Czy dać mu szansę? - Netkobiety.pl

Skoro rozwiązanie znaleźliśmy na pierwszej stronie:

to czemu dalej mielimy tego chłopaka po technikum?

Poza tym:

A tego on już nie przeskoczy więc:

O, widzisz. Ruszaj dalej w bój Jedna bitwa przegrana nie oznacza, że nie da się wygrać wojny

Bo mnie SonyXperia wkurzyła, nazywając mnie bufonem i zarzucając mi gardzenie gorzej wykształconym chłopakiem, nie rozumiejąc tak do końca moich pobudek. Boli mnie to, bo nigdy w życiu nie gardziłam i nie traktowałam nikogo z góry.

Wiem, dlatego pisałam też, że problem wykształcenia jest akurat na samym końcu, są inne, bardziej poważne problemy.

Dzięki, trzeba będzie ruszyć dalej w bój

Hahaha.

Aha. A wywnioskowałaś to po....? Zacytuj proszę. Chyba to moje rzekome gardzenie wszystkimi spoza UJ nie łączy się z tym, że ktoś z doktoratem, który robi go wyłącznie dla prestiżu i chwalenia się tym, a jednocześnie nie umie zapewnić jakiegoś bytu rodzinie, też byłby nieodpowiedni dla mnie. Napisałam, że co z tego, że taki ma prestiż i wiedzę, ukończone studia, skoro i tak nie umiałby myśleć odpowiedzialnie o rodzinie, zarobić na dzieci. Mam konkretne wytyczne, chciałabym się czuć przy mężczyźnie bezpiecznie, dlatego powinien być starszy ode mnie i zarabiać więcej niż tysiąc złotych. Nie, by wydawać na zachcianki, ale na godne życie dla dzieci. Chyba mam prawo mieć takie wymagania i szukać takich osób, z innymi nie chcieć się związać. Ale nie implikuje to od razu tego, że gardzę wszystkimi ludźmi, którzy nie spełniają tych oczekiwań i czuję się od nich lepsza czy wywyższam się. To, że nie chcę z takimi tworzyć związku, nie oznacza od razu, że ich nie szanuję. To, że odrzucam go jako potencjalnego partnera, nie oznacza, że odrzucam go jako człowieka, wyśmiewam go, czy nie szanuję.

Kinga, fajna, ambitna z Ciebie dziewczyna, myślę jednak, że życie nie raz, nie dwa, zweryfikuje Twój światopogląd.

Tyle tutaj o tym wykształceniu, to Ci coś napiszę.

Często wysoki poziom wykształcenia nie jest gwarantem wysokiej inteligencji, erudycji i kultury osobistej a nawet bezpieczeństwa, którego szukasz w partnerze.
Bo ktoś po technikum, czy zawodówce może być wrażliwym i uprzejmym człowiekiem, a osoba z tytułem profesora może okazać się chamem. Jak chociażby Twój "psychopata" - czy sądzisz, że on w życiu jest lepszym człowiekiem?. Nie tytuł świadczy o wartości człowieka, a jego czyny - ale o tym wiesz.

Piszesz, że szukasz w partnerze bezpieczeństwa i uważam, że jest to naturalne - większość z nas, kobiet, tego właśnie oczekuje od partnera.
Jednak nie oznacza to, że znajdziesz je w ramionach człowieka posiadającego tytuły przed nazwiskiem, bowiem to nie one świadczą o tym, czy dana osoba jest odpowiednia do stworzenia z nią związku, czy też nie.

Myślisz, że ojciec spawacz jest gorszy od ojca dyrektora? dlaczego? przecież, ten pierwszy może dać więcej bezpieczeństwa swojej rodzinie, podczas kiedy ten drugi jedynie zapewni materialnie byt. Chociaż nie wiem, dokładnie, co rozumiesz pod pojęciem bezpieczeństwa, bo być może co innego, niż ja.

Myślę, że Twoja rodzina właśnie to Ci chce powiedzieć, abyś dała szanse - nie każdemu, który się pojawi na Twojej orbicie, lecz w ogóle człowiekowi, zanim go ocenisz pod względem wykształcenia i wartości którymi się kierujesz. Oni dobrze Cię znają - my tutaj nie.

