Żona zostawiła mnie po 13 latach. Proszę o pomoc, poradę - Netkobiety.pl

Maku
Talk to the hand.
Dałam słowo honoru. I w przeciwieństwie do większości obiecanek składanych przez polityków myślę, że ta jest do zrobienia

Skup się na problemie Autora. Jak ustawić do pionu faceta w stanie marmelady? Jak może sobie pomóc osiągnąć stan w którym podejmuje samodzielną decyzję (przede wszystkim w duchu, bo na zewnątrz ma raczej małe pole do popisu, chyba że jakieś widzisz) i przestaje myśleć  o tym co żona robi i dlaczego. Chyba, że widzisz opcję na przebicie się przez jej mur.
Poza tym Autor zadał pytanie.

Velocity
Sama nie wiem... W sensie niewiele tracisz pisząc do niej ale dotąd traktowała Cię jak natarczywego łachudrę, więc na Twoim miejscu czułabym się raczej niekomfortowo. A Ty jak się z tym zamiarem czujesz?

Nie myślałeś, żeby sobie dać jakiś określony czas po którym obierzesz konkretny kierunek? Np do końca miesiąca próbuje się z nią porozumieć a jeśli się nie uda podejmuję samodzielną decyzję, że zamykam ten rozdział. Po tym czasie żadne pomniejsze podchody mnie nie interesują w ogóle. Nie czekam na jej wyjaśnienia, gesty, słowa, czyny. Nie potrzebuję tego. Próbowałem. Czas się skończył. Czas podjąć decyzję. Koniec marazmu.

Przecież to męczące jest trwać w takim zawieszeniu.

DeepAndBlue, straciłam do niego cierpliwość, bo autor strasznie się mazał, co oczywiście rozumiałam, ale chwilami ciężko mi się czytało, szczególnie gdy zadawał jakieś pytanie, które ewidentnie wskazywało na to, że nic z tego co było napisane w wątku do niego nie trafiało i trzeba było tłuc mu do głowy abarot to samo.
Napisałaś, że niewiele możesz dla niego zrobić. Przecież właśnie teraz tak fajnie mu napisałaś, jakbyś była w jego głowie.
On przeżywa rozstanie z żoną, ponieważ sam zmaga się z różnymi swoimi problemami i psychicznymi, i bytowymi.
Jakby grunt usunął mu się spod nóg, bo spadło to na niego nagle i nieoczekiwanie, a potem musiał zrobić ze sobą mnóstwo rzeczy, które według niego tylko pogorszyły jego życie. Musiał przeprowadzić się na gorsze, został bez grosza przy duszy, sam rozchwiany emocjonalnie niezdolny do rozpoczęcia nowego życia.
W głowie kolataja mu różne myśli i zamiary tylko realnych możliwości, by zrealizować swoje cele brak. Bez kasy to może on jedynie podrapać się w tyłek.
Poczuł się po prostu bezwolny i zagrożony.
Żona kojarzy mu się z jakimś tam poczuciem bezpieczeństwa i przy niej, tak uważał, mógł pozwolić sobie na słabość, czyli na bycie sobą. Manifestował swoje objawy chorobowe, pokazywał słabość i robił to tak intensywnie, że kobieta ta też poczuła się przy nim zagrożona i niczym uciekający szczur z tonącego okrętu też postanowiła znaleźć alternatywę dla siebie.
Na dodatek ten brak kasy. Autor szukał pracy, owszem, ale na bieżąco trzeba było z czegoś żyć, a tu kicha.
Żona przestała go poważać i szanować jego męski autorytet. Sama bowiem była słaba i potrzebowała wsparcia.
On chodził i utyskiwał, a ona miała tego serdecznie dosyć. Przez jakiś czas wojowała z nim i okazywała swoje rozczarowanie oraz niemoc. Na koniec poddała się i uciekła.
Autor stracił więc nie tylko żonę, kobietę z krwi i kości. On stracił znacznie więcej, bo zawalił się cały jego świat, w którym czuł się jako tako ustawiony i bezpieczny.
Teraz znajduje się on w sytuacji bez wyjścia, jego nerwica zapewne szaleje, do Warszawy nie wróci, bo niby z czym do ludzi? Skończył więc w jakiejś mieścinie, gdzie zapewne czuje spojrzenia ludzkie, że proszę bardzo, taka to niby robił karierę w tej Wawie, a wrócił sam z podkulonymi ogonem.
Tak ja to widzę i Ty też zauważyłaś pewne schematy psychiczne, jakie w nim buzują i nie dają mu żyć spokojnie dochodzic powoli do pionu.

