DDA - Dorosłe Dzieci Alkoholików - Netkobiety.pl

Nie mam koleżanek bo tak wyszło... każda poszła do innej szkoły i kontakt się urwał. Nawet jak one były, to nic nie wiedziały o mojej sytuacji tzn myślę, że wiedziały, że ojciec pije ale niczego innego sobie nie wyobrażały bo przecież co one mogą wiedzieć. Ojciec koleżanki bardzo poił. jej rodzice wzięli rozwód, tato się wyprowadził.... poszedł na leczenie a później znów wzięli ślub i nie pije już długo. Piękna historia... zazdroszczę jej. Mi się wydaje, że prędzej on umrze z przepicia, czy wpadnie gdzieś pod samochód...niż się wyleczy. Dla życia w tym domu nie widzę szczęśliwego zakończenia. Mam nadzieję, że piekło jakie przeżywam jest rodzajem konkursu, a jak wygram go tzn przetrwam to dostanę nagrodę w postaci pięknego życia, życia wymarzonego gdzie moje dzieci nie będą patrzeć na zapitych rodziców, wysłuchiwać kłótni, wyzwisk na ich temat...

twoja historia jest bardzo smutna. Twój ojciec nie żyje... jesteś człowiekiem i na pewno to przeżyłaś ale z drugiej strony czujesz ulgę. Mam tak czasami, że chcę żeby oni umarli... bo wolę cierpieć z powodu ich straty a nie dlatego, że oni mnie niszczą. Nie mam im czego zawdzięczać. Dbaj o swoją mamę...

Padaczka alkoholowa?

wiesz co.... mój ojczym ma tak, że czasem nogi odmawiają mu posłuszeństwa.

On zawsze mówi, że to nic, że go tylko w kolanach łupie, że rozchodzi i będzie dobrze. I faktycznie... pochodzi chwile i przechodzi tylko, że to łupanie trwa już chyba ze 3 lata

Moja droga Cookie straszne dla mnie było to, co napisałaś... ale trwaj w tym, że będzie kiedyś lepiej, że się kiedyś z tego wyrwiesz... masz fajnego chłopaka- założycie może kiedyś swoją rodzinkę i wszystko się jeszcze ułoży. Bądź silna!

Shaniu, najgorsze jest to że ja już ,,swojego" znalazłam i nie chce żeby stał się taki jak inni, czasem nie wiem czy przesadzam czy sobie czasem nie urajam pewnych spraw i nie wyolbrzymiam...Zobaczymy jakoś musi być...

Polecam forum http://ddda.mojeforum.net/index.php piszę tam od kilku dni i jestem zadowolona. Fantastyczni ludzie. Od pierwszego posta same pozytywne wiadomości lubię tam pisać.

Może ktoś tam już był?

Zajrzałam na to forum co cooki poradziła, ogólnie fajne, ale ostatnio  stwierdziłam że nie nadaje się na terapię grupową...:/
Zawsze byłam typem człowieka który przejmował się problemami innych i każdy artykuł który czytam, przyprawia mnie o dreszcze i najchętniej pomogłam bym tym ludziom, a powinnam pomóc sobie i pomyśleć o sobie a nie o innych, za dużo myślenia o innych już w moim życiu. Zawsze jak przychodziło podjąć jakąś decyzje to patrzyłam czy to innych nie urazi itp., i zawsze byłam bardzo odpowiedzialna, brałam na siebie rolę mojej  mamy, siebie, brata zawsze robiłam tak żeby było dobrze, a nigdy nie myślałam w tym wszystkim o sobie...
Zapisałam się z bratem do psychologa, na miting się chyba raczej nie zdecyduje... zobaczymy z czasem

Tej strony nie znam, ale kiedyś wchodziłam na inną o DDA i było tam dużo ciekawych artykułów psychologicznych, było forum, ale niestety  nie mam już adresu tej strony.  Był tam też czat, ale raczej się ludzie dołowali niż im to pomagało. Było to dość pesymistyczne.  Chyba dlatego, że  dopiero ktoś kto poradzi sobie z syndromem DDA i będzie od tego całkiem wolny dopiero może próbować pomagać innym, bo jego sposób myślenia jest już inny.

CookieBitch, tak na przyszłość: na forum nie podajemy linków do innych stron i forów.

