Żona zostawiła mnie po 13 latach. Proszę o pomoc, poradę - Netkobiety.pl

Dziwne pytanie. W tym wątku nie o to chodzi. A one tak, mają pretekst by tak zachować.

Wpłynęła w taki sposób, że zacząłem się "ogarniać" jeśli chodzi o leczenie i szukanie pracy. No ale poza tym absolutnie nie dawała mi odczuć, że jej jeszcze zależy na uratowaniu tego małżeństwa.

Witajcie ponownie. Od 10 dni mieszkam w rodzinnym mieście. Totalna zmiana otoczenia, niełatwo się przyzwyczaić, ale pomału daję radę Co najważniejsze udało mi się z pomocą siostry znaleźć pracę, zaczynam po Wielkanocy. A wracając do żony. Postanowiłem że urwę z nią kontakt z chwilą gdy wyjadę, ale ona sama zaczęła się do mnie odzywać. Najpierw w zeszłym tygodniu zadzwoniła odnośnie zwrotu kaucji z wynajmowanego przez nas mieszkania (myślę, że to był pretekst, bo formalności mieliśmy już i tak dograne). Pierwszy raz od rozstania nie była na mnie zezłoszczona, pogadaliśmy chwilę spokojnie, pytała co u mnie słychać po przeprowadzce itd. Po tej rozmowie znowu tydzień milczałem. Ostatnio dodaję trochę nowych zdjęć na FB, wróciłem do dawnej pasji czyli fotografii. No i moja (była) żona zaczyna mi właśnie te zdjęcia "lajkować", pisać komentarze. Sam już nie wiem jak traktować te jej zaczepki, ale nie reaguje na nie. Mam wrażenie, że im dłużej milczę, tym bardziej ją to w jakiś sposób rusza. Nadal o niej myślę, analizuję nasz związek, są dni gdy mam potworne dołki. Jak myślicie, czy to jest dobry moment, żeby w jakiś subtelny sposób sam się do niej odezwać, czy jeszcze dać sobie na wstrzymanie? Tak naprawdę to najbardziej ciekawi mnie czy złożyła ten pozew rozwodowy. Gdybym wiedział, że złożyła, to dałbym już sobie spokój, a tak to ciągle błądzę po omacku, z jakąś chorą nadzieją, że może w przyszłości uda się nam jeszcze ze sobą zejść.

W jej mniemaniu jesteś miękiszonem, który za bardzo się zwolnił ze smyczy. Więc teraz trzeba zastosować podchody, byś był znowu na każde zawołanie "przydatny" i "przewidywalny". To co się u was wydarzyło było masakryczną przemocą psychiczną. Prawdziwym przyjacielem w biedzie to ona się nie okazała.

Moim zdaniem ona Cię testuje i, jak napisał Paslawek, sprawdza. W jej odczuciu wyraźnie jej się wymykasz, czego nie przewidziała, a co ją irytuje, bo przestała mieć kontrolę nad sytuacją.

Będąc na Twoim miejscu zachowałabym dystans, ale jeśli tliłaby się we mnie nadzieja, że podtrzymanie kontaktu może dać mi pewność, że w razie "W", które nie jest czymś, czego chcę i potrzebuję, będę miała świadomość, że przynajmniej spróbowałam, to postępowałabym zgodnie z własnym odczuciem.

Ja sama kieruję się zasadą, by wsłuchać się w siebie i odpowiedzieć na pytanie czego w danej sytuacji chcę, a czego na pewno nie chcę, wtedy skłonna jestem podjąć ryzyko, nawet jeśli rozsądek w gruncie rzeczy mówi co innego. Bywa, że jest to zwykła kalkulacja, by na własne życzenie nie unieszczęśliwiać się bardziej niż to konieczne, ale u mnie to się sprawdza i nie przypominam sobie, żebym kiedyś żałowała.

Dążę do tego, że na ten moment to, czego Ty na pewno nie chcesz, to nie chcesz definitywnie się rozstawać i rozwodzić, co znaczy, że warto, abyś nie robił nic wbrew sobie, czyli postępował w zgodzie z tym odczuciem.
To co jest jednak bardzo ważne, to aby cokolwiek będzie się działo, zawsze zachować godność i szacunek do samego siebie, czyli w tym przypadku postępuj w taki sposób, abyś nawet przez moment nie miał odczucia, że prosisz o miłość. Żona też nie może tego w ten sposób poczuć.

