Opowiem Wam historię.... - Netkobiety.pl

dżdżownick
tu PROBLEM jest wiele głębszy i terapia pozwoliłaby  najpierw go ROZPOZNAĆ, NAZWAĆ, a dopiero wtedy WYBRAĆ WŁAŚCIWĄ STRATEGIĘ.

Przeczytałam ostatnio ten wątek:
http://www.netkobiety.pl/t105255.html

i już chciałam go wkleić autorowi, kiedy zauważyłam, że i on się tam wpisał.

"Wracając do ShyGuya - moją intencją nie jest uspokojenie, że wszystko jest w porządku, bo raczej większość w porządku nie jest. Z jednym wyjątkiem - on sam, jako człowiek, jest w porządku, nie jest kimś ułomnym , co nie znaczy, że nie podejmuje błędnych decyzji. W związku z bardziej "dopasowaną charakterem" osobą życie Autora mogłoby wyglądać zupełnie inaczej a pytanie o to, "czy może wyjść, czy może mają jakieś wspólne plany" byłoby tylko ich "wewnętrznym konwenansem". Staje się karykaturą w sytuacji, jaką sobie oboje wypracowali. Nie podoba mi się popadanie w zależność (od teścia, od zdania żony) ale to przecież nie ma znaczenia (ta moja opinia) dla Jego życia. Zresztą w jakieś zależności i tak wchodzimy, nawet żyjąc w pojedynkę na własny koszt. Można przyjąć, ze to kwestia wyboru z jakimi zaleznościami komu będzie znośniej. Moja próba wsparcia opiera się na założeniu pogodzenia tego, jaki jest ShyGuy z wyzwaniami, jakie niesie życie. Bez zmieniania Go."

zgadzam się z Tobą.
Mnie akurat takie osoby irytują uległością i brakiem własnego zdania, ale to są zwykle osoby dobre, poczciwe, naprawdę nie można im wiele zarzucić. Przy doborze partnera o podobnym usposobieniu, mogliby żyć jak w bajce. Jeśli zaś jedna osoba dominuje, a druga staje się popychadłem, to źle się to kończy.

"Nie imponują mi machos."

Pomiedzy machos a osobą, która ma własne zdanie i go broni, która jest konsekwentna i potrafi stawiać granice, jest ogromna przestrzeń.
Nikt tu nie pisał (z wyjątkami) o popadnięciu z jednej skrajności w drugą.

Bardzo dziękuję wszystkim za "analizy" i pomoc w ocenie mojej sytuacji. Szczególnie chciałbym podziękować Averyl oraz dżdżownick za posty, które sobie bardzo cenię i które moim zdaniem najbardziej trafiają w sedno.

Oczekuję przede wszystkim wzajemnego szacunku, odrobiny troski, wsparcia oraz optymizmu. Żeby nie powstawały ograniczenia i żeby każdy był w związku wolnym człowiekem, ale mając na uwadze również względy drugiej osoby. Oczekuję równowagi...na tej zasadzie, że jeśli ja pracuję a żona siedzi pół dnia przed komputerem, gra w gierki lub ogląda seriale to chciałbym otrzymać od niej pomoc w postaci np. zrobionego obiadu - bez proszenia, tylko ot tak, żeby to wynikało ze świadomości iż chciałabym wspomóc męża - skoro on pracuje a ja nic nie robię w tej chwili bo nie mam pracy to trochę ogarnę w domu, zrobie obiad.
Chciałbym żeby żona znalazła sobie takie zajęcie, które ją uszczęśliwi i które spowoduje, że nie będzie czasu na myślenie o głupotach. Bo co mam widzieć w żonie, która siedzi cały dzień w domu przed komputerem, nie ma jakiejś pochłaniającej jej pasji, ogląda seriale, gra w gierkę, przegląda facebooka, pudelki itp, od czasu do czasu posprząta w domu, zrobi obiad (gdy jej zapytam czy może zrobić dziś obiad bo ja nie mam czasu - to zrobi), żadko sama z siebie zrobi. Oczekuję więcej czułości, a mniej krytyki i słów "To jesteś właśnie ty" taki siaki i owaki.

Bardzo lubię spędzać aktywnie wolny czas..zawsze chciałem mieć związek, w którym przynajmniej raz w roku wyjeżdżamy na wakacje, czasem nawet dwa razy w roku, gdzie wspólnie robimy wycieczki rowerowe, chodzimy po górach, odwiedzamy nowe miejsca, lenimy się na plaży, jeździmy samochodem poza Polskę, robimy to razem z dzieciakami..cieszymy się każdą wspólną chwilą.

Tymczasem rzeczywistość jest zupełnie inna. Chociaż na początku związku żona była aktywna to odnoszę wrażenie, że było to na pokaz by się do mnie dostosować a obecnie NIGDY sama nie powie, że może spędźmy dzisiaj dzień aktywnie. Ja proponuję, a często i tak słyszę, że dziś nie bo...coś tam. Wiele z tłumaczeń odbieram jako wymówki.

