Żona zostawiła mnie po 13 latach. Proszę o pomoc, poradę - Netkobiety.pl

Nie zapomnij, że tak strasznie za tobą tęskni, iż postanowiła podzielić się tym na portalu randkowym. Jesteś w takim stanie, że mogłaby narobić ci na czubek głowy, a ty byś powiedział: "Otwiera się przede mną!".

Linia czasowa? sprawdźmy
- wyprowadziła się
- złożyła pozew rozwodowy - zdaje się że mieliście kontakt, rozmawialiście i ona Ciebie o tym nie poinformowała
- po jednej z rozmów założyła kontakt na portalu randkowym - bo chciała odreagować rozmowę z Tobą?
- macie się spotkać pogadać - ciekawe jak teraz ona będzie chciała czy musiała odreagować to spotkanie?
Tak złożyła pozew przed propozycją spotkania ale czy go wycofała?
Jeśli chce cos naprawiać to powinna zacząć od siebie i go wycofać.
Czy też ma działać jako straszak na Ciebie?
Piszesz że pozew można zawsze wycofać, tak można.
Ale idąc taką drogą myślenia to można powiedzieć - weźmy ślub bo zawsze możemy się rozwieść.
Zrozum ona z Tobą jest nieszczera a Ty od takiej osoby uzależniasz swoje szczęście?
Jeśli nie przegadacie/przerobicie tego wszystkiego co zadziało się przez dwa miesiące to prosić się będziecie o powtórkę.

Rzuciła pracę z dnia na dzień, ot tak, po prostu?

Z każdą chwilą, charakter tej kobiety, jaki wyłania się z opisu zdecydowanie zniechęca do nawiązywania z nią bliższej znajomości.
Szkoda, że takie osoby nie są jakoś "oznakowane", bo można by je omijać szerokim łukiem..

Odreagowania kłótni/spotkania w postaci zakładania profilu na portalu randkowym to chyba nic nie przebije...

Chłopie jesteś idiotą, no sorry. Ty szukasz teraz usprawiedliwienia na siłę i to dla siebie jak i dla niej. Myślisz, że jesteś najmądrzejszym człowiekiem w historii? Ze Ty to rozegrasz inaczej? Takich akcji były już miliardy na tym świecie i zawsze kończą się tak samo. Następnym razem zrób sobie gdzieś fejkowe konto i do niej zagadają to zobaczysz jaka jest nierozważna. Ja pierdole jak te matki chowają synów, że potem godzą się na plucie w twarz...

Pozwu rozwodowego nie składa się pod wpływem emocji przechodząc ulicą obok sądu. Składa się wyłącznie do sądu "okręgowego", a nie dowolnego "rejonowego". Jej decyzja była przemyślana, porównanie nieadekwatne.

Nie, nie złożyła ŻADNEJ propozycji zejścia się. Tak, dała Ci nadzieję ale nie złożyła żadnej obietnicy, a tym bardziej obietnicy poprawy.
Idąc z nadzieją na to spotkanie możesz się mocno rozczarować. Tak jak ktoś napisał wcześniej, staraj się nie analizować, bardziej zapamiętać jak najwięcej by móc to sobie przemyśleć na spokojnie.
Podejmowanie na spotkaniu jakiejkolwiek decyzji daruj sobie bo będą podejmowane pod wpływem emocji. Mało mów, daj do zrozumienia (ale tego nie werbalizuj), że może Ciebie w każdej chwili stracić.
Najważniejsze myśl chłodno, nie podejmuj decyzji i nie daj się sprowokować bo wydaje mi się, ze to też może być celem.
Będzie trudno ale jak najwięcej staraj się zanotować w głowie z tego spotkania, na analizę daj sobie czas.
I jeszcze jedno b. ważne wg mnie, jesteś na nie swoim terenie, nie wiesz, kto będzie Was obserwował. Żadnego alkoholu.

