Żona zostawiła mnie po 13 latach. Proszę o pomoc, poradę - Netkobiety.pl

Nie wiem ile czasu, bo tego nie da się z góry ustalić. Zależy od ludzi. Jedni wcześniej otrzeźwieją, drudzy później, jedni od razu, drudzy nigdy. Mój były na przykład potrzebował 3 lat aby zacząć normalnie się odzywać i przeprosić za to co robił. Nie ma co się nastawiać na powroty. Samodzielnie obierz kierunek. Koniec? To koniec. Walczę? To walczę. Nie licz na to, że druga strona weźmie na siebie całą odpowiedzialność. Jeśli nie czujesz sensu walczyć, wtedy odpuść i niech będzie to Twoja stanowcza decyzja, której nie zachwieją dwuznaczne poczynania z drugiej strony.

Nie bardzo wiem na czym ta walka miałaby teraz polegać. Żona już drugi raz napisała, że do mnie nie wróci i prosiła, żebym to uszanował. Mogło być też tak, że napisała to pod wpływem emocji, bo przesunąłem nasze spotkanie. Wcześniej już raz pisała, że do mnie nie wróci, ale naszła ją chyba tęsknota i chwilowo zmieniła zdanie. Na pewno chciałbym spróbować jeszcze raz. Idealnie by było usłyszeć to od niej w cztery oczy - "nie kocham cię, to koniec". Wtedy miałbym 100% pewności i po czymś takim na pewno dałbym sobie spokój. Z propozycją spotkania na razie nie wyskoczę, bo ona nawet na zwykłe pisanie nie ma ochoty, jest na mnie zezłoszczona po tej rozmowie ze "szwagierką". Myślę, żeby pomilczeć co najmniej 2 tygodnie. Może sama da jakiś sygnał.

Nie wiem, gdzie tutaj ktoś widzi chęć tej kobiety do walki o związek i powrotu. Ona teraz uważa Autora za wroga, próbując go zniszczyć, gdy nawet nie wiadomo do końca czy ktoś trzeci jest na horyzoncie. W ogóle tego typu jazdy, jakiś Autor doświadczał miałyby jeszcze zostawiać jakieś wątpliwości, czy on chce wrócić do żony? Za co niby? Za to wszystko, co mu zgotowała?

Ja widzę, że Autor ma ciągle chęci powrotu do żony, są uczucia, których z dnia na dzień nikt nie wyłączy, są niedopowiedzenia, emocje i jest niezamknięta sprawa w głowie Autora. Oczywiście, że zachowanie żony pozostawia wiele do życzenia i można zwariować, ale skupiamy się teraz na nim i na jego uczuciach. Dlatego uważam, że aby temat zamknąć definitywnie warto by się jednak zobaczyć i zakończyć 13letnie małżeństwo po rozmowie w cztery oczy, no ale można też zakończyć na komunikatorze. Co kto lubi. Tylko jak widać Autorowi zakończenie na komunikatorze nie wystarczyło, dalej się zastanawia, a nawet ma chęć czekać na kolejne „znaki”. No można i tak. Tylko po co? Nie lepiej wziąć sprawy w swoje ręce i zamknąć temat dla samego siebie i ruszyć dalej?

