Jak zerwać z kochankiem skoro ciągle wracam do relacji - Netkobiety.pl

Sądzę, że rozwód byłby dla niego o wiele bardziej boleśniejszy, pod każdym względem. Poza tym znalezienie w jego wieku kolejnej naiwnej graniczyłoby raczej z cudem. Chyba, że w DPS-ie.
Zgadzam się z Tobą w zakresie przyczyn, dla których nadal jest z żoną.

Może zostawmy jego przyszłość w jego rękach. Teraz to Ty powinnaś skupić się wyłącznie na sobie. To Twój obecnie życiowy priorytet.

Jakoś mi jego ani jemu podobnych nie żal. No po prostu piekło mężczyzn

Robi się w tym wątku coraz bardziej ciekawie...

Obawiam się, że to Memo ma nieprzystające do rzeczywistości wyobrażenie o miłości: miłość jest złudzeniem pozytywnym: tworzymy sobie wyidealizowany obraz drugiej Osoby i tak długo, jak długo uda się ten obraz utrzymać, zapewniona jest sielanka, motylki w brzuchu, uskrzydlenie, uniesienie, falowanie i spadanie, bo im wyżej się wzniesiemy, tym dłużej możemy szybować i doznawać przyjemności spadania. Cała przezorność polega na tym, aby zabrać ze sobą spadochron, bo bez tego sprzętu zderzamy się z twardym podłożem i zaczynamy się czuć pogruchotani. Wspomniałbym jeszcze o pozostałych władzach umysłu (rozum, wola, pamięć i uwaga), bo one także spełniają w miłości ważne funkcje, ale tu za mało miejsca.

Kwestia wieku? Jest bez znaczenia, a nawet można zauważyć, że podatność na zakochanie z wiekiem wcale nie maleje. Im jesteśmy starsi tym ważniejsze są endorfiny i równowaga hormonalna, zwłaszcza że odchodzą kobiecie pewne prokreacyjne obawy. I nawet bardzo mądre Salomonki z każdym dniem, nieuchronnie, zbliżają się do gerontofilii, tym bardziej, im bardziej odczuwają filię do samych siebie.

Moja odpowiedź będzie konkurencyjna do Paslawka: da się, choć nie jest to dla wielu oczywiste (naoczne) z tej prostej przyczyny, że dotyczy świata wewnętrznego. Zależy jednak od tego, jak zdefiniujesz kontakt. Z osobą kochaną mamy kontakt przez swoje moce duchowe (umysłowe, vide: koncepcje umysłu lub Jaźni u Junga) o ten kontakt jest nieograniczony. Fizyczny kontakt nie jest wtedy konieczny. Najlepiej zajrzeć do wątku
https://www.netkobiety.pl/p4160568.html#p4160568
bo w tamtym miejscu Kobiety piszą o swoim kontakcie ze zmarłym Mężem.
Czasami nawet lepiej jest "uśmiercić" kochaną Osobę, bo zamyka się pewien rozdział i nie wraca się w przeszłość.
Wtedy łatwiej jest uporać się z teraźniejszością.
To Ty jesteś Stwórcą w swoim świecie psychicznym: cokolwiek powiesz - staje się.
Jak powiesz: "Cierpię" - to cierpienie staje się realnością.
Jak powiesz: "Mogę bez przeszkód odczuwać miłość" - to możesz to zrobić.
Słowa są jak zaklęcia. Tego uczą nas baśnie, ale zapominamy o tych nauka i pozostawiamy je w mocy dzieciństwa.

Dla mnie lepiej jest żyć iluzją niż marnieć od śmiertelnej dawki realizmu. Złudzenie pozytywne tym się różni od złudzenia negatywnego (od takich stereotypowych złudzeń negatywnych roi się w każdym wątku tego forum), że pozwala na dobrostan, błogostan, fascynację czy euforię, a nawet ekstazę.

Jak to się dzieje, że  Paslawek pisze "wyrywać laski", a  Helenjane widzi "złamane serca"?
Oto brak precyzji w słowach i nieporozumienie gotowe.

