Żona zostawiła mnie po 13 latach. Proszę o pomoc, poradę - Netkobiety.pl

Pokazują typową kobiecą naturę.

Dla jasności może dopowiem, że nie chodziło mi tu o płeć. Kobiecość coraz bardziej dotyka też mężczyzn, która wpajana jest im w procesie wychowawczym, głównie przez mamy.
Bagienni_k mówił o słabości, jak dla mnie, to określenie jest mało precyzyjne.

W niej są teraz tylko negatywne emocje. Dlatego postanowiłem zamilknąć, odsunąć się. Niech przynajmniej ochłonie sama ze sobą, może kiedyś jeszcze porozmawiamy spokojnie, bez tych emocji.

Jeśli chodzi o mnie, to wrócę do rodziny. Nie chodzi o ucieczkę, bo wiadomo, że wszystko jeszcze długo będzie siedzieć w głowie. Próbuję spojrzeć na to realnie, wydaje mi się, że pozostanie samemu w Warszawie na obecną chwilę nie będzie dobre. Pracy póki co tutaj nie mam, nie wiadomo czy znalazłbym przez marzec. Trzeba by też za chwilę kombinować z innym mieszkaniem, a nie mam już na to finansów. U rodziny będę miał wsparcie i dach nad głową. Kaucja zwrotna z mieszkania pozwoli mi spokojnie przeżyć 1-2 miesiące. Dochodzą jeszcze moje problemy zdrowotne po covidzie, no i nienajlepszy stan psychiczny. Potrzebuję teraz spokoju. Wznowiłem już też kontakt z dawnymi znajomymi. A z żoną tak czy inaczej na tę chwilę nie zamierzam się kontaktować, tak więc nie ma znaczenia jak daleko będziemy teraz od siebie mieszkać. Nie wykluczam kiedyś, może za parę miesięcy powrotu do Warszawy. Nie tyle dla żony, co dla większych perspektyw na przyszłość. No ale to już dopiero jak dojdę do siebie.

Na temat dziecka w jakim sensie? Po wizycie u psychologa bardzo dobrze, zwłaszcza że dostałem zapewnienie, że nie jestem chory psychicznie jak niektórzy myślą Ta pani psycholog zna zresztą moją żonę, obiecała mi że do niej zadzwoni i spróbuje namówić na wspólną wizytę. Ale ja już nie wierzę w pomoc osób trzecich.

To jeszcze dopiszę, że nie twierdzę, że żona czymś zawiniła. Wręcz przeciwnie, ja dawałem jej powody rozstania już od jakiegoś czasu. Ona wie doskonale, że ja tego żałuje, przyznałem się że nawaliłem w wielu sprawach. Zapewniłem ją zresztą, że nadal mi zależy. Jedynie mam żal za to w jaki sposób się mnie pozbyła i za to jak teraz postępuje. Wygląda to na jakąś próbę zemsty, jeszcze bardziej podkopania mojej psychiki. Nie wiem skąd u niej nagle tyle jadu.

Miałem w życiu parę związków i z poprzednimi kobietami zawsze rozstawałem się w zgodzie. Wiem, że da się bez awantur i złych emocji.

Nic nie usprawiedliwia takiej ślepej zawiści czy kompletnemu odwracaniu sytuacji, jaki ma często miejsce. Można się czuć oszukany, ale rządza odwetu zaślepia chyba co niektórych do tego stopnia, żę gotowi są na najgorsze..

Napisałeś, że twoja żona leczyła się ginekologicznie dłuższy czas. Zrozumiałam tez z twoich wpisów, że staraliście się o dziecko.
Żona w jednym z ostatnich kontaktów napisała

Czy twoja mama, chociaż pewnie jak ci żona nie powie to się od mamy nie dowiesz, powiedziała coś twojej żonie wrednego na temat tego, że miała problem z zajściem w ciążę. Twoją żonę coś strasznie dotknęło, po rozmowie z twoją mamą, a temat bezpłodności, poronień jest dla wielu kobiet MEGA BOLESNY, TRAUMATYCZNY.
Czy w tym czasie, jak byłeś chory czy twoja żona w ramach jej  leczenia ginekologicznego była na jakiś hormonach?
Czy twoja żona wcześniej przez te 13 lat była wredna, tak jak ją opisujesz?