Autorze, jeśli to mogłoby Ci pomóc (choć wątpię) to napiszę, że NIE JESTEŚ SAM, jest nas co najmniej dwóch. To co pisze Bagiennik wg mnie ma sens, bo to rzeczywiście nie jest postawa dojrzałej kobiety. Moją "jazdę" opisałem parę dni temu w moim wątku, z którego wyszła obszerna dyskusja. W tej chwili ja mam wrażenie, że mam dwie nastolatki w domu, bo postawa mojej żony jest delikatnie mówiąc, zastanawiająca. U nas to jeszcze aż tak daleko nie zaszło (jeszcze), ale horror trwa w najlepsze. Najpierw żona powiedziała mi, że nie chce mi dawać żadnej nadziei, bo decyzję już podjęła, a po tygodniu zasugerowała, żebyśmy sobie dali jednak czas do końca roku. Choć mieszkamy razem i śpimy tylko osobno, to napisała mi długi list, w którym wygarnęła mi moje niedoskonałości, które spowodowały kryzys. Dowiedziałem się, że coś psuć się zaczęło już 4 lata temu i dawała mi o tym znać (powiedziałem jej, że trzeba było to mówić dużymi literami, bo absolutnie tego nie wychwyciłem). Napisała takie coś "Tamta moja stara część umarła i nigdy już nie wróci, a nowa się jeszcze nie narodziła. Teraz potrzebuję przestrzeni i oddechu, Ty rób co chcesz, oddaję Ci wolność". Czy tak robi dorosła kobieta? Nie jestem do końca przekonany. Jedynym logicznym wytłumaczeniem jest spokojne przygotowywanie się do odejścia i w międzyczasie leczenie się boczniakiem, ale jak wspominałem, na 99,99% nikogo nie ma (tak, wiem że może to budzić śmiech niektórych) i w gruncie rzeczy sama nie wie, czego chce na tą chwilę. Moją rolą jest chyba tylko bierne przyglądanie się nowym "narodzinom", o ile to w ogóle nastąpi. Pomimo, że moja żona przeczytała tony książek z zakresu psychologii, to nie daje mi odczuć, że uważa mnie chyba za kogoś, kto ma jakiekolwiek uczucia. Być może Twoje żona ma podobne huśtawki emocjonalne, jak moja, możliwe że ktoś jej bez przerwy nawija makaron na uszy, np jej mama. U mnie jest to samo. Dzisiaj np moja żona zachowuje się całkiem normalnie, poszliśmy zjeść obiad w restauracji, potrafiliśmy pożartować nawet trochę, ale wiem że przyjdzie taki dzień (może jutro), że z nieznanego mi powodu znów zamknie się w skorupie. I też mnie bardzo wiele lat z nią łączy, też ją kocham nad życie, i tak samo jak Ty chodziłem po ścianach, bo przez te kilkanaście lat zaliczyła 3 pobyty w szpitalu (nie licząc porodów) i tak samo ona teraz to wykorzystuje, bo wie że ja się jeszcze od niej nie odwróciłem. Najprościej byłoby to zrobić, ale powiedzenie "serce nie sługa" działa w dwie strony.

Lena11, tylko w jaki sposób doprowadzić do spotkania? Przyjechać pod jej dom i postawić przed faktem dokonanym?

bagienni_k, my już formalności mamy w zasadzie dograne. Czekam na pozew, ale nie spodziewam się, że będzie tutaj jakieś zaskoczenie. Tzn. widziałem wzór pozwu i wiem czego się spodziewać. Tak więc jeśli nawet powrót nie będzie możliwy, to chciałbym chociaż jeszcze raz się z nią, jak napisałeś, po ludzku spotkać, pogadać i pożegnać. A może na tym spotkaniu udałoby mi się wywołać w żonie jeszcze jakieś pozytywne uczucia... tak wiem, znowu ta złudna nadzieja.

Deszcz, przeglądałem Twój wątek i rzeczywiście widać pewne podobieństwa. Z tym że ja już ponad 2 miesiące z żoną nie mieszkam, wszystko odbywa się na odległość, przez co sprawa jest bardziej skomplikowana. Gdybym ja miał ją przy sobie na co dzień w tym samym mieszkaniu, to jakoś udałoby mi się ją udobruchać. Z tym nawijaniem makaronu na uszy, to na pewno jej mama ma tutaj duży udział, jestem pewny.

To co mnie trzyma przy tej nadziei, to właśnie jej zmienne nastroje. Może trzeba właśnie chwilę odczekać, pozwolić jej odetchnąć i za jakiś czas spróbować ponownie. Myślę, że muszę sobie wyznaczyć jakiś czas, niech to będzie do końca tego miesiąca. Ona wie że mi nadal zależy, jeśli będzie chciała, to się odezwie. Jeśli nie, odpuszczę.

jakbym ja miała doradzać autorowi to jednak bez tych rycerskich zagrywek. moja sytuacja co prawda jest inna, ale próby rozmowy z osobą której zachowanie bardzo trafnie ocenił bagiennik (dziecko tupiące nóźkami - mój ex tak samo się aktualnie zachowuje) nie przyniosą nic dobrego. dadzą albo fałszywe nadzieje albo rozmowa skończy się litanią wad i win. przerobiłam takich parę. zdziwiłam się bardzo gesty dobrej woli mogą zostać uznane za negatywne i być potwierdzeniem jaka jestem zła.