ulle
Nie wszystkim można pomóc i tak mamy tutaj. Tak długo jak autor do siebie nie dopuści że to koniec tak długo będzie przebywał w swoim świecie życzeniowości i nadziei.
Velocity1206
To żona od Ciebie odeszła i to ona ma do Ciebie wrócić - to ona powinna dać pierwsza sygnał że tego chce nie Ty. Wszelkie Twoje próby porozumienia będą źle odbierane. Zajmij się sobą - popracuj nad własnymi niedoborami - przyłóż się do roboty - odkuj finansowo - stań na nogi i zaplanuj sobie własną przyszłość - która sprawi że będziesz zadowolony z życia - przyszłość bez żony.
Nie doszukuj się czegoś czego nie ma, nie szukaj kontaktu, nie szukaj wymówek do stania w miejscu - żyj i jej też pozwól żyć. A jeśli dojdzie do rozwodu? - przez kilka lat byłeś szczęśliwym facetem/małżonkiem - nie wszyscy tego doświadczą.

Velocity, wylądowałeś więc u matki, która na dodatek działa na Ciebie dolująco. Zapewne jest krytyczna, wiecznie niezadowolona i non stop poucza Cię oraz wytyka różne błędy z uroczym w tle " a nie mówiłam?"

No to współczuję. Nie masz tam żadnego swojego życia. Tak jakbyś mieszkał u kogoś z monitoringiem. Dorosły mężczyzna i jego matka.
Nic dziwnego, że masz poczucie klęski, bo tak naprawdę poniosłeś przecież porażkę i to niemałą.
Matka pewnie wstydzi się za Ciebie przed sąsiadami, bo do tej pory nie wiadomo co im o Tobie opowiadała, że np zrobiłeś wielką karierę itd, avtymczasem ludzie zobaczyli, że zwaliles się starej matce na łeb.
Musisz z tego wyjść i to szybko, bo inaczej cała ta sytuacja już tak do końca podetnie Ci skrzydła i wolę do jakichkolwiek działań.

Matka chociaż na pewno Cię kocha, to jednak kompletnie nie ma do Ciebie podejścia i wpędza Cię w jeszcze większy dół.
Inaczej ma żona, bo jej matka jest osobą wspierająca córkę, rozumiejąca ją i potrafiąca okazywac wsparcie.
Żonie jest więc przy swojej mamie bardzo dobrze, bo po trudnych przeżyciach z Tobą znalazła przytulenie w ramionach cudownej osoby.
Ty jak na złość nie dostałeś tego, a przecież bardzo tego potrzebujesz.
Nie ma co - jesteś w kanale.
Zrób co tylko w Twojej mocy, żeby wyprowadzic się od matki, ponieważ w tym domu, z nią pod jednym dachem oklapniesz i zgorzkniejesz.
Dlatego ciągnie Cię do żony, bo ona mając taką matkę dawała Ci siły do życie.
Bez niej życie wydaje Ci się podłe, szare, nudne i beznadziejne.
Kobieta jest trochę jak kwiat, jak owad lubi przylecieć do kolorowego.
Do Ciebie ona więc nie wróci, bo Ty kojarzysz się jej z chorobami, z bieda i życiem na zasadzie jakoś to będzie.
Uciekaj z domu matki albo weź ją i porządnie porozmawiaj z nią, bo ona być może pojęcia nawet nie ma, że aż tak źle na Ciebie działa.

ulle,  muszę teraz pomieszkać trochę u matki i odłożyć pieniądze. Mój plan to albo wynajem kawalerki tutaj, albo powrót do Warszawy i wynajęcie jakiegoś pokoju na początek. Już nie chodzi o żonę, a o perspektywy na przyszłość. Bo tutaj ani pracy dobrej nie znajdę, ani w przyszłości kobiety nie poznam. W ogóle to miasteczko jest bardzo dołujące, nic się tutaj nie dzieje, od 2,5 miesiąca wegetuję po prostu.

