Mąż i kochanek - Netkobiety.pl

Hmm... przypadek podobny do mojego moze troszke... od zdradzajacej zony tez sie nasluchalem oo seksie z innym.
Zastanawia mnie jedno... kobieta wybiera sobie partnera na kilka lat, wszystko fajnie super i nagle booom dochodzi do wniosku ze facet jej nie pociaga bo inny kolega inaczej wyglada, jest wyzszy ma fajny glos itd itp
Kuzwa... a to pociag seksualny jest caly czas taki sam??? To nie jest tak ze pozniej czlowiek popada troszke w rutyne i pociag seksualny maleje?
To nie tak ze budzac sie obok tego samego kolesia co ranek przez X lat jego widok staje sie codziennoscia?
Za pare lat spotkasz innego, ktory bedzie jeszcze bardziej pociagajacy i co Marek pojdzie w odstawke?
Czy ludzie juz nie potrafia panowac nad prymitywnymi emocjami i zyc z kims bo sie go wybralo kiedys, ten ktos kocha i opiekuje sie Toba?

Jest to wszystko pogmatwane. Wiem natomiast, ze jak sie rozstane z mezem to juz nigdy nie wyjde za mąż i wole mieszkac sama a faceta miec z doskoku.

Mysle ze z pierwszym nie ma o czym bo cie nie pociaga seksualnie a to juz jest klops. Nie widze tego na przyszlosc. Stabilnosc ci da ale szczescia nie da napewno w lozku i rozumiem gierke doskonale. A z drugim pogadaj by dal ci czas i obserwuj go jak przez ten czas cie traktuje.
Ja bylem w podobnej sytuacji tylko ze bylem tym czekajacym jak ten twoj Marek. U mnie to trwalo i trwa nadal ponad 1.5 roku i idzie ku koncowi. Ja nie moge byc tym drugim bo ona zdania nie zmieni. Nigdy nie nalegalem by sie rozwiodla. Maja syna I dla niego tylko zostaje przy mezu. Gdyby byla bez dziecka bylo by latwiej. Jest jeszcze pare innych powodow dla ktorych nie zakonczy zwiazku jak np.co powie mama Co mnie dziwi bo ma 33 lata ale to jej sprawa. Ja juz sie zmeczylem tym czekaniem na nic a tobie radze na spokojnie usiasc i przemysl za I przeciw bo i on myknie.

Nawet nie. Podstawą przyjaźni jest szczerość i lojalność, a tu nawet tego brak. Jedyne, co autorkę trzyma przy mężu to po trosze obawa, strach przed zranieniem męża, a po trosze pragmatyzm.

Lepiej powiedzieć mężowi i choć go to strasznie zaboli to i jednocześnie, pozwolisz mu otworzyć klapki na oczach, które przez tyle lat byłe zasłonięte. Wreszcie zrozumie, że i ty i on nie jesteście szczęśliwi. Bo go nie kochasz, a jesteś z nim z przyzwyczajenia i jednocześnie, zbyt bardzo myślisz, o nim a nie o sobie. A on w końcu będzie mógł znaleźć kobietę, którą uszczęśliwi. Która nie będzie przepraszam za nazwanie tego tak - z łaski - mu robić loda. Bo to nie jest żadna przyjemność dla faceta Zresztą dla Ciebie robiąc to też nie.
Nie lepiej by było go zranić? Już i tak go zraniłaś. A im dłużej będziesz to ukrywać, tym będzie ciężej wyznać mu tą prawdę i na domiar złego, może być to dla niego trudniejsze.
Jak sama stwierdziłaś wcześniej, Marek Cię pociąga seksualnie, ale nie pragniesz się z nim wiązać. Najlepiej od razu mu to powiedzieć, że pragniesz seksu bez angażowania się.
Świat nie jest sprawiedliwy i kolorowy. Kochając się z innym mężczyzną nie myślałaś, o mężu. Zresztą gdy po raz pierwszy się z nim kochałaś, jakoś dałaś mu szansę. Wiedząc, że może boleć, jak z mężem. Zdrada, ciągnie tylko za sobą cierpienie. Czy gdybyś była w sytuacji męża, gdyby kochał się z Tobą bez uczucia, bez jakiejkolwiek radości, i na domiar złego mówił Ci, że nie czuję do Ciebie tego co ty do niego czujesz, i lepiej by było gdybyś znalazła sobie kochanka, czułabyś się z tym dobrze? Nie chciałabyś wiedzieć, że mąż, który teraz zaspokaja Ciebie, parę godzin temu, nie bzykał się z inną? Z inną, która dawała mu to czego ty mu nie mogłaś dać? Nie pragnęłabyś wiedzieć? Choćby miałoby to złamać Ci serce? Żyć, tak naprawdę nie żyjąc?
Powiedz mi co to za życie w kłamstwie?
Naprawdę, lepiej powiedzieć prawdę, pozwolić mężowi znaleźć kobietę, której potrzeby będzie umiał zaspokoić, i jednocześnie uwolnić się od tych myśli co by było gdyby. Marka w każdej chwili mogłabyś porzucić, nawet wykorzystać. Bo i tak nic oprócz łóżka was nie łączy, żaden papier, żadne długi, nic.
A wrażliwy, czy nie wrażliwy, nie ma znaczenia. Każdy, kto się dowie o zdradzie nie przyjmie tego dobrze. Nikt. Przynajmniej ten, kto naprawdę kocha
Powodzenia.

