Czy znajomość / przyjaźń między kobietą, a mężczyzna jest możliwa? - Netkobiety.pl

Ok, teraz lepiej rozumiem Husky. Twoje przyjaźnie są możliwe bo masz kilka cech które je ułatwiają, oraz brakuje ci cech które umożliwiają relacje z kobietami (uważasz, że mężczyźni są bardziej fair w relacjach międzyludzki, nie uprawiają gierek towarzyskich i uważasz, że kobiety okazują ci wrogość).

Chodziło mi o to, że jak ty i twój przyjaciel jesteście sami i już jesteście dobrymi przyjaciółmi, uważacie się za atrakcyjne osoby, to właściwie dlaczego nie rozwinąć relacji z przyjacielskiej w romantyczną? Dlatego pytałam czy są atrakcyjni i czy to jest tak, że postanowiłaś że są to przyjaciele i koniec kropka, choćbyś nigdy nie poznała nikogo tak kompatybilnego jak oni to wolisz szukac "świeżej krwii", zamiast dac im szanse. To wszystko. Tzn czy to sa przyjaciele z wyboru (bo sa fajni atrakcyjni , ale tak siebie nie postrzegacie) czy to są przyjaźnie bo tak wyszło (np poznaliście się jak byliście zajęcie i nie mysleliście o tym w ten sposób i tak zostało).

Myślę, że jeśli twój wiek jest prawdziwy (29 lat) i nie interesujesz się kosmetykami, modą, dbaniem o wygląd, to raczej grzecznościowe komplementy nie stan faktyczny. Nie znam kobiet w twoim wieku które bez kosmetyków umieją zachowac taki ładny glow skóry, nie zaczynają im się robić plamy słoneczne, nie mają zaskórników na całej twarzy i powoli nie robią się zmarszczki od suchości (szczególnie zimą przy takim poziomie smogu i mroźnej pogodzie).
Tu taka fotka poglądowa, jak skincare zmienia wygląd u kobiety w zblizonym do ciebie wieku. Nawet samo uczesanie brwii i krem bb daje taki soft glam i sprawia że przestaje wyglądać na zapuszczoną.

Kochani, dzięki, że wciąż są nowe odpowiedzi.
Tak do wyjaśnienia. Chodziło mi o taką przyjaźń przez duże P, gdzie tylko tej osobie zwierzysz się, gdy za pukasz w środku nocy, to Cie przyjmie pod dach, potrzyma za rękę jak czekasz na wyniki badań i się boisz i będzie się cieszyć z Twojej nowej pracy, choć pojęcia nie ma po jaką cholerę wybrałaś /wybrałeś taki zawód. Chodzi o to zaufanie i przekonanie, że jest ta jedna osoba na świecie, na którą zawsze możesz liczyć, o taką przyjaźń chodzi,nie o latanie do kina i na zakupy i sex. Przyjaźń, to nie koleżeństwo, to coś więcej niż koleżeństwo,ale z takiego koleżeństwo przyjaźń się rodzi, bo od czegoś trzeba zacząć i to zaufanie pojawia się z czasem, ale jak już jest, to to już nie koleżeństwo, tylko przyjaźń taka głęboka.

Nie.

Mezczyzni rowniez sa wrazliwi, delikatni i wyrozumiali (i nie tylko, i nie wszyscy). Mozna sie wtedy z takim zaprzyjaznic, ale to bedzie cos wiecej niz przyjacie - partner czy maz.

Nie wierze w przyjazn damsko-meska. Sama widzisz, ze gdybys miala przyjaciela (plci przeciwnej) wrazliwego itd, to taki, na pewno chcialby cie przytuli, poglaskac, kiedy np. byloby ci smutno. Uczucia wtedy wchodza w gre czyli maz czy partner moze byc jedynie przyjacielem.

Dlatego to nie funkcjonuje

Nie jestem tego pewna.
Facet z mojego tematu nie był przystojny obiektywnie.
Był niewiele wyższy ode mnie (ja mam 158 cm), tak max 5-6 cm.
Był łysawy.
I dosc drobny.
A mimo to z każdym spotkaniem coraz bardziej go lubiłam i coraz bardziej mi się podobał.
I jakoś mi przykro, że nic z tego nie wyszło. Zdecydowanie zaczynałam myśleć, że będzie kimś więcej niż przyjacielem.
Także... nie zawsze chodzi o wygląd.

No to nie wiem co jest z Tobą nie tak.
Albo z kobietami z którymi się spotykasz.

W liceum miałam kogoś na kształt przyjaciela - między nami była ogromna sympatia jednak bez chemii. Spędzaliśmy trochę czasu wspólnie, a oprócz tego przychodził i pytał się często, jak np. zachować się wobec dziewczyny, którą kochał. Tak że tak, może być przyjaźń czy coś na jej kształt bez chemii, tak myślę.

