Mój chłopak ma ogromne długi - Netkobiety.pl

Absolutnie nie mam zamiaru brać jakichkolwiek kredytów by spłacać jego długi.
Nawet mi to przez myśl nie przeszło by w ten sposób go "ratować".

On powinien wyjechać za granicę niezwłocznie i zacząć odkopywac się z długów.
A Ty pozostaw sprawy w rękach losu.
Jak się przynajmniej czesciowo spłaci, a Ty nadal nie spotkasz nikogo innego w tym czasie na swojej drodze to możecie kontynuować związek. Tzn. ja bym tak zrobiła

Wyjazd ta granice za wiele nie zmieni. Nawet tu cena mieszkania w duzym miescie, czyli ca 100 000€ to jest duzo pieniedzy. Splata takiej kwoty potrwa z 10 lat. A decyzje trzeba podjac teraz.
Jesli ty nie masz zamiaru z nim wyjechac i wspolnie splacac z nim tych dlugow, to wasz zwiazek nie na szans. Bedziesz sie meczyc, brnac w ten uklad a w koncu i tak wszystko sie rozsypie jak domek z kart.
Nie jestem kobieta, nie mam dlugow i dylematow z tym zwiazanych, ale wydaje mi sie ze ja bym sie wymiksowal z tego zwiazku. I czym szybciej, tym lepiej.

Weszłaś w związek świadomie z chłopakiem , który przyznał Ci się do długów.
Ja widzę takie drogi:
1.Wyjazd za granicę ,podjęcie lepiej płatnej pracy.W Polsce skoro nie ma kwalifikacji i kasy by te kwalifikacje zrobić to szybko długów nie spłaci.
2.Wspólna spłata długów i wyjazd wasz wspólny za granicę chociaż co do tego mam wątpliwości bo nie jesteście jeszcze formalnie związani ale to tak na wypadek gdybyś koniecznie chciała z nim być.
3.Zerwanie , ponieważ każdy jest kowalem własnego losu i człowiek , który podejmuje ryzyko tworzenia biznesu powinien liczyć się z takimi konsekwencjami. Nie możesz być jego matką Teresą i opoką cały czas bo kto kiedyś Ciebie wesprze .

Vałka może ma ostry i dosadny  język,ale na ten portal nie wchodzi się po to aby się nad nami użalano i głaskano po głowie "oj jaki Ty biedaku biedny jesteś". Mamy dostać kubeł  zimnej wody,otrzeźwiew, nabrać dystansu do swojego problemu i go w sensowny  sposób rozwiązać. I Vałka  jast na tym forum od tego kubła  z zimną wodą. I wszystko na Jej temat.

Bardzo dziękuję Wam za wszystkie wypowiedzi i rady.

Piszecie oczywiście o tym o czym doskonale sama wiem - związek z tym mężczyzną, to życie w nieustającym strachu i nasłuchiwaniu dzwonka do drzwi, za którymi może stać komornik.

Nie wyobrażam sobie sytuacji, w której OBOJE emigrujemy z kraju i OBOJE spłacamy jego długi - zwłaszcza ta druga opcja jest dla mnie nie do pomyślenia.
Co innego jest spłacać wspólny kredyt, załóżmy na nasze mieszkanie, a co innego spłacać cudze zobowiązania finansowe.
Przepraszam, że być może wychodzę teraz na "zimną" babę, ale nie ma opcji bym brała kredyty etc na poczet tego zadłużenia.

Co do wyjazdu za granicę - mieszkałam poza granicami Polski, wiem co oznacza emigracja. Wróciłam jednak do kraju świadomie - bo tu jest całe moje życie - rodzina, grono przyjaciół i wszystko prawie co mnie ukształtowało i za czym na dłuższą metę szalenie tęsknię.
Poza tym mam tutaj fajną pracę i bardzo dobre w niej warunki. Mogę się rozwijać w ramach firmy, czuję że trafiłam do miejsca, które inwestuje we mnie jako pracownika i dlatego chciałabym zatrzymać się w nim dłużej.

