Opowiem Wam historię.... - Netkobiety.pl

Chyba najbardziej trafnie oceniłeś sytuację. Podoba mi się Twoja rada co do przyszłych zachowań. Dzięki

Póki co nie wiem co jest grane trochę...ponieważ żona nie odzywa się do mnie normalnie, w sensie normalnie mam na myśli tak jak to zawsze robiła, z serdecznością, uczuciem,żartem...obecne jej wypowiedzi są suche, jakby oschłe i bardzo rzadko mówi coś sama z siebie do mnie, dużo milczy. Jest smutna i sprawia wrażenie przygnębionej. Kiedy pytam się co się dzieje to odpowiada, że "nic". Kiedy podchodzę do niej bliżej, próbuję nawiązać bliskość to odsuwa się. Jest wycofana.

Jednak nie wiem dlaczego to robi, czy ma to związek ze mną, z tą sytuacją co miała miejsce czy może z niekorzystnym wynikiem badania krwi, o którym się od niej dziś dowiedziałem i które wykazało możliwą przyczynę (kolejną) problemów zajścia w ciążę. Jeszcze musi zrobić kolejne badanie...ale to co teraz wyszło wskazuje, że ewentualna ciąża będzie związana z ryzykiem poronień lub tego, że dziecko będzie miało np. chorobę downa sam się tym wynikiem trochę przejąłem.....

I teraz nie wiem czy się tym załamała czy co...bo mi nic nie mówi więcej.

Przepraszam, bo czegoś nie zrozumiałam. Staracie się o dziecko, a od września nie uprawiacie seksu. Jest czerwiec. Wiecie może skąd biorą się dzieci? Bocian nie przyniesie. Jesteś w moim wieku, a mam wrażenie, jakbym kilkulatka czytała. Moi kilkuletni synowie też mnie pytają, czy mogą bajkę obejrzec ( porównanie do wyjścia na rower). Ręce po prostu opadają. Twoja żona opanowała manipulacje do perfekcji, a Ty totalnie nie masz jaj. Dam Wam dobrą radę- nie róbcie dzieci nawet, jak już się dowiecie jak się to robi.

Dżdżownick kadzisz jak ksiądz na wiejskim kazaniu, ale o większą bzdurę ciężko. Nie chodzi, by facet zachowywał się jak przysłowiowy facet, walił w stół i ustawiał świat pod siebie. Chodzi o to, że oni oboje są w patologicznym związku. Tak nie ma alkoholu, przemocy, więc chłopak wypiera, że coś jest nie tak, ma już taką papkę zamiast mózgu, że jednym tchem potrafi bronić żony, nawet gdy go traktuje jak wyżej.
To nie jest tak jak ty piszesz, że jeśli woli swoją wrażliwość, bo ta jego wrażliwość już doprowadza go do jakiś depresyjnych klimatów (skąd pomysł na temat, na dyskusję, skoro chłopak broni status quo?, kogo chce przekonać, że wszystko jest w porządku w ich relacji? siebie?), jeszcze trochę a spowoduje choroby psychosomatyczne - nie można funkcjonować szczęśliwie w toksycznym związku, ale oczywiście można lata całe oszukiwać się, że wszystko jest OK.

Aha, i nie mówię, że zwykłego spontanicznego seksu nie było, bo było i to sporo, po prostu kiedy zaczynała robić zadymy brałem ją można powiedzieć "na chama", pewnie jej się to spodobało i widać było, że chodzi zadowolona. Problem taki, że w tym modelu nic nie trwa wiecznie i charakteru, przyzwyczajeń nie zmienisz. A u Was ludzie nawet seksu nie ma, przecież to jakiś obłęd. Jak dla mnie to jesteście dla siebie kolegami a nie małżeństwem tylko, że ona w tym "związku" ma przywilej gnojenia Cię bo każdy Twój sprzeciw skończy się jej fochem, także nie możesz mieć swojego zdania, nawet jak masz rację. W sumie łączy was świstek ślubny,  jakbyś dał dyla to ona na dniach znajdzie nowego gacha a Ty będziesz się zbierał psychicznie kilka lat.