Bo być może, człowiek, którego już w przedbiegach zdyskwalifikujesz - nie poznając - okazać się wartościowym, i tym, który da Ci bezpieczeństwo, miłość i troskę, której szukasz.

Podam Ci jeden z przykładów z życia, na dowód, że nie jestem gołosłowna i, że nie zawsze należy oceniać ludzi pod względem wykształcenia.
Szukaliśmy pracownika, na dość ważne dla firmy stanowisko (dodam wysokopłatne), jednym z kryteriów zatrudnienia, a początkowo nawet podstawowym, było wyższe wykształcenie.
W przeciągu 4 miesięcy przesłuchaliśmy ok. 50 kandydatów (kilku nawet z Twojej uczelni) i co się okazało?, żaden z nich nie okazał się być tym odpowiednim. Suma, summarum, wybraliśmy człowieka ze średnim wykształceniem, gdyż tylko on w pełni spełniał nasze oczekiwania i pomimo braku wykształcenia wyższego, okazał się strzałem w dziesiątkę!

Także, nie zawsze wykształcenie świadczy o zaradności życiowej i ambicjach człowieka. Owszem, wykształcenie pomaga zdobyć lepiej płatną posadę, lecz nie gwarantuje jej zdobycie lub utrzymanie.

Co do tego "Twojego amanta" - zdania nie zmieniam.

Ósemka, masz rację, wiem to, że wykształcenie nie jest wyznacznikiem inteligencji czy obycia. I absolutnie się z tym zgadzam. Widzę przecież, że ten chłopak jest inteligentny, pisałam tu o tym. Wiem też, że może być dobrym człowiekiem. I jednocześnie znam osoby wykształcone, które nie grzeszą zarówno inteligencją, jak i obyciem czy dobrym zachowaniem w stosunku do innych ludzi (np. ten profesor). Ale mnie nie chodziło o sam brak mgr przed nazwiskiem, ale o to, że on ogólnie nie jest ambitny, nie chce dążyć do czegoś więcej (nie mówię tu tylko o studiach, ale ogólnie o douczaniu się, wkładaniu jakiegoś wysiłku, żeby uzyskać np.lepszą pracę itd.), a przez to może mieć kiedyś ciężkie życie, jak i jego dzieci. Pisze mi, że 3-4 dzieci to nie problem, a jednocześnie wie, że zarabia tysiąc złotych. I po prostu dla mnie takie myślenie jest nieodpowiedzialne. Jak chce mieć większą rodzinę, to powinien myśleć o zapewnieniu jej jako takiego bytu, to chyba normalne. I o to się głównie rozchodzi o ten brak ambicji, starań, by coś zmienić, brak odpowiedzialności. Nie czułabym się po prostu z takim kimś bezpiecznie. Jakby był po technikum, a np. zrobił jakieś szkolenie, uprawnienia i więcej by zarabiał, to nie przeszkadzałoby mi, że nie ma studiów. Ale on nawet czytać nic nie chce, więc widzę, że nie będzie działał nic w tym temacie, bo tak mu wygodnie. Ok, chce tak żyć, to jego sprawa, ale ja mogę chcieć żyć inaczej, więc nie jesteśmy kompatybilni.

I na pewno przez sam aspekt wykształcenia bym go nie dyskwalifikowała od razu, ale tam są również inne, poważne problemy (odległość, ateizm, ta dziwna bezwzględność i chęć pobicia byle kogo- nie jestem z tych, które uważają, że łobuz kocha najbardziej. Ta dziewczyna, która ostatnio skończyła w wersalce tak uważała i jak na tym wyszła. Skąd mogę wiedzieć, czy na mnie by kiedyś ręki nie podniósł, skoro bez skrupułów ma ochotę bić, mścić się. Rodzinę oczywiście kocha. Pewnie do pierwszej większej kłótni...). Po prostu jest wiele wątpliwości, które się kumulują i mnie przerastają.

Nie uważam, że ojciec spawacz jest gorszy, ale podałam przykład, gdzie ojciec kuzynów był spawaczem, więc w Polsce nie mógł się niczego dorobić, jeździł za granicę i 3/4 roku nie było go w domu. Myślę po prostu, że ojciec obecny w życiu dziecka jest lepszy niż ojciec nieobecny. Bezpieczeństwa, miałam na myśli, że swoją obecność, a jednocześnie zapewnienie dziecku dobrych warunków do rozwoju. A nie że musiałby wyjeżdżać za granicę, by to uzyskać, a dziecko w tym czasie wychowywałoby się bez ojca.