Wiem ale to link taki do tematu. Mi pomagają rozmowy z tamtymi ludźmi więc uznałam, że się przyda.

ja postanowiłam pójść do 'zwykłej' pani psycholog ponieważ na dda trudno się dostać w warszawie. powiedziałam jej jednak o moim problemie i powiedziała, że nie ma sprawy, że będziemy pracować nad tym i nad innymi rzeczami.

to tak dla wszystkich, ktorym nie do końca odpowiada terapia grupowa bądź mają problemy z dostaniem się indywidualnie.

zdecydowałam się na to jednak głównie dlatego, ze to pani psycholog polecona przez moją przyjaciółkę. inaczej ciężko by mi było pójść do kogoś zupełnie nieznanego.

Cookie a może o to właśnie im chodzi oni się nie żalą, bo wiedzą że im więcej żalu wylewasz tym Ci lżej,  ale niestety potem to znowu się zbiera z podwojoną siłą:( Oni chodzą na terapię i się leczą, a niestety chory choremu nie pomoże... Potrzebana jest Ci opieka kogoś kto popatrzy na to zdrowym okiem z innej perspektywy. Czytałam twój wątek na temat alimentów, myślę że jeżeli wyprowadzisz się z domu  i usamodzielnisz się to alimenty będą przyznane Tobie. Skończ liceum, napisz maturę i wyjedź do brata, na razie nie masz żadnych zobowiązań, nic Cię tam gdzie jesteś nie trzyma, no może Przemek( chyba tak ma na imię z tego co pisałaś), zmień swoje życie i wydostań się z tego środowiska w którym jesteś, czym prędzej tym lepiej. Trzymam kciuki i pozdrawiam.

wydaje mi się, że forum może działać tylko jako dodatkowa pomoc a nie główna terapia. zwłaszcza biorąc pod uwagę taki problem jak syndrom dda i funkcjonowanie w patologicznej rodzinie. potrzebujesz pomocy realnej a nie internetowej!

jasne, do terapii każdy musi dojrzeć. ja, jak pisałam, dzwoniłam do mojej pani psycholog przez rok

Acha a jak tam z tym nakazem na przymusowe leczenie ojczyma??
nie da się tego mamie załatwić

doskonale się z Tobą zgadzam.

Lekarz nie musi rozumieć organu, który leczy a psycholog tak, musi rozumieć osobę którą leczy.

U mnie w domu z tego co pamiętam tez był alkohol. Gdy miałam 5 lat mój ojciec zmarł i moja matka juz miał w tym czasie kochanka z którym sobie układała zycie. Oboje pili zawsze wtedy kiedy były pieniadze i nie przejmowali sie czy bedzie na zycie i utrzymanie dzieci... Ojczym był bardzo rygorystyczny wychowywał nas na biciu, stosował kary klekanie na grochu lub zakaz jakichkolwiek wyjść, miał obsesje sledził mnie czy ide do szkoły a gdy juz tam byłam przekopywał mi pokój by cos znaleść i zrobic mi awanture. nie podobało mu sie ze nosze grzywke uczesana w dół bo wolał do góry wiec wysmarował mi głowe masłem i kazał iść do szkoły czujecie jak wtedy sie czułam??? nie raz chodziłam przez niego z pobitymi oczami i siniakami na ciele 10 lat znosiłam upokorzenie bicie przez co stałam sie bardzo skryta..... z jedzeniem było tak ze on rarytasy a my jakies ochłapy nie jadłam w domu obiadów bo miałam w szkole i nie było mi wolno zajrzec do lodówki tylko czekac na kolacje i nie obchodziło go to czy w miedzy czasie bede głodna. gdy miałam 15 lat powiedziałam dość po kolejnej libacji alkoholowej , było lato a ja nadal choddziłam w butach zimowych bo nie było na kupno nowych bo alkohol był wazniejszy..... Postawiłam sie i usłyszałam że jak mi sie nie podoba to mam wyp......wiec odwróciłam sie i wyszłam z domu jeszcze mnie tylko zawołał żebym oddała klucze i do tej pory nie utrzymujemy kontaktu. Skierowałam sie do ośrodka wychowawczego i udzielono mi pomocy spedziałam tam najlepsze lata dzieki temu mam własne mieszkanie dobra prace. Ale czasami zastanawiam sie czy nie wpłyneło to na moje myslenie i podejscie do zycia. mam za soba 2 związki i zawsze widze czarne scenariusze że bede bita zdradzana i poniżana i uciekam.... teraz jestem w związku ponad 2 lata na odległość gdyz mój A. pracuje za granica i gdy ma problem ucieka w alkohol wie że zle robi ale tak robi, staram sie mu pomóc a z drugiej strony chce uciec. Jego ojciec tez był alkoholikiem bił i zdradzał matke boje sie że A. bedzie taki sam. Boje sie przyszłości z nim. Kiedyś było inaczej czułam sie pewnie, kochana czułam że mu zalezy ale coraz mniej w to wierze jestem tak bezsilna i nie wiem co mam robic. Boje sie Z jednej strony chce z nim być bo go kocham i wiem ze potrafi byc dobry, kochany i opiekuńczy a z drugiej chce uciec bo uwazam że bedzie zle że powtórzy sie sytuacja z mojego i jego dziecństwa. Chce wybrac sie do psychologa mam nadzieje że pomoże mi spojrzec na to z innej strony bo ja zawsze widze tylko te czarne scenariusze........

