Jak znaleźć znajomych i dziewczynę - Netkobiety.pl

rakastankielia napisał/a:

Monoceros napisał/a:

Brzmisz, jakby naprawdę Ci zależało na odpowiedzi, to więc czemu nie zapytasz tych znajomych, co ich nie widujesz, bo mieszkają daleko, czy oni mają coś do powiedzenia na temat Twojej osoby, sposobu, w jaki zawierasz znajomość - co zaplusowało, czy jest coś, co ich irytuje?

Jedną koleżankę pytałem, ale w sumie nie potrafiła udzielić odpowiedzi. Zresztą w sumie przypadkiem zaczęliśmy ze sobą rozmawiać, bo na początku też nie miałem z nią kontaktu.

Monoceros napisał/a:

zagadujesz do ludzi w niewłaściwym momencie, nie widzisz, że się spieszą albo mają podły nastrój. Albo masz dziwny strój. Może kwestia higieny? Może masz jakieś gesty, które odstraszają, może stajesz za blisko. Może wchodzisz na intymne tematy, mówisz bez taktu. Może masz irytujący głos, albo kończysz każde zdanie "no nie?" Może zaczynasz znajomości udając kogoś, kim nie jesteś, wkładasz maskę radosnego, i ludzie to czują. A może na odwrót, jesteś ponury, a neurony lustrzane działają tak, że patrząc na smutnych ludzi czujemy smutek. Może używasz dużo trudnych słów i ludzie czują się przy tobie głupio.

Jak widzę, że ktoś się spieszy, to nie zagaduję. Ubieram się normalnie, w kwestii higieny też ok. Nie wchodzę na intymne tematy, nie używam zbyt trudnych słów. Irytujący głos, raczej wątpię. Nie udaję kogoś, kim nie jestem. Zawsze staram się uśmiechać i podchodzę optymistycznie do każdego.

Lepiej od razu założyć, że drugi raz nie wyjdzie, zamiast spróbować drugi, trzeci i piąty.
Lepiej założyć od razu, że już wszystko sprawdziłeś i wszystko sam o sobie wiesz, niż przełknąć gorzką pigułkę, że może są rzeczy, których nie robisz dobrze i ludzie z zewnątrz widzą Cię lepiej niż Ty sam.

Jakiej porady oczekujesz, bo najwyraźniej nasze Ci nie w smak?

Mój wniosek - nie chcesz nic zmieniać, bo gdybyś chciał, to choć jedna z osiemnastu porad tutaj wrzuconych wywołałaby reakcję "spróbuję".

Autorze, ale Ciebie w ogóle interesują ludzie jako ludzie czy po prostu chcesz zrealizować swój cel "mieć przyjaciół", nieważne kto by to był? Jak dla mnie za mało jest w Tobie jakiejś takiej naturalności, autentycznego zainteresowania drugim człowiekiem. I wydajesz się nieco marudny, wiedzący wszystko najlepiej (odrzucasz wszystkie rady), może nawet trochę wyniosły ("ja jestem otwarty i w ogóle w porządku, to z innymi jest coś nie tak").
Moim zdaniem problem leży w Tobie, bo jeżeli powtarza się za każdym razem, to nie jest to kwestia przypadku, że akurat trafiłeś w środowisko, z którym nie potrafisz się porozumieć.

Monoceros napisał/a:

rakastankielia napisał/a:

Jedną koleżankę pytałem, ale w sumie nie potrafiła udzielić odpowiedzi. Zresztą w sumie przypadkiem zaczęliśmy ze sobą rozmawiać, bo na początku też nie miałem z nią kontaktu.

Jak widzę, że ktoś się spieszy, to nie zagaduję. Ubieram się normalnie, w kwestii higieny też ok. Nie wchodzę na intymne tematy, nie używam zbyt trudnych słów. Irytujący głos, raczej wątpię. Nie udaję kogoś, kim nie jestem. Zawsze staram się uśmiechać i podchodzę optymistycznie do każdego.

Lepiej od razu założyć, że drugi raz nie wyjdzie, zamiast spróbować drugi, trzeci i piąty.
Lepiej założyć od razu, że już wszystko sprawdziłeś i wszystko sam o sobie wiesz, niż przełknąć gorzką pigułkę, że może są rzeczy, których nie robisz dobrze i ludzie z zewnątrz widzą Cię lepiej niż Ty sam.

Jakiej porady oczekujesz, bo najwyraźniej nasze Ci nie w smak?

Mój wniosek - nie chcesz nic zmieniać, bo gdybyś chciał, to choć jedna z osiemnastu porad tutaj wrzuconych wywołałaby reakcję "spróbuję".