Z tego co wiem to nic takiego jej nigdy nie mówiła. Nie było między moją mamą a żoną tematu ciąży. Żona miała dwie operacje usunięcia tzw. mięśniaków macicy. To z tego powodu ciężko było jej zajść w ciąże. Jak już się udawało, to niestety następowało poronienie. Poroniła 3 czy 4 razy przez te wszystkie lata. Za każdym razem mocno to przeżywaliśmy.

Nie, nigdy nie była. Zdarzały się pojedyncze "incydenty", gdy w kłótni coś tam na mnie powiedziała, padły jakieś bluzgi itd. Ale to wyjątkowe sytuacje, w sumie nic znaczącego. Ona jest tak naprawdę dobrą, wrażliwą kobietą. Dlatego to co się dzieje ostatnio jest dla mnie szokiem. Naprawdę przez wiele lat byliśmy dobrym, zgranym małżeństwem, mimo tych wszystkich kłopotów. Jak to się mówi "nadawaliśmy na tych samych falach". Ten sam światopogląd, podobne zainteresowania, generalnie bardzo dużo rzeczy się zgadzało. Jeśli się kłóciliśmy to chyba tak naprawdę przez finanse. Były momenty, gdy żona długo nie pracowała, trzeba było prosić o pomoc rodziców. O to właśnie moja mama zawsze miała do niej pretensje- że ona nie pracuje, że szybko się zwalnia z kolejnej pracy, że za mało zarabia itd. Generalnie ten problem mieliśmy przez ostatnich kilka lat.

Takiej możliwości absolutnie nie ma. Nigdy nie było zdrady w naszym związku. Jestem pewny.

Ja już przestaję się łudzić, może kiedyś po prostu zwyczajnie uda się nam porozmawiać. Może za miesiąc, dwa czy pół roku ona wymaże z pamięci ten ostatni negatywny obraz naszego związku i spojrzy na to z szerszej perspektywy. Na nic więcej już nie liczę. Teraz zauważyłem, że pousuwała nasze wspólne zdjęcia z Facebooka i Instagrama (chociaż zostawiła jedno ze ślubu). Przykro na to wszystko patrzeć, tyle wspomnień... jeszcze w grudniu na świętach super się bawiliśmy z moją i jej rodziną, a potem wszystko się posypało. Mam wrażenie, że to sen.

Ja uważam, że to dałoby się jeszcze odkręcić. Jej mama i moja doskonale sobie zdawały sprawę, że ja ciężko przeszedłem covid i nie mogłem teraz pracować. Akurat w marcu pomóc nam miała moja siostra, potem w kwietniu ewentualnie jej mama. Były na to przygotowane, chociaż wiem, że sytuacja była niekomfortowa. Ja w marcu, czy kwietniu pewnie znalazłbym pracę, brałbym cokolwiek. Zresztą mieliśmy większe problemy finansowe w przeszłości i dawaliśmy radę. Tutaj poszło o coś innego

Wydaje mi się to bardzo mało prawdopodobne. Ona jest spokojną kobietą, nie imprezuje, nie ma też wielu koleżanek, znajomych. Nie pracowała też ostatnio dłuższy czas. Żeby kogoś poznać musiałaby wychodzić z domu. Oczywiście zawsze jest jakiś tam ułamek procenta niepewności, ale jestem pewny, że nie w tym przypadku. Jeszcze dodam, że ja jestem jej pierwszym facetem w łóżku i zawsze miała do tego bardzo emocjonalne podejście ("zostaniesz na zawsze tym jedynym" itp.)