Żabcia, nie każdemu da się pomóc, każdy ma inny charakter jeden silniejszy drugi ma słabszy. Dużo zależy od naszego samozaparcia i tego jak bardzo chcemy się zmienić, oczywiście że są różni psychologowie, jedni lepsi, drudzy gorsi.
Czytałam twoje posty bo nie chciałam się wypowiadać nie znając twojej sytuacji. Mam pytanie czy nie możesz zostawić męża??? wiem to nie jest proste, ale czasem trzeba pomyśleć o sobie
Jeśli chcesz coś więcej dowiedzieć się o mojej sytuacji to przeczytaj moje posty..
Pozdrawiam

Mój tata mi powtarza cały czas, że jetem DDA i powinnam iść na terapie, ja niby czuje taką potrzebe.Ale nie czuje się gotowa na takie zwierzenia przed obcym człowiekiem. Wstydziłabym się tego wszytskiego. Te wspomnienia, one bardzo bolą. Kto tego nie przeżył nie jest w stanie tego zrozumieć...

ja już mam umówiona wizyte mam nadziejeże pomoże mi spojrzeć na to wszystko normalnie i nie będe widzić życia w czarnych kolorach

HEJ DZIEWCZYNY-SZEREK NO CÓŻ TERAZ TO JA MĘŻA JUŻ NIE MOGĘ ZOSTAWIĆ JESZCZ KIEDYŚ PRÓBOWAŁAM UŻYWAĆ SZANTAŻU ABY POSZEDŁ NA LECZENIE ALE TERAZ....2 LATA TEMU MIAŁ CIĘŻKI UDAR MÓZGU JA BYŁAM KIEDYŚ NIEZALEŻNA FINANSOWO PRACOWAŁAM NA KONTRAKCIE ZA GRANICĄ I BARDZO DOBRZE ZARABIAŁAM KIEDY TO SIĘ STAŁO PRZYLECIAŁAM 1-SZYM SAMOLOTEM ŻEBY BYĆ Z NIM OPIEKOWAĆ SIĘ BŁAGAĆ LEKARZY WSZYSTKO CO TYLKO MOŻNA BYŁO ZROBIĆ ABY GO RATOWAĆ A BYŁO BARDZO ŻLE NIE ŻAŁOWAŁAM NICZEGO I PROWADZIŁAM DŁŁŁŁUGIE ROZMOWY Z PANEM BOGIEM MÓWIŁAM ŻE SKORO JUŻ TAK MA BYĆ ŻE JEGO RĘKA JEST NIE WŁADNA ŻE JUŻ NIESTETY W OGRODZIE JUŻ NIC NIE ZROBI SAMOCHODEM NIE POJEDZIE JEGO MYŚLENIE JEST POWOLNIEJSZE ALE TO NIC DOBRZE ŻE NADAL JEST  Z NAMI MYŚLAŁAM PANIE BOŻE DAŁEŚ MU OSTRZEŻENIE ŻÓŁTĄ KARTKĘ MOŻE TERAZ JUŻ ZROZUMIE I BĘDZIE NA POWRÓT TYM KOCHANYM MĘŻEM I OJCEM KTÓRYM BYŁ KIEDYŚ BO BYŁ WSPANIAŁYM CZŁOWIEKIEM I GDYBY MIAŁ WYBIERAĆ CZY KUPIĆ DZIECIOM BUŁKĘ CZY PÓŁ LITRY TO KUPIŁ BY BUŁKĘ ALE NO WŁAŚNIE ON NIGDY NIE MUSIAŁ DOKONYWAĆ TAKICH WYBORÓW BO NIE BRAKOWAŁO NA CHLEB FINANSOWO ŻYŁO NAM SIĘ AŻ ZA DOBRZE ALE CHYBA ODBIEGŁAM OD MERITUM SPRAWY,NO WŁAŚNIE KIEDY PO PÓŁ ROKU WYDAWAŁO SIĘ ŻE ZAPOMNIAŁ ONAŁOGU STAŁO SIĘ COŚ O CO TERAZ CIĄGLE SIĘ KŁÓCĘ Z PANEM BOGIEM MÓJ MĄŻ NA NOWO WRÓCIŁ DO WÓDKI CHCIAŁO BY SIĘ  WYĆ...WÓDKO POZWÓL ŻYĆ.....JESTEM ZMĘCZONA CIĄGLE TE WZLOTY I UPADKI A TYCH DRUGICH CORAZ WIĘCEJ MIELIŚMY MIAŁAM JESZCZE TYYYYLE PLANÓW MARZEŃ JESTEM W STAGNACJI W DEPRESJI NIE WIEM CO ROBIĆ BO NIE MA NIESTETY NIKOGO KTO BYŁBY W STANIE NAPRAWDĘ POMÓC MOJEMU MĘŻOWI-NAM ON BIORĄC LEKI Z WÓDKĄ JEST POTEM BARDZO POBUDZONY AGRESYWNY WRĘCZ WULGARNY CHAMSKI MÓWI PO CO GO RATOWAŁAM CZASAMI MAM WRAŻENIE ŻE CHCE ZAPIĆ SIĘ NA DOBRE.....CZY W TAKIEJ SYTUACJI MAM GO ZOSTAWIĆ MAM ZOSTAWIĆ DOM KTÓRY JEST RÓWNIERZ MOIM DOROBKIEM NIE MOGĘ JUŻ WYJECHAĆ DO PRACY BO LEKARZ ZUSOWSKI ORZEKŁ ŻE NIE NADAJE SIĘ DO SAMODZIELNEJ EGZYSTENCJII POZOSTAŁO MI TYLKO CZEKAĆ.........ALE NA CO.........I JESZCZE JEDNO CHCESZ ROZŚMIESZYĆ PANA BOGA -OPOWIEDZ MU O SWOICH PLANACH...............