Ja nie jestem tak do końca pewna jej "winy". Myślę, że się to wzajemnie nakręca, bo mnie by osobiście do szału doprowadzał facet bez własnego zdania, który by mi zawsze ustępował i się naginał nawet wtedy, gdy nie mam racji. Do tego brak sexu, frustracje, pogrywanie sobie na emocjach. Nikt tu tego nie pomoże rozwikłać, bo znamy tylko wyrywkowo sytuację, tylko z jego opowieści. Może to i przemoc z jej strony, a może i nie. Za dużo gdybania i można skrzywdzić złymi radami.
Pomoc potrzebna i tyle, fachowa.
A że autor się po nią nie zwróci, to pewno za chwilę znowu będzie kolejny temat, aż ona sobie pewno kogoś znajdzie, o ile już nie szukała w internetach, kiedy się tak na kolację mało nie spóźniła i nie mogła oderwać od komputera

nie wiemy, dlaczego chcą mieć dziecko. Być może ona chociaż tyle chce mieć z tego małżeństwa? Może już spasowała i też należy do tych "grzecznych", którzy się nie rozwodzą. To beznadziejne jest, bo dziecko w takim domu będzie nieszczęśliwe, ale czy tu widać jakąkolwiek dojrzałość ? Jeden wart drugiego.
Ja już się nie wypowiadam, to przerasta moje wyobrażenia.

No jasne, nie mówi, przecież nie ma o czym rozmawiać, Wasze dziecko to wyłącznie jej sprawa. To oczywiście ironia. Czy Ty naprawdę nie widzisz, że właśnie w takich momentach żona stosuje bierną agresję? Jest smutna, przygnębiona, milczy - i w ten sposób usiłuje wywołać w Tobie niepewność, napięcie, a nawet poczucie winy, co doskonale jej się udaje, bo przecież siedzisz, myślisz i zastanawiasz się, co się tak właściwie dzieje. Zamiast tego, mogłaby porozmawiać i wyjaśnić, tak jak rozmawiają ze sobą dorośli ludzie. To jest toksyczne i na dłuższą metę wyniszczające.

Odnoszę wrażenie, ShyGuy, że tego nie dostrzegasz. A nawet będziesz bronić żony.Winę za ten stan rzeczy pewnie przypiszesz sobie.

Jak czytam ten watek, przed oczami mam swoja kolezanke. Furiatka jakich malo wiecznie krzyczaca i oskarzajaca meza o wszystko co zle. Z tym, ze ona robi to z bezsilnosci. Ich zabija odleglosc, ciekawa jestem co niszczy ten zwizek bo nie sadze ze sama zona autora. Tak jak u mojej koleżanki - ona taka nie byla.  Reaguje tak na meza, ktory nie umie rozmawiac i rozwiazywac problemow. Po prostu udaje ze ich nie ma.  Gdy kolezanka mowi o rozwodzie slyszy nie dam ci rozwodu i tyle. I tak od prawie 4 lat. Zero proby naprawienia zwiazku ze strony meza. Wiec stala sie... inna. Krzykliwa niemila po prostu czepliwa.
A co autorze u was nie gra? Tez jestes typem faceta dla ktorego samo sie pouklada? Bo to, ze prz nas sie wybielisz to kestem pewna
Sobie odpowiedz na pytanie co nie gra, bo tak naprawde ty go wiesz. A co to 200 procent pewnosci ze zona nikogo nie ma... Nie musi chowac sie po katach z telefonem, pisac o teslnocie itp. Moze spotykac sie tylko na sex. Szczerze... jesli od wrzesnia nie uprawiacie sexu a ty dalej z tym nic nie robisz bylaby glupia nie fundujac sobie romansu.