Nie, nie rozwiódłby się. I to nie jest kwestia urody, ale komplementarności. Żona przymyka oko na ekscesy, bo ceni jego towarzystwo nie mniej od Ciebie. Świadomie lub nieświadomie dzieli się nim z innymi Kobietami. Nie jest zaborcza, jak większość Kobiet, więc może liczyć na szczególny przywilej trwałości ich małżeńskiego po-życia. On zachowuje małżeński stan posiadania i może dopełniać to romansem.

I nie piszcie tu, Szanowne Kobiety, słów oburzenia, co coraz częściej taka postawa pojawia się także w fantazjach Mężów, którzy chcą się dzielić swoim małżeńskim stanem posiadania (wzrasta akceptacja dla oficjalnych trójkątów i cuckoldów).

To Kobiety Kobietom zgotowały ten los. Kto wywiózł Marynę na gnoju w finale "Chłopów" Stefana Reymonta?

Pogarda? Wolę poczucie humoru: "Ty mnie do pieśni pokornej nie wołaj" - powtórzę za Norwidem i wspomnę jeszcze to "Bo miłość moja, Bracie, dwuskrzydlata, od uwielbienia do wzgardy". W moim świecie wzgardę zastąpiłem radością.

A ponieważ tak wiele Kobiet przeklina kulturę europejską, więc zastąpią ją kulturą muzułmańską ("Czapką do ziemi kłaniam się" w tym miejscu Julii).

To, na czym i z jakich materiałów budujesz swoje życie, zależy tylko od Ciebie.

Nie wiem, czy to Ci przyniesie ulgę, ale Edward Stachura pisał, że "najgorsze jest poczucie braku braku."

Animus, dziękuję za tak obszerną i wartościową wypowiedź. Coraz częściej widzę, że ja jednak nie będę "już zawsze go kochać" jak to czasem myślałam. Raczej coraz częściej zaczynam się wstydzić tego, że tak bardzo za nim byłam, kiedy on zawsze traktował mnie jak opcję. Jest mi wstyd za siebie, że tak nisko się ceniłam i żal mi że to trwało aż 2,5 roku w czasie których strasznie dużo płakałam i ciągle na niego czekałam.
Bardzo źle się z tym czuję. Ale jest to pewien progres, bo kiedyś wręcz dumna byłam z tego jak to ja kochać potrafię. Mam żal do niego, choć będę starać się tego w sobie nie pielęgnować, że pozwoliłam komuś tak długo na trzymanie mnie 'na zapas'.
W miarę upływu czasu widzę też, w jaki sposób mnie traktował. On nie liczył się z tym co ja bese czuła. Ja nie utrzymywałabym zainteresowania zakochanego we mnie mężczyzny gdybym sama nie była w nim zakochana. Dla mnie to sk***synstwo.
Zawsze mnie zastanawia dlaczego taki człowiek utrzymywał relację tak długo, zamiast znaleźć sobie jakąś panienkę z neta, jedną, drugą, trzecią i z nimi to robić, wiedząc że one nie oczekują ani związku, ani relacji.
Zastanawia mnie to, czy taki człowiek nie ma cienia wyrzutów sumienia wobec kobiety, o której wie, że była poraniona po małżeństwie, wyszła z przemocowego związku i o której wie, że się zakochała bo to było widać już po paru miesiącach znajomości naprawdę bardzo. Widać było uczucie do samego końca z mojej strony.
Pamiętam jak kilka razy powiedziałam mu że kocham, a on za każdym razem odpowiadał: "a ja Cię uwielbiam i za Tobą przepadam". Nigdy "kocham Cię" nie padło a nawet jakby padło to nie słowa się liczą, lecz czyny. A te i tak zawsze pokazywały jak jest.

