DDA - Dorosłe Dzieci Alkoholików - Netkobiety.pl

witajcie
ja takze jestem dda
moja matka zaczela pic po smierci mojego ojca (mialam wtedy 10 lat) i trwalo to lat 20.
zeby bylo weselej - wszyscy moi partnerzy byli alkoholikami wiec jestem tez wspouzalezniona

Ja również , jestem dzieckiem alkoholika ;<  znam codzienne kłótnie , ból , płacz .
Wiele razy uciekałam z domu by uniknąć widoku pijanego 'taty' . Również nie potrafię o tym zapomnieć .

Witam Was serdecznie ,jest to mój pierwszy post ,więc proszę o wyrozumiałość.Mam 30 lat i jestem DDA,choć moi rodzice uważają że ta choroba ich nie dotyczy,zniszczyli życie moje a teraz powoli niszczą życie mojego brata,mam za sobą małżeństwo z nałogowym hazardzistą,zniszczone poczucie własnej wartości a przez to wszystko niszczę obecny związek gdzie poszkodowanymi są mój drugi mąż (wspaniały człowiek)i ukochane dzieci.Moi rodzice to nie typowi pijacy z butelką na drodze ,oni pija kulturalnie w domu .mama pracuje ,więc o co ja się mogę czepiać -pytają niektórzy ludzie ,a ja mam dość kiedy jadę w odwiedziny a oni wypici .wigilia -mama pijana zatacza się po domu .dużo by pisać o moim rodzinnym domu .a może to ja przesadzam?

Witam Wszystkich.

Chciałabym Was prosić o udział w badaniach do mojej pracy licencjackiej pt. "Psychospołeczne funkcjonowanie DDA", tj o wypełnienie ankiety. Przygotowałam dwie. Jedną z nich ułożyłam sama (możliwe, że znajduję się w niej znane Wam już pytanie), drugą jest Kwestionariusz Kompetencji Społecznych. Nie okłamując, wyszło tego sporo, aczkolwiek to naprawdę szybko się rozwiązuje. Czas jaki musielibyście na to poświęcić nie przekroczyłby 40 minut. Są anonimowe i będą wykorzystane przeze mnie jedynie w celach naukowych.

Zapewne często powstają tu tematy o pomoc w badaniach i pewnie męczą już was te prośby, ale ale osobiście nie mam wyjścia. Byłam już w 2 ośrodkach uzależnień i wiem że prawie niemozliwe jest przeprowadzenie tam badań osobiście, dlatego liczę na to, że uda mi się to osiągnąć drogą internetową..

Bardzo proszę Was o pomoc.

Osoby chętne proszę o kontakt mail'owy, który podany jest w moim profilu, ponieważ nie mam uprawnien to bezpośredniego wklejenia tu linku.

Z góry baaardzo dziękuję

Chodziłam na terapie dla dda . Pomagało. Nieczułam sie sama z tym problemem. jednak przestałam chodzic ze wzgledu na prace i brakuje mi tego wsparci ludzi podobnych do mnie. Ja na twoim miejscu wrociłabym jak najprędzej na terapie.

hej Kobietki, DDA jest poważnym problemem, jestem w związku od dwóch lat z kimś, kto ma ten problem...DDA ma ciemne strony: prześladowanie, śledzenie i w sumie nawet nie wiem czy to co piszę nie zostanie wykorzystane przeciwko mnie:(

Witam Was kobietki,no tak czytam te posty i olśniło mnie własnie,że ja tez jestem DDA,wsumie nie wiedzialam do dzis ze cos takiego jest,mam 29l,moi dziadkowie,rodzice zawsze pili,ojciec robił równiez awantury,mama rowniez piła chyba nie radzac sobie z tym wszystkim,teraz sa po rozwodzie ale co z tego jak ojczym wcale nie jest lepszy,chociaz nie robi tak powaznych awantur jak pare lat temu ale to co przez te pare ładnych lat z nim mielismy to koszmar....moj maz ogolnie pije okazjonalnie,ale teraz to mam obawy bo jego ojciec tez naduzywa alkocholu,tyle tylko ze nie robi awantur....wiec moj maz tez bedzie pił?....to straszne ze placimy za błedy rodziców ze musimy z tym zyc,nie wiedzialam ze moja niska samoocena,niesmialosc moze byc wynikiem DDA....pozdrawiam Was miłe Panie.....;)

WitaJ Ema,ja tez nie pije,nie jest powiedziane ze dzieci alkocholikow pija,tak samo ze nie jest powiedziane,ze wychodza za maz za alkocholikow...ale mamy inne problemy,przynajmniej ja,mam lęki,jestem nerwowa,wybuchowa,boje sie zmian strasznie,jestem wogole strachliwa,niedowartosciowana......a Tobie oczywiscie gratuluje;)

Ja wyszłam drugi raz za mąż pomimo tego co przeszłam , chociaż bałam się strasznie , mój drugi mąż jest spokojnym człowiekiem , wypije od jakiejs okazji , lubi piwo , jestem z nim już 7 lat . Ani razu mi nie ubłiżył , nie podniósł na mnie ręki , wie jakie miałam życie , oje dzieci mają z nim swietny kontak , jego mama i ojciec też byli alkoholikami , zmarli oboje mama 8 lat temu a tata 2 lata temu . Czasami się kłócimy ale to z mojej winy , przez moje wybuchy ale kochamy się i dajemy jakoś sobie radę . Pomimo krzywd jakich w życiu doznałam , codziennie sibie rano mówię : KOCHAJ KAŻDY DZIEŃ . Pozdrawiam wszystkich DDA , trzymajcie się .