Jeśli nawet chodzi o starania o dziecko, to i tak nie usprawiedliwia. Mogliby normalnie porozmawiać.

Albo małżonka mu kolejny kit pociska, żeby się jeszcze bardziej płaszczył... ale to w sumie znaczy, że idiota

wymuszanie partnerstwa

Ale ja zacytowałam twój post z pierwszego twojego tematu, z 2014 roku.
Wynika więc z tego, że nie kochaliście się od 2012 r przez 2 lata i więcej i teraz znowu od 10 miesięcy!

Moim zdaniem twoja żona fixuje z tego powodu, a jej wulgarne "kurwa, odpierdol się" oznacza tylko tyle, że ma cię już serdecznie dość.
Ty się zadowalasz jakimiś ochłapami bliskości z jej strony, prawie już nie oddychasz we własnym domu, bo nawet dwutlenek węgla z twoich płuc mógłby popsuć jej nastrój. Histeryzuje, wkręca cię, konfabuluje.. Sama się już w tym wszystkim gubi.
Ty się bidulku dwoisz i troisz, by ją zadowolić, tylko robisz to nie tam, gdzie trzeba i nie tak jak trzeba.

Odsyłam cię do specjalisty, bo mogłabym ci dać tu parę fajnych rad, ale to by wymagało zadanie wielu intymnych pytań, nie na to miejsce.
Ty jednak do specjalisty nie pójdziesz, bo ci się podobają rady, które nie wymagają od ciebie żadnych zmian, żadnego wysiłku.

Wtedy spasowałeś z sexem, bo "się zablokowałeś", teraz spasowałeś, bo "coś tam coś tam", a to wszystko trwa i trwa i jej wybuchy złości i agresji są coraz gorsze, coraz bardziej dotkliwe, ty coraz bardziej się płaszczysz i jeszcze ci pasują takie rady, w których masz podpowiedzi, jak UNIKAĆ konfliktów, a tych mądrych rad nie słuchasz, bo by wymagały wysiłku, zmiany twojego podejścia i wyjścia z twojej bezpiecznej dla ciebie strefy komfortu.

Powiem ci raz jeszcze, że jak czytałam twoje pierwsze posty, to mną wewnętrznie trzęsło. Budził się we mnie agresor, a jestem niespotykanie spokojny człowiek.
Skoro we mnie, całkiem obcej osobie, która weszła sobie na to forum przypadkiem 2 dni temu budziłeś agresora, to co się musi dziać w osobie tobie bliskiej?

Oczywiście że ona cię po świńsku potraktowała, wyzywając cię od robota w łóżku, co cię na 2 lata zablokowało, ale ty także NIC ze sobą nie zrobiłeś, niczego nie przemyślałeś, a jedyną twoją próbą naprawy sytuacji było napisane postu na tym forum po 2 latach takiej sytuacji, w 2014 roku.
Zobacz, ile lat to już wszystko trwa

Naprawdę nie brakuje ci sexu tyle miesięcy i lat? Przecież to sama przyjemność - przytulanie się, oddanie, mizianie, relaks, bliskość, naładowanie akumulatorów, odstresowanie.
Zrobiłeś jej kiedyś masaż? Kąpałeś się z nią ostatnio? Kup jakiś fajny olejek (polecam yesforlov, bo bosko pachnie), posmaruj jej skórę po kąpieli, rozmasuj kark.
Nie możecie mieć dzieci, bo natura tak zadziałała, blokada jest w głowie.

A konfliktów nie możesz wciąż unikać, musisz je brać na klatę, nic złego nie zrobiłeś tym razem ani ty, ani tym bardziej twoja mama.

