Jak zerwać z kochankiem skoro ciągle wracam do relacji - Netkobiety.pl

Trudne jak cholera. Kocham go strasznie. Odchodziłam już kilka razy i zawsze wracałam.
Ostatnio już naprawdę byłam na skraju załamania i przeprowadziłam z z nim rozmowę, pożegnałam się z nim, a on w nocy napił się wódki i napisał do mnie że życzy mi dobrej nocy i życzy mi szczęścia. Oczywiście ja mu też napisałam że życzę mu szczęścia w życiu, zapytałam dlaczego nie śpi a on że nie może spać .... Skończyło się oczywiście na kolejnym spotkaniu i seksie.
No i co? Nie dał mi odejść i znowu jest kibel, bo teraz z kolei on się nie odzywa. Jakby mi wysyłał sygnał: moje musiało zostać na wierzchu na koniec //

"Nie odpisujesz" - nie dam rady mu nie odpisać. Jestem w impasie.
Czuję, że to się nie kończy dopóki nie znajdę innego szczęścia...a szczerze to nie mam teraz miejsca na nikogo innego. Jestem już przecież osobą po przejściach, też mam dzieci i nie rzucę się już w ramiona pierwszego lepszego bajeranta który mi się spodoba. Z zaufaniem też mam gigantyczne problemy

Niekoniecznie musi się skończyć jak spotkasz innego i "szczęście" inne.
Nic na siłę plaster to tylko na chwilę 
To trochę też jak z sięganiem dna i wypalaniem muszą się te emocje wybrzmieć
a Ty je podsycasz nie odpuszczasz jeszcze nie masz dość
niebezpieczne przeciąganie struny to jest kiedy odpowiadasz
Masz dzieci to dobrze dla Ciebie poświęć im uwagę większą .
Wasz rozwód to dla nich trudny czas .

Jemu jakoś to wybaczam bo jest już z tą kobietą 30 lat chyba i nie dziwię mu się, że ona już jest dla niego jak siostra. Rozumiem też że po takim stażu z kimś może się zwyczajnie bać. On ma 60 lat
Jakby był zonkosiem z krótkim stażem tobym nie rozumiała.

vs.

W tym momencie to ja nie kupuję Twojej wersji.

Najwyraźniej robi Ci na złość zła i uparta baba .

Bez moralizacji. To jedyne wyjście. Wszystkie inne skończą się dla Ciebie slabo

Salomonka, a tak z ciekawości, jak myślisz, czym i w jaki sposób da się zmanipulować żonę żeby wybaczyła liczne zdrady? Czyli z niejedną na przestrzeni tych lat małżeństwa. Jak to się robi?
Bo ja jakbym się o choć jednej dowiedziała to zaufanie do takiego męża sięgnęłoby zera a jak sytuacja powtarzałaby się tobym go z miejsca pogoniła. Tu teoretyzuje bo ja i tak się rozwodzę i nie wiem czy mąż miał kogoś czy nie, ale nie nadawał się do życia bo stosował przemoc psychiczną, ekonomiczną i był socjopatycznej, co mówią nie tylko jakieś tam moje psiapsiolki ale osoby z mojej rodziny, przypadkowi ludzie z parku których poznałam przez dzieci bawiące się na placu zabaw etc.  Zresztą o moim eks nie chce mi się gadać, po tym związku jeszcze długo będę sprzątać.

Nie wiem przecież jak wygląda ich malżeństwo i na czym się opiera, ale na pewno nie na milości ani na wzajemnym szacunku.

Ty teraz o tym nie myśl, myśl jak się wyplątać z tego galimatiasu jakiego sobie w życiu narobiłaś.

Napisałaś, że po ciąży przytyłaś, a co zrobiłaś, żeby schudnąć? Żeby się samej sobie spodobać? Żeby siebie zaakceptować?