Ja myślę, że bardzo dobrze zrozumiała, tak jak większość pozostałych, którzy się nie pitolą i mówią jasno jak jest.
A jest tak, że parcie na posiadanie przyjaciela przez kobiety czy tam na odwrót i posiadanie przyjaciółki przez mężczyzn ZAWSZE jest czymś spowodowane i tym czymś NIGDY nie jest sama chęć przyjaźnienia się z kimś dla samej przyjaźni. Dla samej przyjaźni to chłopcy się przyjaźnią z chłopcami, a dziewczynki z dziewczynkami, tak to już natura urządziła i tylko wtedy to działa. Wszelkie inne kombinacje, zwłaszcza takie wymuszane na siłę "bo ja chcę mieć jakiegoś przyjaciela" z logicznego punktu widzenia nie mają żadnego sensu dla żadnej ze stron w takim układzie, a w praktyce kończą się w chwili, gdy jedno lub drugie wyjawi swoje prawdziwe intencje. Do tego czasu można sobie pościemniać oczywiście, że wcale nie o to chodzi o co tak naprawdę chodzi i zachowywać się jak para debili z niedorozwojem umysłowym udających przyjaciół... tylko po co? Żeby sobie pompować ego i podregulować samopoczucie faktem, że jakiś głupek za mną lata, wyświadcza mi różne przysługi za free, poświęca swój czas i energię, żeby wypełnić mi nudę, bo na coś liczy? No sorry, ale tak wygląda rzeczywistość po odarciu z tych wszystkich infantylnych bzdetów, na których taka pseudo przyjaźń miałaby się opierać i wszyscy bardzo dobrze o tym wiemy. Dlatego nie ma się co obruszać na komentarze i odpowiedzi pod twoim pytaniem, bo jak ktoś już ma więcej niż 14 lat skończone, a tutaj akurat wszyscy mają, bo taki jest wymóg regulaminu forum, to już dawno przestał wierzyć w święte mikołaje, wielkanocne zające i czystą bezinteresowną przyjaźń między facetem i facetką.

Moim zdaniem jest mozliwa, ale pod warunkiem, ze wczesniej osoba plci przeciwnej nie chciala z nami byc w zwiazku. Ja mam dwoch kumpli- jeden wiem,ze to tylko kolega, ma dziewczyne i serio nasze rozmowy nie roznia sie niczym od rozmow z sasiadka z ogrodka, po prostu czasem wpadnie w odwiedziny, pogada, jedzie dalej, nie ma jakis milosnych podtekstow itp. Ja tez do niego nie czuje jakiegos milosnego pociagu czy cos w tym stylu i mysle, ze w takiej sytuacji mozna by powiedziec "ze przyjazn damsko-meska jest mozliwa". Moj drugi kumpel chcial byc moim chlopakiem-nie zgodzilam sie, bo zaczal zbyt szybko pisac o seksie i zadawac mi prywatne pytania dotyczace seksu,wiec mu odpisalam "ze nie chce miec takiego chlopaka, ktory od poczatku mysli o jednym". Wiec przeprosil i zapytal "ok to moze chociaz bedziemy przyjaciomi ",no wiec zgodzilam sie. Kazdego dnia pisze do mnie,wysylanie serduszek, jak mu nie odpisze to zaczyna byc zly, dopytuje czy pisze z kims innym itp,wiec w tym przypadku przyjazn damsko-meska jest niemozliwa, bo widac, ze facet chce czegos wiecej niz przyjazni. Przestal tez pisac o seksie, piszemy na wiele roznych ciekawych tematow i co ciekawe sam polubial te rozmowy czasem jak o czyms zaczniemy pisac to nie ma konca. Ja wiem,ze on chce czegos wiecej niz przyjazn, ja byc moze tez natomiast poki co niech jest na etapie przyjazni i mysle, ze od tego etapu powiniem sie zaczynac kazdy zwiazek,a nie od dooopy strony jak to czesto niestety bywa.

Może i otaczasz się facetami i masz z nimi dobre relacje, ale nie rozumiesz i powyższy wpis to potwierdza.