Nie będę cytował poszczególnych wypowiedzi, ale za wszystkie dziękuję - nawet za ten jak to ktoś kiedyś się wkurzył i włożył fiuta w usta swojej kobiecie by przestała robić sceny z byle czego a później ją przeleciał - nawet to podniecające

Postaram się ustosunkować do jak największej liczby wypowiedzi. Co do tego, że dziecko może się urodzić z Downem - chodziło mi tylko o to, że z tego co wyczytałem ciąża w wypadku tego czegoś co występuję u mojej żony musi być prowadzona pod specjalnym nadzorem, trzeba przyjmować odpowiednie leki bo jest większe ryzyko, że dziecko urodzi się z jakimiś wadami, downem lub nastąpi poronienie. Dowiedziałem się tego sam, a nie że żona mi o tym powiedziała.

Czy żona jest dla mnie miła? Tak jest dla mnie miła, gdy jest spokojnie. Potrafi mi czasem zrobić obiad jak ma na to ochotę albo jak ją poproszę Kiedyś mieliśmy rozmowę o tym, że dlaczego jak żona nie ma tyle pracy i siedzi w domu przy serialach cały dzień a ja pracuję to nie może zrobić obiadu - powiedziała, że nie będzie mi usługiwać, że bym chciał mieć obiadki pod nosem, jak u mamy, a to że ma taką pracę a nie inną to już nie jej wina.

Żona ma można powiedzieć pracę sezonową, kiedy to jesienią, zimą i wczesną wiosną ma co robić - a kiedy indziej już jest o wiele mniej pracy. I tak np. obecnie to ja praktycznie na wszystko zarabiam, na koszty leczenia, na dom, na rachunki itp. i co tu dużo mówić żyjemy od miesiąca do miesiąca, nie ma mowy o wydatkach na jakieś wyjazdy, a i tak na leczenie nie starcza obecnie.....

NIe mamy kredytów, żona ma mieszkanie kupione przez rodziców i obecnie jej ojciec buduje nam dom - Żona wywodzi się z rodziny, w której ojciec bardzo dużo pracuje, żyje pracą, lubi to i zawsze stara się pomóc. Od lat szedł w pracę, nie miał wpływu dużego na wychowanie dzieci - ogaraniała to mama mojej żony. To jest dłuuuższy temat - ale generalnie kiedyś powiedziałem sobie, że nie chcę by relacje moje z żoną wyglądały tak jak relacje jej mamy z jej tatą.

Żona nie miała żadnego romansu - za dobrze ją znam, poza tym my ze sobą praktycznie spędzamy 24h na dobę - ja pracuję w domu, żona siedzi w nim cały czas, jak wyjedzie to wiem gdzie, dzwoni do mnie wtedy np. Generalnie wszystko jest pod kontrolą - praktycznie żadnych tajemnic.

Czy się przytulam do żony w łóżku? Szczerze mówiąc ostatnio nie. Bardzo często jak chcę to słyszę np. "za gorący jesteś", "kleisz się" albo "drażni mnie". Więc nawet ostatnio mi się odechciało.

Czy próbowałem masaży? Oczywiście, kiedyś były częste masaże, traktowałem to jako grę wstępną, ale żonie się to nie podobało, że jak był masaż to był po nim zawsze sex, że oczekiwałem seksu po masażu. Więc powiedziałem, że nie będę tak robił skoro jej się to nie podoba. Ostatni masaż robiłem bardzo dawno temu. Za to często chce i upomina się np. o masaż stóp bo ją bolą - robię jej, o masaż karku - robię...

A wiecie jakie ja mam od niej przyjemności fizyczne? No zgadnijcie jakie...?
Tak...żadne

Nigdy też nie było do mnie pytania jak się czuję, nie było czułych przeprosin, szczerych takich żebym naprawdę poczuł, że za coś mnie przeprasza, że czegoś żałuje. Kiedyś jej to powiedziałem w jakiejś sytuacji to odrazu było przejście w skrajność, że "mam jeszcze kleknąć na kolanach" albo było wykrzyczane "dobrze, proszę bardzo przepraszam, czego jeszcze oczekujesz"

Tymczasem wszystko powolutku "wraca do normy" czyli stopniowo żona odzywa się coraz więcej, widzę już dziś jakieś emocje w niej większe, tak po prostu jakby nigdy nic, bez przeprosin bez czegokolwiek....