Widzisz, gratuluję uzyskania fajnego pracownika i podejścia do tematu. Wiem to, że są zawody, gdzie wykształcenie nie jest najważniejsze. Np. w pracy grafika nie liczą się papierki, ale umiejętności i portfolio, dlatego sama nad tym pracuję. Są umiejętności, które człowiek może sam doskonale rozwijać bez studiów. I doskonale, gdy to robi, wtedy ma szansę gdzieś zajść nawet bez studiów. Ale właśnie, trzeba coś robić. Trzeba jakoś pracować nad sobą, coś czytać, rozwijać samemu jakąś swoją umiejętność. A on mi pisze, że 90% czasu po pracy siedzi na rybach, że książek nie zamierza czytać, że mógłby zająć się tworzeniem i instalowaniem przewodów w domu, założyć własną firmę, ale że do tego trzeba zrobić szkolenia i uprawnienia, więc nie ma sensu w "Cebulandii",  bo tu i tak nic nie wyjdzie, więc będzie pracował za ten tysiąc, ewentualnie wyjedzie za granicę na kilka lat.. --> i w tym jest mój problem, bo uważam, że nie jest ambitny, nie myśli przyszłościowo, od razu zakłada, że się nie uda, więc po co choćby próbować i się starać.. łatwiej kiedyś tam wyjechać za granicę i mieć rodzinę na odległość.. Takie podejście nie da nikomu poczucia bezpieczeństwa. I w tym sensie mam problem, że on ma "tylko" technikum i "nic" więcej nie zamierza z tym robić (niekoniecznie mam tu na myśli studia)

Dlatego właśnie doradzałam Ci abyś z tym człowiekiem nie pisała i posłuchała swojej intuicji.
Do wykształcenia, jedynie nawiązałam, bo cały czas o tym mowa.

A tak swoja drogą to napisz, czy udało Ci się tak bezboleśnie przerwać z nim kontakt i jak to zakończyłaś.

Ten "eleborat" był napisany wczoraj, o 18. I wyłącznie po to, by zobrazować, jak było na mojej uczelni, że łatwo nie było. I ile trzeba było włożyć w to wysiłku, zwłaszcza, jak się studiowało 2 kierunki. (porównywalne z tym, że ten chłopak nie chce włożyć żadnego wysiłku w nic). Nie wiem, jak było 100 lat temu na tej czy innych uczelniach, ale doskonale wiem, jak jest teraz, bo mam znajomych rozsianych po różnych uczelniach i wiem, co sami mówią o atmosferze i sytuacji tam panującej. To już nie moja wina, że tak jest, musisz się z tym pogodzić, że na każdej uczelni jest inaczej i że po prostu UJ, AGH, UAM i UW uważane są za najlepsze uczelnie. To nie jest moja opinia, ale poczytaj pierwszy lepszy artykuł. A jest tak, bo cisną studentów jak kobyły, bo wymagają wyników. I mają potem efekty. I to po prostu prawda, nie we wszystkich uczelniach aż tak cisną. Przepraszam bardzo, ale taka jest rzeczywistość.
Tamten "eleborat" był pisany wczoraj, od tego czasu już nic na temat UJ, ostatnia wypowiedź była na inny temat, a Ty znów, ni z gruszki, ni z pietruszki, nie mając do czego się dowalić, atakujesz na temat UJ, wywlekając na wierz wczorajsze odpowiedzi..

Piszesz tu o sobie? Bo on akurat był pod wrażeniem moich studiów i wiedzy i nie miał do tego przytyków, nie uważał też, że go przez to oceniam czy gorzej traktuję. I nie uważał, że moje studia są bez znaczenia i nic nie znaczą. Więc albo to Twoja opinia wynikająca z własnego doświadczenia, albo nie wiem co.

Też się zgadzam z ósemką, o czym już pisałam i wyjaśniałam. Ale masz chyba problemy z czytaniem ze zrozumieniem, skoro uczepiłaś się jednego tematu i wałkujesz to samo, niezależnie od tego, co piszę w kolejnych postach. To jest temat założony przeze mnie i nikogo tu nie trzymam na siłę, razi Cię w oczy to co piszę lub denerwuje, to nie musisz tu wchodzić. Napisałam Ci już wczoraj, że się nie dogadamy, ja nie zrozumiem Ciebie, Ty nie zrozumiesz mnie i tyle w temacie, trzeba to uszanować, jak widać, nie każdy jest w stanie dogadać się z każdym.

