Kobiet  tu piszących i Twojej- zgadzam się całkowicie, to ciężki moment powrotu do normalności i codzienności- ale chyba każdy inny też byłby bardzo trudny.Nie mu tu jednej normy ...wydaje mi się,że w przypadku kobiet chodzących w czasie żałoby w czerni- jest mniej śmiechu i często zbyt wesołych zachowań- tak było u mnie,ale to nie znaczy że tak jest  gdzie indziej.Wszystko zależy od empatii i zwykłego ludzkiego zachowania.Prawda też jest taka-że ludzie szybko zapominają o problemach i sprawach Innych,a skupiają się głównie na sobie...takie czasy,tacy ludzie....

Hej Dziewczyny ! dziekuje za przywitanie mnie na forum ,gdyby  chcial mnie ktos odwiedzic w Londynie , to zapraszam . Dziekuje za wszystko , Jak milo jest zobaczyc , ze ktos odpisal . To takie wazne . Pozdrawiam

Witajcie dziewczyny  .
Puder 377 trafilaś w odpowiednie miejsce . Moim zdaniem to forum i ten wątek to jest najlepsza terapia dla mojej poranionej duszy . Ja również długo zastanawialam sie czy powinnam dołaczyć do nich . Przez jakiś czas czytałam ich  wpisy i zdałam sobie sprawę ,że piszą o mnie . Każda z tych smutnych  historii wpisuje sie w moje doświadczenia po stracie M . Pisząc tu  zrozumiałam , że mogę podzielić sie najbardziej bolesnymi uczuciami , których normalnie nie mogę jeszcze wypowiedzieć . Początki były  niewątpliwie trudne ,  każdy wpis emocjonalnie mnie rozchwiewał a na dodatek pisząc płakałam . Teraz już wiem ,że potrzebowalam tych dodatkowo wylanych łez aby powoli zacząć identyfikować  swoje emocje. Tutaj żadna  z dziewczyn mnie nie krytykuje , nie wypomina bo każdadoświadczyła tegoco ja i wie z jakim cieżarem muszę sie mierzyć każdego dnia , Jak trudna i wyboista jest ta samotna droga, po której przyszlo nam iść juz w pojedynkę . Pomimo tego ,że mam wokół siebie grono naprawdę życzliwych i wspierających mnie osób to i  one również stały mi sie wyjątkowo bliskie. Choć nie znamy sie osobiście to czuję jakby łączyła nas jakaś  niewidzialna ale na pewno magiczna więź . 
Pozdrawiam Was serdecznie .

Kochane Moje ,dziś jest taki dzień - co niejednej z Nas przyniesie falę wspomnień....i łzy.
14 luty- kiedyś być może dla większości z Nas miły, sympatyczny...trochę zwariowany,
dziś smutny  a wręcz tragiczny dla sporej części z Nas.  Przesyłam  NAM WSZYSTKIM
    WIERSZ- Niech zastąpi symboliczny kwiatek od Tych - którzy odeszli, a z całą pewnością dużo by dali ,by usiąść z Nami i popatrzeć w dal...trzymając Nas za rękę....
choć tylko jeden,jedyny raz....

     ,,   Nie stój i nie płacz nad moim grobem - nie ma mnie tam
            nie śpię słodkim snem
            jestem w wiatru silnym powiewem,w kryształkach lodu - co lśni na drzewie
            odbijam się w dojrzałym kłosie - padam jak deszcz,gdy przyjdzie jesień
            gdy się przebudzisz - tuż przed świtem - zjawię się jak do lotu ptak
            jestem też gwiazdą - co mocno świeci....
            więc nie stój nad grobem mym - w żalu ....nie ma mnie tam...NIE ZMARŁEM
            WCALE..JESTEM TUŻ OBOK...UWIERZ MI....

Kochane moje,nie jesteśmy same, i nigdy nie będziemy...nie jedna kobieta oddałaby całe swoje życie- za to by móc przeżyć takie piękne chwile- jak My z Naszymi Mężami.
Byłyśmy i nadal jesteśmy swego rodzaju wybrankami losu- bo ONI wybrali Nas  i zaprosili do wspólnego życia...Nikt nigdy nie odbierze Nam - pięknych wspomnień,będą Nas chronić przed rozpaczliwą  pustką i codzienną rozpaczą. ...Przytulam Was Wszystkie

Drogie Dziewczyny ! Zagladnelam dzis na forum bo wczoraj nie bylam w stanie , caly dzien , cala noc przeplakalam . Usnelam w wannie na jakies 40 minut , jak otworzylam oczy nie bylam pewna czy to sen , czy to jestem ja , bylam wykonczona . To jest jakis koszmar , dzis zagladnelam na forum i na moje szczescie widze jakies wpisy . Dobrze ,ze ktos tu jest . Chcialabym choc troche poczuc sie lepiej , ale cokolwiek robie to jest jak robienie czegos na sile , oszukiwanie siebie samej , Kiedy bedzie mi lepiej i czy bedzie kiedykolwiek ?