Hej Woletta    Takie rzeczy nie ulatuja z pamieci,nawet jakbysmy sie bardzo starali....to zawsze w nas bedzie
Ja takze szybko ucieklam z domu,mialam 19 lat...chcialam o wiele wczesniej,ale pewne sprawy nie pozwalaly mi ot tak sobie uciec...Mialam mlodsze rodzenstwo,nie chcialam ich zostawiac na pastwe pijakow...Wiesz,tacy ludzie jak my,w ucieczce przed tym calym balaganem,rzucaja sie w ramiona pierwszej osoby,ktora wydaje im sie ciepla...a pozniej trzeba cierpiec...:(

Moze nie jestem szczesliwa tak jak bym chciala,ale najwazniejsze ze jestem zdrowa i nie mam problemu alkocholowego

Latwiej i piekniej sie zyje

pozdrawiam

Witaj baile

Ja naleze do forum juz dlugi czas,a jakos do tej pory nie potrafie sie przelamac,aby opowiedziec swoja historie...
U mnie tez problemem jest tkz. ,,mama'' ....  Zaczela pic kiedy zaszla w kolejna ciaze,poznala sasiadke z pietra i tak sie ,,zaprzyjaznily".
Ja mialam wtedy 9 lat,moj starszy brat 11,a mlodszy 7.
Zaczynalo sie od niewinnych piwek,drineczkow.....i tak przez jakis czas..zazanaczam,ze w tym czasie ,,Ona''byla w ciazy!!
Pozniej zaczelo sie  nasze pieklo....kiedy juz urodzila(kolejnego chlopca) . Jakies 3 miesiace po porodzie rozkrecila sie na dobre!!  Juz nikt nie byl wazny.Nie miala pokarmu,aby dac malemu.Wieczne klotnie miedzy rodzicami w domu,sasiedzi wszystko slyszeli i wiedzieli.
Tata pracowal od rana do wieczora,byl jedynym zywicielem rodziny,wiec nie mogl zrezygnowac z pracy!! 
My chodzilismy do szkoly podstawowej jeszcze,a ,,Ona'' siedziala w domu z dzieckiem.
W koncu zaczelo byc jeszcze gorzej...,,Ona''zaczela wyjezdzac z domu bez uprzedzenia z ta kolezanka i zabierala malego ze soba.Po prostu znikala.Nigdy nie bylo wiadomo czy bedzie w domu czy nie? (Jej wyjazdy trwaly roznie od kilku dni do 3 tygodni)
Wiele razy,po powrocie ze szkoly (ok14-15) siedzielismy pod drzwiami glodni i czekalismy,az tata wroci z pracy (ok 21-22)
Nie nosilismy kluczy ze soba,bo kto mial wiedziec,ze takie sytuacje sie beda zdarzac w naszym zyciu?Po kilku takich razach,sasiedzi zaczeli sie nami intresowac,dawali nam obiad...tata tylko chodzil i dziekowal i sie wstydzil.Sam nigdy nie wiedzial,co zastanie jak wroci?
Kiedy ,,Ona"wyjechala pierwszy raz i wrocila po 2 tygodniach....To byla taka klotnia w domu,ze chyba cale osiedle ja slyszalo!
Obiecywala,ze to juz ostatni raz,ale nigdy nie byl ostatni....do tej pory tak robi.Tata podejrzewal,ze ,,Ona "go zdradza.
Wyjezdzala tam,bo mogla pic ile wlezie i nikt jej nic nie mowil.Wyjezdzala majac gdzie swoje dzieci i meza,malego zabierala,bo co miala z nim zrobic? Zapukac do sasiadki i powiedziec;,,Popilnuj mi dziecko bo jade sobie pochlac."??
Tata bardzo dlugo sie jakos trzymal,ale wiadomo jak to ludzie,w koncu kazdy jeden wiedzial o naszej sytuacji rodzinnej.My dzieci bylismy wytykani palcami w szkole,obrazani,wysmiewani,ponizani.Tata w pracy to samo.
W koncu wyjazdy,,Jej"staly sie normalna czescia naszego zycia.Wyjezdzala srednio raz w miesiacu.Tata zaczal sie lamac....zaczal takze pic,ale nie tak jak ,,Ona".Musial skrocic godziny swojej pracy,aby sie nami opiekowac.Kiedy nie mogl organizowal kogos do opieki.Zaczal pic po niecalych 2 latach od momentu ,,Jej"poczatkow.Do pracy chodzil normalnie,a po pracy chlanie....Ale dbal o nas.
,,Ona'' wyjezdzala i wracala sobie i tak w kolko...ale przestala zabierac malego ze soba...Tata w pracy,my do szkoly a maly zostawal u sasiadki. Zaczelo sie robic jeszcze wieksze pieklo...Tata zaczal bic ,,mame"....brutalnie..miala polamane zebra nie raz,chodzila posiniaczona,poobijana..szkoda gadac.Najgorsze jest to,ze my wszystko widzielismy zawsze i slyszelismy wszystkie obelgi jakie sobie wyrzucali.Mlodszy brat zaczal sie w nocy moczyc....Ja kiedy jej nie bylo tesknilam ale nienawidzilam jednoczesnie,a kiedy wracala z wycieczek,zaliczala wpier.....od Ojca.To byl standard...My sie wtedy mocno modlilismy w naszej sypialni,zeby tylko jej nie zabil!  Plakalismy po nocach jak bobry,sluchajac ich walki i wrzaskow.Kiedy chcielismy obronic ,,Ja''prze Ojcem,dostawalismy w twarz.
Zawsze bylo duzo krwi do wycierania.
W koncu wydalo sie,ze mieszkanie jest zadluzone! ,,Ona zamiast placic za dom''brala kase i kolezanke i jechaly chlac.Zawsze klamala,ze zaplacila.Tata nie mial jak placic bo byl o tej porze w pracy.Ja zaczelam zawalac szkole...bracia tez...w domu byla sytuacja nie do wytrzymania....Kiedy ,,Ona" sie bawila gdzie indziej...tata w domu sie na nas wyrzywal,glownie na chlopakach...ja bylam potrzebna do pilnowania malego.Musialam nauczyc sie wszystkiego przy nim robic.I tak juz to nasze rodzinne zycie sobie lecialo....do momentu az....Pojawila sie grozba,ze wszyscy trafimy do domu dziecka,kiedy ja to uslyszlam,myslalam ze umre!!Planowalismy z bracmi samobojstwo grupowe,mielismy pomysl ze otrujemy sie gazem,bo mielismy juz dosc. Dom jak dom,ale to zawsze dom.,,Ona sie na chwile opamietala'',byly rozprawy w sadzie...nie wiem jak to zrobili,ale nas nie zabrali.Mielismy kuratorke.