Z tego co piszesz teraz coraz bardziej wynika, że to nie było żadne rozstanie, tylko mega-manipulacja która trwa.
Albo opcja B jej nie wypaliła tak jak chciała i chce zabezpieczyć odwrót, gdyby całkiem nie poszło po jej myśli.

Miej na uwadze, że ew. powrót oznacza z Twojej strony zgodę na powtórki takich akcji. Niezależnie co powiesz - czynem dasz znać, że można z Tobą tak pogrywać.

Dokładnie w punkt Bagienniku. Krótko, zwięźle i na temat. Ja myślę, ze to nie pierwsza podobna akcja i autorowi już napięcie zeszło, już nie pamięta jakie wady ma żona, tylko nie chce być sam.
Zgadzam się z tym co bardzo ładnie napisała Olinka, tylko obawiam się, ze autor nie ma dla siebie szacunku, wróci, by znowu ta "sielanka" z wiecznie winnym, za wszystkie nieszczęścia żony i jej matki się kręciła. No ale co kto lubi. Życie to ciagłe kompromisy, może autorowi takie odpowiadają.

nie odzywanie nie jest zamykaniem czegokolwiek. Walnąłeś pięścią w stół wiec bądź konsekwentny.
Jeśli teraz się odezwiesz to wszystko wróci (bądź nie - jeśli tylko bada teren) po staremu. Zdradzani mają jedną wadę, pozwalają się poniżać, nawet wypowiadać własne zdanie, boją się więc interpretują fakty w taki sposób by zagłuszyć rzeczywistość, tak by zdradzający się "nie pogniewał", by nie stracić tego co już i tak utracili.
Jest tu pewien problem. Ona Cię nie szanowała, czy uważasz, że jeśli ulegniesz to zacznie ?
Powinna zostać "przeczołgana". Nawet gdybyś ją zablokował gdzie się da, na portalach, w telefonie itd., a jej by rzeczywiście zależało to znalazła by możliwość by się skontaktować, by się zobaczyć z Tobą.

dokładnie tak jest, ona miała Cię na wszelki wypadek gdyby jej się nie udało gdzie indziej. Jest tak pewna siebie, że próbuje Ciebie przywrócić do porządku bo ty nie masz prawa się zerwać.
Do niej nie dotarło co się dzieje. Ona jest przekonana, że jeśli zrobi srogą minę, pobajeruje w komentarzach, pomacha chusteczką Ty przylecisz i wszystko zostanie zamiecione pod dywan. Strasznie niska cena za to co zrobiła.
Zdecydowanie to co zrobiłeś niepokoi ją, tym ją wq.rwiłeś, bo masz podkulić ogon i wiernie czekać.
Ty masz wyrzuty ?
Od niej totalny brak szacunku więc chociaż sam się szanuj.

To wyraźnie pokazuje, że ona sprawdza co zrobisz, jak się zachowasz, a przy tym gra na Twoich emocjach. Tak, to nie jest to nic innego, jak zwykła manipulacja, która obnaża jej niedojrzałość, a której głównym celem jest danie jej poczucia, że to ona tutaj rozdaje karty.

Nie sądzę aby sąd odrzucił pozew. Do czasu wyznaczenia pierwszej rozprawy minie zapewne kilka miesięcy, czasem nawet może minąć rok, więc na pierwszej rozprawie wypłynie jakie są Wasze relacje po tym czasie.
Do tego czasu powinieneś dostać zawiadomienie sądu, żebyś mógł na te zarzuty odpowiedzieć. Twoje pierwsze pismo rozwodowe jest decydujące w sprawie. Wszystkie kolejne zarzuty pojawiające się w trakcie procesu nie są już tak ważkie, dlatego trzeba w nim zawrzeć wszystko co istotne dla Ciebie. Najlepiej wziąć dobrego adwokata, żebyś się nie zakopał.

Oficjalne informowanie całego świata o tym, co dzieje się między Wami, w dodatku w tak żenującej formie, jest dla mnie zupełnie niezrozumiałe. Doprawdy żadna ze znajomych mi osób po podjęciu decyzji o rozstaniu z partnerem nie pokazywała tego w tak demonstracyjny sposób. Rozwód zawsze jest porażką, a ona chyba po raz kolejny chciała Ci po prostu psychicznie dowalić.