Mam momentami pewne poczucie, że się duszę, że jestem stłamszony, że rezygnuję ze zbyt wielu rzeczy, które wcześniej sprawiały mi sporo frajdy i sprawiały, że byłem szczęśliwy.
Z jednej strony czuję się wzbogacony w tym związku, ale z drugiej mam poczucie, że nie jestem po prostu sobą czasem.

np. mam wyżuty, że zrezygnowałem z kontaktów z dobrym znajomym, tylko dlatego że on czymś tam uraził moją żonę dawno temu i kazała mi wybierać albo ona albo kumpel - bo skoro on jej nie szanuje, to dlaczego ja mam się spotykać z kimś kto nie szanuje mojej żony. Miał ją przeprosić...nie zrobił tego (widocznie uważał, że nic złego nie zrobił) no i zerwałem z nim kontakty. Podjąłem decyzję, że nie chcę poświęcać małżeństwa kosztem znajomego. Mam wyżuty...czasem mam ochotę odnowić znajomość.

Nie powiem, że nie lubię z żoną posiedzieć w domu, przy dobrym serialu, filmie i nic nie robić, takie dni też lubię - ale nienawidzę siedzieć w domu przed telewizorem zamiast korzystać z aktywności na świeżym powietrzu gdy są na to warunki.

Po długiej przerwie w braku sexu, powiedziałem, że jak się nic nie zmieni to pójdę sam do psychologa bo myślę, że to moja wina, że mam w sobie jakąś blokadę, że boję się żony i jej reakcji, odmowy sexu, krytyki. Nie byłem u psychologa wcześniej ponieważ wydawało mi się, że to nie jest tylko moja wina, a po drugie chciałem sobie poradzić z tym samemu - myślałem, że uda mi się wyeliminować masturbację i pornografię i że to ona jest przyczyną tego jakie są relacje między nami jeśli chodzi o sex - od psychologa usłyszałem, że nie jestem uzależniony od masturbacji kiedy opisałem moje zachowania.

Proszę bardzo oto odpowiedź.

Jest to moja pierwsza prawdziwa miłość, wiesz jak to jest na początku związku, wszystko cudownie i wspaniale, później kilka miesięcy przerwy bo się rozstaliśmy, w czasie tych kilku miesięcy poczuliśmy oboje, że jednak brakuje nam siebie nawzajem, powróciliśmy do siebie. Spodobała mi się jej mądrość, oczywiście dobry sex (na początku), poczułem że mamy wspólny język, takie same priorytety w życiu, mniej więcej tak samo widzimy naszą przyszłość. Później zaczynałem nabierać wątpliwości..zwlekałem z oświadczynami, z przeprowadzką do niej, nie byłem do końca przekonany, ale postawiłem wszystko na jedną kartę. Kiedyś sobie tłumaczyłem - "po przeprowadzce będzie lepiej" , "po zaręczynach będzie lepiej", "po ślubie będzie lepiej" ale to chyba guzik prawda.

Nie twierdzę, że źle nam się żyje ale odnoszę wrażenie, że największą harmonię i spokój osiągamy jak jesteśmy sami, jak nie wpuszczamy do siebie nikogo z zewnątrz. Kiedy dochodzi do kontaktów ze znajomymi, rodziną, obcymi to często któryś z tych kontaktów może być takim "zapalnikiem" ku temu by zaczęło dziać się źle. Po prostu odnoszę wrażenie jakbyśmy najszczęśliwsi byli wtedy gdyby wokół nas nikogo nie było, nikt się nie wtrącał - tzn. wtedy między nami byłoby ok.

Twoje OCZEKIWANIA to ciepły i harmonijny związek, pełen wzajemnego szacunku i spokoju

REALIA to REZYGNACJA z:
-sexu
-znajomych i przyjaciół
- bliskości, pomocy, wsparcia
- rodziny (coraz rzadsze wizyty, unikanie rozmów tel. przy żonie)

"Nie twierdzę, że źle nam się żyje ale odnoszę wrażenie, że największą harmonię i spokój osiągamy jak jesteśmy sami, jak nie wpuszczamy do siebie nikogo z zewnątrz. Kiedy dochodzi do kontaktów ze znajomymi, rodziną, obcymi to często któryś z tych kontaktów może być takim "zapalnikiem" ku temu by zaczęło dziać się źle. Po prostu odnoszę wrażenie jakbyśmy najszczęśliwsi byli wtedy gdyby wokół nas nikogo nie było, nikt się nie wtrącał - tzn. wtedy między nami byłoby ok."

Za chwilę nie będziesz już miał z czego i z kogo rezygnować, by utrzymać ten związek.

Naprawdę uważasz, że to dobry kierunek?

Dziękuję za miłe słowa.

vs

w którą wersję wierzysz???
skoro inni powodują te konflikty po co jeździcie co tydzień do rodziców? ty już zrezygnowałeś ze znajomych, czemu nie zamkniecie się tylko we dwoje?
wierzysz w to, że będziecie szczęśliwsi? Da się to zrealizować - zdalna praca przez internet, zakupy na telefon... itd

Ja ci życzę wszystkiego dobrego... już nie będę doradzać.