Też miałem takie odczucie, gdy byłem w pracy na statku, że na odległość nie jestem w stanie nic zrobić. Na pewno, gdy się jest bliżej to łatwiej o nić porozumienia. Ja gdy w zeszłym roku wróciłem do domu to zdołałem po prawie 2 miesiącach "ugasić pożar", teraz jestem na miejscu i nie wiem, czy to pomoże. Wygląda na to, że bez wzbudzenia u żony wizji nieodwracalnej straty raczej z miejsca ruszyć się nie da, na pewno nie będę już się prosił i narzucał, bo to chyba najgorsze co można robić w takiej sytuacji i myślę, że to co Ty teraz robisz to też chyba jedyna opcja, która pozostaje, i która daje jakiś tam cień nadziei. Nie za duży, ale jednak.

Napisałeś

a później

Dlaczego wszystko uzależniasz od niej, dlaczego tak się jej boisz?
Naprawdę chcesz czekać kilka tygodni aż panci przejdzie foch?
Nie, Ty niczego nie rozumiesz.

W samo sedno. Dla takich osób jak ja czy autor Wasze porady, choć często jak najbardziej słuszne, nie będą w pełni do nas trafiać, przynajmniej nie na tym etapie. To są chwilę, gdy się wiele myśli i mimo tego nie rozumie, jak osoba którą tak długo kocha się bardziej niż siebie samego i za którą byłoby się gotowym skoczyć w ogień bez wahania, jest w stanie posunąć się do takiej podłości. Myślę, że dużo łatwiejszą sytuacją jest przygoda z boczniakiem, bo wtedy jest wóz, albo przewóz, wróg też jest łatwiejszy do ogarnięcia, a tutaj autor ma podobnie jak ja - zostaje czekanie w jakiejś tam nadziei, że paniusi zderzą się w końcu dwie kulki w głowie i zechce wrócić, żeby odbudowywać związek, albo i nie.

Nie wiem jak nazwać to co teraz czuję. Połączenie miłości z nienawiścią do tej osoby, no i tęsknota każdego dnia. Ale tęsknota za tamtą żoną sprzed rozstania, bo teraz to już jest inna, jak obca dla mnie kobieta. Na szczęście nie jest już tak źle jak w pierwszych tygodniach. Trochę się ogarnąłem i odbiłem od dna. Mam raz lepsze, raz gorsze dni. Ale rzeczywiście, woli odejścia, zamknięcia tego etapu jeszcze we mnie nie ma. A tymczasem moja żona chyba odżyła, na FB dodaje wesołe zdjęcia z wyjazdu, teksty, że przeżyła ciężkie miesiące, ale patrzy z radością w przyszłość itp.

Nie zamierzam czekać nic nie robiąc. Robię swoje, ale jednak z nadzieją, że ją coś jeszcze "ruszy". Może i powinienem powiedzieć stop, ale nie potrafię.

Ewidentnie widać, że autor będzie jednym z trudniejszych przypadków - nawet nie widać w nim woli wydostania się z tego bagna. Ciągle powtarza to samo, cały czas daje "ostatnią" szansę, przegląda media społecznościowe, liczy na cud. Żona kompletnie go nie szanuje, aktualnie bawi się z nim, bo sam na to pozwala. Po pierwsze (chyba już to wspominałem w tym wątku) z tego małżeństwa i tak już nic nie będzie - brak dzieci, brak perspektyw, brak uczucia, brak woli z obu stron, brak komunikacji, nawet brak kredytu. Po drugie do czego miałaby wracać ta kobieta? Do faceta w średnim wieku bez kasy i bajzlem w głowie? No szanujmy się. Baba ewidentnie teraz manipuluje, ale rozumiem dlaczego od niego odeszła - miała siedzieć i zastanawiać się od kogo pożyczą w następnym miesiącu, albo czy facet nie dostanie urojonego udaru panikując w najmniej oczekiwanym momencie?