Witajcie Kochane, witaj Puder377, dla mnie to jest najlepsze miejsce, żeby się wyżalić, wiem, że tu mogę otwarcie pisać o moim żalu, bólu, niemocy i bezsilności i nikt mi nie powie, weź się w garść, przestań już płakać, trzeba żyć dalej i tego typu bzdety, które tylko dobijają.
Pisz, kiedy tylko potrzebujesz, takie wzajemne wspieranie, w tym okropnym rozrywającym bólu, jakie wszystkie czujemy, bardzo pomaga.
Dla mnie wczorajszy dzień też był trudny, chociaż my podobnie, jak Maadlen, nie poddaliśmy się temu walentynkowemu szaleństwu, lubiliśmy sobie okazywać miłość, robić niespodzianki, prezenty ot tak bez okazji, ale pomimo to wczorajszy dzień był bardzo smutny i cały wieczór znów przepłakałam.
Ale znacznie gorsza była dla mnie niedziela, to była 32 rocznica naszego poznania. Ubrałam Jego bluzę i przeryczałam cały dzień. Wczoraj i dzisiaj była u mnie wiosenna pogoda, ale nic mnie nie cieszy, jeżeli nie mogę tej radości dzielić z moim ukochanym, cierpię kiedy nie mogę dzielić każdej chwili z Nim. Tak bardzo mi Go brakuje i tak bardzo za Nim tęsknię. Znajomi mi mówią, żebym próbowała dalej robić to co robiłam kiedyś z moim M. i że poczuję się lepiej, a ja tęsknię nie tyle za tym co robiliśmy, co za nic nierobieniem, za zwykłym siedzeniem w domu bez wychodzenia, tęsknię za zwykłym byciem razem, czasem nawet bez jednego słowa, po prostu za Jego obecnością.
Przeżyliśmy wiele cudownych lat, teraz zostały mi tylko wspomnienia, staram się myśleć o tym co mi życie dało, a nie co zabrało, ale to nie daje ukojenia, tylko jeszcze mi gorzej, że tego już nie będzie.
Codziennie mówię do mojego M., daj mi siłę i pytam, jak mam żyć bez Niego? Wiem, że R. pękło by serce gdyby widział mój ból, smutek, żal, chciałbym żebym był tą radosną, pełną życia dziewczyną, wiem, że już nigdy nie będę szczęśliwa, ale chciałabym przynajmniej nie być tak bardzo nieszczęśliwa.

Pozdrawiam Was bardzo serdecznie i siły nam wszystkim życzę.

Kochane Dziewczyny! Wszystkie dzielnie zniosłyśmy Walentynki, choć większość z nas nigdy nie celebrowała jakoś specjalnie tego święta. Kiedy jednak wszędzie dokoła pojawiają się czerwone serduszka, w radiu wciąż  puszczają piosenki o miłości i przypominają, żeby nie zapomnieć o ukochanych, serce pęka po raz kolejny…
Ikario, masz rację, mnie również brakuje przede wszystkim zwykłej codziennej obecności: oddechu na poduszce obok, uśmiechu na powitanie, czasem milczenia, nic nierobienia, zapachu,  dotyku i tych spacerów po lesie, kiedy trzymaliśmy się za ręce, a ja wciąż (po 35 latach) miałam w brzuchu motyle… Nie potrafię robić tego, co robiliśmy razem, jeszcze nie teraz – nie sprawia mi to żadnej przyjemności, wywołuje tylko ból. Przestałam jeździć na nartach, chociaż to mój ukochany sport, nie mogę pojechać do domku letniego, bo to też było nasze miejsce na Ziemi, gdzie ładowaliśmy akumulatory. Dużo za to jeżdżę rowerem, może dlatego, że mogę nim dojechać na cmentarz, a to piękna droga przez las. Wspomnienia cudnych chwil też nie są pocieszeniem, bo albo sprawiają zbyt wielki ból, albo po prostu nie potrafię ich sobie przypomnieć – nadal mam coś w rodzaju mgły covidowej, może tak mój organizm mnie chroni? Ale zaczynam powoli żyć, spotykać się ze starannie wyselekcjonowanymi znajomymi, w towarzystwie których dobrze się czuję.
Puder 377, będzie lepiej, cierpliwości, spróbuj skupiać się na razie na jednym dniu, potem na drugim, trzecim… Nie patrz ani w przeszłość (to jeszcze wciąż za wielki ból), ani w zbyt daleką przyszłość (to na razie ciągle za duży wysiłek). Jak mówi Jolam: „ważne jest przeżycie każdego kolejnego dnia- później tygodnia i miesiąca”.
Zzielona, taka huśtawka kłębiących się w Tobie uczuć jest normalnym stanem, każda z nas to przeżywa. Kiedyś Roma - jedna z piszących na tym forum dziewczyn zamieściła śliczny tekst o powracających falach rozpaczy, zacytowałam go chyba w połowie listopada. Jest nie tylko piękny, ale niezwykle prawdziwy i daje taką nadzieję… Przeczytaj go, jeśli znajdziesz czas. Mnie zachwycił i wiele pomógł zrozumieć.
Pozdrawiam Was serdecznie