Jeżeli to grupa na fejsie to niestety nie jest dziwne. Ja jestem w stanie uwierzyć.
Facebook zbiera o nas masę informacji. Wystarczy mieć włączony telefon, zainstalowaną aplikację na nim i od czasu do czasu łączyć się z internetem.
Algorytmy facebooka podsuwają grupy na których jest osoba z którą często blisko przebywasz (żona z telefonem czy była żona to idealny przykład) na pierwsze miejsce na liście.
Więc to nie musi być wcale kłamstwo autora tematu.

Sam siebie oszukujesz, bo czy ciągłe proszenie o kontakt, kiedy żona milczy i wyraźnie daje do zrozumienia, że nie jest tym kontaktem zainteresowana, nie jest dla Ciebie upokarzające? Można spróbować raz, dwa razy, ale w pewnym momencie należy odpuścić, choćby po to, aby samemu sobie nie dokopywać.

Niby mówi się, że jeśli człowiek jest ze sobą pogodzony, to wszędzie będzie czuł się dobrze. Jest w tym sporo racji, ale nie zawsze.
Bywają bowiem takie miejsca, że niestety, ale życie w nich bywa tak przygnębiające, że człowiek nie wytrzymuje. Są takie wsie i miasteczka, w których czas zatrzymał się wiele lat temu, nic się tam nie dzieje itd.
Dla Ciebie miejscowość, w której mieszkasz plus do tego specyficzna matka, to antymiejsce.
Zbieraj kasę i uciekaj stamtąd. Wyjedź za granicę, zrób cokolwiek, żeby tylko wyrwać się stamtąd.
Umrzesz tam za życia, zrobisz się gnuśny, markotny i na niczym nie będzie Ci tam zależeć.
Znajdź w sobie siłę ten jeszcze jeden raz, bo naprawdę wpadłeś w kanał.

Kolego, jestem samcem jak Ty i chyba w podobnej sytuacji. Nie szukaj rozwiązań na tym forum.
Twoja żona jest niedojrzałą kobietą. Wiem, że trudno się z nią pożegnać, jednak musisz to zrobić.
Zadbaj o tematy materialne. Zaakceptuj rozstanie. Po prostu, pogódź się z tym, że Twoja żona nie chce już nią być. Kiedy stanie się to logiczne i spójne, otworzysz się na nowy, lepszy związek.
Pewnie konieczne będzie przeżycie "żałoby". Daj sobie na to czas. Tego kwiatu jest pół światu... Niedawno się o tym przekonałem.
Powodzenia.

Nie chcę podejmować zbyt pochopnych decyzji. Na razie odkładam pieniądze, chodzę też tutaj do psychologa i nie chcę tego przerywać.

A odnośnie żony. Kilka dni temu pisałem na FB z naszą wspólną znajomą (koleżanka żony z okresu studiów), no i przy okazji dowiedziałem się, że żona spotykała się z innym facetem, nawet zdążyła się nim pochwalić w kwietniu na jakiejś tam imprezie. Musiało jednak coś nie wypalić, skoro szuka na sieci porad jak go odzyskać. Podejrzewam, że ta ich znajomość mogła rozpocząć się wcześniej, jak jeszcze byliśmy razem. To by tłumaczyło zachowanie żony po rozstaniu i jej wręcz wrogość wobec mnie. W każdym razie sprawa z "odzyskiwaniem byłego" się rozwiązała i to nie o mnie chodziło w tej układance.