Rozumiem ironię, ale nie do końca jest jak piszesz. Jasne, do tego samego co było nie miałaby po co wracać. Jej główne zarzuty to był właśnie brak pracy i moje problemy psychiczne. Jedno i drugie właśnie "naprawiam". Pracę już mam, a nerwica została w miarę opanowana. Wiadomo, przez kilka tygodni nie wyleczy się wszystkiego, zwłaszcza że mam teraz dołki po rozstaniu, ale próbuję. Dlatego uważam, że powrót byłby możliwy, ale trzeba by zacząć od nowa, na innych zasadach.

Tak, to było moje życie. I jej. Oboje to spieprzyliśmy. Ale jeśli tuż po rozstaniu dostałem od niej sygnał, że jest szansa dla nas, gdy wyeliminuję pewne błędy. No to trudno żebym nie próbował czegoś z tym zrobić. I robię. To nie była przelotna znajomość, tylko kawał mojego i jej życia. Jasne, żona ma to już pewnie wszystko gdzieś, być może nawet się cieszy, że uwolniła się ode mnie. Ale to nie jest tak, że nie dałoby zacząć od nowa, gdyby ona również chciała.

Wasze historie jednak się różnią - Twoja żona została, jego odeszła(może wynika to z posiadania i nie posiadania dzieci) i to chyba 2,5 miesiąca temu.
Piszesz o "etapie" to ja się pytam - Twoja żona który raz robi Tobie taką jazdę drugi, trzeci raz? I ile takich jazd jeszcze zniesiesz pod hasłem "ale ja ją kocham a Wy tego nie rozumiecie".
Chcesz wierzyć w to że Twoja i tylko Twoja miłość jest taka prawdziwa, wyjątkowa i uh i eh...to sobie wierz ale sam sobie szkodzisz i tak samo robi autor - oboje czekacie aż pańci przejdzie foch i żeby było jak było...ale nie będzie a życzeniowość w buty można sobie włożyć.

Wykonczą was te niby wasze żony. Staniecie się kłębkiem nerwów i siedliskiem chorób. Same nie wiedzą czego chcą , naczytały się naoglądały harlekinów, romansów, portali psychologicznych i poprzestawiało im się w głowach bo mają projekcję oderwaną od kanonów życiowych którą pragną zrealizować za wszelką cenę. Zanikły wartości typu małżenstwo, rodzina, dzieci liczy się teraz ja (po trupach) i moje widzimisię. Kobiety realizują nowomodę wbrew sobie, biologicznym instynktom i samorealizacji. To tak jak ,,zflaczali" mężczyzni których na siłę skobieca się nie radzą sobie w życiu , nie spełniają się, wpadają w flustrację i choroby psychiczne. Jak tak dalej pójdzie w ogóle nie będzie małżeństw dłuższych niż pięć lat i masę dzieci pozazwiązkowych gdzie większość kobiet utrzymywać się będzie z alimentów, zasiłków zapomóg. Ech chciałoby się zaśpiewać piosenkę pani RINN :  Gdzie ci mężczyźni, prawdziwi tacy,
Mmm, orły, sokoły, herosy!?
Gdzie ci mężczyźni na miarę czasów,
Gdzie te chłopy!? - Jeeeee!

Wiem co masz na myśli. Ale na przykładzie mojej żony, mimo problemów, które mieliśmy, ona jeszcze dzień po rozstaniu pisała mi, że wszystko będzie dobrze i wierzy, że ułoży się między nami jeśli zacznę terapię. Od "szwagierki" usłyszałem, że żona powiedziała im tam w rodzinie parę dni po tym jak odeszła, że będzie chciała ratować małżeństwo. Czyli jednak nie zamykała wszystkiego do końca od razu. Tyle, że później z każdym tygodniem się jej coraz bardziej 'odechciewało'. Zapewne żona po prostu z czasem odetchnęła i poczuła, że lepiej i stabilniej jest jej mieszkać z mamą i nie martwić się o finanse, niż mieszkać z mężem, który (wtedy) i bez pracy i jeszcze do tego chory. W sumie się jej nie dziwię. Ale gdyby były jeszcze w niej jakieś pozytywne uczucia do mnie, to teraz można by spróbować zacząć od nowa małymi krokami.