HEJ WSZYSTKIM-WCZORAJ WIECZORKIEM DUUUUŻO TUTAJ NAPISAŁAM ,WIDAĆ TAKI MIAŁAM ,,DOBRY DZIEŃ,, ALE KTOŚ USUNĄŁ MOJEGO POSTA DLACZEGO--------

Żabcia, wiem nic nie jest łatwe a do tego to chory człowiek, ale jak znam życie  nawet jakbyś go zostawiła na jakiś czas to miałby do Ciebie spore pretensję itp.
A co na to wasze dzieci, może da mu się jakś ,,wejść" na ambicję??
A może  czas żebyś zaczęła go ignorować i pomyślała o sobie.
Nie mówię że masz przestać się nim opiekować bo z tego co piszesz jest to niemożliwe, ale może rób to co masz do zrobienia i zajmij się sobą, za dużo uwagi skupiasz na nim, to normalne ja też to robię:/

Normalna  mam tak samo jak ty:/ niestety każda impreza, sylwester, urodziny są dla mnie katorgą:(

nie wiem wlaściwie od czego zacząć... w sumie nigdy nie podobał mi się mój charakter, byłam (hmm jestem) nerwowa, nie uważam się za chodzącą piękność... nie wiedziałam dlaczego... dopóki nie obejrzalam kobiety na zakręcie w tvn style. program był o corce alkoholika i jej terapii... od tamtego czasu zaczęlam szukac kontaktu z takimi ludźmi jak ja.. strasznie ciężko mi sie pisze... przepraszam...
od pól roku jestem z chłopakiem.. cudownym,cierpliwym... nie umiałam przez długi czas go pokochać, bałam się... ale on czekał na mnie.. teraz jesteśmy szczęśliwi, ale... jeśli pyta mnie czy może wypic piwo (tak tak, pyta mnie... taka mamy umowę) to zalewa mnie krew... jedno piwo na miesiąc a ja robię z niego alkoholika to straszne, nie umiem sobie z tym poradzić...