Zacznij już zbierać kasę na żarcie dla kota.

julia swietnie podsumowala.

zreszta po co mi kot? wy sobie kupujecie? ja nie mam czasu na zwierzeta. mam juz odchowanego syna. kolezanki mam. rozwijam sie zawodowo. zaraz koniec na uczelni, ale spodobalo mi sie i mam plany na potem. do tego fajne zycie. nigdy nie mialam czasu na pasje czy marzenia, a od niedawna je spelniam. wole nimi zyc, zamiast o nich marzyc i poswiecam na to kazda wolna chwile. jest jeszcze cala masa rzeczy, ktore chce wyprobowac. kiedys inaczej sie na was zapatrywalam, ale dzieki temu, ze poznalam wasze szczere zdania tu na forum+obserwacje w zyciu to doszlam do wniosku, ze zadnego prymitywa do szczescia nie potrzebuje. podchodzilam jak do ludzi i to byl moj blad.

byla tu taka jedna na forum, podobno brzydka jak noc, ale nawet w niej zaden z was nie zobaczyl osoby, czlowieka. mial jedynie albo niecne zamiary albo nie oplacalo sie nawet porozmawiac. kobiety potrafia sie kolegowac, wy nie, z kobietami? przeciez to nie ludzie. musi sie oplacac (moc zamoczyc) inaczej to strata czasu.

tak mam znajomych, ale juz od dawna nie kolegow. nie jestescie do tego zdolni. zreszta sami to przyznaliscie, wiec nie obracaj kota ogonem.

nie znam wątku, dlatego się nie wypowiem
dlaczego miałbym nie rozmawiać z drugą osobą? z powodu wyglądu?

jesteśmy zdolni do koleżeństwa i przyjaźni z kobietami, ale przyjaźń w męskim wydaniu nie wygląda tak jak u kobiet

kiedy byłaś z męskim znajomym na rybach? kiedy grałaś z nim w gry komputerowe?
Mężczyźni inaczej spędzają wolny czas.
Inaczej też rozumieją kwestie przyjaźni.

nie bylam, bo nikt mnie nigdy na ryby nie zaprosil, gdyby takie zaproszenie wyszlo to bym sie wybrala. tylko nie wiem, czemu to niby dowodzi?

To prawda. Na wiosne zaczne tak robic, w koncu bedzie miec 11 lat to wspolne wycieczki beda napewno fajne, niz z malym dzieckiem,ktorym sie trzeba ciagle zajmowac I ktore i tak nic z wyjazdu nie rozumie. Dzieki za pomysl

To fajnie korzystaj z zycia, bo zycie jest jedno tu na tej ziemii. Nie kazdemu jest dane dozyc sedziwych lat i wieku emerytalnego. Wiele.mlodych poginelo 20 killa lat ciagle w wiadomosciach slysze albo tragedia albo choroba zabiera

Dokładnie.

Pisałem to już, ale wszystkie moje przyjaźnie z kobietami kończyły się na jakimś etapie seksem. Albo ktoś chciał czegoś więcej. Ale raczej to pierwsze.

To nie jest tak, że to jakieś wielkie pożądanie się budziło, czy jakieś wielkie uczucie. Po prostu lubiliśmy się bardzo, znaliśmy swoje problemy, sekrety, wiedzieliśmy co nas podnieca, co wprawia dobry nastrój. Oboje czuliśmy się bezpiecznie i komfortowo ze sobą. A skoro w takiej sytuacji oboje byliśmy singlami, to czemu nie? Chcącemu nie dzieje się krzywda. Jak się stale prowokuje, stale flirtuje i sprawdza granice....to i tak to się kończy.

Tylko trzeba faktycznie rozróżnić czym jest znajomość, czym koleżeństwo, a czym przyjaźń.

czyli nie ma przyjaźni

Gdy ludzie są  dojrzali, mają poczucie własnej wartości,  mogą  realizować swoje potrzeby seksualne gdzie indziej, a jednocześnie mają dla siebie wiele szacunku i sympatii, to mogą zostać przyjaciółmi, nawet jak są dla siebie atrakcyjni
Tylko ze to nie dzieje się z automatu, ani z postanowienia, ani z przypadku.
Tylko z potrzeby duszy i to jest możliwe.

Nie chodzi o związek. O zwykła relację koleżeńska chodzi, może z czasem przyjaźń, wsparcie, pomoc, pogadanie o codziennych sprawach. To chyba wąski horyzont, że kobieta i mężczyzna, to tylko związek mogą mieć jak wynika z odpowiedzi wyżej.

"No tak, ale jak on jest sam, to chciałby mieć partnerkę, a nie koleżankę na pogaduszki.
W przyjaźni damsko męskiej, przeważnie jedna strona sie angażuje i druga cierpi.
Nikt bezinteresownie nie będzie poświęcał Ci czasu.
Ty potrzebujesz psiapsióki, więc celuj w kobiety."

Święte słowa. Nic dodać, nic ująć.

