Leczenie homoseksualizmu - Netkobiety.pl

Jak już potrzebują kogoś przygarnąć, to jest dużo psów i kotów w schroniskach, które czekają na miłość. Na dodatek będzie coś z uczuć i instynktów międzygatunkowych. O, jeszcze jest trochę samotnych staruszków, którzy by się bardzo ucieszyli, gdyby ktoś ich przygarnął do serca. Nawet geje.

Poszedłeś do schroniska dla dzieci i sobie wybrałeś, bo fajne czy też jednak adoptowałeś dziecko kobiety, z którą postanowiłeś być w związku? O ile pamiętam chyba to drugie? Wiesz taka sytuacja nie przeszkadzałaby mi nawet u gejów. To znaczy jeśli jedno z nich ma swoje biologiczne dziecko, a tworzy wspólne gospodarstwo z osobą tej samej płci, dziecko i tak mieszka z nimi, razem je wychowują, to nie widzę sensu aby utrzymywać fikcję, że tak nie jest. W końcu biologiczny rodzic dziecka powinien mieć prawo wybierać sobie partnera do opieki nad dzieckiem. Co innego wyciąganie obcych dzieci z adopcji, bo się chce realizować rodzinnie i społecznie. Tu proponuję jak wyżej...

SonyXperia napisał/a:

Sieroty nauturalne stanowią bardzo mały procent, w większości mamy do czynienia z sierotami społecznymi, które niejednokrotnie znają swoich naturalnych rodziców, a dzieci, których nikt nie chce, to zazwyczaj cięzko chore, wymagajace dużego nakładu opieki, upośledzone i te fizycznie i umysłowo - to są dzieci wymagające życiowego poświęcenia, a nie tylko domu, opieki i miłości. Nie wydaje mi sie aby pary homoseksualne przejawiły w tym zakresie jakiś szczególny heroizm. 
A tak w ogóle, to dlaczego akurat bycie sierotą miałoby kwalifikować do oddania parze homoseksualnej? Czy naturalna sierota nie zasluguje na ojca i matkę.

Sierotom myślę, że jest wszystko jedno, czy są społeczne, czy naturalne.

Poza tym ja nigdzie nie napisałem, że bycie sierotą miałoby kwalifikować do oddania parze seksualnej. Chodzi o rozszerzenie możliwości adopcyjnych. Zresztą w tym kraju problem z adopcją mają zdaje się też osoby samotne. Czemu ? Też lepiej żeby dziecko zostało w Domu Dziecka, niż miałoby mieć choćby jednego adoptowanego rodzica ?

Skąd takie przeświadczenie, że homoseksualista nie jest w stanie poświęcić się np. dla dziecka upośledzonego ? Sorry, ale takie twierdzenie to już jest żywcem jakiś wydumany stereotyp.

SonyXperia napisał/a:

[Nie napisałam, że osoba homoseksualna nie jest w stanie poświecić sie wychowaniu dziecka upośledzonego, ale że nie uwazam zeby taka osoba miała przejawiac w tym jakies SZCZEGÓLNE poświecenie, bo takich dzieci adoptowac nie chce NIKT. Niestety ale w rzeczywistosci społecznej adopcja ma wymiar wygodnicki. Chętnie adoptuje sie, ale dzieci zdrowe, 'pyzate i rózowe'. Taka prawda o nas.

Co za [wulgaryzm]. Wyobraź sobie, że mam bliską koleżankę, która wraz z mężem adoptowała 2 chorych dzieci (jedno z FAS, drugie niepełnosprawne fizycznie). Żeby dzieci rehabilitować zrezygnowała ze świetnie zapowiadającej się kariery, jest stworzona do wychowywania dzieci.
Nie uważam, że jest ona NIKIM, wręcz przeciwnie.
Przestań patrzeć na świat z własnej perspektywy, bo nie jesteś wzorcowym człowiekiem.