Nie, to nie jest tak. Próbowałem raz, drugi, trzeci i dziesiąty, ale nie udało się znaleźć znajomych. Próbowałem chyba wszystkich sposobów. Bardzo chętnie spróbowałbym czegoś, co mi doradzicie, jeśli byłoby to sensowne i jeszcze bym tego nie próbował.

Lendy123 napisał/a:

Autorze, ale Ciebie w ogóle interesują ludzie jako ludzie czy po prostu chcesz zrealizować swój cel "mieć przyjaciół", nieważne kto by to był? Jak dla mnie za mało jest w Tobie jakiejś takiej naturalności, autentycznego zainteresowania drugim człowiekiem. I wydajesz się nieco marudny, wiedzący wszystko najlepiej (odrzucasz wszystkie rady), może nawet trochę wyniosły ("ja jestem otwarty i w ogóle w porządku, to z innymi jest coś nie tak").
Moim zdaniem problem leży w Tobie, bo jeżeli powtarza się za każdym razem, to nie jest to kwestia przypadku, że akurat trafiłeś w środowisko, z którym nie potrafisz się porozumieć.

Oczywiście, że interesują mnie ludzie. Jestem bardzo dobrym słuchaczem (nie moja opinia) i lubię słuchać, co ludzie mają do powiedzenia, bardzo mnie ciekawią ich doświadczenia, chętnie też pomogę i wesprę w przypadku problemów. To oczywiste, że chcę mieć przyjaciela, z którym się będę dogadywał, a nie pierwszą lepszą osobę. Nie uważam, że wiem wszystko najlepiej, wręcz przeciwnie, bardzo często deprecjonuję swoją wiedzę i osiągnięcia, bo nie lubię się chwalić. Nie jestem marudny ani nie odrzucam rad. To, że jestem otwarty na ludzi i zawsze inicjuję kontakt, to fakt, gdzie tu wyniosłość?

Lendy123 napisał/a:

rakastankielia napisał/a:

Nie, to nie jest tak. Próbowałem raz, drugi, trzeci i dziesiąty, ale nie udało się znaleźć znajomych. Próbowałem chyba wszystkich sposobów. Bardzo chętnie spróbowałbym czegoś, co mi doradzicie, jeśli byłoby to sensowne i jeszcze bym tego nie próbował.

Oczywiście, że interesują mnie ludzie. Jestem bardzo dobrym słuchaczem (nie moja opinia) i lubię słuchać, co ludzie mają do powiedzenia, bardzo mnie ciekawią ich doświadczenia, chętnie też pomogę i wesprę w przypadku problemów. To oczywiste, że chcę mieć przyjaciela, z którym się będę dogadywał, a nie pierwszą lepszą osobę. Nie uważam, że wiem wszystko najlepiej, wręcz przeciwnie, bardzo często deprecjonuję swoją wiedzę i osiągnięcia, bo nie lubię się chwalić. Nie jestem marudny ani nie odrzucam rad. To, że jestem otwarty na ludzi i zawsze inicjuję kontakt, to fakt, gdzie tu wyniosłość?

Jak dla mnie za mało masz w sobie luzu i swobody. Brzmisz jak osoba, która przeczytała jakiś artykuł "Jak zjednać sobie ludzi" i sztywno stosujesz się do wskazówek - wszystko brzmi tak idealnie. Tymczasem największą sympatią cieszą się osoby autentyczne, które są po prostu sobą, mają unikatowe cechy i się ich nie wstydzą. Za bardzo się skupisz na zdobyciu sympatii innych.
Moim zdaniem możesz mieć jakieś deficyty emocjonalne z dzieciństwa, których zapewne nie widzisz, a ktore sprawiają, że to co dla innych ludzi jest czymś naturalnym (zawieranie znajomości), dla Ciebie jest nie do przeskoczenia. I żadna dziewczyna nie rozwiąże Twoich problemów. Najpierw ogarnij siebie w tym temacie, dopiero potem jej szukaj.

Mam w sobie sporo luzu i jestem sobą. Nic na siłę, jak ktoś nie chce, to nie.

Nie mam żadnych deficytów, byłem u różnych psychologów i nikt nie stwierdził żadnych problemów.

Lendy123 napisał/a:

rakastankielia napisał/a:

Mam w sobie sporo luzu i jestem sobą. Nic na siłę, jak ktoś nie chce, to nie.

Nie mam żadnych deficytów, byłem u różnych psychologów i nikt nie stwierdził żadnych problemów.

Ale to po co zakładasz wątek na forum, skoro absolutnie wszystko jest super i nie dopuszczasz możliwości, że cokolwiek może być u Ciebie nie tak?

Skąd takie założenie? Dopuszczam możliwość, że coś jest nie tak i od lat próbuję się dowiedzieć, co. I skoro ani psychologowie, ani nikt inny nie jest w stanie mi pomóc znaleźć źródła problemu, to chyba jednak nie leży on we mnie.