Jolam, ja wcześniej już pisałam, że mnie wiosna przeraża, każdy mówi, że z wiosną będzie lepiej, a ja już wiem, że to nieprawda. Od października nie zajrzałam do ogrodu, po raz pierwszy od ponad dwudziestu lat (tyle tu mieszkamy) mam nie posprzątany ogród, przez okno widzę, poprzewracane doniczki przez wichury, pewnie już wyszły przebiśniegi, na pewno przebijają się krokusy, hiacynty, ale nie mam siły iść sprawdzić, wiosna to zawsze była ogromna radość, a teraz jest tylko wielki smutek.
Ja też śpię z t-shirtem M, trzymam obok mojej poduszki, wciąż jeszcze Nim pachnie. Rzeczy jeszcze nie umiem oddać, kiedyś będę musiała, parę na pewno zostawię, ale na razie, jak otwieram szafę, to tak, jak Ty przytulam się do nich. Kurtka, w której ostatnio chodził wciąż wisi w przedpokoju i kiedy przychodzę do domu to się w nią wtulam i  całuję, może to głupie, ale muszę.
Ja z kolei lubię o moim M. rozmawiać, ale tylko w  bardzo ścisłym, małym gronie, z tymi osobami, z którymi wspólnie spędzaliśmy czas.
Unikam, jak ognia sąsiadów i  jak wychodzę z domu, to najpierw wyglądam przez okno, czy jest „bezpiecznie”, jak jakiś dzikus. Od odejścia mojego M, spotkałam tylko 4 osoby, wolałabym być anonimowa, niestety mieszkam w małej uliczce,  wszyscy się tu znają, i już słyszę te pytania, a jak się czujesz/jak pani się czuje, a jak to się stało, itp. Sprzymierzeńcem była zima, kiedy szybko było ciemno i można było przemknąć ulicą niezauważalnie. Wiem, że to nieuniknione, dzień coraz dłuższy, nie mogę się „ukrywać” w nieskończoność, kiedyś w końcu natknę się na resztę, ale oby, jak najpóźniej.
Mnie niedawno przyjaciółka wyciągnęła do teatru, na sztukę komediową, kupiła bilety, zadzwoniła i powiedziała, kochana w sobotę się maluj, idziemy do teatru. Oczywiście nie miałam ochoty, ale przyjechała, i  powiedziała, wiedziałam, że nie będziesz chciała, dlatego cię nie pytałam, czy chcesz iść, bo wiem co byś powiedziała, ale ubieraj się, idziemy. Najpierw byłam na nią zła, że mnie nie rozumie, że ja nie chcę, tam jest za dużo ludzi, ale poszłam. I tak, jak Ty nie śmiałam się tak, jak reszta, nie wybuchałam śmiechem, ale wiele sytuacji mnie rozbawiło i przynajmniej przez 2 godziny nie siedziałam w smutku.
Basia, ja też nie umiem robić tego co robiliśmy tyle lat razem, wszystko mi sprawia ból. Ostatnio była taka ładna pogoda u nas, chciałam trochę uprzątnąć balkon, jest jeszcze bardziej zaniedbany niż ogród, wszystko zostało od jesieni, meble, zwiędnięte kwiaty, zawsze to robiliśmy wspólnie, tej jesieni już nie. Chciałabym wiosną, jak zawsze kwiaty posadzić, lubiliśmy te prace balkonowo/ogródkowe, a potem z tego „korzystać”. A teraz myślę, po co mi ten ogród, balkon, kwiaty, jak już razem nie będziemy się tym cieszyć, a sama nie umiem.
Ale dzięki Wam Kochane, jak pisze Jolam, przeżywam kolejny dzień, tydzień, miesiąc. W okropnym bólu, tęsknocie, żalu, ale przeżywam, z nadzieją, że kiedyś jakiś promyk słońca zobaczę, chociaż teraz wydaje mi się to niemożliwe.
Dziękuję Wam Kochane