SonyXperia napisał/a:

summerka88 napisał/a:

Co za [wulgaryzm]. Wyobraź sobie, że mam bliską koleżankę, która wraz z mężem adoptowała 2 chorych dzieci (jedno z FAS, drugie niepełnosprawne fizycznie). Żeby dzieci rehabilitować zrezygnowała ze świetnie zapowiadającej się kariery, jest stworzona do wychowywania dzieci.
Nie uważam, że jest ona NIKIM, wręcz przeciwnie.
Przestań patrzeć na świat z własnej perspektywy, bo nie jesteś wzorcowym człowiekiem.

Dokładnie summerka88 Ty również nie jesteś wzorcowym człowiekiem i masz własną perspektywę, przez którą patrzysz na świat, wiec o co Ci chodzi, ze moja nie przystoi do Twojej, czy że Twoja nie przystoi do mojej?
Co to za personalne ataki? Co dla Ciebie jest shitem? Przeszkadza Ci moja perspektywa, to wyjdź z tej dyskusji a nie pouczaj mnie jak mam patrzeć na świat. Swoją perspektywą się zajmij. Perspektywą oddawania dzieci homoseksualnym - chcesz tak rozmawiać - proszę bardzo - dostosuję się do Twojej narracji pouczania. W temacie adopcji dzieci przez osoby homoseksualne będę starać się patrzeć z perspektywy tych dzieci. Można?

Wyobrażam sobie ze Twoja koleżanka jest jednym z wyjątków wśród ludzi, a nie NIKIM, bo w większości przypadków osoby adoptujące wolą adoptować zdrowe dzieci. I to jest fakt. Dzieci chore nie cieszą się az takim 'wzięciem'. Mało tego zdarzają się przypadki rozwiązania takich adopcji, zresztą z rożnych przyczyn, ale to akurat temat na osobną dyskusję.

Oczywiście, że nie jestem wzorcowym człowiekiem, dlatego też nie przykładam swoich ograniczonych moja perspektywą poglądów do ogółu ludzkości, tak jak czynisz to ty. Właśnie przed chwilą pokazałam ci to na konkretnym przykładzie. Jeszcze przed chwilą NIKT nie adoptował chorych dzieci, a teraz okazuje się, że PRAWIE nikt. A w życiu czasami bywa jak w reklamie i prawie robi wielkie znaczenie.

Uwielbiam ten moment dyskusji, kiedy gdy brakuje merytorycznych argumentów, to rzucasz się na interlokutora z pazurami uzasadniając to rzekomymi atakami, które są w twojej główce, dlatego jest to odpowiedni moment, żeby skończyć z tobą dyskusję. Przynajmniej z mojej strony.

tajemnicza75 napisał/a:

Ktoś sobie nazwał tak jak mu dogodnie i tyle, chyba aby siebie/kogoś usprawiedliwić.

Homoseksualiści siebie samych chorymi nie nazywają. Pod słowem choroba w tym przypadku nie kryje się usprawiedliwienie, a piętno i narzucenie poczucia gorszości. Słowa mają ogromną moc.
Porównanie do alkoholizmu jest jak kulą w płot.

Myślę, że to nie jest pieśń naszych czasów. I tak jak np. radzą sobie z zakazem aborcji kobiety wyjeżdżając za granicę Polski, tak samo będą zmuszone omijać formalne restrykcje pary homoseksualne.
Kobietom będzie „łatwiej” o dziecko w parze homoseksualnej, bo jest co najmniej kilka sposobów na zajście w ciążę poza metodą tradycyjną Mężczyźni mają pod górkę, bo ktoś im musiałby to dziecko urodzić i oddać, ale i na to pewnie ci najbardziej zdeterminowani znajdą metodę.

szakisz napisał/a:

summerka88 napisał/a:

Myślę, że to nie jest pieśń naszych czasów. I tak jak np. radzą sobie z zakazem aborcji kobiety wyjeżdżając za granicę Polski, tak samo będą zmuszone omijać formalne restrykcje pary homoseksualne.
Kobietom będzie „łatwiej” o dziecko w parze homoseksualnej, bo jest co najmniej kilka sposobów na zajście w ciążę poza metodą tradycyjną Mężczyźni mają pod górkę, bo ktoś im musiałby to dziecko urodzić i oddać, ale i na to pewnie ci najbardziej zdeterminowani znajdą metodę.