Może to nie ślepota a naiwność z mojej strony. Przewidywanej przez Ciebie reakcji żony również ja bym się spodziewał. Jednak traktowałbym to jako kolejne wyzwanie do wytłumaczenia. Obrót na pięcie i foch? W tym przypadku ShyGuy dostaje do ręki argument do wykorzystania, że w razie problemów żona zamiast wspólnie je rozwiązywać woli ucieczkę. W tym momencie mamy udzieloną z góry odpowiedź na ewentualne pytanie, czy mamy jakieś wspólne plany bo to żona zerwała wspólne działanie... pytanie jest niepotrzebne... Shy wychodzi na rower informując ewentualnie o której wróci i deklarując gotowość i chęć powrotu do przerwanej dyskusji.

Nie chodzi o to, by wygrać dyskusję o głupią miskę, ale o to, by problemy sprowadzić ze sfery emocjonalnej (fochów) do dyskusji.

Myślę, że w tym miejscu powinienem zakończyć swój udział w doradzaniu, bo i nie za  dobrze się w tym czuję, i trwał on już za długo.

@Mallwusia @Benita72
Zgadzam się, że terapia mogłaby pomóc problem rozpoznać szerzej i wybrać odpowiedni (lepszy) sposób działania. Moja propozycja jest prowizorką na potrzeby kogoś, kto nie chce terapii i nie chce zmieniać (drastycznie) swojej postawy. Podejrzewam, że mimo wszystko terapia polegałaby m.in. na dążeniu do zmiany tej postawy.

@ShyGuy
Ja również dziękuję za uznanie i możliwość dyskusji. Przy okazji wspomnę, że od siebie wyróżniłbym chyba ostatni w tym wątku post autorstwa _v_ , ten składający się z 2 słów i uśmiechu

To naczynia połączone. Jesli jego postawa się zmieni- to postawa żony również- nalepsze czy gorsze, ale na inne w każdym razie. Tkwienie w takim schemacie jak teraz jest- to strata młodych lat..

Nie do końca Nie jestem perfekcjonistą i na przykład jeśli mi w jakimś miejscu przecieka dach, to zadowolę się zalepieniem dziury zamiast wymianą dachu. Dopóki rozwiązanie prowizoryczne będzie działać, nie będzie mi przeszkadzać, że np nie wygląda zbyt ładnie ta widoczna łata. Jest to poniekąd kwestia nastawienia do życia, oczekiwań... ja wręcz źle czuję się w sterylnych, idealnie urządzonych pomieszczeniach, gdzie wszystko lśni i błyszczy. To trochę jak wspaniała lalka ofiarowana dziecku po to, by stała za szybą, by dziecko mogło się cieszyć, że ją ma, ale nie może się nią bawić z obawy przed tym, że ją zepsuje.

Z drugiej strony, wracając do tematu, może się okazać, że rozpoznanie u terapeuty wykaże również takie problemy, które dotąd problemami nie były i nikomu nie przeszkadzały, ale poczujemy się w efekcie tych odkryć... bardziej chorzy, niż jesteśmy. No i w zasadzie jedyne poważne zastrzeżenie, jakie mam do terapii, to fakt, że to ktoś za nas decyduje, co mamy robić. Odsuwamy swoją wolę na bok. Tak to sobie przynajmniej wyobrażam (nigdy na terapii nie byłem)

Ja pozwolę sobie znowu napisać...bo jak można porównać proszę ja Was moje wyjście na półtorej godziny na rower bez zapytania czy mamy plany do wyjazdu na tydzień mojego ojca z dziadkiem?

To mnie zaczyna bawić ponieważ moja żona ciągle uważa, że ja źle zrobiłem wychodząc na ten rower bez zapytania o plany. I będzie do tego wracać...co już przedwczoraj uczyniła, porównując moje zachowanie do sytuacji (hipotetycznej) w której mój ojciec mówi mojej matce, że jedzie z dziadkiem na tydzień w odwiedziny do jakiejś tam dziadka rodziny, bez pytania czy mojej matce to pasuje (Oboje rodzice są na emeryturze). Czy tylko ja widzę tutaj absurd?

Poza tym znowu jakiś problem wielki z wyjazdem na parapetówkę do mojej siostry, znowu się darła na mnie w aucie tak jakby oszalała, znowu pokazała swoje nerwy, znowu ją przeprosiłem i nie usłyszałem ani słowa przeprosin za wrzaski na mnie - bo zaczęło się ode mnie to przecież moja wina, więc ona ma prawo się wydzierać w aucie - a ja nie mogę nic zrobić. Poza tym jak jej zapytałem dlaczego tak wrzeszczy to usłyszałem "taki mam charakter"....

A godzinę wcześniej się do mnie przytulała....