Ale pomimo tego dawaliśmy radę i nie rozstaliśmy się wcześniej. Naprawdę w przeszłości bywało jeszcze gorzej z finansami i związek się nie rozpadł. Tutaj więcej spraw zaważyło. 

Tak na marginesie, ona ciągle chyba w coś gra. Jak wspomniałem usunęła po tygodniu od wyprowadzki nasze zdjęcia ze swojego Facebooka. Może ma to związek z tym, że ja wczoraj zmieniłem swój status związku na FB i chciała się jakoś zrewanżować? Teraz dostałem maila z FB, że ona prosi o potwierdzenie, że jesteśmy małżeństwem. Nie wiem, może to jakaś pomyłka, najpierw usuwa zdjęcia, ale chce mnie nadal na swoim profilu wyświetlać jako męża. W każdym razie nie spodziewałem się, że wplączemy się w jakieś dziwne gierki na internecie. Poza tym znowu do mnie napisała, że jeszcze jakieś tam rzeczy w mieszkaniu zostawiła i przyjedzie odebrać niebawem. A jeszcze wczoraj mówiła że wszystko już zabrała i się pewnie nie zobaczymy. Poza tym jak pisze, to zawsze milutko, za każdym razem używa zdrobnienia mojego imienia. Za to "na żywo" zawsze jest zezłoszczona i nieprzyjemna. Jak przyjedzie znowu z mamą, to chyba wyjdę z mieszkania, żeby nie przeżywać ponownie tego samego.

Tak, to dziecinne, przyznaję się. Dałem się w to wciągnąć niestety.

Źle wywnioskowałaś o czym pisałem. Miałem na myśli, że żona nie wspierała mnie, gdy byłem po szpitalu z covid-em. Pisałem o covidzie, że mimo moich objawów ona uważała, że przesadzam, że nie jestem już chory. Natomiast tak - wspierała mnie na pewno w sensie takim, że chciała mnie zapisać na psychoterapię. Tutaj są jakby dwa osobne wątki.

Po prostu byłem zapisany przez żonę i do psychologa, i do psychiatry.

Miałem zrobiony taki dość dokładny test przy komputerze, kilkadziesiąt pytań. Pani psycholog postawiła po prostu tezę, że to nie choroba psychiczna, tylko zaburzenia lękowe. Zresztą wczoraj byłem również u psychiatry i stwierdził mniej więcej to samo.

Żona zna się z panią psycholog od kilku lat, odwiedza ją regularnie. Nie wiem czy o zgodne z jakimiś zasadami, raczej niezabronione. Oczywiście, że w normalnej sytuacji psycholog nie przejmuje aż takiej inicjatywy.

Po prostu luźno piszę.

Przeczytałam cały watek ale musze przyznać ze ten fragment mnie poraził. Mieliście zaplanowane od kogo pożyczycie pieniądze.(!!!!) 
Sorry ale mi to się w głowie nie mieści, ja rozumiem choroby i inne sprawy ale serio pławiliście się oboje jak pączusie w maśle za nie swój hajs. W końcu  ona miała dosyć bo nie dość ze chłop nie przyniesie żadnych pieniędzy do domu to jeszcze ma nerwice, jęczy ze jakiś 2 miesięczny covid to jeszcze wylew czy zawał czy udar. Babka próbowała ratować umawiała na wizyty do lekarzy i spotykał się w domu ze ściana - NIE bo NIE.
Zakładam ze to rozstanie nie wynikło z powodu ostatni dwóch miesięcy ale raczej ostatnich dwóch lat. A później płacz ze jak mogła tak potraktować ze przyszła z mamusia i zabrała rzeczy, a tak z ręka na sercu zastanów się jak ty ja traktowałeś podczas waszego związku, ona widziała ten problem już dawno, chciała cos robić a ty się wypiąłeś. Czara goryczy się przelała i tyle.
Nie mowie ze ona jest bez winy bo tez mogła zakasać rękawy i iść do jakiejkolwiek pracy żeby chociaż przestać pożyczać (z cała pewnością na wieczne nie oddanie, bo to tyle się ciągnęło ze wasze długi to pewnie jakieś spore pieniądze teraz). Nie twierdze ze super postąpiła zabierając tego zwierzaka.
Teraz czas na refleksje nad sobą na koniec użalania się nad sobą. Przepracuj z psychologiem/ psychiatra swoje problemy tak żeby jak będziesz wchodził w kolejny związek było inaczej.