Tu się waham ale pomyślałem, że to dopiszę. Żona, która chce się pogodzić nie umawia się na takie spotkanie, gdzieś na kawę. Tu jest niehalo.
Może się tak nie zdarzyć ale zdawaj sobie sprawę, że być może usłyszysz, że "nie o to jej chodziło", że "źle zrozumiałeś" lub wręcz mozesz się spotkać z próbą wyprowadzenia Ciebie z równowagi i może nagranie tego. Przy tym nie będę się upierał ale licz się z taką możliwością.
Przydatne: "lepiej być miło rozczarowanym niż niemiło zdziwionym".
Nadal ustawiasz swoje decyzje wg tego co ona wymyśla ... zacznij wreszcie myśleć o sobie. Nie chodzi tylko o pasje lecz głównie o swoje samopoczucie.

Zdaję sobie sprawę, że przez telefon dużo gorzej. Bardziej chodzi mi o to, żeby wyczuć jaki ona ma cel w spotykaniu się ze mną. Bo jechać kilkaset km żeby się dowiedzieć, że ona to przemyślała i nic z tego nie będzie, to szkoda tak naprawdę mojego czasu.

Mógłbyś rozwinąć swoją myśl?

Ja powtórzę za kolegami powyżej:

1. Przez telefon się takich rzeczy nie załatwia absolutnie
2. Sytuacja z jej strony jest klarowna, bo złożyła pozew = chce się rozwieść
3. Powinieneś patrzeć tylko na siebie, na to co Ty chcesz/albo nie chcesz, uciszyć emocje, usiąść na doopie i się zastanowić
4. Nie nastawiaj się z jej strony na nic, nie mozesz iść na to spotkanie z oczekiwaniami.
5. Nie możesz ciągle się zastanawiać co ona i w zależności od tego podejmować decyzje. Liczy się to co Ty chcesz.
6. Powinieneś się bardziej wziąc za siebie, bo niestety ciągle widzę w Tobie kolesia z 1 strony postu, który jest chory, nie ma pracy, wszystko go przerasta itp itd. A Ty masz się w końcu ogarnąć życiowo, żeby nigdy więcej nie było powtórki z rozrywki - w każdym zwiazku ktory stworzysz w przyszlosci

Oczywiście: powinna przyjechać, zrobić to natychmiast. Każda inna wersja, tym bardziej ściąganie Ciebie, to zmuszanie do kolejnej "inwestycji", wymuszanie starania się o coś ... ale nie wiadomo o co.
Co Ona od siebie w związku z tym spotkaniem daje ? Nic !
De facto idziesz jak po sznurku, po linii, którą Ci namalowała

Macie rację. Gdyby jej zależało, to w ogóle pozwu by nie było, ani tego portalu randkowego. Myślę, żeby napisać jej wprost, że dowiedziałem się o pozwie i zapytać jak to się ma do tego co mi napisała w zeszłym tygodniu (że widzi dla nas szansę itd.) Mogę dodać, że spotkam się z nią chętnie jeśli przemyśli sobie czego tak naprawdę ode mnie oczekuje. Jeśli jej na nas zależy, to niech da znać. Może postawić sprawę w taki sposób i poczekać jak zareaguje.

do tego portalu randkowego bym aż takiej wagi nie przykładał, to tylko potwierdzenie tego co wcześniej.

Na razie nic  nie pisz.
Przede wszystkim uspokój się i pomyśl nad tym bo teraz masz chaos w głowie, każda nie przemyślana wiadomość tylko może problem eskalować na wyższy poziom.

sądzę, że samo spotkanie to nie jest zły pomysł ale nie teraz gdy autor trzęsie się jak galareta. On potrzebuje czasu. Powinien się wyłączyć z myślenia o tym.
Czas, czas, czas ... autorze ochłoń. Wróć do tematu za tydzień, możesz pisać na forum ale z nią się nie kontaktuj, to co zrobiła nie zasługuje na to byś każdą wolną chwilę spędzał na myśleniu o niej.