Logika dzieciaka - zalegalizujmy coś, bo ludzie i tak to robią. Wiesz co, znieśmy zakaz sprzedaży alkoholu. Młodzi i tak piją, a z faktyczną dostępnością alko nie ma problemu...

A ten przykład z zakazem sprzedaży alkoholu młodocianym, to jak kulą w płot.

szakisz napisał/a:

Niby dlaczego? Kontroli faktycznej dowodów praktycznie nie ma. A nawet jak jest to bez problemu można to obejść bratem, wujkiem, czy starszym kolegą. Ponad połowa dzieciaków w wieku gimnazjalnym jest już po swoim pierwszym kontakcie z alkoholem. Wniosek: ten przepis to wydmuszka. Znieśmy go, po co otrzymywać cos, co nie działa?

Chodzi o to, że wiek nastoletni, to czas, kiedy testuje się różne dorosłe rozwiązania. Z tym, że kora czołowa jeszce nie jest zbyt dobrze wykształcona, stąd u młodych ludzi nieumiejętność wystarczającej oceny ryzyk i zagrożeń, dlatego ich się w ten sposób CHRONI.
Chociaż faktycznie ta ochrona może być odbierana jako REPRESJA

I tego samego należy oczekiwać w kwestii prawa do adopcji dzieci przez pary homoseksualne, czyli właśnie umiejętności oceny ryzka i zagrożeń i chronić tych, którzy sami nie mogą jeszcze o sobie decydować, czyli tak naprawdę tych, którzy staną się przedmiotem tego prawa, czyli dzieci.

Przedmiotem, bo adopcja przez takie pary nie jest ujmowana od strony dobra dziecka. Taka dyskusja nie powinna się toczyć, czy takie osoby mają prawo żądać adopcji generalnie jako homoseksualiści, tylko czy jest to rozwiązanie dla dziecka optymalne powierzenie jego wychowania takiej 'rodzinie'.  Na pierwszym miejscu powinno być postawione prawo dziecka, na drugim dopiero prawa gejów i lesbijek. Każdy taki przypadek powienien być rozpatrywany indywidualnie, a nie przyznane hurtem zbiorowe prawo, bo określona grupa społeczna tego żąda.

[Ja tylko chciałem pokazać, trochę żartobliwie, ale jednak że mamy przepisy, które w praktyce działają słabo albo w ogóle nie działają, a mimo istniejąc chronią pewne normy społeczne (w tym konkretnym przypadku nierozpijanie młodzieży). I takich przepisów jest dużo dużo więcej

Wiem. Wszyscy chcemy dobrze tylko po swojemu. A możemy spróbować znaleźć sposób, który zamiast skłócać mógłby pomóc znaleźć konsensus.

Mężczyźni mają pod górkę, bo ktoś im musiałby to dziecko urodzić i oddać, ale i na to pewnie ci najbardziej zdeterminowani znajdą metodę.

_v_ napisał/a:

wy tu sobie gadu gadu, a pary homo od lat wychowuja w Polsce dzieci i jakos żyją

dzieci chodzą do szkol i żyją calko normalnie

ale i tak najwięcej do powiedzenia maja ci, co nawet geja na oczy nie widzieli

Ja znam tony gejów i fakt, że zdaję sobie sprawę z tego jaki mają styl życia, skłania mnie do tego by być przeciw dawania im prawa do adopcji dzieci. Nazwij mnie zacofaną.

szakisz napisał/a:

Taa mhm, a w związkach jednopłciowych rodzi się tyle samo dzieci, a często więcej, niż w związkach różnopłciowych, cytując Prof. Płatek.