Spróbuj się bardziej skoncentrować na sobie i na własnych sprawach, na dzieciach. Każdego dnia zrób dla siebie coś miłego, skoncentruj się tylko na tym, co zrobiłaś na tyle dobrze, że jesteś z siebie dumna. Zauważaj swoje osiągnięcia, nawet te drobne, i notuj je w notesie. Czasem po prostu czytaj te swoje zapiski, zwłaszcza gdy będzie ci źle.  Uwierz, że masz prawo być dumna ze swoich sukcesów.
Tego faceta naprawdę zablokuj w telefonie i walcz ze słabością do niego, jak się walczy z nałogiem, bo on jest jak nałóg z którym walka jest trudna, ale jednak nie niemożliwa do wygrania. Jeśli sama nie wlożysz maksimum wysiłku w walkę o zerwanie tej relacji, to nikt ci nie pomoże, bo to zwyczajnie niewykonalne. Nie można cię zamknąć na klucz w domu i odebrać ci telefonu, żebyś się z nim nie kontaktowala. To są twoje decyzje i twoje dramaty, gdy z pełną świadomością decydujesz się na postępowanie wbrew logice i zdrowemu rozsądkowi.

Zgadzam się z Tobą w pełni. Jest to znajomość destrukcyjna. Myślę, że Twoje porady mają sens..
Co do wagi to już schudłam do stanu sprzed drugiej ciąży, a o to mi chodziło. Już się sobie bardziej podobam niż jeszcze rok temu.
I tak jak mówisz, decyzja o zakończeniu może wypłynąć tylko ode mnie.
I tylko przykro mi teraz i pluję sobie w brodę jak sobie przypomnę jak zapytałam kiedyś o te inne relacje które miał na przestrzeni trwania związku z żoną, pytałam ile one trwały a on odpowiadał "2-3 lata" a gdy pytałam dlaczego tylko tyle "a bo 3 lata to wystarczająco. Dla obu stron. Ma się już dość tego zawieszenia, z jednej strony pojawiają się oczekiwania" oczywiście głównie to kobiety je miały (oczekiwania).
Dziwi mnie serio jak można tak po prostu zrywać te relacje. On NIC do tych kobiet nie czuł? Straszne.
Z tą ostatnią też byłby dalej kręcił gdyby ona nie postawiła ultimatum: rozwód i przeprowadzka do mnie albo do widzenia. Pytałam go czy on w niej się też zakochał to powiedział że on to nie.
To dziwne bo jego żona mi mówiła jak już tak szczerze rozmawiałyśmy kiedyś, że on po tamtym romansie długo się 'leczyl '.

Próbowałam nawet nakierować swoje myślenie na inne tory, odbierać go jako powiernika, przyjaciela, ale zrezygnować z tych wstawek seksualnych i w ogóle już tak traktować go jak kolegę, ale do tej pory mi nie wychodziło.
Myślicie że za jakiś czas byłoby możliwe utrzymywanie kontaktu ale już na innym poziomie?
Czy już zawsze musi się to kończyć ostrym cięciem.
Macie takie doświadczenia że zaprzyjaznilyscie się z byłymi? Czy to musi tak być że jest to typowa osoba z Waszej przeszłości i tam musi zostać?

Ech, znam.
Ale wiecie jak to jest...trochę przykro, trochę żal...pogrzebać swoje nadzieje.
Ta relacja tylko dobiła mnie po nieudanym małżeństwie, kiedy byłam na maksa psychicznie zdołowana przez człowieka który przez x lat niemal co dnia mówił mi jaka jestem beznadziejna, jaka do niczego, jak to niczego nie osiągnę (były mąż to pan doktor z osiągnięciami, typ z rysem narcystycznym tak jak jego matka, do tego widoczne objawy ZA, zamknięty w swoim świecie z którego tak naprawdę wychodził tylko w pierwszych 2-3 latach związku).
Mam znajomego którego znam od lat i on mi powiedział że nie może patrzeć jak ten kochanek mnie zmasakrował choć wiedział że powinnam być silna dla dzieci, dla siebie, że na nowo muszę w siebie uwierzyć. Jego zdaniem ten człowiek wykorzystał to, że łatwo mnie było w tamtym momencie zauroczyć i omamić i pozwolił żebym uwierzyła że on da mi wszystko to czego mi brak czyli ciepło, bliskość i obecność. A zostawił mnie z jeszcze większą dziurą w sercu.
Nie powiem, mam trochę też żalu do losu że on zawsze spada na 4 łapy, jego żona zawsze go przyjmie a powiedzcie mi ile znacie kobiet, które mąż by przyjął z powrotem po zdradzie? No właśnie... A tamten zawsze się wyslizga. Zaraz pewnie znajdzie sobie nową zasilającą go. A ja jak byłam sama tak jestem. I mi będzie dużo trudniej kogoś znaleźć . Zresztą tak mi to wszystko w kość dało że ja już nic nie chce tylko sw. Spokoju.