wg mnie takie nagłe zmiany z "będziemy próbować" na, "nic z tego nie będzie" wynikają z czynnika zewnętrznego jaką jest inny facet i od tego co się dzieje w tamtym "związku" zależy karuzela tj. chęci (lub ich brak) naprawy, łez, samobiczowania, przepraszania by za chwilę znów nie chcieć ratować. To działa destrukcyjnie na zdradzanego, cały czas żyje w napięciu i totalnej niepewności. To manipulowanie, dawanie nadziei by potem strącić w niebyt. Masakra.
Tak jak pisałem wcześniej teraz powtórzę, że sądzę (z dużą dozą pewności), że jest między wami osoba o męskim imieniu.

No cóż, dopiero w chwilach szczerości wychodzi jak naprawdę wyglądają zwykłe szare dni w wielu związkach.
Po 13 latach takiego życia może się przelać czara goryczy.

Jesteś odważny że to szczerze napisałeś. Dobrze jest być uczciwym, bo można odważnie patrzeć w lustro przy goleniu. Ty też masz szansę zyskać przez ten wpis, bo możesz wyciągnąć wnioski z popełnionych błędów.
Bardzo często  kobiety zanim odejdą przeżywają lata wyrzeczeń, usługiwania i podporządkowywania się mężom.
Więc zanim zaczniemy wrzucać wszystkie kobiety do jednego worka, że odchodzą od spokojnych i nudnych mężów do badboyów,  dobrze czasem pomyśleć, że po latach takiej niewoli mają facetów po kokardę.
Chcecie mieć żony to dbajcie o nie na co dzień, doceniajcie jej domowe prace, wysiłek wkładany w wychowywanie dzieci, utrzymanie czystości i zaangażowanie w stworzenie miłej atmosfery. Jak tego zabraknie, to docenicie ile to znaczy. I nie myślcie, że Wam się to należy jak psu micha, bo przynosicie wypłatę.

Przestań się mazać. Po tym co Twoja żona odwaliła w ostatnich tygodniach, to cokolwiek byś wcześniej nie robił, bilans wypada na jej niekorzyść. to nie było zwykłe odejście, co zademonstrowała, ale naprawdę full wypasiony zestaw przemyślanej podłości.

Jeśli już, to Ty mógłbyś jej dać szansę i ona powinna 'walczyć', a nie na odwrót.

Zastanów się też, ile byłby warty ten związek nawet gdybyście jakimś cudem się zeszli na powrót - czy byłbyś w stanie zaufać, że nie będzie powtórki z rozrywki i żyć jakby nigdy nic?