Witajcie kobietki
Basia, jak będę na siłach poszukam tekstu.
Puder ciesze się ze zaczęłaś szukać psychiatry.
Zazdroszczę wam ze moglyscie przeżyć ze swoimi mężami kilkadziesiąt lat, nam nie było to dane… Jak pomyśle ze miałabym żyć sama przez jeszcze np 40 lat to az się odechciewa. Tak bym chciała aby ktoś mnie wyciągnął z domu nawet z przymusu jakas przyjaciolka. Ja na swojej się zawiodłam. Znowu wszystko widzę w czarnych barwach nawet mysle ze psycholog nie pomaga i po co tam chodzic. Nie jestem osoba która się użala ale chciałabym aby w końcu coś dobrego mnie spotkało w życiu na dłużej..
Mi tez mówią ze wiosna przyjdzie, będzie lepiej ale to nie prawda. Dziś przed upraniem jednej rzeczy czułam jeszcze Jego zapach, nie mogłam się oderwać a jednoczesnie złe się czułam od razu łzy stawały w oczach. Także odebrałam średnie wyniki badań i nic nie mogę mu powiedzieć. To była taka moja iskierka, był zawsze uśmiechnięty i podnosił mnie na duchu.
Pozdrawiam was

Puder mi też pomaga czytanie wpisów Dziewczyn, które przeżywały/ przeżywają to samo co my, rozumiemy się najlepiej, każda z nas wie co znaczy ten ból, rozpacz i ta niemoc, bezsilność, tęsknota do bólu.
Ja jestem pod opieką psychiatry, trafiłam na bardzo dobrego, empatycznego lekarza, który słucha i rozumie i poświęca tyle czasu ile potrzebuję, nic nie przyspiesza. Przyjmuję łagodne leki na sen, nie uzależniające, żeby mogła przespać choć kilka godzin.
Uważam, że jeżeli sobie nie radzimy same to potrzebna jest pomoc lekarza.
Zastanawiam się też nad psychoterapią, na razie dojrzewam do takiej formy pomocy, bardzo mi pomaga, jak już wcześniej wspominałam, pisanie tutaj, wsparcie i zrozumienie tych wszystkich Aniołów z tego forum.
Też mam przed oczami obrazy ze szpitala, tę ostatnią dobę przed odejściem mojego M, i długo zadręczałam się myślami, może niepotrzebnie pojechaliśmy, może gdybyśmy zostali w domu, może ten pobyt, badania Mu zaszkodziły, może…., ale taką decyzję podjęliśmy i już nic tego nie odwróci.
Jego onkolog podczas leczenia powiedziała, że jak się będzie pogarszało, żeby jechać do szpitala, zrobią badania, podadzą kroplówki, M. czekał na chemię. A pogarszało się z dnia na dzień, zapytałam, czy chce jechać, a mój M., który zawsze wiedział co ma robić, zdał się na mnie, bo to ja rozmawiałam z lekarzami, ja odbierałam wyniki badań i to mi lekarze mówili o dalszym leczeniu. Ufał mi
Bał się wtedy pójścia do szpitala, te słowa zostaną ze mną do końca życia, powiedział- jak teraz pójdę do szpitala to już z niego nie wrócę, ale nie mam chyba wyjścia?, zadał mi pytanie, a ja sama nie wiedziałam co robić, ale miałam zaufanie do jego lekarzy zapewniłam, że wróci, wierzyłam, że tak będzie.
Wieczorem pojechaliśmy, spędziliśmy całą noc w szpitalu, towarzyszyłam M. we wszystkich badaniach, potem czekałam na wyniki przy jego łóżku, głaskałam po ręce, on mnie go głowie, martwiłam się o Niego a on o mnie, że całą noc nie spałam, że jestem zmęczona, i to było dla mnie takie bolesne i wzruszające jednocześnie, a płakać przy Nim nie chciałam, musiałam być silna. Rano pojechaliśmy do domu, i do mojego ukochanego powiedziałam, no widzisz, mówiłam, że wrócisz do domu i on był taki szczęśliwy.