No wiec dowiedziali sie nauczyciele.Masakra.
Nastepna niespodzianka byla taka,ze dostalismy eksmisje..Wyrzucili nas z mieszkania w srodku srogiej zimy,do jakiegos meliniastego budynku.Bez ogrzewania,bez cieplej wody,ze starami oknami,wc na korytarzu.Jak rodzina z 4 dzieci miala tam zyc.
Ojciec sie zalamal,widzialam jak placze w samotnosci.,,Ona ''miala to gdzies.
Wprowadzilismy sie tam wiec,tata wszystko wyremontowal i zorganizowal.I wlasnie od tego momentu mojego zycia,zaczelo sie pieklo totalne.Musielismy zmienic szkole,przyjaciol....dla mnie byl to wielki szok psychiczny....
,,Ona''zaczela pic i wyjezdzac jeszcze czesiej.A jak byla to tak jakby jej nie bylo.
W tym budynku mieszkaly rodziny z eksmisji,czysta patologia.Wszystkie dzieciaki z tamtad pily,palily,cpaly,wachaly klej i rozne inne rzeczy. Mlodszy brat o malo co,a by sie w to wkrecil gdyby nie ja.(w wachanie kleju)
I przez najblizsze lata,musialam pogodzic nauke z opieka na bratem,bardzo czesto nie moglam isc do szkoly,bo musialam zostac z bratem w domu.Bracia mi wcale nie pomagali,po szkole uciekali na podworko i wracali najpozniej jak sie dalo.
Kurator odwiedzal nas,akurat wtedy kiedy,,Ona''byla sobie na wycieczce.Ojca pochlaniala praca.Bracia chodzili do szkoly,a ja siedzialam z malym w domu.
Zaczela nas okradac..Ojcu podkradala pieniadze regularnie.Mi ukradla pierscionek z komuni,koloczyki....nie moglam uwierzyc ze to zrobila!
Na pewnym etapie swojej nauki,zaczelam miec praktyki dwa razy w tygodniu....musialam blagac sasiadow,aby zostawali przez te dwa dni z malym,oczywiscie musialam im placic.Nie moglam zawalic praktyk.Jakos udalwalo mi godzic role uczennicy,pracownika i matki...bylo cholernie ciezko bez niczyjej pomocy ani wsparcia...
Tata zaczal chlac wiecej....caly dom spadl na moje barki...dobrze,ze zarabialam na praktykach.
Niestety zaczelam podupadac psychicznie....bylo coraz wiecej nauki w szkole,coraz wiecej praktyk....i duzo roboty w domu,opiekowanie sie bratem.
Mialam olbrzymie nieobecnosci w szkole...nie moglam nic na to poradzic,musialam byc w domu z bratem,gotowac,sprztac.Najgorsze bylo to,ze w szkole nauczyciele pytali,dlaczego mam tyle nieobecnosci na praktykach,a szef na praktykach dlaczego mam tyle nieobecnosci w szkole?Zaczal przychodzic inny kurator.
,,Ona''okradala mnie z moich pieniedzy,ukradla rower...wszystkie rzeczy sprzedawala w lombardzie,aby miec na wodke albo wino.
Nawet ciuchy mi wynosila z domu,no wszystko co sie dalo...Boze jak ja sie czulam w tej rodzinie...jak smiec !
Kazdy swoje osiagnal...Starszy brat skonczyl szkole,mlodszy takze skonczyl....ale to przeciez dzieki mnie po czesci.Ciekawa jestem,jak by sobie poradzili,gdyby musieli robic wszystko to co ja i olewac szkole na poczet braciszka.Bo to ja zawalalam szkole,bo to ja tlumaczylam sie przed wszystkimi,zalatwialam sprawy finansowe,chodzilam do lekarza z malym.Ja,nikt nigdy nawet nie spytal,czy potrzebuje pomocy? Nikt.
Zalamalam sie psychicznie,juz mialam dosc zycia....chcialam sie zabic....stalam juz nawet po drugiej stronie balkonu...ale moglam zostawic malego brata,kto by sie nim zajal???  POswiecilam dla niego bardzo duzo,postapilabym tak samo gdyby dalo sie cofnac czas. Dzieki mnie mial namiastke normalnosci.A ja dzieki niemu motywacje do zycia. BYl jedynym powodem dla ktorego mialam sile jeszcze zyc.
Niestety nie poradzilam sobie ze szkola nie mialam juz sily tam chodzic i wysluchiwac uwag.Nie dalo sie tego wszystkiego pogodzic.
Mialam przezycie w szkole,ktore do dzis pamietam...Pani psycholog szkolna,uczyla nas histori,ta lekcja zazwyczaj byla ostatnia.Bardzo czesto nie bylo mnie w szkole,wiec i na tej lekcji rowniez. Pewnego dnia sie zjawilam w szkole,akurat w planie byla historia...Pani psycholog zaczyna na moj wodok wrzeszczec przy calej klasie;,,OO Ksiezniczka sie pojawila,ciekawe czy ma zadanie odrobione? A coz to za wazne sprawy ksiezniczke zatrzymaly,ze w szkole nie laska sie pojawic?" MYslalam,ze ja pobije,naprawde.
Wszyscy sie smiali,ale ja to olalam,usiadlam na swoim miejscu.A Pani psycholog dalej,,No ksiezniczko,pochwal sie nam zadaniem domowym''powiedzialam ze nie mam zrobionego,bo nie mialam nawet czasu od kogo wziac.A ona na mnie sie tak wydarla ze......nie da sie opisac. Wtedy to sie juz tak wkurzylam i jej wygarnelam przy calej klasie,pojechalam jej na ty,,Za kogo ty sie uwazasz,wielka pani psycholog po studiach,a nie potrafi ucznia z problemem zauwazyc.Wyobraz sobie,ze mam wazniejszez sprawy niz ta je.....szkola.Mam juz cie dosc...moja rodzina wystarczajaco mi zycie obrzydza....Wale ta szkole,dzieki tobie juz nigdy tu nie wroce.''I wyszlam z klasy na zawsze,zaplakana,roztrzesiona.....ehh....i tak moja edukacja sie zakonczyla...Naprawde juz nie mialam sily tego ciagnac,bylam wyczerpana...