Dodam na koniec, że z każdym kolejnym postem coraz bardziej utwierdzam się w przekonaniu, że jak już będziesz po rozwodzie, przebrniesz przez te wszystkie związane z nim trudne emocje, ogarniesz się życiowo i w końcu staniesz na nogi, to poczujesz ulgę. Tak, ulgę, bo życie z kimś, kto z premedytacją stosuje przemoc i manipulacje, o innych, mniej drastycznych zachowaniach nie wspominając, jest bardzo trudne, nawet jeśli człowiek przywykł do tego tak bardzo, że na co dzień tego wszystkiego nie zauważa. Często dopiero uwalniając się od takiej osoby, jesteśmy w stanie realnie zobaczyć różnicę w komforcie życia.

Ale może chcieć alimenty, a wnioskując z tego co tu piszesz, jest to bardzo prawdopodobne.

Po to, żeby nowopoznani mężczyźni 'sprawdzając' ją na fejsie dostali jasny sygnał, że właśnie jest do wzięcia.

Prawdę mówiąc trudno mi uwierzyć, że takie niepokojące tendencje pojawiają się nagle. Być może wcześniej jej przemocowe zachowania były bardziej subtelne, dlatego nie byłeś ich świadomy, a kiedy sytuacja się zmieniła, to puściły jej hamulce. To jest relatywnie częste. Ludzie aż tak diametralnie nie zmieniają się z dnia na dzień, ewentualnie okoliczności uwypuklają co w nich siedzi w środku. 

W sumie racja, to może być informacja dla kogoś, komu bardzo chciała o tym powiedzieć.

Zrób jak czujesz. Jeżeli Twój wewnętrzny głos podpowiada, że chcesz tego spotkania, to się na nie zdecyduj. Jeśli jednak pojawia się w Tobie jakiś lęk, opór, to bez żalu odpuść.

W kontekście ostatnich wydarzeń mimo wszystko brałabym pod uwagę, że żona po raz kolejny Cię sprawdza, co w efekcie może skutkować tym, że w ostatniej chwili się wycofa i zrobi to z premedytacją.

Kontynuuję wątek, może ktoś się jeszcze wypowie. Ostatnie dni to znowu huśtawka emocji jaką funduje mi eks żona. Najpierw dowiedziałem się, że złożyła pozew rozwodowy (ona nie wie, że ja wiem), później ogłosiła wszem i wobec na FB, że się rozstaliśmy. Już w zasadzie chciałem zamknąć temat, uszanować jej decyzję jak prosiła. Wyszła jednak propozycja spotkania z jej strony. Wstępnie się zgodziłem. W ostatnich dniach sama inicjowała kontakt. Dzisiaj napisała mi bardzo długą wiadomość na Facebook-u, co było dla mnie dużym zaskoczeniem. W skrócie - że żałuje, że się tak stało, że ona nie chciała w ten sposób. Że przemyślała to wszystko i widzi jeszcze szanse dla nas, jeśli się spotkamy i spokojnie porozmawiamy, że ma nadzieję, że zmieni się między nami na lepsze. Wszystko to ubrane w ładne słowa, że "naszych uczuć nie da się tak po prostu zamknąć w pudełku i schować do szafy". Dla mnie to jasny sygnał, a przynajmniej tak mi się wydawało, że jeszcze jej zależy, że chce spróbować to naprawić. W dodatku usunęła z FB wspomniany wpis o tym, że się rozstaliśmy. Poprosiła mnie o telefon. Zadzwoniłem, miło porozmawialiśmy, wstępnie umówiłem się z nią na następny tydzień.

I teraz następuje coś, co mnie kompletnie zwaliło z nóg. Moja siostra ma profil na pewnym portalu randkowym. Dosłownie parę minut temu siostra zawołała mnie i pokazuje mi, że moja żona założyła sobie tam konto. Trafiła na jej zdjęcie przez przypadek, w kategorii "nowi użytkownicy". Świeży profil, założony dosłownie godzinę po tym jak rozmawialiśmy przez telefon. Przyznam, że czuję się jak totalny frajer. Moje uczucia do niej nie wygasły, nadal po tych wszystkich "aferach" zależy mi na niej. Już myślałem, że przejrzała na oczy, zatęskniła, zaczęła wyciągać wnioski, że rozstanie to był może błąd. No i teraz taki cios...