Kuź!@# Ma!@#$ !!

cytat "Warto, abyś zdał sobie sprawę, że ta relacja jest toksyczna, a Ty jesteś poddawany ciągłej presji, manipulacji i wpędzaniu Cię w poczucie winy."

jest dokładnie odwrotnie. On sie nie postawi WŁAŚNIE PO TO ŻEBY JEGO ŻONA MIAŁA POCZUCIE WINY.
      AUTOR swoim zachowaniem krzywdzi żonę. Zamiast rozmawiać normalnie z nią, bawi się w służącego. Potem rozpowiada jaka ona jest okropna.

Jak ta kobieta musi się czuć. Jest trudny temat i ON robi same uniki, zero normalnego kontaktu.

         Dla Autora to jest zabawne, bo dzięki temu może opisywać jak bardzo żona znowu sie zdenerwowała, i sam czuje sie przez to lepiej.
W sytuacji awantury to że nic nie mówisz i tylko przepraszasz jest nieodpowiedzialne. Zachowałeś się źle w trakcie awantury w aucie.
Twoim obowiazkiem było zareagować i stanowczo wyjaśnić sprawę.
                               Jak jest nieporozumienie to twoim obowiazkiem  jest wyjaśniać, a nie się płaszczyć.

Tylko jeśli autor ma z tego korzyści bo czuje sie lepszy, to nic nie zmieni. Dalej będzie robił uniki i się dziwił że ktoś jest na niego zły.

ShyGuy, po co to wszystko robisz?
Jeśli masz predyspozycje do bycia ofiarą i lubisz być pomiatany - rób to, co czyni cię szczęśliwym i nie psuj nam - czytającym - już krwi. Bo to nam właśnie robisz. Nikt normalny, znający podstawowe wartości, przestrzegający zasadniczych reguł w związku nie odbiera twojego związku jako czegoś normalnego - widzi patologię, jakąś psychozę. I gdy jedna ze stron wspomnianej patologii sprawia wrażenie, że potrzebuje ratunku - chce pomóc. Jak tutaj - poradą, wskazówką czy sugestią. A ty co robisz? NIC! Bawisz się pisaniem swoich pierdół i dalszym miąchaniem? Bo takie odnoszę wrażenie.
Albo jesteś trollem (nadużywane określenie, ale do ciebie by pasowało), albo przyszłym pacjentem zamkniętego zakładu.
Wiem dobrze, o jakim związku piszesz, bo sam taki obok siebie obserwuję: facet od czasów narzeczeństwa co dnia prawie mieszany z błotem i wyzywany od ch... oraz wyrzucany z domu. I ...potulnie nazajutrz wracający jakby nic się nie stało. Teraz to małżeństwo (małżeństwo 0 dobre sobie) z dwudzistoletnim stażem. Jak wygląda? Ano tak: ona nie pracuje całe życie, ciągłe awantury, wyzwiska, sceny zazdrości, agresja obmawianie i prowokowanie do karczemnych awantur. On - kłębek nerwów, rozhisteryzowany, wybuchowy i trzęsący się, ale POTULNY. Nie chcę i nie mam z nimi kontaktu (mimo, że to moja bardzo bliska rodzina) bo zaczęto mnie wciągać w to piekiełko... Z tym facetem przeprowadziłem parę normalnych, męskich rozmów - I NIC, wszystko jest dalej jak było. Jaki sens jest w takich sytuacjach pomagać? Nawet wysłuchiwanie co rusz opisów i szukanie porad (które okazują się być o kant d... potłuc, bo nie są brane pod uwagę) jest psychicznie obciążające - ileż można być pomocą i poradą gdy nic się z tą pomocą nie robi? Ja się odsunąłem i ty, tutaj, w tym wątku też to osiągniesz: zaczniemy pomijać twoje wynurzenia, bo najnormalniej już IRYTUJĄ. No chyba, że czyjaś chora ciekawość skłoni do dalszeej "zajmującej" dyskusji. Mnie to, co tu robisz już wnerwia.
"znowu się darła na mnie w aucie tak jakby oszalała, znowu pokazała swoje nerwy, znowu ją przeprosiłem" - noż ku...a! Ile jeszcze? Każdy normalny (podkreślam: NORMALNY) człowiek ma granice cierpliwości i wyrozumiałości. I każdy w takiej sytuacji zamiast po raz tysięczny "przepraszać" za nic - zatrzymałby auto i kazał takiej pasażerce wyp...opuścić auto. Ja tak bym zrobił. A ty ...nie? No się męcz dalej i żal się tutaj - ale prócz politowania/wnerwienia niczego nie osiągniesz skoro chcesz się babrać w tym swoim bagienku.
Nie miejcie dzieci, proszę...

On po to to robi że MA PRZEWAGĘ DZIĘKI TEMU. cieszy się, że udało mu się swoją biernością i złosliwścią zdenerwować żonę.
               Ma wtedy satysfakcję i sam czuje się lepszy, ważny że "wzbudza takie emocje".
To jest jego sposób na pokazanie przewagi.
Jak żona krzyczy to on jest W Centrum zainteresowania.
                    Nie chce z tego zrezygnować.