W tym momencie mój chłopak czeka na wyrok sądu i spodziewamy sie, że do wiosny zostanie on ogłoszony.
Jako, że prosiłam go by jasno przedstawił mi plan działania, dowiedziałam się co następuje:

1. Sąd uznaje upadłość - chłopak max 3 lata spłaca zadłużenie, a reszta zostaje mu umorzona. W tym wypadku zostaje w Polsce, podejmuje pracę i staramy się razem coś stworzyć - w planach mamy zamieszkanie razem i wspólne życie.

2. Jego wniosek o ogłoszenie upadłości zostaje odrzucony.
W tym wypadku nie ma opcji by został w Polsce, bo nigdy nie spłaci tak dużego długu, nawet pracując na pełen etat. Możemy zapomnieć o wspólnym mieszkaniu, no chyba że ja w całości będę pokrywać koszty jego utrzymania i naszego życia, na co się nie zgodzę.
Zdaję sobie sprawę, że jedynym ratunkiem dla niego jest wyjazd.
Tyle, że zdaje się, on liczy na to, że dług spłaci w 3-4 lata. Naprawdę nie wiem czy taki termin jest możliwy...wydaje mi się, że jest to znacznie, znacznie dłuższy okres czasu.
Trudno mi sobie wyobrazić związek na odległość, gdy będę go widzieć raz na miesiąc(?). Jestem osobą, która bardzo potrzebuje bliskości, rozmów i obecności tej drugiej osoby (nie mylić z partnerem - bluszczem).

On nie chce jechać - mówi, że wie, że wtedy go zostawię. Cały czas próbuje wymusić na mnie obietnicę tego, że go nie zostawię, że na niego poczekam.
Staje się bardzo zazdrosny o wszelkich moich znajomych (kolegów) z pracy - wybucha, gdy słyszy, że z kimś pracuję, lub siedzę nad jakimś projektem.
Widzę jak skręca go, gdy za niego płacę i bardzo często rzuca tekstami, że "to on powinien o mnie w ten sposób dbać".

Obawiam się, że to wszystko doprowadzi do jego ciężkiej depresji, nie wiem naprawdę jak on trzyma się do tej pory.

Czyli jesteś (mogłabyś być) teraz szczęśliwa, ale doświadczenia z dzieciństwa Ci na to nie pozwalają, znalazłaś więc problem w postaci swojego chłopaka, który ci to uniemożliwi?

Jego dług to najmniejszy problem w kontekście tego co napisałaś....

O jejku jejku, chce dziewczyna sobie zniszczyć życie to jej wybór przecież to kolejna z serii kobiet, które nie oczekują fachowej rady, tylko potwierdzenia, że wszystko będzie dobrze mimo, że sytuacja jest ewidentnie xujowa

Chomikowa, nie oczekuję potwierdzenia, że "wszystko będzie dobrze", bo dobrze z takimi długami i niemożnością ich spłacenia NIE BĘDZIE.

Im dalej brnę w ten związek, tym bardziej czuję się nieszczęśliwa - nie mam żadnego poczucia bezpieczeństwa i mieć nie będę.
Po dzisiejszej z nim rozmowie na temat "planów" na przyszłość, znów czuję się rozdygotana w środku.

Nie jestem aż tak zaślepiona by się z niego nie wycofać i kogoś "ratować" na siłę.

Mam przykład mojej Mamy, wiem do czego prowadzi życie z mężczyzną, na którego nie można liczyć i który nie zapewnia rodzinie podstawowego poczucia bezpieczeństwa.
Dlatego też wycofam się póki mam jeszcze czas.

Z każdym dniem jestem coraz bardziej przekonana, że ten związek nie ma większych szans na przetrwanie.
Co rano budzę się coraz bardziej sfrustrowana i zła (przede wszystkim na siebie samą).

Widzę jak coraz więcej spada na mnie i zaczęło mnie to "uwierać", coraz częściej przejmuję rolę "silnego" faceta w tym układzie.
Coraz więcej spraw, rozmów jest podporządkowanych jego problemom finansowym i czuję się tym przytłoczona.

Odwołałam dzisiejsze wyjście do kina, które oczywiście któryś raz z rzędu finansuję ja.
Jutro miałam spędzić dzień tłumacząc na angielski i składając do kupy jego CV, bo ponoć, gdy sam ma to zrobić: "patrzy się na nie godzinę i nie wie co ma pisać".
Krew mnie zalała gdy to usłyszałam.