Jak myślicie, powinienem ją poinformować, że widziałem że ma konto na tym portalu? Na obecną chwilę nie widzę sensu spotykania się z nią, nie wytrzymałbym tego nerwowo. Mam ochotę jej wszystko wygarnąć i w końcu przestać być miły. Swoją drogą, czy takie randkowanie w momencie gdy na papierze jest jeszcze moją żoną jest "legalne". Czy można to podpiąć pod zdradę?

To co Twoja żona ma w głowie w gruncie rzeczy to wielka niewiadoma ,ale za dobrze to nie wygląda
bardzo jest rozchwiana emocjonalnie ,na wiele sposobów szuka jakiegoś ukojenia ,może jest okrutna ,a może jest mocno niezdecydowana albo i jedno i drugie spory mętlik ma w sobie i niejasne intencje wobec Ciebie ,może to wyglądać na jakąś grę manipulacje z premedytacją jakaś zabawa Twoim kosztem z jednej strony ma niby wątpliwości a z drugiej szuka przygód wrażeń może nowego związku być może zabezpieczając się dawaniem Ci jakichś nadziei,ważniejsze od jej uczuć myślenia jest Twoje działanie i to czego Ty chcesz jasno i wyraźnie ,od niej nie sadzę żebyś otrzymał w jej stanie jakieś deklaracje na których mógłbyś polegać
wszystko raczej patykiem na wodzie pisane w zależności od aktualnego humoru i apetytu na emocje ,to co ona robi zdarza się i nie jest jakieś niespotykane w okresie rozstania i przed rozwodem to jak rozstrojenie brak równowagi ma to też skutek i cel Twoją uległość i zdołowanie Ciebie tak na zapas żebyś nie sprawiał problemów przy rozwodzie .Wydaje się że zbliża się do Ciebie po to żeby walnąć z główki masz wtedy dużo do myślenia i przeżywania szukania i rozkminiania zmiękczony ciosem jesteś według niej słabszy i w gorszej pozycji ,kto wie co ona jeszcze knuje ,możliwe że orzeczenie rozpadu małżeństwa z Twojej winy tak na ostatnią chwilę .
Czy można to podpiąć pod zdradę jej obecność na portalu randkowym ,jej wcześniejszy chłód ,obcesowość ,świadczą bardziej o tym że emocjonalnie jest daleko ,czy da się to wykorzystać w sądzie raczej to słabszy dowód bo jesteście w takiej nieformalnej separacji
a jej wątpliwości płyną bardziej z rozchwiania i braku poczucia bezpieczeństwa ,ona wyraźnie boi się być sama
przeczy sobie bo niedawno była puszna i dumna z siebie za to że odeszła od Ciebie .Wygląda na to że jesteś jej celem do wyżywania się przy jednoczesnym trzymaniu Ciebie niby w rezerwie i dla chorej rozrywki ,brak szacunku do Ciebie widać niestety .Nie znaczy to też że wszystko co zdarzyło się spływa po niej obojętnie też ma swój dramat i próbuje na różne sposoby odzyskać równowagę niekoniecznie fair wobec Ciebie .

Coraz bardziej skłaniam się ku stwierdzeniu, że jest w emocjonalnej rozsypce, że się po prostu pogubiła i działa nieracjonalnie. Tylko gdzie w tym wszystkim jestem ja? A przecież powinienem teraz myśleć głównie o sobie. Tak naprawdę cały czas jestem dla niej miły, pokazuję, że ma mnie ciągle obok, że w każdej chwili może napisać jak ją tęsknota najdzie. Pewnie to błąd. Ostatnio to wyglądało tak, że gdy dłuższy czas się nie odzywałem, to sama szukała zaczepki. Jej ostatnia wiadomość była dla mnie kompletnym zaskoczeniem, już myślałem że może naprawdę przemyślała pewne sprawy i widzi jeszcze szansę dla nas. No i nagle ten portal randkowy.

Naprawdę tęsknię za nią. Nie chodzi o miasto. Może ja też się w tym wszystkim pogubiłem, może już dawno powinienem sobie odpuścić. Bo jak widać wykańcza mnie to psychicznie.