agggusia242 podaj te ciekawe linki jak mozesz, z gory dziekuje i pozdr

Więdz i ja jestem DD

Witajcie,

W przyszłym roku planujemy z moim narzeczonym ślub, w zasadzie juz wszystko mamy zaplanowane, zarezerwowane, itp...
Ja jestem DDA a mój narzeczony jest alkoholikiem; jestesmy razem 4 lata, przez pierwsze 3 lata moj narzeczony nie mial problemów z alkoholem, tzn lubił napić się na imprezie ze znajomymi ale to tylko albo aż tyle. Od lipca ( od smierci jego babci) zaczął mieć poważne problemy, pił sam, wyjeżdzał na działkę żeby sie upijac; strasznie się kłocilismy i oddalaliśmy od siebie. Niedawno udaliśmy sie na spotkanie z terapeutą który pomógł podjąc mojemu narzeczonemu decyzję o terapii AA, a mnie namówił na terapię DDA. Wspomniał o odłożeniu ślubu, na co my zareagowaliśmy wielkim sprzeciwem. Bo w sumie dlaczego mamy odkladać slub? na terapię mamy jeszcze cały rok pewnie nie jest to wystarczająco dużo czasu żeby w pełni sie  wyleczyć jednak myślę że wyjdziemy na prostą. Gdzieś przeczytałam że dzięki terapii mogę przejrzeć na oczy i zmienić zdanie, stwierdzić że to nie jest człowiek z którym chce być. Jednak oboje uczeszczamy na terapię, oboje pracujemy nad zmianami i bardzo się kochamy. Co o tym myslicie?

p.s myslicie że to dobry pomysł chodzić na terapie które prowadzi ta sama terapeutka?