Położyliśmy się spać w naszym łóżku, przytuleni. Spokojni, na jakiś czas. Po kilku godzinach mój M, wstał i dostał silnego krwotoku, Jego słowa, ledwo wypowiedziane, kochanie już nic nie możesz mi pomóc, żegnał się z życiem, powiedział, kocham, potem, pogotowie, karetka na sygnale.
Walczyli o Jego życie ponad 3 godziny, udało się, taki był znów szczęśliwy, ożywiony, pozwolili mi wejść na OIOM, siedziałam przy Nim, pogadaliśmy, miał znów nadzieję, śmiał się, żartował, poprosił żebym mu przywiozła zegarek, zawsze lubił wiedzieć, która jest godzina, pocałowałam Go uchylając maseczkę, pojechałam do domu, a gdy wchodziłam na Odział Chemioterapii, nad łóżkiem stało kilku lekarzy, a mój M właśnie umierał, ale już nie zdążyłam Mu powiedzieć, że tak bardzo kocham. Wpuścili mnie natychmiast, ale już mnie nie słyszał.
Miałam wyrzuty, że gdybym po ten zegarek nie pojechała, albo gdybym szybciej jechała, dlaczego nie było zielonej fali, gdyby nie czerwone światła, gdybym szybciej biegła korytarzem na oddział, byłabym te 5 minut wcześniej, bo może o tyle się spóźniłam, zdążyłabym Mu jeszcze raz powiedzieć, że jest największą miłością w moim życiu. Nie zdążyłam.
Ale już teraz nie roztrząsam, że co by było gdyby, długo rozmawiałam z lekarzami, powiedzieli, że i tak to by się stało, a wtedy miałabym wyrzuty sumienia, że odpuściłam, że dzień wcześniej nie przyjechaliśmy, a może była jeszcze szansa, i bez względu na okoliczności, bym gdybała, a tak mogłam z Nim spędzić całą noc i kilka godzin przed odejściem.
Rozmawiałam ze wszystkimi, od lekarza pierwszego kontaktu, po wszystkich podczas leczenia, gastroenterologiem, patologiem, chirurgiem, onkologami i wiem, że zrobili wszystko, co mogli. Chociaż u nas służba zdrowia nie jest najwyższych lotów, to nie spotkałam się z ani jedną osobą, która by mnie nie wysłuchała, nie odpowiedziała na moje pytania czy okazała brak czasu. Mnie to pomogło, wiem, że lekarze zrobili wszystko, wiem, że to nie moja wina, bo może coś przegapiłam, że mój ukochany odszedł.
Nie myśl o tym (wiem, głupio to brzmi), że gdybyście byli w Polsce to może Twój M, by żył. Wszędzie, lekarze robą wszystko, żeby ratować życie.

Ikario, kochana! Nie miej żadnych wyrzutów sumienia, zrobiłaś wszystko, co było w Twojej mocy, aby ratować męża. Może celowo wysłał Cię do domu, abyś nie oglądała Jego cierpienia, może przeczuwał, że to już ostatnie chwile i chciał Ci oszczędzić bólu? Zawsze przecież wiedział, że jest Miłością Twojego życia, tak jak Ty byłaś Jego. Też bardzo długo zmagałam się z wyrzutami sumienia, zatruwały mi każdą chwilę: że nie zostałam w szpitalu na noc, że nie zorientowałam się podczas naszej ostatniej rozmowy telefonicznej, że to już naprawdę nasza ostatnia rozmowa, że się nie pożegnałam, że nie powiedziałam tylu ważnych rzeczy… Dopiero później zrozumiałam, że wysyłając mnie do domu, mąż  chciał mnie chronić, tak na wszelki wypadek, bo do końca nie wiedział, że umiera.  Ja też tego nie wiedziałam, a może nie chciałam wiedzieć? Ale miał świadomość ogromu mojej miłości  i pragnął, żebym nie cierpiała. Te obrazy ze szpitala będą Cię prześladowały długo, ale nadejdzie moment, kiedy zaczną blaknąć, staną się mniej ostre, zmniejszy się też natężenie bólu. Przynajmniej tak to było u mnie. Długa jeszcze droga przed nami, ale widzę, że wszystkie kroczek po kroczku posuwamy się jednak do przodu. Trzymaj się, kochana, życzę Ci wiele odwagi do życia. Pozdrawiam Was wszystkie, kochane Dziewczęta!