Nawet nie wiecie jak bardzo się cieszę, że to wszystko już się kończy. Wiadomo, on jeszcze próbuje się kontaktować, jak to gdzieś kiedyś czytałam "coś pierdnie, coś beknie", ale ja już nie taka w skowronkach, nie taka chętna, już nie zaangażowana. On to widzi i tymi smsami próbuje jeszcze utrzymać moją uwagę. Ale ja sama widzę, że wychodzę z tego, że nie chcę się w tym już pławić, dawniej zostawałam w domu, dużo myślałam, teraz kiedy mogę to wychodzę aby tylko nie myśleć, spotykm się z koleżankami, rodziną, aby tylko nie rozmyślać.

Zabrakło z jego strony jasnego komunikatu: "widzę, że nasza relacja daje Ci już wiecej bólu niż radości, dlatego postarajmy się to jakoś zakończyć ". Ile bólu i bezsensownego czekania by mi to zaoszczędziło. Zabrakło zwykłego szacunku do moich uczuć. Liczyło się tylko to, czego chce on. Łechtało jego ego że młodsza o ponad 20 lat i podobajaca się mu za nim szaleje.

On ciągle co jakiś czas próbuje wznawiać kontakt. Zapuszcza smsy a co tam u mnie słychać, a jak się czuję.
Jest jednak tak wystraszony i sterroryzowany, że wysyła je tylko i wyłącznie wtedy, gdy ma pewność, że jego żona wyszła z domu a i to komunikuje się ze mną już z kolejnego numeru który założył na innym telefonie. Albo jest inwigilowany, albo dostał ostatnią szansę, nie wiem. Dla mnie to już jest śmieszne i żałosne.
Może wypowiedzą się tutaj jacyś mężczyźni, co jest z nim nie tak? Dla mnie to pachnie dynamiką apodyktycznej żony, która jest bardziej jak matka niż partnerka, w związku z czym on szuka kobiecości poza związkiem. Ale jak długo można się w to bawić?
Po co on do mnie znów zaczyna, skoro dobrze wie, że spotkania od wielkiego dzwona i ukradkowe smsy mnie nie bawią.
Zablokować go nie potrafię, bo uczucia tak szybko nie mijają. Ale jest już u mnie dużo lepiej.
Znajomość z nim kosztowała mnie mnóstwo zdrowia i chcę mieć spokój. Nie ma się co czarować, nie zmienił nic przez 2,5 roku, nie zmieni nic nigdy. Dziwi mnie tylko jak faceci mogą się BAĆ drugiej osoby aż tak jak on się boi żony. Do tego stopnia, że w jej obecności nie jest w stanie napisać smsa z własnego nr. Nie wiem, są jakieś apki śledzące połączenia małżonka? Śmiech na sali. a jakoś jak ona wychodzi to on sobie o mnie przypomina. Żałosne.
Niech sobie spędza życie na baniu się, na kłamstwach.

Zastanawia mnie, czy to szukanie kontaktu to już kolejny nałóg po prostu, przyzwyczajenie, chęć podbicia ego czy może wyrzuty sumienia wobec mnie. Obawiam się jednak, że to ostatnie to za dużo powiedziane. Tacy ludzie mają w ogóle wyrzuty sumienia??

Masz rację, powinnam go zablokować.
Przykre to wszystko. Teraz muszę wybaczyć sobie, że byłam taka naiwna.
Mam też żal do niego, że bawił się tak długo moimi uczuciami, odzywał się, spotykał choć wiedział już po niespełna pół roku od pierwszej rozmowy, że ja naprawdę szczerze się w nim zakochałam.
Mimo tego ciągnął to do momentu krytycznego, czyli do kiedy nie dostał w domu ostatecznego ultimatum. Podejrzewam, że zajrzała mu w ten jego tajny telefon i tyle.
Bardzo trudno jest wybaczyć sobie naiwność. Nie mam już 16 lat a byłam taka naiwna.
Ale gdzieś przeczytałam zdanie, że nie ten który został zwiedziony powinien się wstydzić, tylko ten, który zwodzi innych, bo ta pierwsza osoba była po prostu ufna i oddała swoje serce, a ta druga po prostu brutalnie wykorzystała ten fakt dla własnych korzyści.
Miło mu było łechtać ego dużo młodszą kobietą, miał satysfakcję, że ma swoje koło zapasowe.
Jak zwykle w takich układach ze strony faceta zwyciężyły wygodnictwo i strach. Zmiany po 50tce? Dla niektórych to jakby sobie uciąć obie ręce. Ten pan woli zdradzać żonę, ale ciągnąć od niej zaangażowanie i poczucie przewidywalności, tzw. rutynę.
Nie zdziwiłabym się jakby było tak, że minie trochę czasu, uśpi jej czujność i poszuka sobie kolejnej spragnionej uczuć dziewczyny żeby ją wykorzystywać