Witajcie.
Uważnie przeczytałam większość postów, i postanowiłam napisać. Ja nie jestem DDA, nikt u mnie w domu nie pił.
Od 1,5 roku jestem w związku z chłopakiem, który jest DDA. Powiedział mi o tym dopiero niedawno. Nagle wiele jego zachowań stało się dla mnie jasnych, ale i tak jestem rozdarta, nie wiem co robić. Pomyślałam, że może miałybyście dla mnie jakąś radę.
Ja mam obecnie 20 lat, on 21. Wiem, wiem, jesteśmy młodzi. Poznaliśmy się w pracy, w wakacje. Na początku wszystko rozwijało się normalnie, staliśmy się parą. Było to dla mnie takie wielkie przeżycie, bo jest on moim pierwszym chłopakiem. Przez pierwsze kilka miesięcy było super, wspaniale. I dopiero po jakimś czasie zaczęłam zauważać różne niepokojące sygnały. A to to że nie chciał mnie przytulać, często miewał złe nastroje, wkurzał się o to, że ma mało pieniędzy, że nie może znaleźć lepszej pracy, że nauka mu nie idzie. Ja to wszystko znosiłam, przychodziłam do niego, pocieszałam go, ale widziałam, że tak naprawdę to na niego nie działa. Pewnego razu, pokłóciliśmy się o coś, nie pamiętam już o co. Popłakałam się, przez niego. A on, nie przyznał się do winy, nie pocieszył mnie, nie powiedział "przepraszam". Powiedział, że nie mam być beksa-lala. I tyle. A ja, taka była zauroczona, zapatrzona, że, owszem uznałam to za coś dziwnego, ale żyłam z nim dalej.
Po 10 miesiącach znajomości, zerwał ze mną pierwszy raz. Była to sytuacja dziwna. Był kwiecień, namówiłam go żebyśmy pojechali na rower. Kiedy jechałam w umówione miejsce, zadzwonił do mnie, że zepsuł mi się rower. Dojechałam tam gdzie stał, i... zostałam oskarżona, o to, że to przeze mnie ten rower się zepsuł. A przecież to on na nim jechał, to on źle wjechał na krawężnik. Ale mnie się dostało. Byłam w szoku, nie wiedziałam co mam mówić. Odprowadziłam go aż do domu, on cały czas na mnie krzyczał, a ja płakałam. Pod jego domem powiedział mi, że ma mnie dosyć, mam się od niego odczepić, i że mnie rzuca. Byłam po prostu zdruzgotana. Nie umiałam zrozumieć, o co mu chodziło, przecież to nie moja wina,że zepsuł mu się rower. A on wszystko zwalił na mnie. Przez kilka dni płakałam, nie wiedziałam co mam ze sobą zrobić. W końcu odezwał się do mnie, umówiliśmy się na spotkanie. Powiedział mi, że o co mam pretensje? Że przecież to ja z nim zerwałam. I że gdyby nie bilety na mecz, które kupiliśmy wcześniej, i na który obiecał,że mnie zabierze, to by się ze mną nie spotkał.
A ja znowu byłam w siódmym niebie, i udawałam, że tamtego zajścia nie było. I po trzech miesiącach, kolejna afera. Moja mama i siostra wykupiły dla mnie i dla nich, wycieczkę na tydzień za granicę. Miałyśmy jechać we trójkę, bo mój tata jest marynarzem, i nie było go w domu przez całe wakacje, a mama musiała wziąć urlop. I oczywiście, była kolejna afera. Że go zostawiam, że go opuszczam. Moje zapewnienia, że przecież tylko na tydzień, przecież nikogo nie będę podrywać, że jadę z mamą i siostrą, nie działały. Byłam pewna,że to pewnie z zazdrości. On nigdy nigdzie nie jeździł, u niego w domu nie było na takie rzeczy pieniędzy. Obiecałam mu, że przecież potem gdzieś pojedziemy razem, że kiedyś zabiorę go gdzieś za granicę, tam gdzie chce jechać. Myślałam,że pogodził się z tą sytuacją. Wyjechałam. I płakałam, przez pół wyjazdu. Pisał do mnie takie wiadomości,że nie wiedziałam co mam robić. Że go zostawiłam, że łamię mu serce...
Moja siostra, powiedziała,że on mną manipuluje, że chce mieć nade mną kontrolę. A ja znowuż nie wiedziałam, co mam robić. Miałam mętlik w głowie.
Dzień po moim powrocie, spotkaliśmy się, dałam mu pamiątki. I pojechaliśmy razem do pracy. A tam, zrobił mi aferę, właśnie o wyjazd. I znowu powiedział,że go rzuciłam. A ja go nie rzuciłam, pojechałam na wakacje. Nie rozstaliśmy się przecież. I znowu, zostawił mnie płaczącą.
Zresztą wiele razy płakałam przez niego w pracy, miał do mnie pretensje, o jakieś najdrobniejsze rzeczy. I zawsze mówił to do mnie z takim wyrzutem, że ja nie wiedziałam co mam robić i płakałam.
Ale jak możecie się domyślić, wróciliśmy do siebie. Co prawda, aby zabić ból, mówiłam siostrze i przyjaciółce, o wszystkich rzeczach, które mi zrobił, jak na mnie krzyczał, i w ogóle mnie nie słuchał.
Była jeszcze jedna kłótnia, znowu zerwanie, znowu powrót. Za każdym razem, kiedy się rozstawaliśmy, nagle czułam ulgę, bo wiedziałam, że teraz będę mogła spełniać moje marzenia, że wyjadę na Erasmusa, że wyjadę na wolontariat. Bo będąc z nim nie mogłabym tego zrobić, bo nie puściłby mnie. Ale od razu, pojawiał się żal, że jak to, już nigdy nie będę mogła do niego zadzwonić, przytulić się?
Jest jeszcze jedna kwestia. To,że on pisze sobie wiadomości z różnymi dziewczynami, podrywa je. Kilka razy już widziałam te smsy, zawsze potem płakałam. A on mnie pocieszał, pierwszy raz przez cały związek, pocieszał mnie gdy płakałam. Mówił mi,że to nic nie znaczy, że to nie jest miłość, że gdyby był ktoś inny, to by mi powiedział.
A ja znowu nie widziałam co o tym myśleć. Tym razem nie wytrzymałam, i powiedziałam mu, że boli mnie to co on robi. Że ja go kocham, a on mi zadaje ból. Że ja mu tak nie robię, nie ranię go.
I on dopiero teraz powiedział mi,że jego ojciec był alkoholikiem. Że w jego dzieciństwie, nie było ani odrobiny miłości. Że zawsze podziwiał swoją mamę za to,że to wytrzymywała. I że on nie potrafi tego zapomnieć. I że to dlatego taki właśnie jest. I że nie umie kochać.
Kilka razy mówił,że w jego życiu było coś co było dla niego bardzo trudne. Ale nigdy mi nie powiedział co. Dopiero teraz. Byłam w szoku. Przeczytałam różne artykuły, różne fora...I dopiero teraz widzę, co było źródłem jego zachowań. Jego krzyków, osądzania mnie o rzeczy, które nie zrobiłam, poddawanie się gdy coś mu nie szło, mówienia,że nie mam płakać, czasami jest takim śmieszkiem, rzuca żartami, trochę tak jakby chciał się ukryć za maską. Jego dzieciństwo, i to że jego ojciec był alkoholikiem.
Ja cała się dla niego poświęcałam, załatwiałam dla niego różne rzeczy, pocieszałam go. On mnie nie. Zawsze wokół niego skakałam, pytałam, co jest źle, że będzie lepiej.
Przez długi czas zastanawiałam się, dlaczego on taki jest. Dlaczego mnie nie przytula, nie mówi ciepłych słów. Ja mu tak robiłam, bo tak byłam nauczona z dzieciństwa.
Teraz wszystko wiem.
I nie wiem co mam zrobić. On mówi, że nie mam poruszać tego tematu, że on nie chce o tym rozmawiać. Teraz kiedy już o tym wiem, zastanawiam się co robić. Czy trwać przy nim? Przecież on nie wymaże tego z pamięci. On już zawsze taki będzie, prawda? Czy może powinnam próbować nauczyć go miłości?