Jak myślicie, ile miesięcy musi minąć a nie daj Bóg lat żebym już nie przypominała sobie o tym kochanku, o tym niespełnionym marzeniu które od zawsze w sobie noszę. Od zawsze tak strasznie chciałam kochać ze wzajemnością. Tak bardzo chciałam mieć super związek a mi się nie udało
Teraz miałabym więcej rozumu i nigdy więcej nie tknę żadnego który nie jest singlem

Po prostu pojawił się w czasie kiedy byłam bardzo wygłodniała uczuć. W środowisku uchodził za osobę, która jest w małżeństwie ale jest to bardziej układ. Tak myślałam wchodząc w to. Myślałam że skoro on się bierze za zdradę a nie jest już młodym gówniarzem którego za przeproszeniem swędzi, to może szuka ostatecznej kropki nad i, czegoś co utwierdzi go w przekonaniu, że może się rozstać z żoną bo poznał kogoś innego. Bo niektórzy nie odejdą ze słabego układu póki nie mają kogoś kto im pomoże przez to przejsc. Ludzie panicznie boją się samotności.
A drugi powód dlaczego w to weszłam? Jego zdolności manipulacyjne. Ogromne. Niektórzy faceci tak mają, patrz Tulipan czy inny Casanova. Jakiś taki urok osobisty że baby na niego leciały i mnie też omamił.
A zawsze brzydziłam się żonatymi. Jednak on był tak zaangażowany i przekonujący że byłam pewna że on już tej żony nie kocha

Ludzkie uczucia są nieprzewidywalne. Niczego nie robiłam z premedytacją. Czasami wystarczy, że między dwojgiem ludzi pojawi się tzw. chemia i nie mówię tu tylko o tej erotycznej...coś "kliknie", jedna ze stron jest akurat poraniona po poprzednim związku lub po prostu zmęczona samotnością i łatwo wtedy wpaść. Łatwo nam przychodzi ocenianie innych a ja zawsze będę twierdzić, że tyle o sobie wiemy na ile nas sprawdzono. Ja zawsze byłam pewna, że mnie coś takiego nie spotka. W rozmowach z koleżankami potępiałam ludzi, którzy wchodzą w takie układy. Dopóki mnie samej to nie spotkało.

Wiecie co on mi kiedyś odpowiedział, jak zapytałam go, czy nie czuje, że robi krzywdę tej swojej żonie zdradzając ją? "Czego oczy nie widzą tego d..pie nie żal". Dla mnie niepojęte. Dla mnie już samo zaakceptowanie w głowie innego faceta oznaczało że na poprzednim postawiłam krzyżyk.
To tak jak mówił jakiś psycholog: "for women it's a transition, for men it's just a treat". A potem leją się łzy. Mnie jest trudno zapomnieć o nim, bo w momencie kiedy nikogo nie interesowało jak się czuję, on każdego dnia witał mnie pytaniem jak u mnie, doradzał, wspierał i słuchał, sam też opowiadał co dnia co u niego, jakie ma plany. To już był rytuał. Wspominałam, że nie mieszkamy w tym samym mieście, więc to nie było tak że spotkać się można  bardzo często.
Tak jak ktoś wyżej napisał: to jest nałóg. Nie ma co się oszukiwać. Z nałogiem walczy się radykalnie albo to się tak ciągnie. Sama o tym wiem...

Powiem Wam jeszcze jedno: straciłam wieloletnią znajomą po tym, jak opowiedziałam jej swoją historię. Dla niej było nie do przełknięcia że byłam kochanką zajętego, bo sama została zdradzona przez męża. Widziała mnie już tylko przez pryzmat zdrady i utożsamiała mnie chyba z kochanką swojego męża. Tak więc kolejna znajomość mi przepadła. Pisze to aby nakreślić, że kochanki to nie są legendarne żmije i złe osoby, to są często bardzo samotne dziewczyny którym wcale nie chodzi tylko o seks, a ze swojej historii nawet nie mają się komu zwierzyć, bo z automatu są skreślone jako te złe i nie pomoże tłumaczyć jakie mechanizmy tym rządziły, że to nie jest tendencja i to nie jest celowe bieganie za zajętymi "bo tak".
Kto w tym nie był, ten od razu wydaje osąd. Cieszę się, że choć moja kuzynka z którą jestem blisko od lat, zrozumiała mnie, bo sama kiedyś wpadła w romans, tylko że on był wolny a ona była w nieszczęśliwym związku