Ale co mnie wczoraj totalnie rozbroiło to zaczęcie przez żonę rozmowy, że nie chce się kłócić, ale na zdjęciach zrobionych przez mojego ojca widziała miskę z sałatką, którą moja mama zawiozła do mojej siostry kiedy byli u niej w odwiedzinach pierwszy raz po ślubie i zaczęła podejrzewać, że moja matka dała tą miskę mojej siostrze - a był to prezent od nas dla matki na imieniny. I, że to nie miłe, że tak zrobiła, że nie warto się starać i jej w takim razie kupować prezentów jak je wydaje - wspomniała, że tak wcale nie musi być, ona nie twierdzi, że tak jest na 100% ale zrobiła mi na ten temat wywód (spokojny wywód). Powiedziałem, że jeśli tak jest to faktycznie niefajnie i że jak będzie okazja to sprawdzę czy ta miska jest u moich rodziców. Jednak jestem niemal przekonany, znając moją matkę, że nie postąpiłaby w ten sposób.

Zaskakuje mnie to jak żona potrafi wyłapać takie szczegóły (ja tej miski na zdjęciu nie zauważyłem nawet) i zrobić z tego zaraz teorię, że jest szansa iż matka wydała miskę siostrze i teraz będzie na pewno przy następnej okazji wracać do tematu i przypominać mi bym sprawdził czy ta miska jest u moich rodziców.

Rzecz jasna jeśli taka sytuacja ma miejsce to niefajnie zgadzam się, ale po cholerę sobie takim czymś zawracać głowę?

Wielkie oświecenie w medycynie!
Anonimowy bezjajeczny odkrył skąd się bierze zespół Downa! Lol

Nie skomentuję tego nawet

Powiem tyle - nie chciałabym mieć takiego męża i nie dziwię się w sumie, że żona po autorze jeździ jak po łysej kobyle. Pewnie pluje sobie w brodę, że w ogóle za niego wyszła.

ShyGuy82 po co piszesz te wszystkie pierdoły???
Twoja żonka ma swoje telenowele, a nam serwujesz opowieści dziwnej treści??? W ogóle nie rozumiesz, co ludzie piszą ci, nie interesują cię cudze rady... powtórzę pytania - po co to wszystko piszesz??? Chcesz się wypłakać - idź do psychologa, może będzie w stanie bardziej ci pomóc niż my.

Być może zrozumiesz to za kilka lat, kiedy wylądujesz w szpitalu z ciężką depresją, z chorobą autoimmunologiczną, czy innym cholerstwem. Najwyraźniej teraz jesteś jak w skorupce jajka - nic do ciebie nie dociera.
Ciągniesz ledwo koniec z koniec w wakacje, gdy żona nie zarabia, a co zrobisz gdy dojdą wydatki na dziecko? Nie życzę ci źle, a tym bardziej, by ci się urodziło chore dziecko... ale nie przyszło ci do głowy, że natura powiedziała twojej żonie NIE! że może nie powinna się rozmnażać, oczywiście możesz korzystać z osiągnięć medycyny, ale czy na pewno chciałbyś powołać do życia dziecko, które być może będzie chore?

Poproś żonę, by przeczytał na głos tą dyskusję - może ona coś z tego, co zostało tu napisane zrozumie.