Kilka postów temu napisałem że zachowanie jej jest bardzo a bardzo dziwne i raczej wskazujące na zdradę i zauroczenie. Nadal twierdzę że jeszcze ta historia nie jest zakonczona. Nagle przekazuje poprzez portal że żałuje że chce ratować , usuwa info o rozstaniu a z drugiej zakłada konto na portalu w zasadzie w jednym celu. Nie chce tu być prorokiem złego ale mam takie wrażenie że zdradziła i się zauroczyła (stąd oddalenie). Potem tak wsiąkła w romans że ubzdurała sobie nowy związek stąd pomysł rozwodu ( pewnie kochanek nierozstropnie powiedział żeby ożenił się z nią ale jest mężatką więc dobrze jest jak jest). Kolejny etap to poinformowanie go o decyzji rozstania się z tobą (jestem cała twoja bierz mnie) na co kochaś się wystraszył i ewakuował co doprowadziło do kolejnego kroku czyli żalu z powodu rozstania i chęci powrotu do związku z tobą o ile zawalczysz o nią a ona będzie analizować czy warto z tobą być. Oczywiście na fali odrzucenia przez kochasia i daniu tobie szansy szargana poszukiwaniem ,,miłości życia" zakłada konto licząc że coś się trafi a nóż widelec jak nie przyszły mąż to chociaż kochanek jak będzie z tobą. Nie takie sytuacje tu były opisywane,. Bo jak to wyjaśnić jej postępowanie racjonalnie ? no jak może ma ktoś pomysł na szczęśliwe zakonczenie. Autorze nie jeden pisał że rękę by sobie dał uciąć za żonę i co ? Ja bym poszedł wysłuchał jej, poobserwował zachwoanie i nie zdradzał się o wiedzy jaką dysponujesz (porób skreny a nawet zaloguj się pod innymi danymi i zagadaj do niej może ci odpisze myśląc żeś kandydat). Kobiety siebie często nie rozumieją , same nie wiedzą co chcą więc daj sobie spokój z nią tylko weż rozwód z jej winy też bo sam widzisz że wierzyć jej nie wolno w nic a alimenty to przykra sprawa w twojej sytuacji materialnej ( jesteś dla niej obcym facetem tyle i aż tyle). Powodzenia w przemyśleniach i wnioskach co do żony jeszcze.

Osobiście bym ocipiała z takim facetem. Bez urazy. Nie będę tych pojedynczych zdań tu kopiować, które mnie nastawiają niestety negatywnie w stosunku do Ciebie. Nie negatywnie w sensie sympatii, ale negatywnie w sensie jak źle mogłeś zryć łeb swojej żonie. Zwłaszcza, że ona już wcześniej miała jakieś swoje problemy natury emocjonalnej (chodziła do psychologa długie lata). I ok. Choroba nie wybiera. Ale jesteś świadomym człowiekiem i odmawiałeś leczenia, zwłaszcza w tym kulminacyjnym momencie. Odeszła odetchnąć. Nie dźwignęła tego, za słaba była na to. Zresztą już wcześniej ją wykańczałeś, bo te wieczne krytykanctwo i wyszukiwanie problemów potrafi niesamowicie człowieka zniszczyć. Tak to widzę. A, że już zdążyła ocipieć, za późno się wymiksowała, to robi jakieś dziwne szopki, być może miotana jakimiś sprzecznymi emocjami. Być może nawet ocipiała na tyle mocno, że się wdała w jakiś romans. Tego nie można wykluczyć choć nie masz żadnych podstaw by jej takie coś zarzucić również. Do tego te poronienia… Tu się tylko wszystko nawarstwia. Z pewnością psychoterapia by się jej przydała. Ale masz tu dużo swojej zasługi Z kolei ona już taka dobita nie potrafiła Cię porządnie wesprzeć w chwili, gdy tego potrzebowałeś. Być może nawet odezwała się w niej jakaś taka chęć zemsty za to wszystko co jej mówiłeś. Jakby karma Cię dopadła. Mogła myśleć, że dobrze Ci tak ale z drugiej strony pamiętać, że były też między Wami dobre chwile. Wiesz… to jest bardzo niezdrowe położenie, stąd pewnie jeszcze nie jedną głupotę zrobi.

Sajgon! Totalny chaos. I teraz dopiero obiecywałeś się poprawić? Kiedy były te kryzysy pewnie zamiecione pod dywan… ileż można zamiatać pod dywan? Przyjdzie moment, że pod dywan się już więcej nie zmieści. Zresztą obiecanki-cacanki.