Tam był bardzo ciekawy przykład podany - Parze lesbijek można zrobić dzieci i obie będą w ciąży w tym samym czasie, a w parze heteroseksualnej tylko kobieta, więc rzeczywiście w związku jednopłciowym urodzi się więcej dzieci.

Wspólnie nie powinni adoptować dzieci, bo przeczą ustalonemu w tym przypadku porządkowi rzeczy. Raz jeszcze podkreślam, na pierwszym miejscu powinno być prawo dziecka do normalnej rodziny, a nie prawo gejów i lesbijek do udawania 'normalnych' rodziców. Jeżeli są płodni, to niech sobie zrobią wspólnie dziecko między sobą, a nie z wykorzystaniem osobnika płci przeciwnej, dzięki któremu będą mogli udawać że są jego 'rodzicami'.
Gdzie w tym wszystkim prawidłowy rozwój psychospołeczny dziecka.

Jakoś nie ma prawa zabraniającego singlom adoptowania dzieci.

Jakoś nie słychać i nie widać, żeby te tysiące ludzi przeciwnych adoptowaniu dzieci przez pary jednopłciowe, same pędziły do bronienia prawidłowego rozwoju psychospołecznego dziecka w inne sposoby, adoptując dzieci na potęgę i zabierając je z domów opieki itd.

nadal nie bardzo rozumiem co to jest za zagrożenie, którego nie ma lub może nie  byc w rodzinie hetero

SonyXperia napisał/a:

Monoceros napisał/a:

Jakoś nie słychać skarg i zażaleń na samotnych rodziców, jakoś nikt ich nie zmusza do szukania partnera. A gdzie w tym prawidłowy rozwój psychospołeczny dziecka?
Jakoś nie ma prawa zabraniającego singlom adoptowania dzieci. A gdzie w tym prawidłowy rozwój psychospołeczny dziecka?
Jakoś nie słychać i nie widać, żeby te tysiące ludzi przeciwnych adoptowaniu dzieci przez pary jednopłciowe, same pędziły do bronienia prawidłowego rozwoju psychospołecznego dziecka w inne sposoby, adoptując dzieci na potęgę i zabierając je z domów opieki itd. Jedyny efekt jest taki, że dzieciaki są w domach dziecka oraz że wyrasta pokolenie tych, którzy również będą protestować, odbierając dzieciakom szansę na to, żeby mieć rodzinę, która ich kocha. Niezależnie od tego, czy wychowują je same kobiety (matka i babcia, bo ojciec umarł), czy obraca się głównie wśród mężczyzn (ojciec i wujek i  dziadek, bo nie mają szczęści do kobiet).

Ustalony porządek rzeczy? Na przestrzeni stuleci był taki, że dzieci wychowywały same kobiety, czy to w bardzo dawnych czasach, gdzie mężczyźni znikali na wielodniowe polowania, a kobiety żyły w grupach, które się wzajemnie wspierały. Czy jakoś to komuś zaszkodziło? Chyba dotrwaliśmy do dziś, więc nie.

Co może zaszkodzić to brak wzorca męskości/kobiecości, ale tego nie bierzemy wyłącznie po rodzicach. W końcu osoby, które wychowują się bez ojca czy bez matki nie są jakoś upośledzone, jeśli tylko mają w otoczeniu innych ważnych, kochających, wspierających dorosłych.

Więc nie przemawia do mnie ani "ustalony porządek" ani słowo "normalna rodzina". A już stwierdzenie, że ktoś "udaje" rodzica, bo adoptował, a nie ma swojego biologicznie dziecka jest komentarzem poniżej krytyki.