Cos Ty. Dopiero by zebral od niej opiernicz i nie odzywalaby sie do niego dluzej niz te 7 dni a tego Shy nie zniesie buu

Brak wspólnych kredytów, potomstwa, mieszkanie żony. Co Ty jeszcze robisz w tym pie*dolniku? Układ idealny w tym przypadku, nic jej nie jesteś winien. Wiej chłopie, na co Ty czekasz? Składaj papiery rozwodowe czym prędzej, bo za trzy lata założysz wątek pod tytułem "Moja żona to tyran, bije mnie i naszą córkę, co robię źle?" Tak nie wygląda małżeństwo, tak wygląda czysta PATOLOGIA.  P.S. Co królewna dzisiaj robi? Ogląda Trudne Sprawy? Ugotowała coś?

O! I teściu buduje Wam gniazdko, jak milutko. Tam dopiero będziesz robił za woła pociągowego przy ogarnięciu żony, dziecka i domu. Proponuje żebyś żonie wykupił pakiet Netflixa, jak już nic nie robi to może przynajmniej cały dzień będzie rzeczywiście oglądać seriale i nie będzie szukała powodów do wejścia Ci na głowę. No parodia normalnie.

Ja bym go tak surowo nie oceniała, to nie jest do końca tak, że on chce być grzecznym chłopczykiem i ma wygodne życie.
Wiele ofiar przemocy budzi się ze swojego zmanipulowanego wyobrażenia o własnym życiu dopiero, gdy jest już za późno, gdy dojdzie do jakiegoś punktu kulminacyjnego... a potem to już tylko w dół.
Myślę, że jest to dobry przykład ofiary przemocy. Jeśli kiedyś chłopak będzie chciał, to za radą Olinki poczyta sobie o różnych formach przemocy psychicznej.

Też tak myślę.
Chłop co nie umie zarobić - napisał że ledwo ciągną, i któremu teść buduje dom.... to nie chłop. Dobrze ze żona ma ojca, ojciec zarobi na wnuka.
Autorowi przy max wysiłku ledwo starcza na 2 osoby (bez kredytu). <facepalm>

Nie pisze, ze tu nie ma elementow przemocy psychicznej, bo sa i to niemal ksiazkowo. Pisze, ze dopoki on nie wezmie za siebie odpowiedzialnosci, guzik sie zmieni. Zeby zona alkoholika czy przemocowca mogla znalezc szczescie, musi podjac decyzje o odejsciu i wziecia sie za wlasne zycie. Inaczej to jest takie pitu pitu.

Dokładnie tak

... też się zgadzam, może go trochę boli, że żona nim pomiata, ale generalnie ma świetną rodzinę, co tydzień do mamusi (jednej bądź drugiej) na obiadek (...skoro żonka nie ma ochoty), teść wybuduje dom, więc na nie ma się czym martwić, tylko walić w tą probówę, a nuż może uda się zrobić potomka i jeszcze bardziej utrwalić ten toksyczny związek.

Spoko, już ten scenariusz został również poruszony - jeśli powie, że zostawiła miskę u siostry bo zapomniała jej zabrać to znaczy, że ściemnia i zrobiła to celowo tzn. świadomie podarowała miskę siostrze :D:D

Nie ciągnę dalej telenoweli. Dziękuję za wszystkie opinie i dyskusję Zobaczymy co z tego będzie dalej

Hehehe dobre dobre...

Autorze, może spróbujesz naskrobać parę słów, czego właściwie oczekujesz od związku i swojej żony?
Jakie są twoje marzenia?
Jak chcesz, żeby wyglądał twój "modelowy" związek?
Jak lubisz i chcesz spędzać czas z żona?
Co pragniesz pielęgnować w waszej relacji, bo jest dla ciebie ważne i cenne?

Jakoś brakuje mi konkretów w twoich nieco "rozlazłych" postach.