Strasznie niezdrowa relacja. Po obu stronach.

Wiesz, ja też mam nerwicę, ale lżejsze spektrum i w sumie bodźce nerwowe dużo silniejsze,  ale trafił mi się kiedyś taki chłopak co się okazało, że też ma nerwicę, silniejszą od mojej i w sumie zapalnikiem dla niego była jedna jakaś tam dziewczyna z przeszłości. Ile on mnie nerwów kosztował, to masakra. Wytrzymałam tyle ile mogłam. Myślę, że i tak za długo. Zwróciłam się zresztą do jego mamy aby się pożalić na niego, z płaczem… w takim stanie byłam i ona mi powiedziała, że ona zna te zachowania jego, że jej robił to samo, że już go do psychiatry wysłała kiedyś i parę miesięcy brał leki ale przestał, przynosiła mu ziołowe tabletki na uspokojenie, opowiedziała jak to było kiedy był młodszy… Wtedy dopiero zrozumiałam z czym się mierzy i tyle chociaż, że zrzuciłam z siebie poczucie winy, że być może to tylko ze mną mu tak odbija (tak mi mówił a okazało się to nieprawdą). To była ulga z jednej strony, ale z drugiej problem co z tym zrobić? Do niczego go nie zmuszę, ani rozmową, ani krzykiem. Dopóki sam nie ze chce sięgnąć po pomoc to kaplica. A jego nerwica była na tyle silna, że często z bezsilności szłam się po prostu położyć spać… odpocząć. Większość jego problemów również była w głowie. I kiedy dostawał ataków paniki i się dusił, ja otwierałam okna i drzwi, żeby poczuł przepływ powietrza, przynosiłam zimne okłady na głowę, trzymałam go za rękę i masowałam ramię, żeby poprawić krążenie krwi, przynosiłam wodę do picia… a on jak już się uspokoił na tyle, że przestał się dusić to zaczął chodzić po mieszkaniu, otwierać szafki, jak coś mu wypadło z niej wymyślać mi, że to moja wina, bo źle schowałam, zaczepił się o kosz na pranie, który się przewrócił i brudne pranie wypadło na podłogę… moja wina, bo źle kosz postawiłam. Jak poprosiłam go, żeby się uspokoił to mnie zwyzywał i przyłożył mi nóż do gardła Odeszłam od niego. Jeśli nie chce pomocy, nie chce sam po pomoc sięgnąć, nie chce ulżyć sobie i innym dookoła niego to bez sensu męczyć się razem…
Piszę to, żeby uświadomić Ci, że Twoje krytykanctwo jak i zachowanie podczas choroby mogło się Twojej żonie dać na tyle we znaki, że postanowiła ratować siebie skoro Ty sam nic zrobić nie chciałeś. I jej zachowanie, takie pokręcone nieszczególnie mnie dziwi, gdyż na pewno wiele lat z Tobą już zdażyło się i na niej odbić.
I ja nie chcę jej bronić. Najbardziej nie podoba mi się to, że tak mało pracowała, choć nie napisałeś dlaczego migała się od pracy. Tym samym nie odciążyła Cię finansowo choć nie zajmowała się małymi dziećmi w międzyczasie i to jest niezrozumiałe.
Więc może lepiej dla Was, że się rozstaliście. Oboje zajmiecie się sobą i swoimi problemami osobno, gdyż razem nie stanowiliście dla siebie wzajemnie zbyt wielkiego oparcia a raczej ma się wrażenie, że byliście dla siebie tylko dodatkowym obciążeniem.

Trzymaj się. Zadbaj o siebie. Zajmij się swoją nerwicą, gdyż puszczona samopas potrafi zatruć życie. Odpocznijcie oboje.

Tak, zajmij się sobą już dla siebie tylko. Niestety, za późno się za to wziąłeś. Ona już pękła i zrobiła co zrobiła. Jej jeszcze będzie odbijać przez jakiś czas. Nie bierz tego osobiście. To dość powszechne przy rozstaniach. Człowiek nie kontroluje co się z nim dzieje. Nawał myśli, wspomnień ale i uprzedzeń, żalu itd Sprawa jest jeszcze świeża, ziemniaczki jeszcze gorące. Logiki w tym nie szukaj. Może za parę lat porozmawiacie ze sobą normalnie, wykurowani z grubsza. Teraz na to nie licz.