Nie każdy potrafi panować, nie każdemu zdarza się trafienie w punkt za pierwszym a za drugim razem, potrzeby, emocje, fantazje nie zawsze dają się okiełzać, nie zawsze należy je poskramiać, różnie to jest... no po prostu... różnie.
Ale dobrze jest nie krzywdzić innych, czasem się nie da.

Czytam sobie ten wątek czasami i oczy przecieram ze zdumienia, bo to sie jednak dzieje naprawdę..
w najlepsze trwa psychoanaliza pani , która nie da szansy mężowi na normalne życie tylko dlatego, że kochanek jest za biedny. ....

Marek i tak pójdzie w odstawkę, nie ta grubość portfela. Jest potrzebny jedynie do kopulacji. Podejrzewam , że nowy amant z większymi "perspektywami", będzie rozwiązaniem wszystkich problemów, również małżeńskich

Nie wszyscy, jak widać na załączonym obrazku

Rozmawialam z mezem nad sesnem naszego malzenstwa to powiedzial ze on mnie tak kocha ze nie wyobraza sobie zycia beze mnie. Nawet akceptuje to ze nie ma sexu. Nie powiedzialam mu ze kogos poznalam bo by go to bardzo bolalo. Strasznie mi go zal i mam wyrzuty sumienia. Marek namawia mnie na rozwod ze dla samej siebie mam to zrobic...ciekawe ale mysle ze glownie siebie ma na mysli