Hej Velo. juz pisalem ze robisz wszystko do dupy.
po 1sze wrociles na stare smieci do mamay ....ujania z grzybnia miales zostac w wa-wie i isc na kwadarat z multikulti. Zobaczylbys organoleptycznie jak zyja inni z innych krajow moze bys sie porownal do innych i sie jakos postawil w punkcie gdzie jestes, nie na grzyba muchomora znow wybarales wygodnictwo jak wszystko w zyciu...zaslimaczyles do mamuski za pazuche i na stare smieci.
po 2gie twoja ex dupcia wybara inne zycie a ty sie miotasz slinisz ze moze tak a moze siak a moze srak...nic nie wskurasz choc bys na rzesach stawal ona jest na drugim biegunie planety i tylko sie dowartosciowywuje twoim smetym bytowaniem..gra na twoich emocjach i bawi sie jak w kasynie w Baden-Baden.
Wiem ze ja w glebi kochasz i powoli trybisz why it's happen - no happen happen bos dupa grochowa i wygodny mol...zmien swoje zycie. Czemu zawsze wybierasz wygodne zycie nikt ci nie powiedzial ze jak jest pod gore to potem z gorki albo ze im wiecej sie zmachasz tym wiecej potem satysfacji? Ciagle medzisz i rozkminiasz a tak na prawde krecisz sie w kolko. Przyjmij do wiadomosci ze ONA BYLA ZONA juz nie wroci. Jestes tu i teraz ty.
po 3 cie uwolnij sie od matki i jej wplywow na twoje rozkminy zycia - nieodcieta pepowina.
po 4te im dalej zapieprzasz do przodu tym z czasem bardziej schodzi z ciebie to co bylo ..... nie wiem wybierz atywnosc fizyczna ( body moving ), samorozwoj w kazdej fromie oprocz bredzlowania, rzuc sie w wir pracy albo zaszep psychoze gromadzenia dobr materialnych,...jezeli masz na to (wczesniejsze co pisalem) wygruchane  to chociaz zmien calkowicie otoczenie.
po 5te adrenalina zycia zmienia ludzi ( zwalszcza z niewyraznych w widocznych ) jesli w zycie wprowadzisz stres egzystencjalo-wydolnosciowy szybko ci sie zwrotnica przestawi - nie mowie zebys wziol proce z gumy z matek i trojramiennik z pralki i szedl na wojne na Ukraine strzelac skarpetami. Nie wiem zapisz sie na kurs jazdy na motorze np powinklujesz to poczujesz. Albo idz na strzelnice i porozpierdzielaj jakies fanty.
po 6te jak cos zjebiesz w zyciu to naprawiaj od razu nie czekaj nie rozmyslaj wiekami , albo po fakcie...bylo minelo skoczylo sie idz do przodu for fuck sake - nasza planeta ostatnimi czasu jest przepelniona i zamulona ludzmi bez wyrazu - przestan byc owieczka i zyj na pelnej kurwie za przeproszeniem, co z tego ze przeslimaczkujesz pol wieku teraz masz co 30+ wrzody emocjonalne, chcesz czekac az termometr dupnie w 50ke - WTF halo obudz sie.
po 7zasyp przeszlosc natlokiem obowiazkow - nie wiem kurna zaluz sobie farme strusi , lam czy plantacje grzybkow chalucynogennych - zawsze profit.
Tak na serio to ty nic nie zmieniles w swoim zyciu ....zesralo sie ...no bywa tylko czemu ciagle grzebiesz patykiem w tym smrodzie, ...wyglada na to ze w sumie ci to sprawia jakas frajde.
3 miesiace strzelily jak suchy bak w majtach a ty dalej nic.

To forum np. setki podpowiedzi rozkminy ...tylko po kiego grzyba. Skoro sukcesem jest jaranie sie manipulacjami bylej i uswiadomienie sobie zea to sa manipulacje ...co ja robic mam co ona zrobi?
Odetnij sie i miej w dupie co zrobi.....okiej niech mina kolejne 3 miesiace i dalej bedziesz grzebal patykiem w tej kupie?

Dobra ide skonczyc blanta i spac bo klawiaturotok sie zrobil - nara.

Nie da się kobiety odzyskać inaczej niż wiodąc szczęśliwe życie u boku innej a najlepiej innych. Nawet psycholog Ci to powie. Tylko po co wtedy odzyskiwac?

Eh tacy ludzie jak ona powinni być znakowani.

Byleby Velocity to sobie wydrukował i powiesił na ścianę, schował do portfela itd...

Naprawdę Autorze jesteś w stanie komuś wybaczyć takie świństwo, jakie Ci właśnie małżonka załatwiła? Nie mówię nawet o zdradzie, ale właśnie o tej podłości, o której wspomina noben.

Wybaczenie i zaufanie to inna sprawa, ale jest chyba jakaś granica liczby kopniaków, jakie można przyjąć...?

Chyba inny temat czytamy... Laska była 13 lat zprzegrywem, leniem i panikarzem. Nie wiem po co po odejściu stosuje temanipulacje, ale może to jakaś forma powetowania sobie 13 lat z typem, który nawet na milimetr nie poszedł do przodu. Obecnie koleś kisi się w swojej beznadziei, w byciu ofiarą, a wy mu podbijacie ten stan pisząc jaka to zła kobieta była. Ja osobiście uważam, że on jest beznadziejnym facetem i rozumiem jego żonę.

Czyli co każdy facet którego żona zostawia, zdradza, i kopie w dupę to życiowa fajtłapa, leń i beznadzieja wegetująca na tym świecie ?