Nie.
To nie jest powód. To JEDEN ZE SKUTKÓW Twojego stanu życiowej apatii i ogólnej zapaści osobowości.

Brak kasy, odejście żony to naturalne konsekwencje sytuacji do jakiej sam siebie doprowadziłeś. Jeśli ten wątek nie jest wymyślony, to masz zajebisty problem z samym sobą. Jeśli nie zrobisz turbo zmiany samego siebie, to czarność dupy w której jesteś będzie się powiększać nieodwracalnie.

Szczerze?
Ze wszystkich wpisów tutaj, jawisz się jako antypatyczny wampir energetyczny. Taki zdziadziały Janusz z memów.
Memy może i są śmieszne jak się je ogląda w necie; na żywo, we własnym mieszkaniu już słabo.
Problem jest też w tym, że uważasz odejście żony za rzecz jako tako świeżą, może nawet powodowaną emocjami. I jeszcze się łudzisz, że ona z czasem przemyśli...
Owszem, przemyśli. I dojdzie do jedynej słusznej konkluzji: ''Ale ja byłam durna, że wcześniej go nie zostawiłam!''.

Serio, jeśli to się dzieje naprawdę, to masz mega pracę do wykonania. I nie jutro, nie kiedyś, tylko już: tu i teraz.

Wampir energetyczny to osoba, która odbiera nam życiową energię, sprawia, że czujemy się słabsi, przygnębieni, stajemy się wyczerpani - głównie emocjonalnie, ale pośrednio fizycznie również. To ktoś, kto się na nas uwiesza, bombardując i nadmiernie obciążając własnymi problemami, lękami, rozterkami, wręcz przerzucając na nas ich ciężar, pomimo że tak naprawdę każdy z nas sam jest odpowiedzialny za to, co się w jego życiu dzieje i za własne emocje także.
Żona była Ci wsparciem, ale Ty oczekiwałeś więcej, za to nie potrafiłeś zauważyć, że wyraźnie daje z siebie tyle, ile potrafi, niemniej są takie obszary, z którymi sam musisz się zmierzyć i samodzielnie podjąć nad sobą pracę. Podając dla przykładu: żona usiłowała namówić Cię na leczenie, nawet umówiła wizyty u specjalistów, Ty jednak odmawiałeś współpracy, co sprawiało, że czuła bezsilność, przypuszczalnie też bezradność, zniecierpliwienie, w efekcie niechęć, rozżalenie, irytację złość. To wszystko są emocje, które wyczerpują nasze pokłady energii.

No i wciąż nie rozumiesz nawet 'mniej więcej' o co chodzi.
Jak Ci piszę, że jesteś wampirem energetycznym, to naprawdę nie definicja terminu stanowi istotę zagadnienia.

A Ty reagujesz w taki rozwlekle upierdliwo-nudzący sposób na każdą, absolutnie każdą kwestię.
Nawet kilka godzin w towarzystwie takiego człowieka to katorga. Mieszania z kimś takim w ogóle sobie nie wyobrażam.

A tak na marginesie: niechcący przyznałeś się, że nie masz żadnych komplikacji po covidzie, tylko pajacujesz.
Tym bardziej probsy dla żony, że wreszcie się uwolniła od balastu.

Jak rozumiesz w takiej sytuacji wsparcie? Na czym ono Twoim zdaniem powinno polegać, a czego nie otrzymałeś?
Jak dokładnie wyglądało Twoje wsparcie dla żony, kiedy ona zachorowała?