Chciałam podzielić się moją historią. Tak dla przestrogi dla innych.
Ponad 4 lata temu rozpoczęłam romans z kolegą  pracy. 13 lat starszym. Ja miałam wtedy 26 lat on 39. Byłam można powiedzieć świeżo po ślubie bo zaledwie 2 lata.
Michała jak już wspomniałam poznałam w pracy i prawie od razu poczuliśmy do siebie jakieś takie przyciąganie. Spotykaliśmy się kiedy tylko mogliśmy. Było wspaniale. Michał tak bardzo różnił się od mojego męża. Był bardzo inteligentny, dobrze zbudowany, bardzo zabawny i niesamowity w łóżku. Był moim 4 partnerem i z żadnym łącznie z moim mężem nie było mi tak cudownie jak z Michałem.
Sposób w  jaki mnie dotykał, jak dopasowywał tempo do mnie i zawsze dbał o to żeby to mi przede wszystkim było dobrze. Podobało mi się to, że każdy nasz raz był niesamowity. Michał potrafił być bardzo delikatny, albo wręcz zwierzęcy. Wszystko zależało od tego na co mieliśmy w danym dniu ochotę. Zawsze patrzył mi głęboko w oczy tym swoim magnetycznym, dzikim wzrokiem. Uwielbiałam spędzać z nim czas, a on ze mną. Rozmawiać na różne tematy. Snuć plany pół żartem-pół serio, że kiedyś będziemy razem. Czułam się przy nim wyjątkowo. Czułam się piękna i doceniana. Czułam się bezpiecznie i bardzo naturalnie nawet kiedy próbowaliśmy czegoś nowego w łóżku.
Mój mąż jest dobrym człowiekiem, ale nigdy nie sprawił, że czułam się przy nim tak jak przy Michale. Obojętne czy to w łóżku czy po prostu jako kobieta. Po prostu zaczęliśmy ze sobą chodzić, potem były zaręczyny, ślub. I jakoś tak poszło.
Romans trwał około 6 miesięcy. Zakończył się przez mój głupi błąd. Pewnego razu kiedy umawialiśmy się na kolejne spotkanie przez facebooka zostawiłam laptopa na stole i wyszłam do toalety. Oczywiście zapomniałam się wylogować i wszystko przeczytał mój mąż. Pokazał mi co odkrył i od razu wpadłam w panikę. Że stracę męża, dom, wszyscy się dowiedzą, nasi znajomi i rodziny. W jakiś sposób udało mi się przekonać męża, że do niczego jeszcze miedzy nami nie doszło. Ale romans postanowiłam zakończyć.  Uznałam wtedy, choć nie be zawahania, że wybieram męża. Zresztą od jakiegoś czasu doradzały mi to moje przyjaciółki. Argumentując to, że mój mąż jest taki dobry dla mnie i w ogóle. Doradzało to też większość forów internetowych i artykułów psychologicznych.
Kiedy kończyłam romans z Michałem miał łzy w oczach i powiedział mi, że mnie kocha, ale nie będzie nic robił skoro tak postanowiłam.
Po około 4 miesiącach zwolnił się z naszej firmy. Nie pożegnał się ze mną. Po prostu któregoś dnia nie przyszedł już do pracy i tyle. Nie widziałam go potem przez ponad 2 lata. Często o nim myślałam, ale przez moją głupią upartość nie próbowałam nigdy nawet nawiązać  z nim kontaktu, żeby chociaż zapytać go jak się czuje.
Po mniej więcej tym samym czasie wszytko wróciło do normy z moim mężem. Znowu było po staremu. Maż chyba uznał, że skoro nie ma zagrożenia to nie musi się starać bardziej  niż przedtem. W moim życiu znowu było nijako. Ale przynajmniej prawda nie wyszła na jaw, a to było najważniejsze. Tak przynajmniej wtedy myślałam.
Na Michała wpadłam przypadkiem na ulicy. Zapytałam dlaczego się nawet nie pożegnał, odpowiedział mi, że nie mógł. Nie potrafił. Znowu zobaczyłam łzy w jego oczach i powiedział mi, że nie tylko mnie kochał, ale byłam miłością jego życia.
Kiedy dotarłam do domu i popatrzyłam na mojego męża zdałam sobie sprawę z tego jak wielki błąd popełniłam 2 lata wcześniej. Nie byliśmy ze sobą do końca szczęśliwi. Po prostu żyliśmy razem robiąc od czasu do czasu jakieś ciekawe rzeczy. Ale bez jakiejś pasji. Bez podniecenia, że robimy to razem. Z Michałem wszystko było inne. Ekscytujące. Nawet snucie planów i zwykłe rozmowy.
Po 2 tygodniach zebrałam się i zadzwoniłam do naszego wspólnego znajomego i zapytałam go o nr Michała. Spóźniłam się. Michał wyjechał kilka dni wcześniej na stałe do pracy do Irlandii. Znajomy powiedział, że nawet wystawił swoje mieszkanie na sprzedaż.
Wiecie dlaczego to piszę? Bo dzisiaj mijają dokładnie 2 lata od mojego ostatniego spotkania z Michałem na ulicy. Od tamtej pory myślę o nim codziennie. Jakie cudowne i ekscytujące życie mogliśmy mieć razem. Myślę o tym jak w przypływie paniki wybrałam męża bo nie chciałam, żeby ktoś się dowiedział. Bo bałam się wstydu. Bo artykuły psychologiczne sugerowały, że trzeba walczyć o związek. Tylko kto zdecydował, że związek w którym jesteśmy jest lepszy od związku, który możemy dopiero mieć? Że osoba z którą już jesteśmy to ta o którą powinniśmy walczyć, a tą nową odrzucić. Ja odrzuciłam Michała, który był najwspanialszym mężczyzną jakiego w życiu spotkałam. Odrzuciłam go ze strachu.
W tej chwili jestem z mężem w separacji. Miałam dość takiego życia. Dom i mieszkanie ustaliliśmy, że podzielimy. Na szczęście nie mamy dzieci, więc jest łatwiej.  Za 3 dni lecę do Irlandii do Michała. Nie wie, że przylecę. Stawiam wszystko na jedną kartę. Mam nadzieję, że będziemy razem i wszystko co planowaliśmy wcześniej uda nam się zrealizować. Życzcie mi szczęścia bo tym razem zamierzam o niego walczyć ze wszystkich sił bo jest tego warty. A  wy jeśli naprawdę czujecie, że ta druga osoba jest tą z która chcecie być to niech nic, żadna rodzina, znajomi czy wspólny majątek nie stanie wam na drodze. Bo możecie stracić szansę na to czego każdy szuka – Miłość swojego życia.

.. jak już się skorzystało z jazdy... samochodem z wyższej półki to cięzko potem odnaleźć się w starym dobrym wozie...
kwestia co dalej z tego wyniknie, ale fakt - dobrze ze nie było dzieci...