Racja, na naukę nie jest nigdy za późno, trzeba tylko CHCIEĆ...A jak ktoś nie chce, to już nawet w wieku 10 lat jest za późno na cokolwiek

Nie poczułam się upokorzona Twoimi wypowiedziami, ani tym, że dla kogoś mogę być "jedynie" panią magister, bo zdaję sobie doskonale sprawę, że tak może być, na studia doktoranckie się nie wybieram, nie jestem świetnym lekarzem, prawnikiem, nie zamierzam robić kariery międzynarodowej. Jak ktoś chce robić, to proszę bardzo, będę podziwiać takie osoby, bo dla mnie ambicja jest czymś godnym podziwu. Ale co to ma do rzeczy? Jak dla takiej osoby miałabym za małe wykształcenie, to mówi się trudno, zrozumiałabym. Miałam już nawet taką sytuację w życiu- na początku studiów zostałam odrzucona na rzecz dziewczyny, która była już była po studiach i miała pracę. A ja byłam wtedy jedynie młodą studentką, 5 lat studiów miałam przed sobą i nie miałam nic do zaoferowania. Gość był ambitny, przypuszczam, że po części chodziło o to, że ona już zarabiała i może gdybym np. studiowała medycynę lub była starsza, wolałby mnie. A może nie to było powodem. Nie wiem, ale tak wtedy myślałam. Jednak mówi się trudno i idzie się dalej. Nie poczułam się gorsza, bo znam swoją wartość, moje poczucie własnej wartości nie zależy od oceny czy opinii innych osób. Ja najlepiej wiem, jaka jestem, jakie mam myśli, doskonale wiem, jak postępuję, jakie są moje życiowe decyzje. Znam swoje wady i zalety. Nikt mnie nie zna i nigdy nie będzie znał lepiej niż ja. To dlaczego mam sobie tworzyć opinię o sobie na podstawie opinii jakiś innych ludzi, którzy mnie nigdy tak naprawdę nie poznają? Albo jakieś Twojej opinii na mój temat, choć mnie nawet nie znasz, a tymi opiniami szastasz na lewo i prawo? Lub czuć się gorsza przez takie a nie inne wybory życiowe czy decyzje ludzi? Lubię siebie, cieszę się z tego, jaka jestem, w skali 1-10 daję sobie 11. A wiesz czemu? Bo mogę. Bo sama sobie taką ocenę wystawiłam na podstawie znajomości siebie. I kto mi zabroni? I gdy jakiś chłop zdecyduje, że chce inną, to droga wolna, ale nie zniszczy to absolutnie mojego poczucia własnej wartości. Bo niby czemu miałoby zniszczyć? Najwidoczniej miał inne oczekiwania. A ja to rozumiem i szanuję, bo każdy ma oczekiwania, jakie chce, każdy ma do tego prawo. Też jakieś tam swoje mam. Widzisz, rozwój osobisty, coaching i rozwijanie swojej inteligencji emocjonalnej to jedno z moich zainteresowań. I dużo mi to daje. Uważam, że człowiek powinien doskonalić się cały czas i sama to robię. Jeśli uważasz, że na serio można kogoś poniżać słowem i że to się udaje, to znaczy, że najwyraźniej sama musiałaś tego doświadczyć w swoim życiu. Polecam więc różne filmiki na youtube na temat poczucia własnej wartości, żebyś umiała się bronić na przyszłość przed tym.

Na 1 stronie wciąż jest mój post, można wrócić i jeszcze raz przeczytać. Może uda Ci się tym razem wywnioskować, że nie odrzucam go wyłącznie przez inne wykształcenie, ale przez kumulację wielu problemów.