Bylo mi wszystko jedno co bedzie....
Szkoly nie skonczylam,ale praktyki tak,wiec mam zawod.Chociaz tyle.
Bardzo sie juz rozpisalam,wiec postaram sie juz jakos skrocic reszte.......Pieklo w domu trwalo....starszy brat sie ozenil i wyprowadzil,ja zaczelam toczyc wojne z ojcem...Mlodszego brata zapisalam do szkoly i nadal sie nim zajmowalam.
Nadszedl moment w moim zyciu,ze kogos poznalam...byl to najszczesliwszy czas mojego zycia,poczulam sie jak czlowiek.Szczerze mowiac nie sadzilam,ze kiedys kogos poznam,bo nie chodzilam po imprezach,wogole nie mialam mlodosci.Poswiecilam sie bratu i nie zaluje.Wyprowadzilam sie od rodzicow,mialam prace,braciszek byl juz starszy mial jakies 9 lat...i juz wiedzial jak sobie radzic w domu z rodzicami.Mieszkalam dwa pietra nizej,nie moglabym sie wyprowadzic dalej,z uwagi na brata.
,,Ona znowu zaszla w ciaze'',nie wiadomo z kim?Kiedy rodzila,byla kompletnie pijana!!  Dziecko urodzilo sie z promilami we krwi.
Tata mial ja juz gdzies,bratu ktorym sie opiekowalam wygranial czesto,ze napewno nie jest jego synem i ze odda go do domu dziecka.Boze...jak mi serce pekalo,jak to bolalo.....klocilam sie z ojcem ostro o to....jak tak mozna mowic?? 
Byl dzien Ojca,braciszek przyniosl Ojcu kwiatka z tej okazji,byl usmiechniety i podekscytowany,kiedy chcial mu go wreczyc,Ojciec byl pijany...Piszlam z nim na wszelki wypadek..Brat zaczal skladac zyczenia,a co Ojciec zrobil?????  Wykrzyczal mu w twarz,ze on ma to gdzies,bo nie jest jego synem i tym kwiatkiem dal mu w twarz!!  Myslalam ze umre jak to zobaczylam.:(:(:(  Dalam Ojcu w twarz dwa razy....pierwszy raz w zyciu,wygarnelam mu co mysle.Jak mi bylo zal brata....serce mi sie polalamlo na milon kawalkow!!
Od tamtej pory bylam juz inaczej traktowana.
Wszystko jakos lecialo....az nagle policja do mnie dzwoni! Pojechalam na komende,a tam ,,Ona" z moim malym bratem,kompletnie pijana.Policja ich zgarnela....Poszla do wytrzezwialki. Przyjechali ludzie jacys....i swierdzili,ze natychmiast zabieraja mojego braciszka do Domu dziecka!!!!!!!BOze.....ty nie istniejesz,pomyslalam! Ponownie umieralam w srodku,zalam sie lzami,nic nie bylo wazne...tylko on!Wydzierali mi go z rak kilka minut,jakie to bylo nieludzkie!!  Nie chcialam go oddac!!! Do dzis jak sobie przypomne ta sytuacje to rycze ;(   Noworodka tez zabrali,nawet go nie zdazylam poznac....zabrali go prosto ze szpitala.
Skladalam papiery,biegalam po sadach,odwiedzalam brata w Domu dziecka...te wizyty byly okropne!!!  Ile my lez wylalismy....
Nie moglam adoptowac mojego brata,poniewaz nie mialam meza,nie mialam wystarczajacych zarobkow,nie mialam duzego mieszkania i rozne takie....Panstwo ma gdzies wiezy rodzinne,woli aby obcy zajmowali sie dziecmi.A gdzie jemu by bylo lepiej niz ze mna?
Zostalo mi odwiedzanie go...Kazda wizyte nalezalo poprzedzac telefonem....tak robilam.Przy pierwszej wizycie moj braciszek powiedzial do mnie tak;,,Nareszcie sie spelnilo marzenie taty,jestem w domu dziecka tak jak chcial"Ryczelismy chyba z dwie godziny!!Nie zapomne nigdy jak on mi to powiedzial.
Az pewnego razu gdzy zadzwonilam,chcialam pogadac z bratem powiedziano mi ze jest na jakis zajeciach.Kolejny raz ze ma rozmowe z psychologiem...i tak mnie zbywali....az postanowilam tam pojechac bez uprzedzenia...I o zgrozo.....Mojego brata tam nie bylo!!!
Dyrektorka mi wyjasnila,ze zostal adoptowany przez jakas rodzine!!!Jak to? Dlaczego ja nic nie wiem? Dlaczego nikt mnie nie poinformowal? Dostalam szalu!! 
Zalamalam sie kompletnie....brat-noworodek ktorego nie poznalam,byl  w innym domu dziecka,nie pozwolono mi go nawet zobaczyc.
Z tego co ustalilam pozniej,okazalo sie ,,NIBY''bracia sa razem,zostali adoptowani przez jedna rodzine.Chcialam dowiedziec sie gdzie sa i wogole,ale to sa WIELKIE tajemnice....Poprosilam jeszcze na koniec,aby mi chociaz powiedziano w jakim  miescie sa i czy w POlsce???   Nie powiedzieli mi!!!  Jedna pani powiedziala mi tak,,bardzo nam przykro,musisz czekac do momentu az bracia sami sie z toba skontaktuja" Po tej rozmowie stracilam sens zycia.....jestem calkowicie sama z tym problemem...
Nie ma takiego dnia,abym o nich nie myslala.
Bratu zostaly 4 lata do 18 . a drugi ma dopiero 5 latek.Minelo juz tyle czasu......Zastanawiam sie kiedy ich zobacze? Bo na pewno tak bedzie.Nie dopuszczam innej mysli.,