Wczoraj przysłuchiwałam się rozmowom koleżanek z pracy - opowiadały o mniejszych i większych wyjazdach, o tym że choć mają problemy "dnia codziennego", to mają wsparcie swoich mężczyzn, że choć bywa ciężko, to jednak wspólnie to jakoś wszystko trzymają w kupie.

I pomyślałam sobie wtedy o moim chłopaku, o tym, że od momentu w którym stracił pracę, jakoś nie słyszę by szukał czegoś tutaj (przynajmniej do momentu w którym sąd nie wyda wyroku, bo potem prawdopodobnie i tak wyjedzie).
O tym, że choć dzwoni do mnie codziennie i pyta się "co tam w mojej pracy", to robi mi się coraz bardziej głupio gdy pytam go jak ON spędził swój dzień.
Z nim mogę zapomnieć o rodzinie, o tej "normalności" której pragnę.

Nie widzę tego.

Wcale się nie dziwię. Facet nie ma długów z powodu jakichś niespodziewanych okoliczności, moim zdaniem, tylko z powodu własnego nieudacznictwa. A poprzednia panna pewnie go wcale nie zdradziła, tylko miała dość załatwiania za niego jego spraw... A ten super interes to pewnie miało być coś, gdzie nie trzeba się wiele narobić, żeby zarobić nie wiadomo co... i logicznym jest, że się nie udało
Sama mówisz, że w żadnej pracy długo się nie utrzymał. Więc?

Ostatnio zrobiłam podsumowanie ostatnich moich wydatków "na niego" i po prostu nie mogłam uwierzyć, że przez ostatnie półtora miesiąca potrafiłam tyle wydać. Prawie wszystkie wyjazdy (on partycypował w nich w niewielkim stopniu), bilety, kolacje,zakupy,  wyjścia na piwa/kawy płaciłam ja.
On mówił tylko za każdym razem: "nie powinnaś płacić za mnie" - ale przecież nie będę siedzieć pijąc przysłowiowej kawy i widząc że osoba z którą jestem na nią nie ma.

Myślę, że czara goryczy przelała się w momencie, gdy ostatnio jadąc na spotkanie do jego znajomych (miałam ich poznać), zapytał się czy nie zatrzymamy się w sklepie by kupić jakieś wino na wieczór. Powiedziałam, że to dobry pomysł, do momentu w którym okazało się, że na to wino nie ma - dałam mu więc moją kartę, z którą zniknął w sklepie.

W dalszym ciągu nie ma pracy i naprawdę jest mi już szalenie głupio pytać się go czy czegoś szuka. Czuję jak podnosi mi się ciśnienie gdy słyszę jak opowiada mi o wyjściu do kolegi, podczas gdy ja przychodzę zmęczona po pracy i kombinuję ile by tu odłożyć z wypłaty, by starczyło mi na wszystko.
Czuję, że gdybyśmy zamieszkali razem, tak jak tego chciałam, to wszystko spadłoby na mnie.

Czuję zmęczenie i zniechęcenie.
Ale jednocześnie mam wyrzuty sumienia że chcę z tego związku uciec.

Atmo, po pierwsze - uważam, że on poniekąd już przyzwyczaił się do sytuacji, że to Ty jesteś Płatnikiem i Sponsorem w Waszym związku.
I przyzwyczaił do tego również i Ciebie.
Sama zobacz - uznałaś, za zrozumiałe samo przez się - że dasz mu swoją kartę, żeby zapłacił za wino.
Nie przyszło Ci do głowy, żeby powiedzieć - to trudno, pojedziemy bez wina wobec tego, jeśli nie możesz go kupić.