No niestety żona rozmawiać nie chciała. Ani przed odejściem, ani później. Nie licząc tego epizodu w kwietniu, gdy chciała się spotkać i niby "naprawiać". Myślę, że ona czekała na odpowiedni moment, żeby wymiksować się z tego małżeństwa i moja choroba była tą okazją. Potem zrzuciła całą winę na mnie i poszła do innego. Ale żeby nie było, ja również przyczyniłem się do tego, że to się tak wszystko zakończyło.

Po 10 stronach chociaż zagadka Ci się rozwiązała i wiesz, jaka była konkretnie przyczyna. Także bądź co bądź, wiesz chociaż na czym stoisz.

Ludzie są schematyczni, dlatego pewne stałe zachowania bardzo szybko wskazują, że ta druga strona emocjonalnie jest już poza związkiem, bo pojawił się nowy obiekt zainteresowania. Prawdę mówiąc zupełnie nie jestem zaskoczona, że żona Velocity jest jedną z nich, wskazywało na to mnóstwo przesłanek.

Swoją drogą jakie znaczenie ma kiedy ten facet pojawił się w jej życiu? Przecież formalnie wciąż jesteście małżeństwem i choć nawet dla sądu, kiedy pojawia się decyzja o zakończeniu małżeństwa, nowa znajomość nie stanowi obciążenia zwanego zdradą, to jednak należy brać pod uwagę wszelkie okoliczności, a tutaj to ona zdecydowała za Was dwoje. Zresztą jestem niemal pewna, że to nie jest żadna świeża znajomość, ale coś, co trwa od jakiegoś czasu.

Możesz być współwinny problemów w małżeństwie, możesz być współwinny rozpadowi i rozwodu ale nie tego że wdała się w romans z innym.

Poważnie nie wiesz? Odeszła od Ciebie końcem lutego a w kwietniu chwaliła się nim na imprezie - myślisz że jest po prostu taka szybka? Bo ja myślę że ona nie odeszła od Ciebie tylko do innego.

Ten facet pojawił się wcześniej, przecież to oczywiste.
Moja żona przykładowo też 2 miesiące od wyprowadzki i bum - ma nowego partnera. Do tego agresja, rzucanie się, odzywanie tylko jak coś chce. Przypadek? Nie, po prostu oklepany schemat, który ciężko Tobie było przegryźć.
Sam osobiście też zakładałem od początku, że tam ktoś jest.
Obecnie jest tak, że ponosisz konsekwencje jej decyzji. Zdaj sobie sprawę, jak tu Ci pięknie piszą, że jej nowy związek/partner/romans to tylko i wyłącznie jej decyzja, a że jest to miecz obosieczny, to dostajesz po głowie i cierpisz.
Wiesz już do czego jest zdolna i tak naprawdę pokazała namiastkę prawdziwej siebie. Powinno Ci to pozwolić szybciej do siebie dojść, bo serio nie zbudowałbyś z tą kobietą już niczego sensownego, przedłużyłbyś agonię ewentualnie...

Agresja w takich sytuacjach to mechanizm obronny łączy się z obwinianiem,odwetem rekompensowaniem sobie różnych uraz często wymyślonych,sfabrykowanych,urojonych.
Wzmocnionych,odświeżonymi i wspartych rzeczywistymi , "słusznymi" pretensjami i żalami za całokształt i szczegóły
To tak zwana "nienawiść ze wstydu" znane, ale często pomijane i lekceważone stare zjawisko
Po drugie to efekt działania podobny do nałogu i regulacji uczuć w ten sposób
formalny partner/partnerka drażni,irytuje,denerwuje,bo stoi na przeszkodzie,przeszkadza, "wiąże","zniewala" zobowiązaniami,jego obecność wzbudza też jakieś szczątkowe skrupuły które odbierają błogostan momentami dużo szumu i obwiniania z agresją agresja to duży hałas ,ten "wygrywa" kto głośniejszy to niby próba rozładowania emocji
jednocześnie prowokacje,manipulacje,dramaty dostarczają emocji, które rozładowuje się z kochankiem/kochanką.