Nie oczekuję komentarzy, nie piszcie też proszę po co to piszę...wyrzucam to z siebie, dzielę się z innymi, robię pamiętnik, po prostu.....

No to dzień kolejny, w którym nastąpił z mojej strony mały przełom i tu pojawiają się znowu we mnie wątpliwości czy nie przegiąłem...

Zostaliśmy zaproszeni do siostry na parapetówkę (400km jazdy). Matka zaproponowała w rozmowie ze mną przez telefon, że może byśmy razem z nimi pojechali, jednym samochodem (z bratem i moimi rodzicami) bo wyjdą mniejsze koszty. Wcześniej rozmawiając online z żoną, przeprowadziłem "rozmowę" w której jej napisałem (jak "zażądała sobie tego"), że nie pojedziemy z moimi rodzicami skoro nie chce bo będzie za ciasno. Jednak w rozmowie z matką powiedziałem, że dam jej jeszcze znać - chciałem przeprowadzić normalną rozmowę jeszcze z żoną na ten temat. Oczywiście żona stała nade mną w czasie gdy ja gadałem z matką (z nerwów aż mi w ustach zaschło w czasie rozmowy, bo czułem że się coś szykuje). Oczywiście oburzona, dlaczego nie powiedziałem odrazu mamie, że pojedziemy osobno.

Zacząłem jej przedstawiać argumenty, że lepiej jechać razem (od początku tak myślałem i przypuszczałem, że matka da taką propozycję wiedząc, że żona nie będzie chętna), że nie mamy teraz pieniędzy więc to będzie korzystne, ale ona nie, nie, nie. Nawet jak powiedziałem, że z przodu będzie siedzieć to nie.
Później zaczęła mówić, że ja sobie z matką uzgadniam zamiast z nią, że zrobię wszystko by posłuchać matki (a mi chodzi tylko o kwestie finansowe), w płaczu mi powiedziała, że pojedzie razem z nimi ale całą drogę nie będzie się odzywać.

Później zaczęła mówić, że mogę sobie sam jechać z rodzinką, a ona napisze do mojej siostry, że nie ma kasy i nie przyjedzie. To jej odpowiedziałem: "to zrób coś, żeby mieć tą kasę" i się zaczęło.....

Wyrzuciłem z siebie, że mogłaby coś zrobić, jakąś może pracę znaleźć czy coś, bo siedzi w domu a sklep internetowy jej teraz kiepsko idzie. Że nawet jak siedzi w domu i nic nie robi, to naczyń nie pozmywa, nie zrobi obiadu, a ja pracuję i muszę to robić.

No i płacz, lament, że co ona ma zrobić, przecież nie wyrzuca klientów ze sklepu, oni nie przychodzą, że ja jej każę pracę znaleźć i obiadki gotować, a najlepiej jedno i drugie żeby robiła.

Wytłumaczyłem jej, że chodzi mi o podział obowiązków i że do niczego jej nie zmuszam, ale jakby miała jakiś dodatkowy zarobek to by nam obojgu lepiej się żyło, a nie że ciągniemy koniec z końcem. Że ja nigdy się nie pisałem na to, że będę pracował na cały dom sam - na co usłyszałem, że ona też nie chciała tak.

Zaczęła odrazu wchodzić na strony z pracą i szukać pracy, płacząc przy tym i dzwoniąc gdzieś zamykając przy tym drzwi bym nie słyszał.... Siedzi teraz z płaczem i przegląda jakieś oferty, do tego stwierdza, że będziemy teraz po połowie opłacać dom (co do grosza) a resztę pieniędzy będziemy mieć dla siebie....

Do matki już wczoraj zadzwoniłem i jasno powiedziałem, że niestety razem nie pojedziemy bo żona nie chce uważając, że będzie za ciasno...mama powiedziała, że no szkoda i że to trochę dziwne...powiedziałem jej, że tak, też tak uważam, tym bardziej jak mamy teraz kasowo gorszy okres, ale nie przekonam jej.....czuję, że matka po cichu liczy, że uda mi się ją przekonać, jednak ja nie chcę bo wiem, że żona jest zdolna do zepsucia wszystkim nastroju jadąc w ich samochodzie nie odzywając się.

Jeśli jednak do soboty moja żona będzie miała ciągle takie humorki..to nie wiem czy nie wybuchnę i nie powiem, żeby została a ja pojadę sam skoro ma psuć wyjazd...bo nawet jak sami pojedziemy samochodem to jest szansa, że nie będzie się do mnie odzywać.

To jest chore!! 200zł zapłacimy za podróż jadąc sami...jeśli byśmy jechali wspólnie nie płacilibyśmy nic i mieli te 200zł na jakiś swój wspólny wyjazd a tak to nie będzie. Ale trzeba jechać osobno bo będzie ciasno.

Okej, chcesz sie wygadac- rozumiem. Tylko, ze takie samo gadanie bez zadnych zmian do nikad nie prowadzi. Krecisz sie w tym swoim chomikowym kolku i tylko marnujesz energie.