A co do bólu, to boli mnie jedynie gdy ktoś mówi nieprawdę na mój temat. Co nie jest równoznaczne odczuwaniem poczucia upokorzenia, poniżenia czy zaniżeniem poczucia własnej wartości. Ja zdaję sobie doskonale sprawę z tego, że nie jestem idealna, też mam wady, nie przeczę. Jak ktoś mi je wytknie, to zgadzam się z takimi opiniami, przyjmuję do wiadomości i staram się owe wady zmieniać w sobie, eliminować w miarę możliwości. Natomiast gdy ktoś, w tym przypadku Ty, pisze czy mówi na mój temat nieprawdziwe informacje(tak jakbyś wiedziała lepiej ode mnie, co myślę), wyssane z palce lub zinterpretowane na podstawie własnego doświadczenia życiowego lub domysłów, bo tak naprawdę w ogóle mnie nie zna i nie wie, jakim jestem człowiekiem, to postrzegam to jedynie jako bezpodstawny atak, niemerytoryczny i niekonstruktywny. Nie ma to na celu sprawienia, że zmienię swoje zachowanie, a jedynie jest to próba upokorzenia, żeby ktoś poczuł się źle, tak jak w Twoim mniemaniu na pewno poczuje się tamten chłopak, co zresztą sama przyznałaś.

Niektórym po prostu satysfakcję sprawiają kłótnie z kimś w internecie, najwyraźniej masz za dużo wolnego czasu lub chodzisz podminowana i lepiej Ci, gdy kogoś zmieszasz z błotem w internecie. ja bym nigdy nie dogryzała komuś z premedytacją, żeby ta osoba się poczuła gorzej, a Ty to robisz. Kilka miesięcy temu zostałam zmieszana z błotem, potraktowana jak śmieć i wyszło na jaw, że byłam oszukiwana 2 lata. Odnalazłam konto na fb tej dziewczyny. Miałam dwuletnie "dowody" zdrad jej nowego męża, mogłam z łatwością zniszczyć życie jemu i jej. Wystarczyło wysłać to i owo. Cierpiałam okropnie i mogłam z łatwością sprawić, by cierpieli tak samo jak ja. By poczuli, a zwłaszcza on, jak to jest. Ale nie zrobiłam tego. Bo mimo takiej krzywdy nie chciałam sprawiać komuś cierpienia, nawet jemu. Nie chciałam się mścić, bo zemsta do niczego nie prowadzi, jedynie niszczy osobę, która się mści. I kim ja jestem, żeby się mścić czy niszczyć komuś życie? Postanowiłam być ponad to wszystko, wybaczyć i żyć dalej. I dzięki temu żyje mi się łatwiej. Więc wybacz, ale przy tym, co przeżyłam, a mimo to zachowałam klasę, Twoja próba "odegrania" się na mnie wypada naprawdę blado i bez klasy. I po prostu mnie śmieszy. I to jeszcze za co musiałaś się w jego imieniu odgrywać? Nie dałam w żadnym momencie temu chłopakowi poczuć, że jest gorszy albo że widzę jakieś jego wady. I załatwię to tak, żeby wziąć winę na siebie, bo za każdym razem tak robię w takich sytuacjach, więc już o niego nie musisz się bać i na zapas mi dowalać. Bo naprawdę, nie było widać po moich wypowiedziach, że nie chcę go skrzywdzić w żaden sposób, a ten wątek jest z nudów, a nie dlatego, że myślę o tej sytuacji i zastanawiam się, jak postąpić, by jak najmniej go zranić??? Sprawa jest na tyle delikatna, że pisał mi, że miał depresję i czuję się bardzo samotny. Nie jest to dla mnie łatwe, mam wyrzuty sumienia, martwię się o niego, bo go polubiłam, ale jednocześnie wiem, że nic więcej nie będę mu w stanie dać. Więc tym bardziej myślę nad tym, jak postąpić. Jak jesteś taka mądra, to możesz pomóc, czekam na propozycje.

o mamo, jakie rozkminki

czy tylko ja tak mam, że jak ktoś nie spelnia moich standardów to mówię mu "papa" bez wielodniowych,wieloetapowych i wielopoziomowych rozwazan?

serio, zycie jest za krótkie na takie rzeczy

Kryteria za kryteria. Tez sie zastanawiam, dlaczego Autorka podjęła tę dyskusję.

To niech czeka. Nawet i pół roku. Jest szansa, że sam przestanie pisać. Może się domyśli... Może pozna kogoś innego w miedzyczasie ...