Tak tylko zostawię cytat z DEEP: "Uważaj Autorze, abyś nie dał się wpędzić w paranoję z tą niby zdradą. Póki co nic nie wiadomo, są to domysły panów a wielu z nich rozwaliło swoje związki syndromem Otella. Nie będę sprawdzać wątków panów tutaj, więc nie odnoszę się do nich konkretnie a raczej do dość częstego problemu zdrady urojonej w umyśle wielu mężczyzn. Bo oczywiście jest taka możliwość, że zdrada była, ale nie musiała a dowody w postaci wyświetlenia „przypadkowego” profilu kobiecego kobiecie czy samego faktu odejścia od wykańczającej relacji to bezpodstawne oskarżenia. Na chwilę obecną nie ma ani mocnej poszlaki a tym bardziej choćby skromnego dowodu."
Zawsze śmieszą takie teksty...

Bo co innego w skrytości mizia mizia a co innego tak na poważnie oficjalnie.

reasumując, moja wersja:
1. Pani miała na boku od pewnego czasu gacha, który niezbyt się garnął do związku pod pretekstem, że jest mężatką
2. Pani próbuje się wymiksować z rodziny zrzucając na autora choroby psychiczne by uzyskać bezproblemowy rozwód bez orzekania.
3. Nasz załamany autor wątku bierze jej słowa za objawienia, jest przekonany, ze nie ma innego mężczyzny w życiu jż i przerzuca na siebie odpowiedzialność za wszelkie nieszczęścia świata, że to on winien i inne blablabla
4. Oficjalnie na podstawie pkt 2 i 3 Pani wyprowadza się z domu, a w rzeczywistości by autor nie mógł jej kontrolować.
5. Powstaje ten wątek.
6. Autor na forum zostaje zmieszany z błotem przez miłośniczki harlekinów mimo oczywistych, wskazujących na zdradę przez jż, symptomów
7. Żona zabiera rzeczy w towarzystwie członków rodziny by uwiarygodnić w ich oczach wymyślone zagrożenie ze strony "niezrównoważonego" jm, które w rzeczywistości nie istniało
8. Gach próbuje się wymiksować, w okolicy Świąt widzi co się święci, to już nie jest zakazany owoc i Pani myśli poważnie o nowej rodzinie,
9. Pani podejmuje kroki celem odzyskania gacha (szuka postów w Internecie, dodaje posty na fb, zakłada konto na portalu randkowym)
10. Pani klasycznie upodla emocjonalnie autora, uważa go za winnego swoich nieszczęść, mydli mu oczy obietnicami bez pokrycia, robi mu niczym nie uzasadnione nadzieje by się nie miotał, i jednocześnie składa pozew rozwodowy
......
......
(n-1). Autor stwierdza, że jednak był cały czas inny mężczyzna (nawiązanie do pkt 3.)

czy coś pominąłem ? Jeśli tak proszę o uzupełnienie.

Panowie/Panie ... w ogólnym zarysie, pomijając szczegóły, w ilu punktach różni się Wasza historia ?

Na zdrowie Beka i Bullet Kto tu pisze dreszczowce i czym się od Harlequinów różnią...
Ja uważam że to jak najbardziej mogła być znajomość typu "łatwo przyszło, łatwo poszło". Równie popularny scenariusz po rozstaniu jak zdrady w trakcie. W lutym założony był wątek, że żona odeszła. W kwietniu była widziana z jakimś mężczyzną. Każdy dopisze sobie co mu pasuje. Jedni, że to taki romans, drudzy, że inny... Ale to nadal twory wyobraźni i nie wiadomo czyje są prawdziwe, bo tego wbrew temu co się pisze Autor może się nigdy nie dowiedzieć. Jeśli Autorowi pomaga Wasz scenariusz to spoko. Mnie osobiście tylko karmiły by nerwicę i biadolenie nad wyrost. Tak trudno się żyje z "nie wiem"??? Każdy po swojemu radzi mając dobre intencje oraz różne perspektywy oraz doświadczenia. Moje odosobnione stanowisko zebrało bardzo dużo uwagi. Czyżby było zagrożeniem w jakiś sposób? Skoro finał i tak jest ten sam: koniec związku.
Przeszkadzam Wam w czymś czy czujecie się jak na ringu O co gramy, bo nie wiem? I skąd pewność, że macie rację? Może nie macie... Tego nie wiemy. Nie za szybko na szampana? W każdym razie, ja się zwijam z tego działu. Niestety nie podzielę zdania, że zło wcielone skrzywdziło niewinnego, więc podejrzewam nic tu po mnie będę Was tylko denerwować a nie mam w zamiarze obijać się po mordach za odmienne zdanie. Widzę to po prostu w szerszym spektrum, które na ten moment może być dla Autora niesatysfakcjonujące.