Dokładnie tak. Dwóch gejów może tylko i wyłacznie 'udawać' rodziców, i nazywanie rzeczy wprost i po imieniu nie jest komentarzem ponieżej krytyki. Ich co najwyżej można byłoby nazywać 'opiekunami' dziecka a nie jego rodzicami, skoro nie ma nawet teoretycznie szansy na to żeby dziecko biologicznie pochodziło od tak dobranej pary dwojga ludzi, i to mam na myśli pisząc o zachowaniu "ustalonego porządku rzeczy". Oczywiście można bić pianę o to, co jest nie do podważenia używając mniej lub bardziej wyszukanych argumentów.

Adopcja, to stworzenie w sposób sztuczny fikcji więzów pokrewieństwa, czyli pochodzenia jednej osoby od drugiej. Dlatego jestem przeciwna kreowaniu wizerunku modelu rodziny wyłącznie z dwoma ojcami lub z dwoma matkami.

Nawet jeżeli jakaś kobieta samotnie wychowuje dziecko, to nikt nie tworzy fikcji, ze dziecko to miało drugą biologiczną matkę.

Rozumiem Sony, że wg Ciebie ja tylko udaję rodzica ?

SonyXperia napisał/a:

A co - jesteś w zwiąkzu dwóch gejów i wychowujecie wspólnie zaadoptowane dziecko jako tatuś i tatuś? Cz może jeden z was udaje mamusię?
Bo chyba czegoś nie doczytałeś w mojej wypowiedzi, prawda?

Nieustannie mieszasz urodzenie z wychowaniem. Czepiasz się tych gejów, bo nie jest biologicznie możliwe, żeby sobie urodzili dziecko. No nie jest. Ale wychowanie to co innego. To wychowanie czyni z nas rodzica, a nie to czy dane dziecko jest z nami związane biologicznie, czy nie.

Mnie zastanawia jedna rzecz.

Dlaczego przedstawianie poglądu a także przedstawiania argumentacji za prezentowanym przez siebie poglądem, odbiegającym od poglądów cześci dyskutantów, jest odbierane przez nich jako udowadnianie swojej racji? Mnie sie wydawało, że celem dyskusji jest przedstawienie własnego poglądu i możliwość wglądu w poglądy innych osób bez oceniania ich kryteriami "sztywności w myśleniu" lub "mocno zaciągniętych klapek" i temu podobnych zarzutów względem interlokutorów prezentujących poglądy diamentralnie odmienne.

O czym świadczy umniejszanie czyjejś inteligencji w szczególności w dyskusji o problemie o charatkerze światopoglądowym?

SonyXperia napisał/a:

Mnie zastanawia jedna rzecz.

Dlaczego przedstawianie poglądu a także przedstawiania argumentacji za prezentowanym przez siebie poglądem, odbiegającym od poglądów cześci dyskutantów, jest odbierane przez nich jako udowadnianie swojej racji? Mnie sie wydawało, że celem dyskusji jest przedstawienie własnego poglądu i możliwość wglądu w poglądy innych osób bez oceniania ich kryteriami "sztywności w myśleniu" lub "mocno zaciągniętych klapek" i temu podobnych zarzutów względem interlokutorów prezentujących poglądy diamentralnie odmienne.

O czym świadczy umniejszanie czyjejś inteligencji w szczególności w dyskusji o problemie o charatkerze światopoglądowym?

Czym innym jest prezentowanie swoich poglądów, a czym innym przedstawianie dla ich poparcia skrajnych przykładów, wyjaławiających dyskusję.

Drugiej części wypowiedzi nie rozumiem.

EDIT:
Sony, wybacz, ale proponowany przez ciebie poziom dyskusji i argumentowania jest dla mnie niezrozumiały. Poruszamy się w zupełnie innych porządkach nie tylko swiatopoglądowych, ale i logicznych, więc pozwól, że nie będę kontynuowała.

SonyXperia napisał/a:

Ja proponuję poziom kulturalny. To Ciebie moderacja upomniała o kierowanie wobec innych użytkowników wulgaryzmów.

Wow, to zrobili to na tyle dyskretnie, że nawet nie zdążyłam zauważyć