Edit:
Też miałam do tego nawiązać, ale mi umknęło:

To jest toksyczna zagrywka, zwykły szantaż emocjonalny i nawet jeśli żonie nie powiedziałeś tego wprost, to powyższe słowa wskazują, że tak myślisz i ją tym obciążasz.
To brzmi dokładnie tak, jakbyś wykrzyczał: "kochasz mnie, to mi to udowodnij!" i nie ma tu znaczenia w odniesieniu do jakiego problemu.

Mam wrażenie, że cokolwiek bym teraz nie napisał, to zostanę 'zjechany' z góry na dół...

Nie powiedziałem jej tego, to tylko takie moje przemyślenia ostatnimi czasy. Wiecie, ja jestem takim niepoprawnym romantykiem i idealistą. Zawsze uważałem, pewnie naiwnie, że uczucia są najważniejsze, że miłość przezwycięży największe kryzysy. Zresztą żona myślała podobnie. Oczywiście wiem, że to dziecinne i nie przystoi do rzeczywistości.

Bierz pod uwagę to w jakim teraz jestem stanie - rozbity psychicznie i z problemami zdrowotnymi. Jestem zupełnie innym człowiekiem niż jeszcze 3 miesiące temu. Oczywiście że z człowiekiem w takim stanie ciężko jest wytrzymać. No ale żona mnie bardzo dobrze znała, wie, że taki nie byłem i że po prostu potrzebuję czasu na dojście do siebie.

Mam komplikacje, potwierdzone badaniami lekarskimi. Nie są to może jakieś ogromne problemy, ale niestety dopadł mnie tzw. long covid.

Na przykładzie ostatniej choroby - żona była po operacji, po której dochodziła do siebie kilka tygodni. Nie była w stanie nawet sama podnieść się z łóżka, czy np. wykąpać. Pomagałem jej po prostu w codziennych czynnościach, byłem przy niej. Żona w przeszłości też miała okres gdy dopadały ją problemy z psychiką, także ataki paniki (aczkolwiek nie tak silne jak moje). Pomagałem jej, zapisałem na sesje on-line z psychologiem. Zawsze w takich sytuacjach dawaliśmy radę.

Tak, dokładnie jak piszesz. Może ja zbyt naiwnie uznałem, że skoro jest moją żoną, to będzie znosić moje wszystkie problemy. Sam nie wiem. Nie chorowałem w ogóle przez te wszystkie lata, nie musiała się mną wcześniej opiekować. Czasami sobie myślę, że przecież są pary, gdzie np. on jeździ na wózku, a kobieta mocno walczy, pomaga. To jest dla mnie właśnie miłość. Ale nie pomyślcie, że narzekam na żonę. Większość błędów w tym związku popełniałem ja.

PS. Dzisiaj znowu mieliśmy "suchą" wymianę sms-ów. Zapytałem kiedy przyjedzie po resztę swoich rzeczy. Teraz okazuje się, że dopiero za tydzień, bo mama gdzieś wyjechała. Kurczę, dlaczego ona nie może się spotkać ze mną w cztery oczy... Za 2 tygodnie będę stąd wyjeżdżał, chciałbym z nią chociaż raz normalnie porozmawiać. Korci mnie żeby zadzwonić, ale to chyba niezbyt dobry pomysł.

Yo Yo Yo Velo.
Jak tam znalazles jakas fuche?
oposciles juz stary □ i mieszkasz gdzies indziej?
masz juz czym sobie udowosnic ze dajesz rade czy dalej sie rozczulasz i w glowie meczysz smuta?
Mam nadzieje ze sie ogarniasz i rysujesz tecze weglem na niebie.