Czyli Twoim zdaniem tylko krótkie cięcie, żadnych "smsków od czasu do czasu" etc.
Poważny detoks. No ja już jestem coraz bliżej tego. W końcu będę musiała coś zrobić.
Już w ten poniedziałek powiedziałam mu że mam dosyć i chcę zakończyć, a on wieczorem znów mi rozgrzebal sprawę pisząc ze "życzy mi szczęścia ❤️❤️❤️" i "dobrych snów". Po co??? Przecież przed południem się z nim pożegnałam.
Ja to odebrałam jako niemożność zakończenia tego przez niego czyli że coś do mnie czuje. Głupia jestem pewnie.
Ale po co wracał? Bo jestem jego ego boosterem?
Ja też czuję, że to trzeba zakończyć. Ja nawet chciałam, ale on wieczorem znów napisał. Ktoś powie: "to trzeba było nie odpisywać". To trudne.
Też jest mi trudno sobie wyobrazić że mam nigdy się nie odezwać, nie zapytać co u niego, jak się cxuje. Trudne to bedzie

On ma 60 lat a ty?
Ja akurat jestem tą zdradzaną żoną. W szoku jak się przypadkiem dowiedziałam. Ale mój mąż odszedł do swojej młodej kochanki , ja do teraz nie mogę zroumiweć jak mógł rozpieprzyc wszystko dla kogoś takiego. No ale życie. Jestem już na innym etapie niż 2 lata temu, rozwód w toku. I ciągle się zastanawiam co takie młode dziewczę widzi w starym pryku w wieku swojego ojca.

Dodam jeszcze, że żona tego mężczyzny jest radną tam u siebie na wsi i niedawno robiono takie filmiki promujące gminę, ona tam wystąpiła wraz z nim, promowali się m.in. tym że wspierają schronisko dla psów.
Pod tym filmikiem pojawiły się komentarze jakichś ich klakierów miejscowych, w stylu: "jakie wspaniałe małżeństwo! To ludzie o wielkich sercach. Cudowni, wspaniali ludzie".

Nie muszę chyba pisać jak się czułam czytając to oraz oglądając ten film gdzie są wyreżyserowane sceny jak się przytulają i cud rodzinka. Wiedząc że kilka godzin przed kręceniem tego filmiku dzwonił do mnie i umawiał się na seks.  Ona na tym filmie wygłasza peany jak to już oni wiele lat są razem, jak to on się jej tyle lat "trzyma". No i śmieszno i straszno.
"Jacy to wspaniali ludzie!" - oj tak, cudowni. On zdrajca a ona atakowała mnie rok temu pisząc : "zablokuj go wszędzie bo wierzysz mu we wszystko a on nagadał ci niewiadomo czego abyś tylko tyłek wypiela" ok a nawet jak tak, to ona mówi to tak spokojnie? I nadal z nim sypia i żyje?
Nie mam więcej pytań. A Wy jak to widzicie?

I wiem, jak to brzmi...jakbym się wybielała i nie widziała swojego wkładu w tę sytuację. To nie tak. Ale teraz jestem na etapie kwaśnych winogron i słodkich cytryn. Ta druga metoda objawia się teraz u mni w myśleniu, że ja się od tej toksyny już coraz bardziej uwalniam, ja nie mam jeszcze nawet 40tki i jeszcze niejednego mogłabym poznać a on i ona co? Nic im nie zostało jak tylko siedzieć ze sobą i udawać że jest ok. A jemu? Oglądać młode laski w internecie bo teraz to ona już go nigdy i nigdzie samego nie puści.