NIGDY nie wybacze moim ,,rodzicom'' tego ,do czego doprowadzili i nie wybacze braciom Egoizmu.
Nienawiedze mojej matki....

Baile........widzisz...natchnelas mnie.....w koncu to z siebie wyrzucilam.....

Przepraszam ze to takie dlugie....ale jak zaczelam pisac to nie potrafilam przestac

EMA EMA tego nie da   sie czytac bez lez ,normalnie to sie w glowie nie miesci co Ty biedna przeszlas,czy tacy ludzie jak twoja matka moga zyc(,nie )jestem godna uszanowania i podziwu co do twojej osoby ze tak zajelas sie bracmi domem wszystkim....bardzo mi przykro ze tak wyszlo z twoimi bracmi ,ale zobaczysz Bog sprawi ze sie spotkacie....chocby za twoje wielkie i wspaniale serce...A ja ze swojej strony zycze ci duzo szczescia radosci poukladania wszystkich spraw.dla mnie jestes wzorem do nasladowania i wspanialym czlowiekiem...a to sie wszystko tobie odwdzieczy JESTES WIELKA

Emmo czytając miałam łzy na policzkach, kochana bądź dumna jaka jesteś kobietą, jaka wspaniała osoba , siostrą. Matki potrafią być okrutne, z czasem spojrzysz na nią i zostanie litość nad sobą i nią ze zmarnowała swoje życie.
Jestem pewna że miłość z jaką podchodziłaś do braciszka zaowocuje waszym pięknym spotkaniem. też jestem z patologicznej rodziny ale podziwiam cie za silę że wytrzymałaś i nie stoczyłaś się mimo iż miałaś dość. <tuli>

Kochani Wioletto, coco 59, Pawelku, Rozyczko i  baile......Dziekuje z calego serduszka za te mile i cieple slowa Jestescie naprawde kochani :*

baile....,,Ona''probowala leczenia tez ale sie nie powiodlo.....Ja bardzo dlugo bylam po stronie mamy,jako jej dziecko....ale pozniej porostu stala sie dla mnie nikim.I tak jest do dzis.Jezeli strata dzieci jej nie obudzila....to juz nic tego nie sprawi...

Tez jestes wspaniala osoba baile Kazdy musi nosic swoj krzyz....Nie porownuje sie takich sytuacji,masz racje...kazda krzywda jest krzywdzaca...My mamy taka historie....inni sa przykuci do lozka,nie chodza,sa nieuleczalnie chorzy,my przynajmniej jestesmy zdrowe i mozemy jakos ksztaltowac swoje zycie....a inni nawet tego nie moga

Co do tego newsa,to mam nadzieje,ze ta iskra nadzieji zamieni sie w cos realistycznego..Zycze tobie tego..
Moja matka nigdy nie byla dla mnie matka..

Kochani moi jeszcze raz dziekuje..nawet nie mam slow,aby opisac co czuje dzieki wam <przytulam was>

KOCHANA EMA my tez Cie przytulamy i kochamy......... a ja osobiscie do konca zycia bede pamietac o Tobie i o Twojej historii >><<O Malej Dzielnej Dziewczynce!!!!!!!

Ema, dużo osób jest w ciężkiej sytuacji. Sama jestem DDA i też swoje horrorki pamiętam. Ale to, co Ty przeszłaś brzmi jak historia z makabrycznego filmu. Więc nie zaprzeczaj dziewczynko - wielkiej siły trzeba, żeby przez to przejść i pozostać uczuciową, wrażliwą ciepłą istotą, jaką jesteś...