Czytam sobie ten temat i widzę nieco podobieństwa do mojego byłego już związku , zakładałem tu temat jakiś czas temu, można poczytać. Mnie moja była narzeczona zostawiła po 6 latach bo się wypaliła, bo była nuda i rutyna etc. No ja też dużo błedów robiłem z czego sobie sprawę zdałem po rozstaniu, walczyłem o nią, trochę się płaszczyłem i ogólnie mocno to wszystko przeżywałem. Też mnie w sumie dziwiło że ona tak łatwo to wszystko odpuściła i na koniec zwaliła wszystkie winy na mnie, gadać ze mną nie chciała w ogóle po rozstaniu. No i co się okazało. Umawiała się od pewnego czasu z jakimś kolesiem którego poznała na necie. Teraz dowiedziałem się od naszej wspólnej znajomej że oni już ze sobą nie są, jakiś przelotny romans był. I najlepsze,moja ex robi jakieś zaczepki w moją stronę,zaczęła kontaktu teraz ze mną szukać. Może się mylę, ale gdy czytam tą historię tutaj to wydaje mi się że będzie ten sam schemat. Kobita zaczęła szukać wrażeń na boku jak związek się jej znudził, wypaliła się etc. Dlatego po rozstaniu była taka nieprzyjemna jak moja. Bądź czujny i nie daj się wkręcić w takie gierki.

Przecież każdy taki temat jest dosłownie taki sam. I wy się dziwicie, że coraz mniej osób chce indywidualnie podchodzić do kobiet? Jak każda to taki sam taboret dokładnie...

wierzysz szwagierce?

ale wierzysz w to że "oni" za Ciebie trzymają kciuki? co to znaczy? za Ciebie, a nie za Was? nie wiem jakie relacje ma Twoja żona z siostrą ale mi by się świeczka zapaliła jakbym takie coś dostała bo mi zakrawa na manipulację. wydaje mi się, że nawet jak szwagierka martwiłaby się o siostrę i uważała że robi źle to nie wyskakiwałaby z tym że kłamie i Tobie "skarżyła" ale w inny sposób starała się pomóc. mam tu doświadczenie i o ile siostry mojego ex który mnie zdradził, zrobił źle i uważają że decyzje dziwne podejmuje to jednak przede wszystkim wspierają jego.

no chyba żę mają jakąś toksyczną relację.

Nieprecyzyjnie się wyraziłem. Chodzi o żonę mojego szwagra, czyli żonę brata mojej żony To co ona pisze traktuję z przymrużeniem oka, bo obie panie specjalnie za sobą nie przepadają. "Szwagierka" i szwagier od początku trzymali w tym wszystkim moją stronę, uważali, że moja żona działa emocjonalnie i wiele spraw wyolbrzymia. Nie mam pojęcia o jakich rzekomych kłamstwach mojej żony pisze, ale może niedługo się dowiem.

Już parę razy o tym pisałem, a co chwilę ktoś ponownie sugeruje rzekomą zdradę przez moją żonę. Nie mam pewności, to nie mam. Nie będę jej o nic oskarżał. Na razie wiem tylko, że ma dopiero co założony profil na portalu randkowym. To jeszcze o niczym nie świadczy, chociaż nie powiem, zabolało. Przeczytałem Twój temat i u Was było trochę inaczej, Twoja kobieta postawiła sprawę jasno podczas rozstania i się tego do końca trzymała. A moja się miota, daje sprzeczne sygnały. Gdyby była z kochankiem to raczej by się do mnie nie odzywała i nie utrzymywała kontaktu. Pewności oczywiście mieć nie mogę. W ciągu tygodnia coś może się wyjaśni, za tydzień zobaczę się z żoną i może uda się nam szczerze pogadać.