Mam i zawsze będę mieć (tyle że nie będę się w tym pławić i tego pielęgnować, bo nie chce karmić złego wilka w sobie) żal do niego że dobrze wiedząc jaka jest moja sytuacja, że czulam się sama, nic nie warta, zgnojona przez eksmęża, traktowana tam latami jak mebel, żona narcystycznego maminsynka, wiedząc to wszystko, kochanek kręcił mną jak mógł żeby tylko dostać to czego chciał. Podeptał moje serce. 2,5 roku utrzymywał moje zainteresowanie wiedząc jak jest i że się w nim zakochałam. A co tam..ważne że jemu było dobrze.
Zastanawia mnie dlaczego tacy faceci na seks bez zobowiązań nie idą na portale tego przeznaczone albo do burdelu gdzie sytuacja jest jasna - on płaci, ona daje mu seks. A nie mącić w głowie rozwódce z dwójką dzieci. On mając lat wtedy 57 nie wiedział że robi komuś krzywdę??

Nie wiem, nigdy nie byłam w takiej sytuacji, ale na pewno nie wszystkim to przeszkadza, ludzie są rożni.  A poligamia? A swingowanie? Czy takie małżeństwa są nieszczęśliwe? Chyba nie. Może w związku stawiają na inne wartości niz seks. A jak to widzi jego żona, należałoby ją zapytać. Jakieś zalety chyba on musi mieć skoro jest z nim tyle lat A może jest tak samo zaczadzona jak Ty

Ewidentnie jest zmanipulowana, bardzo łatwo jest ją okłamać. Zalety związku z nim? No gość jest matriarchalny, pozwala jej rządzić i o wszystkim decydować. Wszystkie zarobione pieniądze jej przynosi, z tego co mówił, dostosowuje się do niej we wszystkim gdyż jak twierdzi "ona ma silniejszy od niego charakter".  Wygląda to bardziej na relację matka-syn niż zona-maz, do tego ta wieczna kontrola. Ona zachowuje się jak jego matka, on boi się jej jak ognia. Myślę że jest on tak "zbutowany" przez panią heterę, że tymi zdradami z młodszymi kobietami podbudowuje sobie ego.
Ona nie toleruje zdrad. Gdyby tolerowała nie wypisywalaby do mnie i innych pań. Po jego zdradach cierpi ale zawsze go przyjmie.
Co do niej, to myślę że jest tak zaślepiona jak ja byłam albo i bardziej, do tego u niej dochodzi brak perspektyw (jest obiektywnie mówiąc, brzydka no i cierpi na otyłość), bo nią nikt się już nie zainteresuje seksualnie, nie ma na to cienia szansy.
Dodam, że kilogramy "po ciąży" zrzuca już ...20 lat. Bez efektu a wręcz jej rośnie. Otyłość to choroba

No ok, zgadzam się. Ma prawo reagować jak żona bo nią jest.
Nie powinnam w ogóle jej analizować. Mój umysł chyba robi to by odsunąć od siebie niewygodną prawdę - to on jest winien, a nie ona..
Ale ona...jest po prostu głupia. Głupia kobieta, bo prosi go o łaskę wierności. Ja też byłam glupia ale ja byłam głupia niespełna 3 lata a nie 30. To taka "subtelna" różnica.

No myślę, że to bardzo duża różnica wieku - podobna jak u mnie - dla mnie facet 20 kilka lat starszy - nie tknęłabym się, ale to moje zdanie. O tyle starszy jest mój ojciec ode mnie.

Skąd ty wiesz jakim byliśmy małżeństwem? Nie żyliśmy obok siebie - miesiąc wcześniej hucznie obchodziliśmy na wyjeździe 25 rocznicę ślubu. Wyjazdy, razem lubliliśmy spędzać czas. Miałam do niego bezgraniczne zaufanie, bo rozumieliśmy się bez słów. Miał kryzys wieku średniego, odwaliło mu  - nawet dzieci były w szoku. Gdybym nie odkryła może już by tego nie było. Ale odkryłam. To jego pracownica, on 50 kilka lat, prezes z kasą. Ona samotna, toksyczna idąca po trupach. Teraz jest jego utrzymanką.
Dla mnie to obrzydliwe - ale to moje zdanie. I karma wróci do niego (dzieci nie chcą nawet widzieć jego kochanki) - młody nie jest - nie sądzę, aby się opiekowała nim za 10 lat jak zdrowie mu poleci a ona będzie miała po 40.

Dziwię się, że poleciałaś na takiego starego pryka. Ja jestem lepsza w tym od niej , że nie interesują mnie żonaci faceci z rodzinami - trochę inne standardy mam i tyle.