Dziękuję. Mloda, mówisz? A mój były mąż mówił że po 35tce to już stara baba. Dlatego m.in. jest byłym

Nie dziw się, ludzie są wygodni i przede wszystkim myślą o sobie. A co do zmian? Po co miałby robić rewolucję w swoim życiu, skoro może mieć, co chce bez tego? Nie wiem, kto kogo bardziej oszukiwał, czy on Ciebie czy Ty samą siebie? Już to wcześniej pisałam. Wierzyłaś w co chciałaś wierzyć. Klasyczny układ, gdzie ona myśli, że on dla niej rzuci żonę/rodzinę...Na pewno się zdarza, ale bardzo rzadko.

Bo ludzie są rozni. Rowniez świnie istnieja.

Wolal  Ciebie bo seks z kims zaangażowanym a nie za pieniądze to inna liga (chyba bo nigdy nie placilem ).To zdobywanie a nie kupowanie

No dobra: zdobywanie vs wzięcie

No to jak chce zdobywać czyli w tym przypadku bawić się ludzkimi uczuciami to dno kompletne.

P.S.Ale on nie musiał mnie wcale jakoś specjalnie zdobywać. Zauroczona byłam praktycznie od razu, a z niewieloma osobami mam coś takiego, a zakochana też bardzo szybko. Nie rozumiem tylko dlaczego mi to zrobił, dlaczego tak intensyfikowal kontakt wiedząc że jestem świeżo po przemocowym związku, wiedząc że bardzo mi brakuje ciepła, bliskości, pozwolił bym uwierzyła że on mi to wszystko da.
Po czasie zaczęło wychodzić, że takich jak ja było w jego życiu dużo wiecej, ale wtedy już byłam na tyle otumaniona by myśleć, że ze mną będzie inaczej. W końcu z żoną jest już dziesięciolecia a chyba kiedyś ją kochał.
Widocznie są na swoim poziomie skoro tyle lat wytrzymali. Myślałam tylko, że gość naprawdę ma dość tego małżeństwa skoro zwyczajnie oszukuje żonę. Może liczyłam że on stosuje taktykę drugiej gałęzi (mądra małpa nie puści jednej gałęzi póki nie złapie drugiej).. z tego, co zrozumiałam, to ja byłam jego trzecim romasem a poprzednie relacje to były głównie spotkania na raz/parę razy i bez uczuć.
Tak to przedstawiał. Bardzo mnie dziwi że to mnie wziął na celownik, skoro on dostaje zaczepki bardzo często i podoba się kobietom. Po głowie dzwieczy jak to mówił że nie może przestać o mnie myśleć, że jestem w jego głowie całymi dniami, że oszalał na moim punkcie, że jest między nami taka chemia jakiej on dawno z nikim nie miał.

Przez te ponad dwa lata przeszłam przez tyle słabych dni, przeryczałam tyle godzin, że nie zliczę.
Ten człowiek zmasakrował mnie psychicznie. Dopiero teraz wyrastają mi powoli na nowo skrzydła. Ale jeszcze ciągle boli, chwilami bardzo.
Ktoś z Was pisał: zablokuj go, było minęło. Nie posłuchałam i on znów próbuje łapać kontakt. Ja odpisuję zdawkowo, ale może i ta blokada byłaby jednak lepsza. Po co ma mi rany rozdrapywać.