Szkoda, że Beka nie zacytował, gdzie piszę, że opcja zdrady byłaby jak zbawienie... Taka barierka której można się przytrzymać. Wybiórczość? Szkoda, że nie zacytował sam siebie jak najeżdża na mnie, że zdiagnozowałam autorowi nerwicę o której sam wcześniej i później pisał. 1:1?

Widzimy po prostu sytuację inaczej. Wątek czytałam od początku do końca i na tej podstawie pisałam a nie co się komu będzie podobać. Żałuję, że nie zacytowałam kilku zdań napisanych przez Autora. Teraz będzie trudniej wszystko ponownie czytać w poszukiwaniach ale na ich podstawie uważam, że żona miała prawo stracić do niego serce. Tyle. Pozostało mu tylko się z tym faktem pogodzić i zebrać do kupy.

Autografy na lotnisku

Trzymajcie się!

U niektórych oprócz tych punktów są jeszcze dzieci, czasem pies, lub kot. Niektórzy zdążyli się też czegoś wspólnie/ we wspólnym życiu dorobić, i to trzeba sprzedać/ podzielić/ spłacić.
Ale poza tymi szczegółami, niczym. Niczym się to nie różni.

Beka zwijam się powoli, na przeczekanie bardziej niż dla Twojej płonnej uciechy. Dziecinne masz te dosrywy A porównanie do Eli to akurat komplement dla mnie. Nie łatwo jest mieć odmienne zdanie niż banda łysego. Podziwiam, że mimo trudności obstaje przy swoim, bo łatwiej jest klaskać kiedy wszyscy klaszczą niż samotnie klaszczeć, kiedy coś się nam podoba co innych wybitnie nudzi. Za autentyczność- szacunek dla Eli. Dla Ciebie za podjazdy po najniższej linii oporu mój kolejny post

W ogóle jak ktoś od nas odchodzi do kogoś innego i mu się to potem rozpada to jest to jakaś satysfakcja dla porzuconego, wiadomo... Ale w gruncie rzeczy nie ma się czym cieszyć tak naprawdę. Bo to nie oznacza, że nagle my staniemy się jedynie słuszną opcją, zwłaszcza gdy partnerowi nie było z nami dobrze. Nadal jesteśmy odrzuceni. I jeśli robić uproszczenia tak mocne, że zbierze się większość elektoratu to tak naprawdę całe życie człowieka jest schematem. Rodzimy się, siadamy, chodzimy, bla bla bla umieramy. Nic wyjątkowego? Można i tak na wszystko spojrzeć. Żadne odkrycie. Ledwie zabieg retoryczny.

Jeśli Velocity będzie otwarty na sposoby, różne, by sobie pomóc po rozstaniu to każdy ma jakieś swoje, które u niego zadziałały, prawda? I ja też takie mam   O złote majteczki nie walczę na szczęście I mi to zwisa czy weźmie sobie do serca moje czy kogoś innego rady.

To forum a nie ring.