Ja bym nie przyjęła męża, może na początku bym się zastanowiła - ale teraz nie mogę na niego patrzeć po tym co zrobił i jak wszystko rozgrywa. Stał się innym człowiekiem.

Prosi, bo to jej ślubował wierność – być może w czasie, gdy Ciebie jeszcze nie było na świecie, biorąc pod uwagę różnicę wieku, jaka Was dzieli. Ona ma pełne prawo czegoś od niego wymagać – zarówno na płaszczyźnie emocjonalnej, jak i czysto życiowej.

Przysięgi powinno się odłożyć do lamusa. Nie można zadeklarować nikomu i nigdy że za 30 lat dalej się będzie tę osobę kochało i czuło do niej pociąg fizyczny, bo tego nie wiemy.
Przysięgi były dobre w dawnych czasach by kojarzyć rody i chronić materialnie kobiety, bo nie było takich możliwości dla nich jak są dziś.
A kiedy brali ślub byłam dawno na świecie, bo ona mu się oświadczyła jak byli razem od 20 lat. Wiele razy odmawiał ale po 20 latach uznał że ona jest po 40tce, kawał życia jej zmarnował na czekanie więc już nie będzie taki. Tak mi opowiadał.
Ale on sam z siebie nie chciał żenić się nigdy. Jej matka postawiła mu ultimatum: ok, widzę że nie macie kasy na remont pustostanu który odziedziczyles po wujku, więc sprzedała swoją nieruchomość by im dać na urządzenie domu. Ale postawiła warunek że ożenisz się z moją córką bo za frajer nic nie dam.
On żenić się sam z siebie nie chciał nigdy. Zresztą geneza tego związku była taka że ona niby to na tabletkach (tiaaaa) zaszła z nim w ciążę. Moim zdaniem to od początku był plan by go przy sobie zatrzymać.

No bo tłumaczę sobie że skoro tyle lat musiała go prosić o małżeństwo tzn. nie kochał jej. No i myślałam że zmądrzał i chciałam żeby to mnie wybrał. Tak się nie stanie. Nie pytaj zaczadzonej zakochanej o logiczne wytłumaczenie. Ale już mi przechodzi

Obydwoje "psychiczni" a ja razem z nimi. Ale najbardziej nierówno pod deklem ma ona, bo mi by do głowy nie przyszło sadzić się do kochanki męża - to raczej on dostałby walizkę za drzwi a ona to by mnie g.obchodzila. ona mi nie ślubowała.
Myślę sobie że ona też ma w tym udział, w tym że ja teraz cierpie bo gdyby nie rozdzierała szat, nie błagała go o zostanie, nie groziła że coś sobie zrobi toby może ją zostawił.(już raz ją zostawił wieki temu to przyjechała z płaczem prosić by został, upiła go i położyła się obok niego, na co kochanka jak ich zastała to kazała mu wracać do żony skoro nie umie się od niej odciąć).
Tak czy siak muszę zapomnieć.

Może to obarczanie jej żony wina odpycha ode mnie oczywistą prawdę - to on jest pipą. To on zachowuje się jak mały chłopiec, który ucieka mamusi a potem dostaje lanie i potulnie siedzi jej pod spódnicą.
W związku gdzie ona hetera a on podnóżek zdrady bywają bardzo częste, bo tacy mężczyźni tylko w czasie skoków w bok czują się jeszcze decyzjni i męscy. W domu dawno zostali wykastrowani i pozbawieni prawa głosu. Pytanie tylko po co się na coś takiego godzą.

Powiedzcie, że wkrótce zapomnę

Zajmij się dziećmi ,czymś nowym,sobą a nie obsesyjnym zapominaniem
to chore - wymazywanie pamięci utopia ,

Na początek zablokuj jego numer, żeby nie kusiło Cię odbierać nocnych telefonów od niego. Przestań też analizować jego małżeństwo, rozkładać na czynniki pierwsze, i robić psychoanalizy jego żonie.

To pytanie należy zadać jemu.

Ale wtedy wiedział że nie mogę się spotkać. A i tak pisał

Na jakiej smyczy? Przeciez to nie jest piesek

e m o c j o n a l n e j

A myślisz że 70-latkowie to nie romansują? Patrz choćby na tych z showbizu