Przepraszam, że tak się rozpisałam. Ale potrzebuję jakiejś odpowiedzi, jakiegoś wsparcia. Bo nie wiem co mam robić. To uderzyło we mnie jak grom z jasnego nieba. I choć wiem teraz już wszystko...to tak naprawdę nie wiem nic. Nie wiem co robić.
Z góry dziękuję Wam za odpowiedzi, nawet te najkrótsze.

to normalne. jednym z symptomów DDA jest robienie z siebie ofiary. dopiero gdy zaczęłam na ten temat czytać, zauważyłam wiele takich symptomów u mnie. np. kłócim się z Krzyśkiem, z mojej winy... ale ja tak wszystko nakręcę, że to on mnie przeprasza a nie ja jego. sueno6 ma rację, poczytaj o tym. jest taka książka Wsparcie dla dorosłych dzieci alkoholików. Hipopotam w pokoju stołowym. , która opowiada o zachowaniach DDA, niestey ja nie mogę jej znaleźć w żadnej bibliotece, więc pewnie by ją przeczytać, trzeba ją kupić. książkę tę polacało mi już wiele osób, ponoć warta przeczytania. Zwróć uwagę na to co on mówi... na szczegóły. Ja i wiele innych DDA, których o to zapytałam potwierdziło, że kłamią. Robią to bez namysłu, bez powodu. U mnie np. wyglądało to tak, że np mówiłam, że mam zielony długopis a on na prawdę był czerwony... bez sensu... wiem. ale nauczyłam się chyba nad tym panować. Postaraj się go zrozumieć i pilnuj. Psychologia mówi, że im bardziej chcemy być inni niż rodzice tym bardziej stajemy się do nich podobni. Pogadaj z nim... może terapia? Wiem, że on wydaje się być uciążliwy... ja też taka jestem... wymyślone problemy, zmiany nastrojów a przy tym wyżywanie się na innych. Tacy po prostu jesteśmy.

Hej, mam 25 lat i na pewno jestem DDA, co więcej wielopokoleniowym DDA - z bardzo wczesnego dzieciństwa pamiętam awanturującego się dziadka, który dziś nie pije i jest cudownym pradziadkiem dla mojego synka, pamiętam brata mojej matki, który zapił się na śmierć, gdy miał 36 lat (wielokrotnie był na terapii i zamkniętej i otwartej, zostawiła go żona, zabierając jedyne jego dziecko), a potem przerwa i kiedy miałam ok. 13 lat zaczęło się znowu. Tym razem rodzice. Ojciec stracił z dnia na dzień pracę, bo na drugi dzień po imieninach w rodzinie bez skrupułów wsiadł do służbowego samochodu i skończył na płocie w jakiejś wiosce. Nie pamiętam jak to się dalej rozwijało, ale się rozwinęło. Aktualnie mój ojciec jest po 3 pobytach w szpitalu, w tym w trakcie ostatniego ledwo lekarze ściągnęli go z tamtego świata, ma marskość wątroby, uszkodzenia mózgu w zakresie odpowiedzialnym za prawidłowe i szybkie kojarzenie faktów oraz równowagę. Nie pracuje i nie chce pracować, nie poczuwa się już od x lat do tego, że trzeba utrzymać rodzinę. Ma tylko roszczenia, głównie do matki. Ona mu przynosi obiad, zmywa po nim, sprząta, kiedyś to ona szukała mu pracy i przekonywała, że pracować w ogóle powinien. Ojciec siedzi całymi dniami w pokoju, gapi się w TV lub śpi, ubiera się na wieczór lub w cale, łóżka w ich pokoju się nie ścieli, na ścianie wychodzi wilgoć. Matce nic nie jest, pije praktycznie codziennie. Wódkę przynosi od takiej lokalnej osiedlowej dostarczycielki tzw. meliny. Rozumie, że ojcu ze względu na stan zdrowia nie wolno pić, więc chowa przed nim wódkę i kłócą się kiedy on znajdzie butelkę i opróżni ją bez jej wiedzy.
Ale nie ma w moim domu agresji i awantur, to tacy cisi alkoholicy, zabijający się powoli w swoich czterech ścianach.