Ema ja też jestem DDA, ale moje piekło przy Twoim to nic. Normalnie, aż mi się nie chce wierzyć, że takie rzeczy dzieją się naprawdę. Popieram zdanie poprzedników jesteś Wielka. Łza w oku się kręci...Tyle wycierpiałaś. Opisałaś tak długą historie swojego życia, ale tak mało w nim Ciebie.Powiedz mi jak teraz żyjesz? Masz jakiś kontakt z bratem starszym i rodzicami? A Młodszy brat na pewno pamięta... Takiej siostry nie da się zapomnieć....Wierze, że się spotkacie.

a powiedzcie mi czy na te chwile zwątpienia które towarzyszą w naszym zyciu wspomagalyscie sie jakimis srodkami farmaceutycznymi ....ja kiedys kiedys zazywalam lek o nazwie seronil jest on na depresje i na nerwice ....i wlasnie dzisisaj zakupialm cos podobnego tylko o innej nazwie a mianowicie bioxetin . czy moze sie ktos wypowiedziec na temat tych lekow zwlaszcza drugiego moze ktos je bral byla poprawa czy pogorszenie u Was ? ja po seronilu czulam sie ospala ale mialam wszystko gdzies i nie przejmowalam sie niczym .

To dość silny środek...Z tego co wiem ma bardzo dużo skutków ubocznych i psychiatrzy jak i neurolodzy przepisują go w wyjątkowych sytuacjach...
baile niema uniwersalnych efektów...Na każdego może inaczej lek zadziałać,więc nie powinnaś się sugerować opinią innej osoby...
Dlatego że są różnego rodzaju depresje jak i zahamowania,jeżeli nie jesteś pewna środku który przypisał ci lekarz skonsultuj się z innym...

ja go juz kiedys zazywalam tylko pod inna nazwa ale sklad podobno jest ten sam tak mi powiedziano biore go juz 3 dni i jak narzie jest okey one i tak dzialaja dopiero po 2 tygodniach . nie mysle narazie odkladac bo potrzebuje chwili uspokojenia chodze podenerwowana i czuje ze cos jest ze mna nie tak chudne w oczach i rece mi sie trzesa juz to zaobserwowalam ponadto placze z byle powodu nie chce popasc w jakies depresje a to sa juz chyba tego objawy .
o uzaleznienie sie nie boje jak juz mowilam zazywalam juz kiedys przez rok chyba pozniej odstawilam i teraz po dwoch latach postanowilam raz jeszcze .

Oj Naami ,doskonale ciebie rozumiem.Przykro mi,ze i ciebie to spotkalo....wiem ze tych wspomnien nie mozna sie pozbyc w zaden sposob,wystarczy maly szczegol,malutenka rzecz,aby te koszmarne wspomnienia powrocily

Niewiem czy czytalas moja historie,jest tutaj nieco wyzej? Pytam abys wiedziala,ze ja takze przezylam alkocholizm rodzicow.

Doskonale rozumiem,jak sie czujesz kiedy piszesz,ze Ojciec nie pokazal ci swiata,nie przytulil...ja przezylam to samo tylko ze strony matki...  Ona takze niczego w zyciu mnie nie nauczyla,nic nie pokazala,zadnych wartosci nie wszczepila...A o przytulaniu nie wpomne...

Niestety jest to okropnie smutne,co spotyka dzieci w takich rodzinach!!  Takie male,wrazliwe stworzenia..a tyle musza wycierpiec za glupote swoich rodzicow. Placimy za to calym swoim zyciem...

Badz dumna z siebie,ze potrafilas sie przemoc i masz studia i interesuje cie tyle rzeczy Mi tej sily nie starczylo..niestety...

Jestem dorosla,minelo juz kilka lat odkad nie mieszkam z rodziciami...a jednak na widok matki z corka,lzy sie do oczu cisna....podobnie jak ty mysle z zalem,ze mnie to nigdy nie spotkalo

Straszne pieklo przezylas...az brak slow   Ale jestes silna i ambitna i dajesz sobie rade...to godne podziwu kochana
Tyle dobrze,ze Ojciec przestal pic...

Napisalas;
,,Dzięki niemu wiem tylko jakich ludzi mam unikać. Zniszczył mnie w każdym znaczeniu tego słowa''

Czuje dokladnie tak samo...zniszczona do cna....

Ale musimy zyc dalej,pokonywac kolejne przeszkody,i zyc poprostu zyc

Chetnie popisze tu z toba jakby co pozdrawiam cie Naami :*

czytalam i plakalam jak dziecko,jakby ktos napisal moja historie..tez jestem dzieckiem dda...mi akurat nieudalo sie uratowac mojej mamy..choroba wygrala do dzis mam zal sama do siebie ze moze czegos niezrobilam ...zycze wam wszyskim duzo wiary,sily i milosci bo bez wzgledu na wszystko co przeszlam bardzo ja kocham i cholernie tesknie oddalam bym wszystko zeby zeby byla tu zemna..

Posłuchaj Karola nie mozesz miec zalu do siebie ze czegos nie zrobilas ...my nie jestesmy w stanie nic zrobic my jestesmy dziecmi to oni powinni sie nami zajmowac a nie my nimi zgotowali nam takie zycie przez wlasna glupote . Nie mamy wplywu na ich chorobe dopoki sami sobie nie uswiadomia ze to oni zle robia i ze sa chorzy i ze potzrebuja pomocy . moja mama nie widzi w sobie winy przez co wiem ze szanse na wyzdrowienie sa niewielkie . Jesli ona wyciagnie reke napewno moze na mnie liczyc ale musi przestac pic musi tego chciec czekam na jej powrot i zobacze rozwoj akcji czy to leczenie cos dalo czy nie napewno bede was to informowac co i jak bo lepiej sie czuje mogac z kims o tym pogadac

za kazdym razem widzac tzw menela serce mi pekka

mam 30 lat,a czasami wydaje mi sie ze jestem mala dziewczynka ..a w zyciu..masakra kompletny brak zaufania,niepotrafie kochac,robie sie podła dla innych i wogole ach  brak slow...