Twojej zonie NIGDY nie dogodzisz, poniewaz jej celem jest ciagle walenie Cie po jajach by samej lepiej sie poczuc. Jakakolwiek, nawet racjonalna, krytyka bedzie sie rozbijac o dume urazonej ksiezniczki: no, jak smiesz jej zarzucic jakiekolwiek braki?! Jak najbardziej na Twoim miejscu powiedzialabym zonie, ze jak jej sie nie podoba, to jedziesz sam, ale przygotuj sie na intensyfikacje goofnoburzy po powrocie. Poradzisz sobie z tym?

Zapytaj siebie, po jasna cholercie, Ty z nia wogole jestes? Z zolzowata, egoistyczna, emocjonalnie i psychicznie przemocowa kobieta, ktorej misja zyciowa jest Cie zniszczyc?

Przepraszam, miałam się nie odzywać, ale umarłam ze śmiechu... a jednocześnie osiągnąłeś pierwszy sukces.
Wiesz dlaczego żona zamknęła drzwi, abyś niby nie słyszał, ale wiedział, co ona robi?
To trochę jak z teatralnym szeptem - niby na scenie aktorzy mówią szeptem do ucha, by inne postaci na scenie nic nie wiedziały, a jednocześnie cała ogromna widownia wszystko dokładnie słyszy.
Dziecięca manipulacja - skoro ona się zamknęła, rzekomo abyś nie słyszał, korzystaj chłopie z życia - idź na rower, obejrzyj sobie film akcji, zrelaksuj się... nie, żartuje, wtedy to dopiero dokonałabyś obrazy majestatu no ale nie przesadzaj nie płaszcz się za bardzo pod drzwiami i nie padaj jej do stóp błagając ją o wybaczenie.

Gratuluję!
A wracając do twojego sukcesu - ustal z żoną, co rozumiem przez dom, czy tylko czynsz, a za jedzenie, kosmetyki, samochód, itp płacisz ty po staremu, czy rzeczywiście koszty wspólne dzielicie na pół, a jak ona chce wygodnie sama jechać, to za taksówkę z jej zarobków.

... no dobra nie bądź dla niej okrutny, powiedz, że niech ten układ obowiązuje przez miesiąc, a potem przedyskutujecie, co dalej z waszymi finansami.

Zapytaj się jej dlaczego tak negatywnie nastawiona jest do twojej rodziny, jaką krzywdę jej wyrządzili, bo to, że matka rozmawia z tobą, proponuje w jej mniemaniu dobre dla was rozwiązania, z których nie musicie korzystać, to raczej na plus dla niej, na pewno nie godzi to w was (inwazyjne byłoby, gdyby podjechała pod wasz dom i  kazała wam wsiadać i jechać z nimi, natomiast sama propozycja - jest jak najbardziej "normalna").
Pamiętaj też, że jest 3 rozwiązanie - nie jedziecie, skoro za drogo i za ciasno, to przecież możecie napawać się sobą nawzajem .

Obrabia jej tylencje na forum, bo tu jest anonimowy i jego zale sa bezpiecznie schowane. Kazdy czlowiek potrzebuje jakiegos wentylu bezpieczenstwa, a ze nie ma go w realnym zyciu, to upuszcza sobie powietrze na internetach.

Pannapanna, ja to troche sarkastycznie napisalam, bo wiadomo, ze nikt o zdrowym poczuciu wlasnej wartosci nie chcialby byc w takim ukladzie i troche chcialam podlubac co o tym mysli sam zainteresowany, czy jakis wglad w siebie ma.

A gdzie tam on ci odpowie........... on się nie ustosunkowanie do niczego co jest dla niego niewygodne.
Jest jak żona alkoholika, który ją leje a ona myśli jak mu dogodzić żeby jeszcze dziś nie oberwać, zero refleksji nad sobą.

"No to dzień kolejny, w którym nastąpił z mojej strony mały przełom i tu pojawiają się znowu we mnie wątpliwości czy nie przegiąłem..." - szczyt żałosności, aż mi wstyd jak to czytam, a jednocześnie czuje prawdziwą odrazę to Shyguya....

ShyGuy82 kiedyś słyszałam takie zdanie, że nie można sobie zrobić krzywdy myśląc nad sobą (oczywiście nie chodzi o nakręcanie się jakąś myślą - jestem beznadziejny, raczej o taki wewn. dialog z sobą samym).
Zadawaj sobie trudne pytania, na początku nie będzie odpowiedzi, ale już sama próba odpowiedzenia sobie na pytanie dlaczego jestem z tą kobietą, przybliża cię do celu. Już stwierdziłeś, że może brak pewności siebie, może zadasz sobie kolejne pytanie - dlaczego jest w tobie tak mało pewności, co było niezwykłego, fascynującego w żonie, gdy ją poznałeś? dokąd zmierzasz,  jak chcesz by twoje życie, twoja rodzina wyglądała za 5, 10 lat? itd

... możesz też spróbować rozmawiać z psychologiem, skoro potrzebujesz się wygadać.