Ja mam pozytywne nastawienie i cały czas biorę pod uwagę, że problem może być we mnie, ale dopóki nie wiem, co nim jest, to nie jestem w stanie nic z tym zrobić.

Nie odrzucam, po prostu wiem, że wasze rady w moim przypadku się nie sprawdzają (choć jestem za nie wdzięczny), bo już to sprawdziłem w praktyce. Jeżeli ktoś nie zamienił ze mną ani jednego słowa, to na jakiej podstawie może mieć o mnie jakiekolwiek pojęcie?

Ludzi poznaje się na różnych zajęciach związanych z zainteresowaniami, ale jeśli chodzą tam rozwijać te zainteresowania, a nie poznawać ludzi. Znaczy, od paru lat chodzę na pole dance, czasem zrobimy sobie grupowe wyjście czy coś, ale gdyby pojawiła się gdzieś na zajęciach świeżynka, która przyszłaby tam poszerzać grono znajomych, to raczej by się srodze rozczarowała. Tak samo, myślę, z siłownią. Idziesz na trening, to idziesz na trening, a nie szukać przyjaciół. Czasem Z CZASEM może zaiskrzyć, ale też nie przeceniajmy roli takich miejsc, bo to nie tak, że przychodzisz w miejsce pełne ludzi, którzy tylko czekają, by Ciebie poznać. Więc ja ogólnie uważam, że takie miejsca są super do poznawania ludzi, ale pod warunkiem, że faktycznie Cię dana rzecz interesuje i nie oczekujesz efektów w pierwszym miesiącu.

Druga sprawa: opis typu "jestem miły, uprzejmy, zagaduję, a nikt mnie nie lubi" jest bardzo bez sensu, bo nic nie mówi o problemie. Nikt nie wybiera znajomych wyłącznie ze względu na to, że są sympatyczni i grzeczni. Znam wiele osób, które mogłabym tak określić, a nie utrzymuję, nie utrzymujemy, w zasadzie, bo z najbliższymi znajomymi, jakichś większych kontaktów:
- jedna jest zwyczajnie nudna i wprowadza raczej sztywną atmosferę,
- jedna wiecznie na coś narzeka,
- jedna mówi wyłącznie o swojej pracy i kreuje się na wiecznie zajętą i firma-beze-mnie-upadnie,
- jeden zawsze wszystko wie najlepiej, nawet jeśli temat dotyczy cudzej rodziny, cudzego życia, cudzego mieszkania,
- jedna zawsze musi być najbardziej poszkodowana, biedna, chora,
- jeden przeciwnie, niezależnie od tego, o czym mowa, zawsze zrobił to szybciej, lepiej i po prostu bardziej ,
- jedna na pytania o to, co u niej słychać, opowiada o tym, co słychać u jej dzieci.
I wiesz, można by tak długo wymieniać, w końcu na swojej drodze spotykasz multum osób, z którymi nie chcesz spędzać czasu. A wszystko sprowadza się zazwyczaj do tego, że po prostu nie zaiskrzyło, dana osoba z jakiegoś powodu jest nieinteresująca, a czas spędzony z nią nie jest miły, mimo że ta osoba miła może być jak najbardziej.

A poza tym zgadzam się z tym, co napisano Ci wyżej. Jeżeli przez całe życie miałeś problem z nawiązaniem głębszych relacji, to problem jest w Tobie, a nie w okrutnym świecie, co to się na Tobie nie poznał.

Ok, ale te osoby, o których piszesz, poznałaś i wiesz, że są jakie są. A mnie nie chcą poznać, tylko od razu odrzucają. I nie, problem nie leży we mnie, bo jakoś za granicą nie miałem problemu z poznawaniem ludzi.

Gdzie czegoś takiego szukać?

Szeptuch napisał/a:

Mam wrażenie że większość ludzi, podczas poznawania,randkowania, tego pierwszego etapu, patrzy/przyciąga je/wydaje se im najistotniejsze/przez ich pryzmat postrzegają druga osobę, przez cechy drugorzędne podczas trwania długiego związku. Które zbiorowo można nazwać cechami dobrego animatora, przy którym nie będę się nudził/a, charyzma,blask w oku czy tym podobne cechy. W skrócie "dobrze sie z nim bawię"

Tyle ze w naszym życiu tej zabawy co kot napłakał, w większości to praca, praca w domu,praca przy dzieciach itp.

Jak kto sobie pościeli tak ma

Mój partner jest moim animatorem, a ja jego. I się dobrze bawimy ze sobą.

Ok, ale te osoby, o których piszesz, poznałaś i wiesz, że są jakie są. A mnie nie chcą poznać, tylko od razu odrzucają. I nie, problem nie leży we mnie, bo jakoś za granicą nie miałem problemu z poznawaniem ludzi.