Ale stek bzdur, co Ty w ogole piszesz? Ile masz lat ? Kolejny zraniony po rozstaniu, ktory pozjadał wszystkie rozumy ?
1. Oczywiście, że kochająca kobieta by odeszła. Juz nie licze tych wszystkich związków przemocowych, ale sytuacji, gdzie ludzie sie nie rozumieją, wypala się, nie układa, jest żle - to tak, może się zdziwisz, ale można kochać i odejść. I to jest lepsze i mądrzejsze. Nie ma sensu tkwić w czymś, co nie daje szczęscia. Lepiej się rozstać i dać obydwu osobom szanse na poukładanie sobie życia.
2. Lubisz grać w gierki? Nie lepiej zrobić to, na co się ma ochote niż powstrzymywanie sie żeby niewiadomo co pokazać? Plss....
3. Kolejna porada z d ... tak, odezwie się ale do nowego obiektu, który nie będzie miał jej głeboko w pośladach.

dobre, pragmatyczne  podejście do tematu ja czytam niektóre tematy tu, dominuje niestety takie  kolorowe  racjonalizowanie faktów a potem ludki zdziwione że  dostaje po dupie

No wlasnie i teraz wszystko rozumujesz w pojęciu zdrady. A ludzie się rozstają z przeróżnych powodów, Ty wrzucasz wszystko do jednego worka. Nie napisałam, że jak kocha to zdradza - tylko może kochać a się rozstać. Szacunek do samego siebie nie polega na tym, że Cie korci i nie będziesz pisał bo zrobiła Ci kuku, przerób temat, to nie będzie Cie nigdy nic korciło i nigdy też nie będziesz zwracał uwagi na jej zaczepki. Autor od początku wątku - z resztą jego ex też - ma problem z komunikacją. W tym momencie tak, lepiej żeby milczał, ale w innych sytuacjach - nie sądze.

W wypadku Mareckiego, jeśli jest tak, jak pisze, to jaki sens ma odnawianie kontaktu z kimś, kto nas tak potraktował? Nie bardzo rozumiem sens samobiczowania się..

Pytanie o odejście, mimo ciągłego uczucia jest takie: czym to uczucie w ogóle jest, skoro to wszystko tak cenne i drogie, co spajało razem ludzi i teraz się skończyło, przyczynia się do rozstania? Nic się chyba nie kończy  w ciągu jednej chwili, więc ewentualna decyzja o odejśćiu musi jakoś ewoluować albo dojrzewać. Jak się osiągnie punkt krytyczny to mało chyba już tego uczucia pozostaje..

Nie pytam złośliwie jakby co Ciężko mi sobie po prostu wyobrazić sytuację, kiedy ktoś jeszcze żywi do drugiej osoby silne uczucie a decyzuje się na odejście..

nie wiem o czym ty do mnie piszesz kolega napisał ze został zdradzony (przynajmniej tak zrozumiałem) po czym jej nowy romans nie kliknął i chciała wrócić  do bezpiecznej przystani póki czegoś nowego nie ogarnie no i rozumiem kolegę ze nie chce być zapasowym kołem tylko ruszyć dalej ... Dać komuś drugą szansę to tak jakby dać komuś drugi nabój bo spudłował za pierwszym razem. Tak uważam

Można poczytać sobie mój temat na tym forum jakoś tak sprzed miesiąca. Nie będę tutaj już spamował koledze w jego wątku, napiszę tylko jeszcze że u mnie w związku nie było różowo, była monotonia generalnie, ale kobieta tak naprawdę nie dawała znaków że jej coś nie pasuje. Dopiero przy rozstaniu mi w kłótni wszystko wygarnęła. Ja wiem że dużo nabroiłem i w sumie to z perspektywy czasu nie dziwie się że ona odeszła. Jeszcze parę tyg. temu wziąłbym na siebie całą winę za rozpad narzeczeństwa. No ale jak dowiadujesz się z czasem że zamiast pogadać jak dorośli ludzie i przedyskutować pewne problemy, kobieta wolała odejść do innego, to już sprawy wyglądają trochę inaczej.

Z tego co tutaj wyczytałem to autor ma podobną historię jeśli chodzi o to w jaki sposób go kobieta potraktowała tzn. też zostawiła bez słowa wyjaśnienia, bez 'ostrzeżenia' i nawet spokojnie nie pogadali bo ona cała w złości. Potem po rozstaniu też go zlewała i wytykała tylko jego winy rzekome, w sobie nie widząc niczego złego. Dlatego ciągle się upieram że tutaj musi być ktoś trzeci. No i z miłością to raczej nic wspólnego nie miało. Nie wierzę naprawdę że związki się mogą rozpaść a raczej jedna strona odejść jeśli jeszcze kocha. Jak kocha to się dyskutuje i rozwiązuje problemy, a nie ucieka.