Jeśli musisz pisać to tupnij nogą, ona jest pewna siebie więc jej tę pewność utemperuj trochę.
Ja bym to ujął dwuznacznie, a jednocześnie jasno dał do zrozumienia, że wcale nie jest pewne, że do niej pojadę. Grzecznie bym przekazał jej to co myślę, a boję się głośno powiedzieć czyli, że to w dużej mierze jej wina.
To bym zrobił ja, napisał o sobie, co czuję, nie pytał, nie żądał.

"na razie nigdzie się nie wybieram więc jeśli się spotkamy to niech termin i miejsce pozostanie w zawieszeniu.
Może później gdzieś wyjadę na chwilę bo musze przemyśleć to co się wydarzyło. To boli gdy sobie przypominam sytuacje jakie miały miejsce.
Z każdym dniem mam coraz więcej wątpliwości, coraz bardziej czuję, że nie zasłużyłem na takie traktowanie.
Masz rację, uczuć nie da się schować do pudełka, w końcu to 13 lat, jednak szacunek do siebie trzeba mieć, a żebrać o niego nie zamierzam"

Racja, muszę trochę ochłonąć. Nie będę jej jednak pisał wiadomości w tym tonie, bo to brzmi jakbym się żalił i czekał na przeprosiny Problem się zresztą sam na razie rozwiązał, bo miałem jechać do znajomego, a przy okazji się spotkać z żoną. A że znajomy się pochorował, to przesuniemy spotkanie na następny weekend.

Przypuszczam, że istotnie ucierpiała jej duma z powodu przełożonego spotkania, dlatego dalej bawi się w tak dobrze już Ci znane manipulacyjne gierki. Moim zdaniem w jej odczuciu powinieneś całować ją po stopach za sam fakt, że łaskawie chętna była się z Tobą spotkać, a że coś poszło nie po jej myśli, to stosuje swoje standardowe zagrywki.

W każdym razie to jeszcze bardziej potwierdza jej rozchwianie, dlatego nawet nie próbuj jej rozumieć, bo nie sposób, zresztą podobnie jak nadążyć. Ponadto jestem przekonana, że Twoje opanowanie to jest coś, czego się absolutnie nie spodziewała, a co jeszcze bardziej wytrąca ją z równowagi. Niemniej to nie jest Twój problem, Ty rób swoje i postępuj dokładnie tak, jak czujesz.

Prawdę mówiąc zmieniając już po raz drugi, o ile dobrze liczę, wcześniej ustalony termin, podjąłeś ryzyko. Żona mogła pomyśleć, że ją zwodzisz, badasz jej cierpliwość i rzeczywistą gotowość do spotkania. Ostatecznie wyszło, jak wyszło, czyli poczuła się zlekceważona i wyciągnęła ciężkie działa.

Miałam na myśli te informacje:

... co daje już dwie zmiany terminu.

Nie zmienia to jednak faktu, jak słusznie zresztą zauważyłeś, że nawet jeśli poczuła się zlekceważona i/lub urażona, to mogła powiedzieć wprost, że ją to dotknęło, czyli zachować się jak dorosła, emocjonalnie dojrzała osoba.

Ani przez moment nie była zainteresowana tym rzekomym spotkaniem, to widać aż nadto wyraźnie. Autorze, przestań robić z siebie idiotę wreszcie, bo to już przekracza poziom żenady.

Czyli co, teraz przemyślała i już do Ciebie nie wróci, a wtedy ... bezmyślnie zaproponowała, że jest szansa ?
Niestety stało się to czego należało się spodziewać. Oczekiwałem tekstu w styli "źle zrozumiałeś" lub "nie o to chodziło". Dostaliśmy "przemyślałam sobie".
To co się wydarzyło utwierdza mnie w przekonaniu, że jest ktoś inny. Po Świętach skruszyła się bo mieli jakąś kłótnię, tak jak pisałem wcześniej, "cos się wydarzyło", a teraz widocznie się pogodzili i już nie chce wrócić do Ciebie. Romans kwietnie na całego.

Ona już żyje innym życiem, nie ma wobec autora żadnych skrupułów, bo wg niej nie musi, bo wg niej on nie jest już jej partnerem lecz balastem.