Kinga, powinnaś uciąć kontakt - krótkie cięcie, nie robiąc mu nadziei, bo takową tworzysz odpisując i tłumacząc się brakiem czasu. Napisał Ci, że może czekać nawet miesiąc, ile więc czasu upłynie zanim do niego to dotrze? Pół roku, rok - wiesz ile w tym czasie stworzy w swojej głowie wyobrażeń na Twój temat - być może nawet o was?

Wiem, ze jesteś osobą ufną w stosunku do ludzi, ale naiwnością jest wierzyć, że wszyscy są dobrzy, nie, są i źli ludzie i właśnie takim wydaje mi się być ten Twój znajomy z Internetu.

Oceniłam go na podstawie tego, co o nim pisałaś, o tym jak czułaś się osaczona i o jego agresji, o tym jak sprytnie wpasowuje się w Twoje oczekiwania a jak z czymś nie potrafi się wpasować, wzbudza w Tobie litość. Tak, litość - wykorzystuje ją bo wyczuł, że na Ciebie to działa.

Z takimi ludźmi trzeba konkretnie, nie owijając w bawełnę.

Nie ignoruj go, myśląc, że to się tak uda bezboleśnie. Możesz nawet " usłyszeć "kilka przykrych słów na swój temat. Bądź na to gotowa.

jeśli kogos mialby zranic tekst: wybacz, ale nie pasujemy do siebie, nie chce z toba byc" to ten ktos nie nadaje sie do zadnej relacji, a tym bardziej zwiazku

Dzięki za to, bo w ten sposób o tym nie myślałam. Fakt, mną się żaden oszust i inni ludzie nie przejmowali nigdy i nie myśleli, czy ich postępowanie mnie zrani, to co ja się tak przejmuję nimi. I fakt, dzieci kiedyś mogłyby mieć tylko do mnie pretensje, że mają złego ojca, trzeba więc wybrać jak najlepszego.

Tak, zgadzam się co do odległości, okropne rzeczy przez nią przeszłam. I teraz już wiem, że odległość nie tyle pozbawia bliskości (choć to też oczywiście), co przede wszystkim ułatwia oszukiwanie i prowadzenie podwójnego życia. Owszem, nie każdy jest oszustem, ale jak już ktoś jest, to łatwiej i szybciej można to zweryfikować, gdy jest blisko. Ja "zmarnowałam" te dwa lata życia, ale przynajmniej wyciągnęłam wnioski, że związki na odległość nie mają sensu w większości przypadków, więcej bólu niż radości dają i że jeśli jest się świadomą osobą i ma się wybór, to nie powinno się wikłać w takie sytuacje. Owszem, niektórym takie coś wychodzi, ale to wyjątki od reguły. Ale jeśli chodzi o bliskość, to też się z tym zgodzę- bo w takiej relacji ciągle jest poczucie, że jest się tak naprawdę samemu.

Kłamstw nie polecam wybaczać, bo ja chciałam być miłosierna i wybaczyłam jedno duże kłamstwo na początku znajomości, to potem okazało się, że nie zrobiło to wrażenia i dało "przyzwolenie", że można mnie okłamywać cały czas i we wszystkim. A najgorsza prawda jest lepsza niż kłamstwo. Ale racja z tą nienawiścią- w takich sytuacjach warto wybaczyć komuś i przede wszystkim sobie, ale wybaczyć nie równa się z tym, że powinno dawać się kolejną szansę.

Co do wykształcenia to też się zgadzam, są zawody, gdzie najważniejsze jest portfolio, np. w grafice. Ale wiesz, jeśli ktoś nie ma ambicji i chęci nauki, to nie zdobędzie ani znajomości, ani doświadczenia. A wtedy już pojawia się problem.

Wiem, że warto być szczerym, ale nigdy nie jest łatwo tak powiedzieć komuś, że jednak nie, bo coś tam. Nie lubię sprawiać nikomu przykrości, a jak ktoś się nakręca, to wiem, że tak by było. To naprawdę jest dla mnie kłopotliwe i mam z tym duży problem.