Nie ma w tym nic zadzwiającego, to standardowa procedura u pań

Wcześniej już chyba o tym pisałem. Zanim poznałem żonę miałem dwa dłuższe, ok. 2-letnie związki i rozstania wyglądały zupełnie inaczej. Rozstawaliśmy się po spokojnych rozmowach, bez robienia tzw. scen. Akurat ja nie jestem z tych co mosty za sobą palą, dlatego to co robi moja żona jest dla mnie niezrozumiałe, począwszy od sposobu w jaki mnie porzuciła. Myślałem, że po 2 tygodniach jej złość i negatywne emocje trochę wygasły. No ale niestety nie. Co prawda wymieniamy tylko sms-y, ale da się wyczuć, że jest przy tym tak oficjalna i zimna jakbym pisał z jakąś wyjątkowo niemiłą urzędniczką (tak mi się skojarzyło). Ciekaw jestem jej zachowania za kilka dni jak przyjedzie po resztę rzeczy. Możliwe, że później już jej nigdy nie zobaczę.

No właśnie, jak kompletnie obca osoba. Kiedyś nawet po większych kłótniach się tak nie zachowywała. Mieliśmy jakieś tam przerwy, ciche dni, ale trwało to bardzo krótko i przeważnie to ona pierwsza wznawiała kontakt. Może za bardzo to wszystko analizuję, ale być może ona miała jeszcze jakiś inny powód do rozstania i stąd ta jej wrogość wobec mnie. Do tej pory zastanawiam się dlaczego po rozmowie z moją mamą stwierdziła, że w czymś ją oszukałem albo że jestem "krętaczem". Nie mam pojęcia co miała na myśli i co tam sobie wbiła jeszcze do głowy. Gdyby zechciała się spotkać w cztery oczy, zapytałbym.

Moja mama rozmawiała z żoną kilka razy w ciągu tygodnia poprzedzającego nasze rozstanie. Nie pamięta, żeby powiedziała cokolwiek, co mogłoby w żonie wzbudzić podejrzenia, że ją oszukiwałem. No chyba że chodzi o tą moją nerwicę, a raczej chorobę psychiczną jak twierdzi żona. Że oszukiwałem ją nie przyznając się do choroby przed ślubem. Dla mnie to absurd. W ostatniej rozmowie żony z mamą padły jednak bardzo niemiłe słowa, których tutaj nie będę cytował. Zaczęła moja żona, ona jako pierwsza zwyzywała moją mamę, po czym moja mama w nerwach wyzwała ją. Cała rozmowa trwała podobno 2 minuty. To był punkt kulminacyjny, bo parę godzin później żona się wyprowadziła. Teraz mam żal do matki, że tak zareagowała, mogła po prostu się rozłączyć. Może gdyby nie ten telefon, to jeszcze bylibyśmy razem. Ale to tylko gdybanie. Jeszcze taka rzecz mi się przypomniała. Dzień po wyprowadzce żona miała jeszcze trochę inne nastawienie do mnie. Wtedy napisała tego dłuższego sms-a, że muszę iść na terapię, że może jeszcze się nam ułoży itp. Napisała też "i odetnij się od matki, bo widzisz do czego doprowadziła". Czyli wg. niej wina za tą sytuację leży po stronie mojej matki. Ciężko zrozumieć kobietę...

Mnie akurat zupełnie nie dziwi, że Velocity potrzebuje takiej rozmowy. Rozmowy, która pozwoli zrozumieć co się takiego stało, że żona podjęła tak radykalną decyzję.
Ględzenie jest bez sensu, ale po 13 latach uzyskanie odpowiedzi na pewne pytania powinno być oczywistą oczywistością, tutaj zaś stanowi nie lada problem.