Ema, baile - dziękuję. Wiecie, trochę mi ulżyło jak napisałam tu o sobie. Czytałam Wasze historie. Ema, Ciebie znam też z innych postów, uważam, że jesteś wspaniałą osobą. Baile, podziwiam, że stać Cię było na przytulenie matki, że to Ty potrafisz wyciągnąć rękę...
Szkoda, że to my ponosimy konsekwencje błędów rodziców i to przez całe życie. Co do zaufania u mnie taż tak jest: ufam, ale długo trwa zanim zacznę, a jeśli ktoś mnie zawiedzie to naprawdę koniec.

Wiem, że powinnam powiedzieć swojemu chłopakowi o przeszłości. Tylko to jest tak, że w innych kwestiach jestem gadułą, zawsze dołożę swoje 3 grosze, zawsze muszę powiedzieć co myślę. Ale jeśli chodzi o to, to nawet nie wiem jak powinnam zacząć. Nie wyobrażam sobie tej rozmowy, wiem, że nie mogłabym mówić o tym na spokojnie, ryczałabym jak bóbr...

Pozdrawiam Was i życzę dużo siły:*

tak.  naami wyciągnełam tylko mam nadzieje ze wkoncu mi ja poda i da sobie pomoc ale jesli nie to sie poddaje ile mozna ?! jak dlugo moja cierpliwosc bedzie wystawiana na probe przeciez ja tez cierpie a moje zycie nie bedzie sie dokonca obracało wokół niej .

co do rozmowy z chlopakiem ja powiedzialam mu po 4 miesiacach bo juz nie moglam wytrzymac za kazdym razem gdy do mnie przychodzil obawialam sie ze bedzie awantura w domu a on bedzie tego swiadkiem wiec ktoregos dnia poprosilam zebys poszli na spacer i wtedy mu powiedzialam oczywiscie ze ryczalam o tym sie nie da mowic spokojnie ale jak ktos uslyszy o takim piekle to nie ma sily zeby cie zostawil z tym samą jeszcze ktoś kto cie kocha i planuje z toba zycie takze odwagi odwagi i informuj nas tu jak ci poszlo trzymamy za ciebie kciuki:*:)

Witam, ja może trochę z innej beczki, a właściwie to z prośbą, może ona tutaj jest trochę nie na miejscu, ale wydaje mi się, że skoro odważyły się Panie mówić na ten temat tutaj na forum jest to pewien krok naprzód . Przeczytałam Wasze historie, sama pochodzę z rodziny gdzie przez pewien okres czasu był problem z alkoholem, teraz jakoś to ustało.

Czesc Angela

Masz racje...takie problemy w domu maja ogromny wplyw na nasze CALE zycie....jak ja to zawsze mowie,wspomnien nam nikt nie odbierze...

Ja to nawet nie bede pisac jak moja mama wyglada....ehhh...a ma dopiero 44 lata!!  (Wczesniej opisalam swoja sytuacje rodzinna)

Ja takze bardzo dlugo mialam niskie poczucie wlasnej wartosci..a ile razy tracilam wiare w sens zycia,to nie zlicze Co do samotnosci...to wydaje mi sie ze my DDA juz tak mamy...czujemy sie gorsi,niezrozumieni i bardzo samotni

Niestety tak jest,ze ,,zabawa''naszych rodzicow krzywdzi nas bolesnie i pozostawia rany na cale zycie...I odbija sie na naszej terazniejszosci... Mi udalo sie podniesc...wiem,ze jestem wartosciowa osoba i dobra,ale dlugo to trwalo. Nad sensem zycia jeszcze pracuje...

Wierze,ze i Ty pozbedziesz sie kompleksow,bo napewno sa wyolbrzymione...uwierzysz w siebie,staniesz sie silna!!  Trzymam kciuki za ciebie  

Jakby co,chetnie tutaj z toba popisze na ten ,,wspolny"temat

pozdrawiam

Jestes jeszcze mloda,nie wolno ci tracic sensu zycia!!  Tyle jeszcze na nas czeka w zyciu,tyle nas moze spotkac,no wszystko sie moze wydarzyc!!  Masz to w sobie kochana,tylko musisz to znalezc i wyciagnac na swiatlo dzienne

Wiesz ja tez tkwie w ,,swoim swiecie'',wszystko jest po mojemu i nikomu nie pozwole tego zburzyc! Dla mnie nie istotne sa wielkie sprawy,ciesza mnie drobiazgi...naprawde...ciesze sie,ze moge patrzec w slonce,ze moge chodzic dokad chce,moge zmoknac na deszczu,do szczescia nie potrzeba mi wiele...wystarczy kochajacy czlowiek obok,tylko tyle...a jednak az tyle ...
,,Mur''naoklo siebie rozbilam dawno temu,poniewaz bronil mnie przed zlem,ale takze odgradzal mnie od ludzi,od swiata....A zycie jest krotkie,jest tylko jedno....trzeba poznawac ludzi i zyc......nie mowie,ze najpiekniej jak sie da,tylko zyc po swojemu