Generalnie uważam, że przyjaźń damsko męska nie jest możliwa gdyż prędzej czy później co najmniej jedna ze stron , ale najczęściej tylko jedna ze stron będzie chciała przejść na wyższy poziom. Twój komentarz dał mi jednak do myślenia gdyż ja też kiedyś miałem bardzo atrakcyjną przyjaciółkę. Była ładną, zgrabną blondyną z dużym biustem ,za którą wszyscy faceci się oglądali. Ja nigdy nie zauroczyłem się w niej i nigdy nie myślałem o niej jako mojej potencjalnej partnerce. Zdawałem sobie sprawę z tego, że nie miałbym u niej szans i dzięki temu nasza przyjacielska relacja trwała bez niepotrzebnych perturbacji. Zresztą oczywiste jest to, że gdybym się w niej zakochał, byłby to koniec naszej przyjaźni gdyż to zakochanie nie byłoby odwzajemnione.  Moi dwaj kumple z naszej paczki zakochali się w niej i kiepsko się to dla nich skończyło. Obaj dostali kosza. Chodzili potem tacy zasmuceni i małomówni. Jednego z nich wcześniej ostrzegałem aby dał sobie spokój z nią. Nie posłuchał jej. Zaślepiło go uczucie. Niestety nieodwzajemnione.

Ja mam coś takiego, że jak widzę że gościu ma pełno lasek dookoła to jestem zobojetniała na jego urok, więc mi kompletnie to nie groziło. A kolega próbował ze mną flirtować jak z każdą dziewczyną, ale jak widział, że ja nie reflektuję to ograniczył się do przyjaźni. Po pewnym czasie miałam wrażenie, że jesteśmy jak brat i siostra. On miał dziewczyny ja jakiś chłopaków i nawet sobie o tym opowiadaliśmy. Zatem w specyficznych okolicznościach jest to możliwe. No ale potem doszło do tej sytuacji z moją przyjaciółką jak napisałam i było dziwnie.

Do Marthe.Generalnie uważam, że przyjaźń damsko męska nie jest możliwa gdyż prędzej czy później co najmniej jedna ze stron , ale najczęściej tylko jedna ze stron będzie chciała przejść na wyższy poziom. Twój komentarz dał mi jednak do myślenia gdyż ja też kiedyś miałem bardzo atrakcyjną przyjaciółkę. Była ładną, zgrabną blondyną z dużym biustem ,za którą wszyscy faceci się oglądali. Ja nigdy nie zauroczyłem się w niej i nigdy nie myślałem o niej jako mojej potencjalnej partnerce. Zdawałem sobie sprawę z tego, że nie miałbym u niej szans i dzięki temu nasza przyjacielska relacja trwała bez niepotrzebnych perturbacji. Zresztą oczywiste jest to, że gdybym się w niej zakochał, byłby to koniec naszej przyjaźni gdyż to zakochanie nie byłoby odwzajemnione.  Moi dwaj kumple z naszej paczki zakochali się w niej i kiepsko się to dla nich skończyło. Obaj dostali kosza. Chodzili potem tacy zasmuceni i małomówni. Jednego z nich wcześniej ostrzegałem aby dał sobie spokój z nią. Nie posłuchał jej. Zaślepiło go uczucie. Niestety nieodwzajemnione.

Ja mam coś takiego, że jak widzę że gościu ma pełno lasek dookoła to jestem zobojetniała na jego urok, więc mi kompletnie to nie groziło. A kolega próbował ze mną flirtować jak z każdą dziewczyną, ale jak widział, że ja nie reflektuję to ograniczył się do przyjaźni. Po pewnym czasie miałam wrażenie, że jesteśmy jak brat i siostra. On miał dziewczyny ja jakiś chłopaków i nawet sobie o tym opowiadaliśmy. Zatem w specyficznych okolicznościach jest to możliwe. No ale potem doszło do tej sytuacji z moją przyjaciółką jak napisałam i było dziwnie.

Do Marthe. On ciebie podrywał a ty nic? Szacun. Jesteś nieugięta. Gdyby ta moja przyjaciółka flirtowala ze mną i dawała mi zielone światło z pewnością uległbym. Ona była piekielnie atrakcyjna. I jak tu takiej odmówić? No po prostu nie byłbym w stanie powiedzieć NIE.

Rozumiem także, że ty jako mężczyzna uległbyś. Bo też i celem mężczyzn nie jest tworzenie stabilnych związków, tymczasowe też sa dla nich satysfakcjonujące.

Do Marthe. Byłem wtedy wolnym elektronem. Zbierałem doświadczenie w sprawach d/m. Gdyby ona mnie poderwała to byłoby dla mnie kolejne miłe doświadczenie, ale małżeństwem napewno byśmy nie zostali. Przyjaciółka szukała bogatego faceta, a ja byłem tylko biednym studentem. Zdawałem sobie doskonale z tego sprawę . Zachowałem rozsądek. Gdybym się w niej zakochał, skończyłbym jak tamci moi dwaj kumple.