Ech, a z tym chłopakiem to dalej jest tak, że pisał coś o swojej młodszej sąsiadce, że tak z nim często gada i że może by coś chciała, ale on nie chce, bo woli starsze kobiety. Odpisałam mu, że może warto dać jej szansę, że wiek nie jest wyznacznikiem dojrzałości, że może akurat by coś z tego wyszło. I że przecież panuje przekonanie, że faceci wolą młodsze, a kobiety starszych i że zgadzam się z tym po części. I jak łatwo się domyślić, nie odzywa się już kilka dni. No i trudno, lepiej dla niego, rozumiem, ale widzicie, jak to jest- u mnie albo wszystko, albo nic, a przecież istnieje jeszcze takie coś jak koleżeństwo. Ale widocznie nie wszędzie można.

Albo kogoś się lubi i uprawia z nim seks. Niekoniecznie jest to przyjaźń.

Co do wątku Kingi... Trzeba dbać o innych, ale nie poświęcać siebie dla szczęścia innych -- bo wtedy pasożytujemy na sobie, dajemy siebie na pożarcie i krzywdzimy siebie. Zatem nie krzywdźmy siebie. Ale też nie krzywdźmy innych. Trzeba starać się wybierać rozwiązania, które nie krzywdzą nikogo.

No tak, ale mam koleżanki, co mają kolegów-kumpli i jakoś się dało. A ja? Mam koleżanki, przyjaciółki, a kolegów? 0. Serio, przez całe życie 0. Jeśli ktoś się mną zainteresuje, chce pogadać czy coś, to zawsze potem wychodzi na to, że chcieliby czegoś więcej, a jak nie wychodzi nic z tego, to następuje koniec znajomości, urwanie kontaktu, obraza itd. A jestem normalną osobą, umiem pogadać, doradzić, wesprzeć. I co, i to jest nic niewarte dla nich. Tak się wtedy czuję. Że widocznie nie jest ważne, jaki ktoś jest w środku, że taka osoba mogłaby być dobrą koleżanką. Rozumiem, że jak ktoś się już wkręci, to potem takie koleżeństwo to masochizm. No ale widać, że da się tak, żeby kolegować się z płcią przeciwną, przynajmniej ja takie przypadki widzę

Koleżeństwo z dziewczyną, która się podoba, to istotnie dla faceta masochizm.

Twoje koleżanki mają kolegów? To znaczy, że albo są dla nich aseksualne, albo są jakieś wspólne zaineteresowania (a jednocześnie facet lub dziewczyna jest w stałym związku i wiadomo, że nic się nie wydarzy) albo faceci po cichu liczą, że dziewczyna "przejrzy na oczy" i się w nich zakocha, co oczywiście nigdy się nie dzieje.

Znam jednego gościa, który bardzo chce mieć dziewczynę, ale nie umie się po męsku do tego zabrać. Ma dużo koleżanek, wyświadcza im rózne przysługi (typu pomoc w nauce czy pomoc przy przeprowadzkach) i liczy, że któraś mu się odwdzięczy miłością (kolega jest grzeczny i mówi o miłości a nie o seksie), a tak naprawdę jest wykorzystywany. No ale z zewnątrz to wygląda tak, że t dobry fajny facet, koleguje się z dziewczynami, nie to co ci wstrętni ruchacze, co by tylko bzykać chcieli.

PS. Do seksu nie trzeba miłości, wystarczy sam pociąg fizyczny.

No ale czy trzeba być z każdym, kto nam się podoba? Przecież może być tak, że pomyślę o facecie "ale ciacho", a jednocześnie z różnych powodów wiem, że nie będziemy razem i jakoś dalej normalnie mogłabym się kolegować.

Wojtek? to powiedz mu, że musi dać jakieś większe aluzje dziewczynom, bo one pewnie myślą, że to tylko koleżeństwo i nie zauważają jego "podchodów", jeśli wg niego zaloty to pomoc w nauce itd. Ok, fajny i miły chłopak, ale dziewczyna też musi mieć pewne sygnały.

Ale są też tacy, którzy chcą miłości, a nie jak tutejsi: Gary i spółka

U facetów chyba i to nie u wszystkich. Kobiety (większość) patrzą na to zupełnie inaczej, stąd później tyle płaczu

Stawiam na jakość, a nie na ilość ^^

Kinia, ja mam pomysł, zostańmy przyjaciółmi Będę Ci pomagał w lekcjach i nosił tornister

A teraz na serio. Gadam sobie wczoraj ze znajomą, coś tam kiedyś między nami było epizodycznie, teraz czasem dzwoni pogadać. I mówi, że poznała chłopaka na Sympatii, była z nim jak to określiła, na dwóch "grzecznych randkach" i mówiła, że chłopak jest miły, uczynny, już jej zaoferował pomoc w czymś tam (jakimś dźwiganiu wody do domu, żeby się dziewczyna nie przemęczyła) i że to takie miłe i do mnie "ty byś tak nigdy nie zrobił, ty nie jesteś taki romantyczny". No spoko. Życzyłem powodzenia i owocnej relacji.