Averyl, napisałem Autorowi, że jeśli czuje się źle będąc takim, jakim jest, niech posłucha Waszych rad o terapii. Nie zrobi tego jednak, jeśli chce zachować swoją wrażliwość, grzeczność, ułożenie, czy jak to nazwać. Poniekąd to rozumiem, ponieważ sam, mimo iż nie mam problemu z przedstawianiem własnego zdania, uznałbym za swoją porażkę w relacjach z różnymi ludźmi, bliższymi czy dalszymi, gdybym posługiwał się siłą ( w jakiejkolwiek postaci - walenie pięścią w stół, bezdyskusyjne stawianie na swoim, gwałt na nieposłusznej żonie). Po prostu widzę, czy raczej przeczuwam, że Wasze rady są jakby o jeden krok za daleko, jakby bez brania pod uwagę, że Autor może NIE CHCIEĆ się zmienić i że ma do tego prawo a przy tym może mieć rację. By to zilustrować, może to wyglądać jak radzenie bezrobotnemu, który chce znaleźć dobrze płatną pracę by jechał za granicę pomijając fakt, że jest związany emocjonalnie ze swoimi stronami i nigdzie nie chce wyjeżdżać. Co do tego, że w związku źle się dzieje zgadzamy się, jak widzę wszyscy, włącznie z ShyGuyem. Byłbym tylko ostrożniejszy w określeniach - patologią bym ich związku raczej nie nazywał. Toksyczny jest na tym etapie na pewno. Chyba, że są to zamienne określenia...
Wydaje mi się, że moja propozycja wypełnia lukę tego kroku przed, który przeskakują Wasze propozycje. Nazwałaś ją bzdurą, ale z samego takiego określenia trudno mi się zorientować gdzie tkwi mój błąd.
Spróbuję obronić to, co proponowałem.  I tak - potraktowanie ich konfliktowych relacji jako rozgrywki może dać krok dystansu zamiast przeżywania każdego focha czy zarzutu. Zamiast przeżywania i emocji  bierze się "zdarzenie" do analizy i odpowiednio je neutralizuje przedstawiając argument, a prawdopodobnie serię argumentów, bo żona będzie próbowała te argumenty torpedować emocjami, które wszakże wyrazi słowami, na które znaleźć należy "kontrsłowa". Dystans i znalezienie odpowiednich argumentów zamiast godzenia się na stan rzeczy wg żony jest dobrą drogą do zastąpienia stanu rzeczy wg żony poglądem na sprawę wg ShyGuya. Po drugie, w ramach rozgrywki żona nadal jest partnerką w relacji, osobą, której należy się szacunek i której szacunek okazywać można. jest to wg mnie lepsze od sklasyfikowania żony jako histeryczki, manipulatorki itp. czyli w skrócie wroga, a na pewno łatwiejsze do zaakceptowania przez człowieka jak by nie było, blisko związanego z tą osobą. Założenie, że w związku oboje są równi czyni istotną kwestią problem szanowania ShyGuya przez żonę, podobnie jak On szanuje żonę. Dlaczego to jest bzdurą? Przecież celem jest obalenie czy w efekcie stopniowe wyeliminowanie karykaturalnych zarzutów żony i zaakcentowanie stanowiska ShyGuya. Ponadto takie postępowanie niekoniecznie musi być uznawane za niemęskie. Potocznie przyjmuje się, że mężczyźni racjonalnie podchodzą do problemów. Analizowanie i cierpliwe tłumaczenie żonie, że się myli (cierpliwe, czyli też odporne na jej opór) jest podejściem racjonalnym.

Czy możesz mi powiedzieć, dlaczego uważasz to za bzdurę? (W tym miejscu wcale nie zapieram się, że nie jest, ale chciałbym wiedzieć dlaczego nią jest, jeśli jest).