Prawdy się pewnie nie dowiem. Jeśli jest ktoś inny, to przed rozwodem ona się na pewno z tym nie ujawni. Zastanawiają mnie te jej ostatnie tajemnicze wpisy na FB. Ewidentnie kieruje je do jakiejś osoby. Jeszcze wczoraj myślałem, że to może do mnie. Jest też opcja, że po prostu chciała mi zrobić na złość po tym gdy przesunąłem spotkanie. Bo ona jeszcze w zeszły piątek była gotowa się spotkać. Nie wiem czy po to, żeby mi zakomunikować, że już po wszystkim. Ale chętna na spotkanie była.

To dlaczego się nie spotkaliście???

Serio nie widzisz mechanizmu: zaintrygować, niedopowiedzieć, zrobić zwrot w ostatniej chwili?
Rozumiem że można się nabrać raz, drugi. Ale zrobić z tego rutynę, to już przesada.

Z jej strony to zwykła gierka dla zabawy. a Ty się wczuwasz i mielisz każde jej fejsbukowe pierdnięcie milion razy; do tego jeszcze forumowe znachory kibicują: to ciekawe, tamto interesujące i wielka tajemnica.

Nie ma tu żadnej tajemnicy i nic nie jest napisane między wierszami.
Żona robi Cię w uja, ot co.

Każde podjęcie z nią rozmowy, to podjęcie jej gry. Gry opartej na tej samej zasadzie co trzy karty na bazarze. Tobie się wydaje że grasz, a tak naprawdę przegrywasz na wejściu.

Piszę ponownie, bo od kilku dni jestem w głębokim dołku i nie mam się komu wygadać. Z żoną sytuacja patowa, żeby nie powiedzieć beznadziejna. Po jej ostatniej wiadomości zamiast dać już sobie spokój popełniłem znowu błąd. Napisałem jej przedwczoraj dłuższego sms-a, że nadal mi na niej zależy, że nie przestałem kochać i jeśli to przemyśli jeszcze raz, to niech da jakiś znak, bo warto się spotkać i chociaż spróbować odnowić naszą relację. No i co, żona oczywiście nie odpisała, a ja czuję się jak kretyn, który się jej narzuca. Teraz całkowite urwanie kontaktu to chyba jedyna możliwość. Najgorsze w tym wszystkim, że ja nie potrafię przyjąć do siebie faktu, że nas już po prostu nie będzie i nie umiem za bardzo ruszyć z życiem do przodu. Miałem już lepsze dni, ale ostatnio nic mnie nie cieszy. Moje rodzinne miasteczko, do którego wróciłem po latach jest bardzo przygnębiające. Nic się tutaj w zasadzie nie dzieje. Coś tam robię, mam swoje pasje, mam znajomego, ale jak się uda raz na tydzień spotkać to jest sukces. Od kilku dni pracuję, ale praca kiepska, na część etatu. Tylko taka teraz była, nie mogłem wybrzydzać. W dodatku po kilkunastu dniach pomieszkiwania u siostry musiałem się z pewnych względów wprowadzić się do matki. A z matką wiadomo jak jest. Starsza kobieta, ze swoimi problemami, stresami. Ciężko mi się z nią dogadać, dlatego większość dnia milczymy. I tak to niestety wygląda, dzień za dniem mija podobnie, generalnie kiepsko to wszystko wygląda. Męczy mnie świadomość, że to wszystko mogło potoczyć się inaczej. Że może powinienem jednak zostać w Warszawie, przynajmniej miasto ciekawsze i z perspektywy lepsze. Ciekawi mnie czy są jakieś "magiczne" sposoby na wyjście z doła po takim rozstaniu, czy po prostu trzeba to przeczekać. Może ktoś się podzieli takimi sposobami, jeśli zna.