Uczulam tylko, że wiele tragedii wydarzyło się od wmawiania zdrady. Choćby te przypadki w Anglii, choćby i u sąsiadów, u wielu znajomych. Zdrady nie było ale kara była. Jeśli mam fakt "nie wiem" a do wyboru "na pewno zdrada" albo "nie wiem, może tak, może nie, jakie to ma znaczenie, nas już nie ma" to wybieram "nie wiem" i pracuję z innymi faktami, jak choćby ten, że partner odszedł i nie chce ze mną być, rozmawiać itd

Ale rozumiem, jeśli jednak dla kogoś dociekanie i domniemanie takie jest ważne. Ma to swoje zalety jako sztuczka na umysł Ale to na krótką metę niestety tylko działa... Co kto woli. Dowolność W obliczu częstotliwości zdrad opcja "była zdrada!" jest bezpieczniejsza do stwierdzenia. Ale w sądzie byście przegrali z takimi dowodami jakie na chwilę obecną  posiada autor

Klaskać czyli w języku literackim.

Jak mi dosrywałaś to jakie to było dosrywanie? I teraz dosrywanie innych Ci przeszkadza, dlaczego?

Trochę Ci to zajęło żeby zrozumieć. Ale jak już mówiłem u Ciebie raczej nic się nie zmieni bo taka jesteś.

To była samoobrona. I racja. Będę się bronić. Nie licz na zmiany. Czuj się mną rozczarowany do końca swoich dni.

Chcesz mnie "namówić" (czytaj zmusić) do tego abym poszukała tych starych postów? Czy liczysz, że leń mi nie pozwoli? Śmiałe zagranie, bo rzeczywiście mi się nie chce do tego wracać, matko... to będzie grzebania i cytowania, dokumentowania... Do tego przeżywać to jeszcze raz... brrr... na telefonie odpada. I po co?

To sobie poczekasz  

Na priv zapraszałam wielokrotnie, ale Tobie nie o to chodzi abyśmy sobie cokolwiek wyjaśnili... Tobie potrzebna jest publiczność i uznanie... Może inaczej się o to postaraj? Ze mną będziesz miał ciężko Zawsze mnie atakujesz wtedy, kiedy z kimś innym się wadzę. Liczysz na łatwe uznanie? To już człowiek nie może się posprzeczać, bo mu Maku wyskoczy jak Żukosoczek, którego nie trzeba nawet przywoływać? A sobie wyskakuj. Zróbmy sobie taką tradycję

Jeśli mnie cokolwiek zmieni to doświadczenia, wartościowe rozmowy... Słabo się starasz widocznie. Nie masz na mnie wpływu. Tylko się mścisz bez końca... Ile to już razy będziemy przerabiać? Znudziło mi się. Zostanę sobie sobą, zadowolona, Twoje uznanie nie jest mi do niczego potrzebne. Ode mnie figa z makiem... UPS :x

Cdn...

Nie jestem pewna czy mnie z kimś nie pomyliłeś Maku Być może nie podobało Ci się moje zdanie w tamtym wiekopomnym temacie, bo czułeś się jakbym krytykowała Twoje zachowanie? Takie przeniesienie, stąd Twoja napastliwość? Zawsze mnie pierwszy zaczepiasz, zawsze napastliwie, więc i owszem, inni jak będzie się im chciało mogą sobie prześledzić ale dobrze wiesz, że nikomu się nie będzie chciało Sprytne...
W każdym razie zapytaj tych, którzy ze mną prywatnie rozmawiają a przekonasz się, że Twój strach ma tylko wielkie oczy

Wredna? Tak, tak... To jedyna rzecz z którą się zgodzę. Reszta to jakbyś siebie i swoje zachowanie opisywał.

Już tęsknię. Buziaczki xxx

Ale ja jestem wyluzowany - w taką pogodę nie można inaczej -  i ta "straszność" mi wystarczy.
I to co mnie jakoś rusza to jej hipokryzja.

Co tam DEEP, już się "zwinęłaś" z wątku, jak zapowiadałaś, czy jednak standardowo jesteś niekonsekwentna i kolejny raz, żeby coś udowodnić produkujesz bezwartościowe teksty? Twoi byli (obecni?) musieli mieć z tobą ostro pod górkę.

Za dużo nie trzeba pisać - wystarczy poczekać, aż sama się wyjaśnisz.