Wieczorem panna pisze do mnie na fejsie, że jest jej źle, upiła się winem, a ten chłopak to "miły jest, ale to nie ten".

Abstrahując od emocji kobiety (których gość w nadmiarze jak widać nie wywołał), to koleś prędzej czy później dowie się, że nie jest tym właściwym. No i co powinien wtedy zrobić? Kolegować się z nią?

Nie wiem tylko, czemu mu marnuje czas, bo umówiła się z nim na jutro na trzecie spotkanie, choć już czuje, że to nie ten. Umówiłem się z nią na czwartek na picie, to się dowiem, co jej w duszy gra, ale już mi tego kolesia szkoda.

Przydałoby się trochę pożądania... Nieprzyjemnie jest mieć ładną koleżankę, która się podoba i jest przedmiotem fantazji, a jednocześnie nie ma żadnej komunikacji erotycznej -- nie można jej powiedzieć komplementu, pożartować, podrażnić się. Można to wszystko robić, a nie mieć seksu. Relacje międzyludzkie zarówno w sferze duchowej jak i seksualnej są wielowymiarowe. Dwoje ludzi to kształtuje. Jak zrobią źle, to coś uwiera. Ja dobrze wspominam relacje z dziewczynami, które mi się podobały, one o tym wiedziały, a seksu nie było.

Nie załamuj się, ja cały czas szukam tej jednej wyjątkowej kobiety, dla której zmienię się i będę dobrym chłopakiem

A Tobie powodzenia z Wojtkiem To chcesz ten numer?

szkoda, że nie zapytales o to kilka lat wcześniej, za czasów szkolnych dziwigalam prawdziwe ciężary tornistrowe teraz, z wiekiem, to tę wiedzę ma się już w głowie i chadzam bez książek. No dobra, czasem taszczę torbę książek,  ale nie codziennie za to często dźwigam laptopa w torebce tak panowie, to jest patent, bo żaden złodziej nie spodziewa się, że w torebce można upchac laptopa ciężkie to wtedy, więc możesz zostać kolegą od noszenia mojej toreki

Ale to,że dała mu kosza, tez na pewno zależy od wielu czynników, a nie tylko od tego, że on jest spokojny i uczynny.
Ja bym tam się cieszyła, gdyby chłopak był dobry, spokojny i pomocny, bo sama taka jestem. A jak do tego dojdzie fajne poczucie humoru to już w ogóle. I właśnie to poczucie humoru wiele emocji umie wywołać. Może nie stykło u nich na płaszczyźnie emocjonalnej, może ona jest ekstrawertyczką lub potrzebuje "wrażeń" od kogoś, bo sama nie umie ich sobie zapewnić. Nie wiem. No ale co, żal chłopaka, może nie chce go od razu skreślać. Choć fakt, 3 randka moze robić mu już nadzieje...czasem dość szybko czuje się, że to nie to, np.tak jak u mnie to było w przypadku do tego chłopaka z wątku.  Zwłaszcza zbyt duża rozbieżność charakterów na to wpływa.  Daj znać, jak ta dziewczyna postąpi, bo mnie to ciekawi.

Jeden z moich ulubionych tekstów

Czasem mają, ale te po "polskiemu" niezwykle celnie świadczą o autorze (a było czytać coś więcej niż broszurki reklamowe z marketów...)

Myślałem, że to jakaś nowa metoda podrywu

Nie jestem w stanie napisać, bo po przeczytaniu tego tekstu moje oczy krwawią i nie widzę klawiatury

To te "teksty" są znane?

O_O

U mnie z pewnych względów mają

Nie, zdecydowanie nie idź tą drogą

A ja nie wiem, czy jakakolwiek

Sorry Pietrek , ale widzę, że znów jakiś atak trolli. Mimo wszystko pozdrawiam za chęci trollowania, mnie by się nie chciało