Jeszcze co do internetowych 'aktywności' mojej żony. Wiem, że nie powinienem jej śledzić, ale to silniejszej ode mnie. Na FB usuwa stopniowo informacje o nas. Np. teraz usunęła datę naszego ślubu z osi czasu, dodaje pod zdjęciami opisy typu "życie jest zbyt krótkie żeby patrzeć wstecz" itp. Zostawiła jednak jedno nasze zdjęcie ślubne, jestem też nadal jako jej mąż w "statusie związku". No ale widać, że kobieta już pogodzona z tym rozstaniem, a ja mentalnie stoję w miejscu. I jeszcze taka ciekawostka - z pewnego źródła wiem, że ona założyła sobie "fejkowe" konto na wspomnianym portalu randkowym. Podaje się tam za kobietę z mojego miasta. Wydaje mi się, że próbuje wybadać, czy czasem ja nie mam tam swojego profilu. No ale to tylko moje domysły, albo jej głupia zabawa.

Gdybym wiedział, że odeszła do innego, to paradoksalnie wyszłoby mi to na dobre. Po prostu straciłbym już całkowicie nadzieję i może szybciej ruszył do przodu. Mój poprzedni związek (kiedy to było, już nie pamiętam) zakończył się po prawie 3 latach. W sumie to rozstaliśmy się pokojowo, decyzja była wspólna, ale i tak mnie bolało. Jakoś miesiąc później okazało się, że ona ma innego. I wtedy poczułem jakby ulgę, że nie muszę już więcej zaprzątać sobie myśli jej ewentualnym powrotem.   

No właśnie robi to stopniowo. Nie urywa też ze mną kontaktu stanowczo, w sensie nie blokuje mnie na FB czy w telefonie, nie usunęła od razu wszystkich naszych zdjęć, status związku ciągle "w związku małżeńskim z... i tutaj ja". Jej ostatnie wpisy na FB są raczej w takim smutno-melancholijnym tonie, jakby ciągle to przeżywała. Co też wydaje mi się, że wyklucza obecność innego faceta. Wtedy raczej pokazywałaby jaka jest radosna. No ale może znowu sobie wkręcam.   

Tak, to prawda. Gdybym tam został i to jeszcze w tamtym mieszkaniu, to na pewno dłużej dochodziłbym do siebie. Z drugiej strony byłaby większa szansa na spotkanie z żoną, nawet "przypadkowe". Może nie byłoby też tego pozwu, bo ona wydaje mi się czekała z tym aż do mojej wyprowadzki.

Z tego mojego miasteczka będę chciał w ciągu roku wyjechać, teraz muszę odkładać pieniądze. Tutaj generalnie nie ma żadnych perspektyw, to jest miasto dobre dla emerytów, albo ludzi, którzy mają już żony/mężów/dzieci i po prostu życiową stabilizację. O poznaniu tutaj kiedyś kobiety nawet nie myślę, nie ma na to szans. Za mały wybór, zwłaszcza że jestem już w wieku 40+. Tak więc za jakiś czas powrót do Warszawy, taki jest mój cel.

Pozew jeszcze nie dotarł. Dostanę na pewno na mój obecny adres, żona wie gdzie mieszkam. Oczywiście nie zamierzam się do niej teraz odzywać, ta wiadomość to i tak była o jedna za dużo. Wydaje mi się, że ona do tej pory mogła nie być do końca pewna moich uczuć, może dlatego co jakiś czas mnie sama zaczepiała. A teraz się jej na własne życzenie podłożyłem i wie, że mi nadal zależy. Ewentualny ruch teraz po jej stronie, ale wątpię, że to nastąpi.

Dokładnie, podłożyłeś się, a jej tylko o to chodziło. Pisałam wcześniej, że moim zdaniem ona musi mieć poczucie, że rozdaje karty. Kiedy pojawia się niepewność, zaczyna wychodzić w Twoim kierunku, jakby chcąc sprawdzić czy aby na pewno nadal tam jesteś i na nią czekasz, kiedy jednak tej pewności nabiera, to zaczyna grać oschłą, niedostępną, niezainteresowaną. To wskazuje na jej niedojrzałość, ale taka po prostu jest - jeszcze nie dorosła do poważnego związku.