A ja uważam, że Autor wie dlaczego żona tak postąpiła, tylko nie chce przyjąć tego do wiadomości bo przecież miewali nawet gorsze jego zdaniem kryzysy (w tym finansowe) ale jakoś udawało się im je przetrwać choć często przy pomocy innych w tym obu mam czy ogólnie rodziny. Tylko ileż można liczyć na innych? Szczególnie teraz, kiedy oboje są bez pracy, a środki do życia im się kończą. Z tego co Autor pisał obie teściowe się zbuntowały i stwierdziły, że więcej ich finansować nie będą skoro sami nie są w stanie zadbać o swoje bezpieczeństwo finansowe mimo wieku (oczywiste, że jego matka obwiniała żonę i na odwrót). A poczucie bezpieczeństwa to przecież jedna z podstawowych potrzeb człowieka. Ja już pisałam wyżej, że gdyby nawet żona pracę znalazła, to z jednej pensji i tak ich nie utrzyma, szczególnie że zwykle zarabiała najniższą krajową, więc raczej mało prawdopodobne by udało jej się znaleźć dużo lepiej płatną pracę. A Autor z tego co pisał obiecywał żonie, że zajmie się szukaniem pracy w marcu i ew siostra im pomoże. Tylko ile czasu by mu to zajęło? W takich okolicznościach te 500 zł.  to by jedynie na podstawowy czynsz starczyło, a oni przecież wynajmują mieszkanie więc dochodzą koszty najmu + życia. W tej sytuacji rzeczywiście było lepiej szybciej zareagować, a nie zadłużać jeszcze bardziej. Oczywiście można żonie zarzucać egoizm czy brak empatii ale z pustego ..., sama 'miłość' też nie wystarczy.  Więc ja aż tak surowo bym jej nie oceniała. Myślę, że już samo szukanie pracy jest stresujące, tym bardziej kiedy się ma "nóż na gardle" a jak tu jeszcze mąż ciągle narzeka na zdrowie, brak wsparcia i nie przejawia żadnej inicjatywy w celu 'ogarnięcia się', w dodatku wysłuchuje się obelg ze str. teściowej, to można dojść do ściany, kiedy rozstanie wydaje się być najlepszym rozwiązaniem.  No bo co żona miałaby teraz, w takiej sytuacji zrobić? Ona, jak tu już pisano, wyprowadzką do mamy ratowała siebie. Miała zostać, znosić Autora i popadać w coraz większe długi i słuchać obelg ze str. teściowej? A może wziąć go do swojej mamy, która jest chyba też na niego cięta.
Autor nie wiedzieć czemu bagatelizuje problemy finansowe, a ja nadal uważam, że to one w tej sytuacji zaważyły stając głównym źródłem konfliktów. Podejrzewam, że gdyby mieli za co żyć ale nie przy pomocy rodziny, tylko sami, to by to jakoś przetrwali. Tak też, z tego co Autor pisał, bywało ale to wsparcie dotyczyło jakichś relatywnie niewielkich kwot bo jak rozumiem co najmniej jedno pracowało. Teraz jednak w perspektywie braku środków do życia i braku pracy obojga te koszty byłyby nieporównywalnie wyższe.
Mało tego, skoro oboje, mimo wieku, mieli bardzo luźny stosunek do finansów, to jak sobie wyobrażają życie gdyby dziecko pojawiło?  Z czego by je utrzymali?
Moim zdaniem kobieta dobrze zrobiła bo (sorry, że to powiem) ale na jakąkolwiek stabilizację z Tobą nie można liczyć. Tak wiem, kobieta też powinna dbać o budżet, a ona też dość luźno do tego podchodziła. Niemniej jednak gdyby ona poszła na macierzyński, to na Ciebie głownie spadł by obowiązek utrzymania rodziny. No jak, kiedy nawet we 2 musieliście prosić rodzinę o wsparcie? Twoja żona jest teraz bez pracy więc nie ma co liczyć w najbliższym czasie na zasiłek, gdyby zaszła w ciążę (mówię o tym z pracy, a nie 500+). A jej też latka lecą.
Ja to widzę tak: obie teściowe buntują, żona dochodzi do muru kiedy staje bezsilna i Autor, który uważa, że problemu nie ma. Bo przecież poszedł na wizytę do psychologa, bo mógłby zacząć szukać pracy, bo siostra obiecała pomóc... i to mówi facet 40-letni po 13 latach związku.