Wiem...już nie mam tych wątpliwości. Cieszę się, że to z siebie wyrzuciłem.

No to muszę przedstawić całą sytuację żeby wytłumaczyć za co. Wyjeżdżamy z parkingu na którym są dziury, i patrzymy na ulicy w miejscu wyjazdu stoi samochód a przy nim stoją ludzie. Samochód utrudnia wyjazd. Żona zaczyna panikować, że nie wyjedzie, że uszkodzi sobie samochód bo będzie musiała jechać po dziurach (żona jest kierowcą). Ja uważam inaczej, że da radę, że można bokiem wyjechać, mówię, że przejedziesz...ona zaczyna już krzyczeć i nakazuje mi wysiąść z samochodu i sprawdzić czy można jakoś bokiem przejechać. Ja się zdenerwowałem bo znowu robi z igły widły, wychodzę z samochodu i mówię, że znowu aferę robi. Do tego mówi mi wyjdź szybko bo zaraz babcia (która stała obok) będzie się zastanawiała czemu nie jedziemy. To szybko wychodzę, będąc już zaszczuty nerwami żony, tak że sam nie wiem po co wychodzę i idę w kierunku tego blokującego samochodu. Okazuje się, że właśnie ruszył i można jechać. Spokojnie można było przejechać bokiem jak on tam stał, ale moja żona w nerwach, jak jej tłumaczę później, że przecież mogła podjechać i zobaczyć jak to wygląda, gościu wtedy by się zorientował i odjechał widząc, że ktoś chce przejechać to już za późno.

Próbowałem jeszcze się tłumaczyć, przekonać do swoich racji, ale już miały miejsce wrzaski na mnie, w pewnym momencie nawet powiedziała mi, że ona nie chce niszczyć swojego samochodu, a jak ja chcę to może mnie zaraz wysadzić, powiedziałem ok to mnie wysadź i już się prawie zatrzymała by to zrobić. Chciałem normalnej rozmowy ale to już nie było możliwe. Później już cała ta sytuacja stała się dla mnie tak absurdalna, że zamilkłem i tak w milczeniu jechaliśmy do domu. Z czasem próbowałem nawiązać jakiś normalny kontakt z nią, ale odpowiadała tylko tak, nie itd.

Rozchodziło się ogólnie o to, że zamiast odrazu spokojnie wytłumaczyć żonie by podjechała tam i zobaczyła jak to wygląda, ja nie słuchałem co ona do mnie mówi, tylko się wkurzyłem i do tego jeszcze powiedziałem że robi aferę. I za to, że tak się zachowałem i użyłem słowa afera, właśnie za to przeprosiłem.

Po prostu wychodząc z domu dnia następnego podszedłem do niej i powiedziałem, że niepotrzebnie tak nerwowo zareagowałem, zamiast wytłumaczyć Ci ze spokojem, i że nie potrzebnie użyłem słowa afera...przepraszam. Nic nie usłyszałem od żony...po czym wyszedłem.

autorze, powiedz, czy Ty uważasz że Twoje zachowanie ma zwiazek z tym co robi żona, czy nie?

Nie pytam Cie o konkretną utarczkę z żoną, tylko o przekonanie lub nie, tylko czy TY uważasz, że jej reakcje mogłybybyć inne, gdybyś Ty zmienił swoje podejscie.

Napisałeś o żonie, a ja pytałam o Ciebie.. zauwazasz rolę tesciowej w życiu żony, a rolę Twojej mamy w Twoim zyciu zauwazasz?

Na podstawie tego co piszesz na forum nie można wydawać jednoznacznych i autorytarnych osądów. Ale na każdym kroku widać, jak bardzo starasz się zasłuzyć na nagrodę, na pogłaskanie..
Ty sam tego nie ogarniesz, ani ludzie na forum- znajdź doswiadczonego terapeutę i zacznij pracować nad sobą. zrozumiesz co się dzieje wokół Ciebie.
Nie staraj się zrozumieć motywów żony- to jej "broszka"- Ty zajmij sie sobą- tylko w ten sposób wyjdziecie z tego błędnego koła.

Shy, problem jest tak samo prosty jak jest skomplikowany.

Najwazniejsza rzecz, to fakt, ze NIE MOZESZ ZMIENIC zachowania zony. To jej problem, jej zaburzenie i ona sama musi chciec sie za to wziac. Mozesz za to absolutnie zmienic swoj stosunek do rzeczywistosci. Wiem, ze uwazasz terapie za takie pierdu- pierdu, ale z doswiadczenia Ci powiem, ze pol roku moze sprawic, ze poetycznie mowic, bedziesz przenosil gory.

Masz racje, tylko po to, zeby zaczac sie inaczej wobec zony zachowywac Shy musi wyrobic sobie podstawowy zaczatek kregoslupa, a tego raczej bez terapii zrobic sie nie da. Przeciez on nawet trzesie sie na mysl o tym by sprzeciwic sie zonie!

Ja myślę, że we trojkę macie rację...