"Sytuacja jest o tyle kiepska, że ja zostałem sam w wynajmowanym przez nas mieszkaniu. Musiałbym się stąd na dniach wyprowadzić do mojej rodzinnej miejscowości, a to jest 400 km stąd. W dodatku przez pewien czas musiałbym zamieszkać u mojej mamy, która też nie jest na to kompletnie przygotowana. Poradźcie proszę co robić." - przypominam, że facet ma 40 lat. Do tego pożyczali pieniądze od rodziny, żeby przeżyć... No sorry, ale dla mnie taki facet to życiowa niedojda i nie ma co się dziwić żonie. I tak powinien się cieszyć, że dała radę 13 lat.

I właśnie o ten drugi punkt się tutaj rozchodzi, kiedy mówimy o tym, jak kobieta traktuje Autora. To, że ktoś może mieć nawet swoje za uszami, nie jest przecież powodem, żeby rozpętywac przeciwko niemu takiej rozgrywki. Nie wiem, czy żónka się w ten sposób dowartościowuje czy jej to przyjemność sprawia..Jara się tym, ze kopie leżącego a to akurat jest dużo poważniejszy przypadek niż skłonność do narzekania czy problemy finansowe.

Z kobietami zawsze tak jest, okazja czyni złodzieja i nigdy nie będzie inaczej...

moze tak Velo...wyznacz odlegly w pieruny punkt na horyzoncie zycia niech to bedzie np twoje wlasne pole marchewkowe na Marsie ( dalej wyobraznia mi zablokowala ) no cokolwiek byle nie byla to ex zona i zaczynasz zapierdzielac do tego punku od zaraz.
Po kolenych 3 miesiacach brodzenia patykiem w sraczce zycia....yyyyyyyy zaraz zaraz ... potrzymaj mi browara....przeciez TY juz biegniesz w tamtym kierunku pola na Marsie ...patyk z resztkami moze trzymasz jeszcze zacisniety w lapie ale to dla tego ze biegniesz do innego celu skoncetrowany i zfixowany...no i odwracasz sie za siebie i widzisz dalej gowienko ale smrodek zelzal....okiej biegniesz dalej...za trzy miechy znow sie obracasz i juz klocka ledwo widzisz. Moze sie zdarzyc ze Z Elonem Muskiem High5 nie klepniesz ale na koncu staniesz blisko rakiety opuszczajacej ziemskie smietnisko... a to juz cos!...a jak bedziesz zblizal sie do wyjscia z matrixa popros bliska ci osobe zeby 1sza Marchewke na marsie nazwali Velocity1206.

tak to mniej wiecej dziala i taki jest tego sens.
Bonus: Twoja byla zona kiedys powie ( bo wiadomo ze wrene i zawziete babki zyja najdluzej na planecie) "Ja pierdole 1sza marchewka na Marsie nazywa sie Velocity1206...co za nie fart"

O jak słodko na żywo czysty przypadek hipergamii . Zawsze kocham  czytać te teksty jak to facet ma być KIMS i zarabiać oj zarabiać :)To taka esencja tej prawdziwej miłości . Facetom jakoś nie przeszkadza, że kobieta , nie wiem pracuje w biedronce czy coś bo niby dlaczego miałby to być problem? Będąc z kimś w mało facetów patrzy na zasoby finansowe wybranki nie to, co takie Panie jak ty:)Pewnie może się odkochać i iść w siną dal jasne, ale te teksty to mnie naprawdę rozbawiają . Facet jest kim jest a ty chcesz wmówić, że  jest  tylko zwykłym  gniadym a nie czystym koniem krwi arabskiej i w sumie nieudacznik.  :)Z drugiej strony coraz wiecej facetów widzi że kobiety po 40 to i owszem szalony seks i to z fetyszami  ale poza tym  to mało które na stałe kogoś z tej pożądanej puli  łapią.Dzięki w sumie za ten czysty pokaz wyrachowania . Natura nie znosi próżni może autor poszuka sobie Ukrainki albo innej nacji i nie będzie musiał udowadniać, że nie jest wielbłądem codziennie.