A co do twoich zwiazkow,to nie zgodze sie z toba!! Wina zawsze lezy po OBU stronach,nigdy nie jest winna jedna strona,naprawde.
Nie mozesz tak myslec i wmawiac sobie takich rzeczy,bo to nie prawda!!
A jesli wszystko bedziesz zrzucac na barki syndromu DDa to daleko nie zajedziesz....Pytasz jak sobie poradzilam??  To powiem ci...Nie korzystalam z pomocy psychologa. To raczej kontakt z ludzmi mi pomogl....przekonalam sie,ze niektorzy ludzie maja wieksze problemy niz ja,sa ciezko chorzy,nie moga chodzic,albo jakies inne zlo ich spotkalo,a mimo to sa radosni i potrafia jeszcze innym pomagac!! Tyle w sobie sliy maja.Tez zapragnelam taka byc.Ja jestem zdrowa,moge chodzic i robic co zechce..To takie osoby mi sile daly!!  Pochodz po forum,poczytaj o problemach niektorych,nie zalamuja sie i ida dalej.... Ty tez tak mozesz.

Powiem szczerze,ze odrzucilam swoja przeszlosc,oddzielilam sie od tego gruba krecha....ale dopiero nie dawno.To juz za mna. Balagan w myslach mam,ale to moj balagan i nikt nie musi o tym wiedziec.. Placze ,krzycze,tylko w samotnosci,takie oczyszczenie I ide dalej. Ludzie widza,radosna,zabawna dziewczyne :)Jezeli zechca poznac mnie blizej spoko,jesli nie,ja postaram sie ich poznac Ale nie przelewam na nich swoich smutkow. Kiedy spotkasz na swojej drodze ludzi wrazliwych,trzymaj sie ich,to ludzie ktorzy wyczuja ciebie naprawde zanim cie poznaja.

Zaczelam naprawde zastanawiac sie nad sensem mojego zycia..po co ja zyje?? Dla kogo wlasciwie??
I wiesz co? Mam dwoch braci,za ktorymi tesknie jak cholera,niewiem nawet czy uda mi sie jeszcze ich kiedys zobaczyc?! Ale chce zyc i sie przekonac,czekam na to.Wierze,ze sie uda!! Warto czekac!! Chce sie dowiedziec jeszcze tyle rzeczy,chce przezyc prawdziwa ,dojrzala milosc,pragne uslyszec,ze ktos zyje wlasnie dla mnie!!  I pragne powiedziec komus,ze ja zyje wlasnie dla niego!
Ale na wszystko trzeba poczekac.Bo wierze,ze to wszystko mi sie przydarzy. Tyle lat zmarnowalam stojac w miejscu,kiedy moglam poznac mnostwo ludzi i zupelnie inaczej zyc.... Nadchodzi 25 rok mojego zycia,a ja poczulam,ze nie zyje moim zyciem...Chce i moge to zmienic,zaczac od nowa Bede dzialac

POZYTYWNE MYSLENIE jest wazne!!  Musisz zajrzec w glab siebie i odnalezc sile ktora pomoze ci wszystko zmienic,malymi kroczkami.Zacznij cieszyc sie z drobnych rzeczy.Wyjrzyj przez okno,zobaczysz slonce,usmiechnij sie,powiedz sobie,,Jak dobrze,ze nie pada,moge isc na spacer"   Kup sobie kwiatki i postaw na stole,ciesz sie ich widokiem...ciesz sie ze jestes na tym swiecie!

Jestem DDA....no i co z tego??   Czy to znaczy,ze mam sie nad soba uzalac,plakac i w nic juz nie wierzyc?? Po co mam sobie samej to robic? To moi rodzice pija,nie ja,oni zniszczyli swoje zycie i nasze przy okazji,ale JA to nie ONi.  Mam swoja droge,krora podazam,nie bez przeszkod,ale podnosze sie i ide dalej.

Co mi da takie uzalanie? NIC!!  Sprawdzilam

Trzeba wstawac z tego lozka,poparzec na siebie w lustrze,usmiechnac sie i wmawiac sobie,dopoki sama nie uwierzysz,ze jestes fajna osoba,wartosciowa,tyle na ciebie czeka. 
Rozdawac usmiech na lewo i prawo,zarazac optymizmem....byc miedzy ludzmi

Staraj sie nie myslec,ze jestes DDA....przypominaj sobie o tym,ale nie mysl caly czas...Pomysl,co jeszcze bys chciala w zyciu zrobic,moze gdzies pojechac,moze kogos spotkac....?? Wyznacz sobie punkty do ktorych bedziesz dazyc.Czasem to potrwa miesiac,a czasem kilka lat...ale stanie sie

Zacznij od malych planow na poczatek np.powiedzmy,ze chcesz kupic nowy telewizor. Odkladaj co miesiac mala sumke kaski,az nadejdzie dzien,kiedy po niego pojedziesz.Im dluzsze oczekiwanie tym wieksza radosc. I tak samo z planami zyciowymi.

Spotkasz jeszcze kogos wartosciowego,moze jest niedaleko,a ty go nie widzisz? Zobacz jestesmy w tym samym wieku,Ja wierze ze tyle sie jeszcze moze wydarzyc,dlaczego ty bys nie miala?? 

Musisz polubic siebie taka jaka jestes Jestes wyjatkowa i jedyna w swoim rodzaju !!!!    Pamietaj o tym!

Trzymam kcuki za ciebie :*  Odzywaj sie tutaj .pozdrawiam.

Chyba jednak nikt nie ma ochoty mi pomóc,miałam rację że na tę pomoc nie zasłużyłam:(.Pozdrawiam smutno...