Mieszkamy w jednym domu - aktualnie to mój dom - są z nami dziadkowie, moi rodzice, mojej mamy siostra z córką. Problemem dla wszystkich są tylko rodzice. Moja matka pracuje na czarno w sklepie zarabia gorsze, do ich utrzymania od x lat dokłada babcia, ja poszłam do pierwszej pracy, kiedy miałam 19 lat zaraz po maturze i pracuję bez przerwy do dziś. Mam wspólnie z siostrą cioteczną rozbudowywać dom, w projekcie jest wydzielenie zupełne rodziców. Będą żyć jak chcą i z czego chcą, wiedzą, że ja im finansowo nie pomogę, a babcia będzie od nich na tyle oddzielona, że nie będzie miała fizycznie takiej możliwości. Nie przeraża ich to, uważają, że jakoś to będzie, przez 25 lat jakoś żyli to i teraz przeżyją.

Mój mąż nie ma problemów alkoholowych, doszliśmy do pewnego kompromisu, też miałam duże kłopoty z akceptacją jego sięgania po alkohol w zupełnie normalnych sytuacjach jak czyjeś imieniny, wesele itp. Ustaliliśmy, że jeżeli jesteśmy gdzieś razem to ja mu mówię kiedy jest jego ostatni kieliszek. Kiedy wyszedł z kolegami i czuje, że przekroczył moją linię bezpieczeństwa to informuje mnie, że nie wraca do domu tylko nocuje u ciotki (to się zdarza raz na rok, albo rzadziej kiedy w pracy komuś urodzi się dziecko, ktoś dostanie awans, ale koledzy organizują się grupowo np. jeżeli w ciągu roku 3 urodziło się dziecko to np. w grudniu robią jedną wspólną imprezę dla kolegów, żadna normalna żona nie zniosłaby świętowania co miesiąc czy dwa). Poza tym ja czasem też najnormalniej w świecie mam ochotę na wino czy piwo - nic innego nie uznaję - i wtedy mąż kupuje jedno i sobie wypijamy wieczorem do filmu, śmiesznie to zawsze wychodzi bo mi z puszki piwa wystarcza pół szklanki, a z butelki wina jedna lampka i dzięki temu jedno wino rozpijamy pół roku, a piwo mąż dokańcza.

I teraz najważniejsze: ktoś wcześniej napisał, że alkoholik musi osiągnąć dno. Moi rodzice osiągają punkty graniczne regularnie i starczają im na maks. pół roku: pobyty w szpitalu, pojawienie się mojego dziecka itd. Ja nie widzę dla nich skutecznego dna. Mój ojciec niedługo umrze i dla mojej matki to też nie będzie dno, to będzie kolejny dobry powód do picia. Więc czekam, na co? Niestety na to, że umrą. Będę strasznie rozpaczać bo to moi rodzice, ale ja nie widzę na końcu ich ścieżki nic co dawałoby im szansę, pogodziłam się z tym, że tak to się zakończy, że nie warto już prosić, szukać terapii, wylewać wódkę, nasyłać policji na kobietę z meliny, żeby przestała wódkę sprzedawać.

tez mam ojca alkoholika, ale od roku nie pije, bo w zeszla wigilie wyszedl po pijanemu na ulice i autko zlamalo mu noge ^^ do tamtej pory przezywalam koszmar, moje kolezanki biegaly z chlopakami, a ja ich testowalam... rzadko kiedy z kims sie wiazalam, raczej zwodzilam zwodzilam bo tak naprawde nikogo nie chcialam, a jak na zlosc wszyscy sie kolo mnie krecili... nie ufalam plci meskiej w ogole, jednego chlopaka odrzucilam, a potem sie w nim zakochalam i bylo juz za pozno, bo znalazl inna.. wszystko przez ten wyuczony strach, przez to, ze kazdego dlugo zwodzilam, az sie zniechecali i sami odchodzili...

teraz wyjechalam na studia i powoli odżywam, chlopaka poznalam jeszcze za czasow alkoholowych mojego tatusia, ale zdecydowalam mu sie przyznac do tego wstydu, na szczescie od poczatku wiedzialam ze robie dobrze no i w efekcie wszystko zrozumial i wspieral mnie przy awanturach. teraz zupelnie zapominam o przeszlosci, jednak pewne nabyte przeze mnie w dziecinstwie cechy pozostaly, np. to, ze zawsze mam cos przed kims do ukrycia i strzege tego jak oka w glowie, albo po prostu niesmialosc.

przykro mi sie tylko robi gdy wspominam sobie dziecinstwo i mysle, jak musialam udawac przed wszystkimi w szkole ze wszystko jest ok, a dzien wczesniej odpychalam ojca od matki, zeby jej nie zrobil krzywdy... no nic, taka nasza dola. teraz traktuje wszystko zupelnie inaczej, spokojniej... to chyba dzieki temu wypadkowi... szczescie w nieszczesciu prawda?