Już dawno powinnaś była go zablokować, zamiast zakładać na forum kolejny temat, w swoim piątym już chyba wcieleniu. Od dwóch lat zadajesz te same pytania - "co mam zrobić i dlaczego ta głupia żona z nim jest?". Za każdym razem otrzymujesz odpowiedzi, ale nie podejmujesz żadnych działań, by się uwolnić. Nie mam na celu Cię oceniać tym razem, ale - czy Ty nie jesteś po prostu uzależniona od emocji, jakie on Ci daje, paradoksalnie wraz ze swoją żoną? Doskonale wiesz co masz zrobić, jednak z jakiegoś powodu nie robisz tego. Czego oczekujesz tak naprawdę? Realnej zmiany, czy tylko chcesz tu pogadać, by sobie ulżyć z emocjami? Tak szczerze.

Dziękuję za wszystkie odpowiedzi.
Bardzo trudno jest mi ruszyć dalej. Zablokować muszę i tyle, bo inaczej za x dni, za x miesięcy znów cwany się odezwie i będzie rozdrapywał ranę.
A myślicie że zapowiedzieć mu to że dla zdrowia psychicznego zablokuję go, czy po prostu zrobić to bez zapowiedzi i niech zniknie?
Za długo dawałam się wciągać. Ale tak jest jak ktoś kogoś kocha. Ostatnio na szczęście dzięki słuchaniu licznych psychologicznych podcastów tematycznych, dojściu też do ściany, jestem bliżej końca.

Zadziwiające jest to, że ja nadal mam skrupuły czy go po prostu wszędzie zablokować..po tym wszystkim jeszcze się waham.
Mam na przykład takie myśli: "a co jak jednak żona go zostawi albo on ją, to stracę szansę na coś może fajnego bo poblokowany wszędzie już mnie nie znajdzie"..nie no, jakby chciał toby znalazł. Ale wtedy pomyśli że nic już do niego nie czuje lub nie chcę czuć i poszuka szczęścia gdzie indziej, a ja naprawdę kochałam

To tak nie działa, że pstryk i wyłączasz. Nie da się.

Nie myśl o nim, dlaczego to, dlaczego tamto. Myśl o sobie. Ja też wiele rzeczy nie rozumiem, ale trzeba mieć instynkt samozachowawczy. Ten romans Ci nie służy. Chciałabyś więcej, ale zadowalasz się ochłapami. Daj sobie szansę na poznanie kogoś normalnego. Twierdzisz, że go kochasz, wierzę. Ale co to za miłość? Jednostronna? Utrzymując ciągły kontakt dręczysz tylko siebie. Trzeba definitywnie przeciąć to. Będzie bolało, będziesz się wściekać, ale nie ma innego wyjścia. Emocje z czasem będą opadać i samoistnie wygasać. Teraz każdy sms tylko je podsyca. Tak nigdy się nie uwolnisz.

Helen, nieważne co będzie za rok, dwa czy 5 lat i w którym miejscu on będzie. To już Cię nie powinno obchodzić. Inaczej możesz czekać do końca życia. Właśnie w ten sposób kochanki marnują całe lata, w oczekiwaniu na zmianę sytuacji. Warto? Czy on jest wart tego? Serio? Aż taka miłość nad życie, że tylko ten i nikt inny? Lepiej pocierpieć i zrobić przestrzeń dla jakiegoś wartościowego faceta bo uwikłana emocjonalnie w tę relację nie dajesz nikomu szansy, aby zbliżył się do Ciebie. Wiem, że łatwo się radzi innym, ale sama z jednej strony, na logikę, rozumiesz, że robisz sobie kuku, ale serce i logika rzadko idą w parze
Na Twoim miejscu bym zrobiła definitywne ciach i koniec. I zorganizowała sobie dużo rzeczy do roboty, żeby zająć czymś głowę. Musisz w końcu się na coś zdecydować i trzymać się tego.