Może niektórzy pamiętają, pisałem tu wcześniej o mojej "szwagierce" (żona brata mojej żony), która miała mi przekazać jakieś informacje. Zadzwoniła do mnie ostatnio i tak naprawdę nie dowiedziałem się niczego nowego. Chodziło o to, co moja żona mówiła w rodzinie po rozstaniu ze mną i w jakim świetle mnie przedstawiła. Czyli, że nią rzekomo manipulowałem, że mam chorobę psychiczną, że ją uderzyłem itp. Generalnie całą winę zrzuciła na mnie. Ale wszystko to już wiedziałem wcześniej. Niestety okazało się, że szwagierka przekazała, że do mnie dzwoniła teściowej, a ta z kolei mojej żonie, no i znowu powstało niepotrzebne spięcie. Żona odezwała się do mnie na FB z pretensjami dlaczego rozmawiam o naszym związku z osobami trzecimi. Odpisałem tylko, że to "szwagierka" sama szukała kontaktu i gdybyśmy my ze sobą normalnie porozmawiali, to nie byłoby niedomówień. No i w efekcie żona zablokowała mnie na messengerze. Sprawy zatem nie mają się lepiej. Żona jeszcze niedawno chciała się spotkać, a teraz znowu jest zezłoszczona i nie wiem czy jeszcze kiedykolwiek uda się nam spokojnie porozmawiać. W zasadzie nie wiem po co to piszę, chyba żeby się wygadać

Żona w tej chwili raczej nikogo nie ma, albo dobrze to ukrywa. Dowiedziałem się, że wyjechała właśnie w góry z mamą i chyba żaden facet się wokół niej nie kręci. Tylko to jej zachowanie nadal dziecinne. Zamiast pogadać, coś wyjaśnić, ona blokuje tę możliwość rozmowy.

Ty, Bagiennik jak cos pieprzniesz, to jak potłuczony. Przeciez dla niej tej związek jest zakończony, finito, nie ma o czym rozmawiać, pozew złożony, a nie jakieś niszczenie człowieka. Niszczenia człowieka to ty na forum nikt jeszcze dobrze nie opisał, same standardowe zachowania. Wejdź na dowolną grupe na FB o toksykach, narcyzach, narkomanach, alkoholikach, to zobaczysz na czym niszczenie drugiego człowieka polega i kto to jest potwór.  A psychozę to ty tylko w durnym filmie widziałes chyba, to co ona robi, to żadna psychoza nie jest, nie nadużywaj pojęć, bo to obraża ludzi ze schorzeniami psychiatrycznymi.

Weź lepiej pierwszy lepszy podręcznik psychologii, to przekonasz sie, że takie zachowania to norma wśród tzw. zdrowych osobników. Zawsze widzimy się w lepszych barwach niż otoczenie i zawsze racjonalizujmy swoje wybory tłumacząc to innymi. Ciebie też to dotyczy.

Dla mnie w każdym przypadku autor/autorka powinien mieć pretensje głównie do siebie o wybór osoby na małżonka/partnera. To nigdy nie jest tak, że nie ma żadnych oznak przed ślubem, tylko przez różowe okulary zachowania nie chcemy widziec tych złych cech. Potem to po faworach i zbieramy efekty tego , co się wypracowało latami i autor też zbiera, jestem przekonana.
Odcięcie się od eks jest najlepszym polecanym tu sposobem na radzenie sobie z rozstaniem i żona autora właśnie zrobiła najlepsze, co mogła dla siebie i dla niego. Po co eskalować konflikty? I tak ich nie rozwiążą.