Czy cierpliwe wyjaśnianie żonie, że się myli, przy pomocy dobrze pomyślanych argumentów, jest niedorosłe i jest przejawem unikania brania odpowiedzialności za siebie?

nie wiem czy mam rację, czy nie, zresztą nie o rację tu idzie. Napisałem, co zrobiłbym na miejscu ShyGuya, gdybym nie chciał zmieniać swojego systemu wartości. Jednak nie widzę zgodności Twojej interpretacji moich słów z tym, co chciałem przekazać. Bo zakładam, że Shy woli mieć związek partnerski od niepartnerskiego, co zreszta wyczytuję w Jego słowach. I wcale nie proponowałem, by "lepiej zadowalał żonę". Owszem, proponowałem uprzejmość, cierpliwość i brak kłótni przy jednoczesnym forsowaniu stanowiska ShyGuya. Nie wydaje mi się, by moja propozycja miała pogłębiać bycie pantoflarzem... ale skoro tak to można widzieć, to dla mnie też cenna wskazówka.

ooo, ryzgryźli cię i głupio się zrobiło ??

No jak to co? Zakochany był przecież

A na poważnie - spotkałam taki przypadek w rzeczywistości. Facet chodził, chodził (począwszy od szkoły średnie) przez 8 lat (!) w wreszcie "wychodził" sobie taką żonkę. Nieważne, że sekutnica jakich mało, nieważne, że ma humory i robi awantury i nim pomiata, nieważne, że dostał z liścia, ważne, że przecież to jego tak długo i cierpliwie "wychodzona" miłość. To jego NAGRODA, więc on będzie się starał, cierpliwie będzie znosił jej fochy, odstawienie od łóżka itd. Wypisz wymaluj jak nasz Autor. Tacy faceci istnieją i są są niereformowalni.

dżdżownick
ja również się z Tobą nie zgadzam.

napisałeś:
"...niech posłucha Waszych rad o terapii. Nie zrobi tego jednak, jeśli chce zachować swoją wrażliwość, grzeczność, ułożenie, czy jak to nazwać. Poniekąd to rozumiem, ponieważ sam, mimo iż nie mam problemu z przedstawianiem własnego zdania, uznałbym za swoją porażkę w relacjach z różnymi ludźmi, bliższymi czy dalszymi, gdybym posługiwał się siłą"

Skąd ci przyszło do głowy, że terapia ma sprawić, iż straci swoją wrażliwość, grzeczność, ułożenie itd.?
I kto tutaj radzi posługiwania się siłą?

Można być uległym, grzecznym i wrażliwym, bo to bardzo pozytywne cechy, ale zachowywać przy tym własne zdanie i szacunek do siebie samego przede wszystkim.

"Spróbuję obronić to, co proponowałem.  I tak - potraktowanie ich konfliktowych relacji jako rozgrywki może dać krok dystansu zamiast przeżywania każdego focha czy zarzutu. Zamiast przeżywania i emocji  bierze się "zdarzenie" do analizy i odpowiednio je neutralizuje przedstawiając argument, a prawdopodobnie serię argumentów, bo żona będzie próbowała te argumenty torpedować emocjami, które wszakże wyrazi słowami, na które znaleźć należy "kontrsłowa". Dystans i znalezienie odpowiednich argumentów zamiast godzenia się na stan rzeczy wg żony jest dobrą drogą do zastąpienia stanu rzeczy wg żony poglądem na sprawę wg ShyGuya"

Czy nie zauważyłeś, że ich życie składa się z samych takich rozgrywek, które żona sztucznie inicjuje?
Ona go nie przytula, nie troszczy o niego, nie ma dla niego ciepłych słów i nawet obiadów mu nie robi, choć siedzi w domu na dupie i TO JEST PROBLEM, a nie to, czy autor wygra rozgrywkę z przykładową miską.

To są takie sztuczne problemy, kompletne pierdoły, które wywołuje się, gdy  nie ma się odwagi poruszyć tych prawdziwych. Gdy wypiera się je coraz głębiej i głębiej.

Tylko że one i tak prędzej czy później wybuchną, ze zdwojoną siłą niestety i oby to tylko nie miało miejsca, gdy w tym niewątpliwie chorym domu bez miłości i czułości będzie już dziecko.