Helen, skąd mam wiedzieć czy kocha? Może kocha na swój sposób a może nie kocha, tylko z przyzwyczajenia jest, przez zasiedzenie Nie siedzimy w jego głowie, żeby wiedzieć jaka jest prawda. Pewnie myślisz, że nie kocha, skoro romansuje na boku. Wbrew pozorom to nie jest takie oczywiste. Mam znajomego, który miał romanse na boku a swoją żonę kocha i na rękach ją nosi. A związki poliamoryczne? Tworzą ludzie silne więzi z więcej niż jedną osobą, więc można.

"relacja na boku to nie zdrada, opuszczenie domu i codzienności partnerki to już zdrada".
Też się z tym spotkałam. Nawet tu na forum. To zależy od wartości, jakie ludzie wyznają i jaka dla nich jest definicja zdrady. Jeśli dla ludzi wierność fizyczna nie jest w związku priorytetem, bo stawiają na inne wartości, które przecież w związku są, bo nie tylko seks spaja, to dla nich większą zdradą byłoby opuszczenie przez kochaną osobę. Także może być... Gorzej, jak jedno traktuje wierność fizyczną jak coś, bez czego nie wyobraża sobie związku a drugie nie. Wtedy nie jest dobrze

Nie nie, ja nie twierdzę że on jej nie kocha. Może ją na swój sposób kochać, bo jej nadskakuje, dogadza i jest dla niej po prostu kumplem. Wspiera ją, więc
.. . I to dużo bardziej niż mnie, jak widać.
Śmieszy mnie, jak mi mówił że ja jestem ważniejsza od żony. Och czyżby? A z kim całe dnie spędza? Przecież nie ze mną. Komu pomaga? Przecież nie mnie.
Tak, on traktuje wierność fizyczną jako coś, bez czego związek jest jak najbardziej ok, a ona zdrad nie toleruje i strasznie cierpiała po wykryciu każdej z nich, tak mi.opowiadal. Zatem u nich jest ten konflikt interesów.

To akurat proste. Nie wiem kiedy korzystałaś z Tindera, takich nie ma, jeśli są to sporadyczne pojedyncze.

Z litości i wyrzutów sumienia? Nie sądzę.  Gdyby miał litość to by Ci dupy nie zawracał, bo chyba nie jest taką tępą strzałą i wie, jakie robi Ci kuku.
Z miłości też raczej nie. Gdyby Cię naprawdę kochał, odszedłby od żony.
Choć z drugiej strony, co już pisałam wcześniej, niczego Ci nie obiecywał nigdy, więc może uważa, że jako dorosła dziewczynka wiesz na co się godzisz i sama ponosisz konsekwencje tego.  I w tym jest dużo racji.
Nie jesteś i nie byłaś tą z kochanek, które są zwodzone fałszywymi obietnicami. Z tego, co pisałaś, u was sytuacja była klarowna od początku. Sama wkręciłaś się tak mocno, że miałaś nadzieję i liczyłaś na więcej.

Na pewno nie jesteś mu obojętna, lubi Cię, na pewno mu się podobasz, jest z Tobą w jakiś sposób związany emocjonalnie, ale to nie są na tyle silne uczucia, żeby chciał czegoś więcej.
Reasumując, żona jest jaka jest, może nie ma tam wielkiej miłości, ale u was też nie, więc po co ma zmieniać cokolwiek? Zwłaszcza, że w tym wieku już trudniej zaczynać od nowa. Człowiek musi być naprawdę pewny swych uczuć i zdeterminowany, aby to zrobić.

Ciekawa jestem co tam u Ciebie, ale podejrzewam, że po staremu, bo Twoja silna wola jest chyba słaba

Oczywiście, że niekoniecznie, stąd moje podejrzenie a nie pewność

Cały wątek jest właśnie o tym, że nie potrafi.

Wystarczy, że ona w to wierzy.