Symbi, nie wiem czy czytałaś mój wątek. To co robiła/robi moja żona od momentu rozstania nie jest normalne. Nie było nawet jednej jedynej okazji żeby spokojnie porozmawiać w cztery oczy, bo żona nie wyraża chęci. Ona chyba nie chce się ode mnie raz a dobrze odciąć, robi to etapami. Zauważ, że ja z nią jakoś mocno kontaktu nie szukałem. Przeważnie to jest tak, że ona mnie w jakiś sposób zaczepia. Jak np. teraz po paru dniach ciszy, gdy nagle wyskoczyła z pretensjami o moją rozmowę ze "szwagierką". Mogła to zostawić, milczeć, ale jednak ponownie postanowiła mi dopiec, przyczepić się, pokazać, że to niby ona jest tutaj poszkodowana. Generalnie nie daje mi o sobie zapomnieć, z drugiej strony już dwa razy napisała, że do mnie nie wróci i żebym to uszanował. A co do tych oznak przed ślubem, czy nawet po ślubie. Ona się tak nigdy wobec mnie nie zachowywała. Mieliśmy mniejsze czy większe kłótnie, ale żadnych manipulacji czy chorej zawiści wobec mnie nie było. Teraz ja jestem dla niej wrogiem. Nie rozumiem tego, bo spędziliśmy ze sobą 13 lat, gdzie naprawdę było dużo pozytywnych momentów i w tym związku była miłość.

Może z kimś randkuje, tego nie wiem. Tak, mam bajzel w głowie, jeszcze nie umiem sobie tego poukładać. Pośrednio przez to, że ona co parę dni daje o sobie znać i stosuje te swoje dziecinne zagrywki, jak np. blokowanie na FB.

Oczywiście cała wina została zrzucona na mnie. Takie postawienie przez żonę sprawy niestety wyklucza jakąkolwiek dyskusję z nią i próby pogodzenia się. Kilka razy bezskutecznie próbowałem. Ona żyje teraz w swoim małym świecie, do którego dopuszcza jedynie osoby, które się z nią zgadzają. Każda uwaga w jej stronę, choćby była w 100% prawdziwa powoduje, że ona urywa z taką osobą kontakt. Nie wiem jak to nazwać, ale to jest jakiś wyższy stopień wybielania samego siebie, czy racjonalizowania swojej decyzji o rozstaniu.

Autorze, rozumiem rozgoryczenie ale czy możesz się odnieść do jej zarzutów, że podnosiłeś na nią rękę?
Proszę, nie bagatelizuj tego. Pamiętam jakie miałam wrażenia, gdy opisałeś swoje własne obłąkanie w trakcie choroby i jak wyniszczające te zachowanie mogło być dla Twojej żony, o czym większość tu zdaje się nie pamiętać.
I „były dobre chwile” to zdecydowanie za mało aby ocenić Twoje małżeństwo na plus, bo nawet z narcyzem i socjopatą ma się dobre chwile.
Możesz uczciwie odnieść się do jej pretensji zamiast określać to wyolbrzymianiem?

W moim odczuciu, żona Autora „podjęła” decyzję o rozstaniu w emocjach i sama dalej w tych emocjach z samą sobą tańczy, wysyłając mu co chwila sprzeczne sygnały. Wydaję mi się, że miała/ma nadzieję na walkę o nią, o związek, żeby Autor potrafił podjąć jakieś działania jako mąż, mężczyzna, któremu zależy a tu wszystko takie nie wiadomo jakie, ona wyciąga rękę, za chwilę jak Autor przekłada spotkanie (czyli nie zależy mu w jej przekonaniu pewnie) to ona już sobie przemyślała i nie chce i tak w koło Macieju. Gdyby była pewna decyzji o rozwodzie, nie byłoby tych całych szopek w socialach chociażby, a tak wychodzi z tego jakiś neurotyczny taniec, w którym sama się szarpie, Autor „zgłupiał” i trudno mu się dziwić, ale wróżenie z tego co ona robi na fb czy innych portalach to droga do nikąd. Uciekła, chciała żeby ją gonić, a tu coś poszło nie tak. Jednocześnie żona oczekuję od Ciebie dojrzałości w działaniu, której jej samej ewidentnie brakuje.

Jeśli takie metody mają być sposobem na walkę o związek, to ja nie mam już żadnych pytań...

Niestety, tu też się zgodzę