Ja rozumiem ale od osób w tym wieku, szczególnie zakładających rodzinę (małżeństwo) i planujących mieć dziecko oczekuje się więcej. Tak, od Twojej żony też. Jednak gdyby nawet utrzymała tą mało płatną pracę na tyle by w przypadku ciąży mieć jakiś zasiłek, to i tak na Tobie spoczęłoby Wasze utrzymanie. Jak to sobie wyobrażałeś? Gdyby ona teraz zaszła w ciążę, to nie mielibyście nic prócz ew 500+. A koszty życia rosną.
No właśnie "jakąś" pracę miałeś, ona też "jakąś" pracę miewała. I wyszło jak wyszło. Beztroskie życie i zero myślenia o przyszłości odbiło czkawką w kryzysowej sytuacji.
Nie wiem może jestem jakaś dziwna ale mi by było wstyd prosić co rusz o pomoc finansową rodzinę kiedy mam 30-40l. I to coraz większą. Bo teraz to już by nie było kilkaset zł tylko x tys. W ogóle oddawaliście tą kasę?
Ja już pisałam wyżej, że rozumiem, ze komuś noga podwinie i wtedy no problem pomóc, ale jeśli widzę, że tam nie ma chęci zmian tylko kolejne roszczenia, no sorry.

Oddawaliśmy w większości. Często jednak "na raty". Z perspektywy czasu mi również wstyd, że tak to wyglądało.

Jak pisałem wcześniej, żyliśmy skromnie, "od pierwszego do pierwszego". Oczywiście jakieś tam rezerwy były, ale nie zawsze. W styczniu gdy zachorowałem i wróciłem ze szpitala po prostu wiedzieliśmy, że w najbliższym czasie nie będę mógł podjąć pracy. Sytuacja robiła się niebezpiecznie ciężka, dlatego uprzedziliśmy rodzinę, że będziemy potrzebowali pomocy.

Ja wierzę
Jakiś czas temu był na innym forum watek o zabezpieczeniu na godzinę W.
Część osób mimo niewielkich wynagrodzeń  miała odłożone pieniądze.
Spora część nie widziała sensu takich oszczędności. Powoływali się na czas gdy ich rodzice stracili pieniądze w latach wielkiej inflacji i woleli dobrze pożyć za to co zarabiają. Na pytanie co zrobią gdy stanie się jakieś nieszczęście typu choroba czy utrata pracy odpowiadali, że ich rodzice mają takie odłożone pieniądze.
Moim zdaniem oboje z żoną hołdowali tej zasadzie, a gdy przyszła choroba i utrata pracy, żona w ciągu dwóch miesięcy ratuje się sama.

No i co ja mogę więcej napisać. Wypunktowaliście mnie. Im więcej o tym myślę, tym bardziej żałuję. Podobno czas ma ukoić ból, a u mnie ten ból z każdym dniem narasta. Dużo rozmyślam, analizuję. Może ja byłem po prostu toksycznym mężem? Żona nie miała ode mnie wystarczająco wsparcia, weszła rutyna, przestałem o nią dbać, komplementować. Zdarzało się, że krytykowałem o byle głupoty, obrażałem się jak dzieciak o byle co. Od pewnego czasu nasze życie intymne też nie istniało, bo albo nie miałem dla żony czasu, albo byłem zbyt chory i bez sił. A teraz ile bym dał, żeby móc ją przytulić czy chociaż potrzymać za rękę... Był czas gdy ona mnie bezgranicznie kochała, a ja to zaprzepaściłem. Musiałem dostać porządnego kopa w tyłek, żeby dojść do pewnych przemyśleń. Boli i pewnie będzie jeszcze długo bolało. Póki co popadam w depresję, nie jest ze mną najlepiej.