Z tym, że ja mam wątpliwości czy moja Ż chce tak do końca takiego faceta nieuzależnionego od kobiety (matki, żony). Ja odnoszę wrażenie, że ona chce bym nie był uzależniony od matki natomiast był uzależniony od niej. Choć z drugiej strony już kiedyś mieliśmy z żoną rozmowy o tym dlaczego się przejmuję co sobie żona pomyśli, co powie, jaki będzie miała humor, że mam być z nią do końca szczery. Tylko jak mam inne zdanie i próbuję podjąć jakąś decyzję, racjonalną decyzję i wiele argumentów przemawia na korzyść mojej decyzji i absolutnie nie robię tego bo mamusia sobie tak zachciała, to zawsze jest w moim kierunku stwierdzenie, że mamusia sobie zażyczyła, mamusia nakazała to trzeba się zgodzić - a to jest w moim mniemaniu przepraszam, że się tak wyrażę GÓWNO prawda.

Gówno burza z byle powodu, żal życie tracić na takie problemy....

jesteś zachłanny -  chciałbyś z dwóch cyców nachłeptać się mleczka... zamiast wydorośleć i stać się niezależną, odpowiedzialną osobą

tworzysz iluzję, że budzi się w tobie świadomość... a jaka jest prawda? poza tym, że chcesz trochę poużalać się nad sobą?

akcja z parapetówką to świeżynką... no ale jaki jest finał przeprosiłeś żonę, czy może zaczęła chodzić na rozmowy o pracę?

Nie wiem co może być głębiej...ale spróbuję.

Dostałem informację od żony, że nie ma nic przeciwko (użyła słów "naprawdę") jechać z moją rodziną samochodem i przyjąłem tą odpowiedź jako informację potwierdzającą. Użyła też stwierdzenia, że mam powiedzieć matce, że pojedziemy z nimi. Tak też uczyniłem.

Aczkolwiek znając ją może to być zagrywka by mi udowodnić, że zgadzam się ze wszystkim co matka zaproponuje, ponieważ już dziś kupując prezent na parapetówkę pytałem kilka razy o to co sądzi o danym prezencie, odpowiadała mi "jak chcesz, jak chcesz, to twoja decyzja" itp. Jak zapytała czy już kupiłem i jej odpowiedziałem, że jeden prezent tak a drugi jeszcze nie ale mam zamiar to otrzymałem odpowiedzi Ż: "aha. czyli oba prezenty są od Ciebie", Ja: "nie są ode mnie tylko od nas", Ż: "aha... dobrze wiedzieć...Ty wybrałeś, Ty zdecydowałeś o cenie i o wszystkim... ale są od nas". Jak jej powiedziałem co wygaduje, że przecież się jej pytałem i nie wyraziła swojego zdania to skwitowała "ok, kupuj co chcesz" nosz kuźwa

Nie nie przeprosiłem za nic. Jeszcze raz wyjaśniłem jej, że jej nic nie nakazuje, tylko sugeruję, że mogłaby coś z tym zrobić że nie ma pracy, pieniędzy. Poza tym wspominałem również o tym, że czasem nic nie robi cały dzień, ja pracuję to mogłaby wtedy przygotować obiad a nie, że ja muszę to robić.

To teraz mi zadaje pytania na którą chce obiad, jak piszę, że dzisiaj sobie zrobię sam bo wiem, że ona ma dzisiaj jechać coś załatwić to mi odpisuje, że przecież to jej obowiązek i oczekuję przecież obiadku na stole.

Odpowiedziałem, że nie ale dziekuję. NIe chcę obiadu.

Czujecie to? Robi ze mnie kuźwa gościa, który jej rozkazuje, robi z niej kucharę i jeszcze zagania do pracy bo sam ma problem z tym by płacić za wszystko i mu to przeszkadza.

Jeśli chodzi o rozmowy o pracę to nie - powiedziała, że sobie poradzi z kasą, że ode mnie nie chce, jedynie po połowie na rachunki. Z tego co mi wiadomo, czego się domyślam, to coś na allegro próbować będzie wystawić by sprzedać....

To się nazywa szantaż emocjonalny. Nie ma znaczenia, czy jest to jej obowiązek czy przyjemność, skoro dzisiaj powiedziałeś "dziękuję zjem na mieście", to nie ma się czym przejmować, że żona robi z siebie ofiarę małżeńskich obowiązków - jeśli tylko uświadomisz sobie, że manipuluje tobą (by wzbudzić w tobie poczucie winy, że krzywdzisz ją tymi obiadkami). Nic nie stoi na przeszkodzie byś jutro zasugerował jej, o której godzinie przyjedziesz po pracy i że z chęcią zjesz z nią obiad.

Podobnie z tym "poddaniem się", że jednak pojedzie z rodziną - to jest szantaż emocjonalny, mima obrażonej królewny, która będzie ci towarzyszyć całą imprezę, po to by wzbudzić w tobie poczucie winy.

Nie ulegaj je, być może teraz jest to dla niej brutalne, ale tacy ludzie nie są szczęśliwi, jej również przydałby się powrót na ziemię!

Jej strata