Mam przykład finansowej desperacji w kręgu znajomych.
Podobnie jak u Ciebie - chłopak popadł w długi z powodu nierozważnych decyzji w kwestii zakładania i prowadzenia własnego biznesu.
Do tego dodatkowo doszedł rozwód, podział majątku i alimenty na córkę.
Rzeczywistość zweryfikowała oczekiwania zawodowe kolegi i oczywiście finansowe, chociaż na początku oczywiście obruszał się, że coś tam to poniżej jego kwalifikacji, a ileś tam to poniżej jego oczekiwań finansowych.
Minęło trochę czasu i ów kolega na dzień dzisiejszy zaczyna ranek od 4, czy od 5 rano kiedy wyjeżdża w trasy z dostawami mrożonek, jeździ busem zaopatrując w mrożonki wszelkiego rodzaju lokale gastronomiczne w pewnym okręgu kilometrowym. Po skończeniu dostaw i odstawieniu busa na parking - kolega udaje się do szybkożerni, gdzie od godz. 15 do 20 wyrabia jeszcze kilka godzin podawania hamburgerów i opróżniania śmietników.
Skończyły się gadki o tym, że tak naprawdę on szuka ale bez odzewu.
Skończyły się gadki o tym, że on nie wie jak się zabrać za napisanie CV i nie umie sobie z tym poradzić.
Skończyły się gadki o tym, że on nie będzie robił czegoś tam, za ileś tam, bo to się nie opłaca.
A oczywiście na samym początku jakie było rumakowanie Takie samo jak u Twojego chłopaka.
Że u nas w Polsce się nie opłaca, że za takie pieniądze to niech się cmoknął, że takich rzeczy to on robił nie będzie.

Życie i KOMORNICY zweryfikowali te jego poglądy dość szybko.
Teraz zapiernicza, spłaca długi i płaci na dziecko.
BO MUSI.

Wydaje mi się, że Twój chłopak ciągle wychodzi z założenia, że on może pracować, ale nie musi.
Nie wyobrażam sobie tworzenia związku z osobą, która do tak poważnych spraw podchodzi w sposób tak beztroski.

Nie rozumiem dlaczego masz wyrzuty sumienia Atmo ?
On nie jest Twoim dzieckiem, nie wiem, bratem, ojcem - słowem, nie jest osobą, za którą MUSIAŁABYŚ czuć się odpowiedzialna i którą musiałabyś utrzymywać.
Spójrz na siebie. Jesteś w pewnym wieku. Jesteś samodzielna, troszczysz się o swoje finanse, ponosisz odpowiedzialność za swoją przyszłość.
On jest pewnie równolatkiem, albo w podobnym do Twojego wieku.
Uwierz, że on potrafi dokładnie to samo co i Ty. Tylko że mu się nie chce

Zostań w tym związku, lub odejdź.
Ale nie pozwól sprowadzac się do roli wyłącznie Sponsora i Płatnika.

Ja uważam, że lepiej nie pracować jak pracować za najniższą ^^ Chociaż jak ma się kogoś na utrzymaniu i ma się długi to raczej nie ma zmiłuj i trzeba tyrać.
Dla mnie chłopak taki trochę bez charakteru. Jestem ciekawy czy mu nie wstyd, że bierze kasę od kobiety?

praca to nie tylko zarabianie pieniedzy
to rowniez kontakt z ludzmi,nauka i podtrzymywanie kompetencji socjalnych i interpersonalnych - miedzy innymi.

Brrr kiedyś byłam na randce w ciemno.
Facet powiedział że wg niego osoby pracujące za najniższa krajową się nie szanują. Był spalony.

Historia bardzo podobna do mojej. Az mnie ciarki przeszly, czy nie zanizylas wieku chlopaka i czy ten biznes nie byl troche inny. Mozliwe, ze moj byly potem innej tez opowiadal, ze jego ukochana dziewczyna go zdradzila i zostawila. A  i owszem zostawilam po 5 latach, kiedy juz pozbieralam sie troche i nie bylam juz takim strzepkiem nerwow. Jak uwierzylam troche w siebie. Nie zdradzilam nigdy. Wykorzystywal mnie finansowo maksymalnie, bylam sponsorka wszystkiego niemal, bo on i jego rodzinka narobili dlugow. Jak on pieknie potrafil mowic o milosci. Jak mnie strasznie kochal, a ja w imie tej milosci go ratowalam. Tez slyszalam, ze sie dziwi, ze jeszcze z nim jestem, ze powinnam sobie zycie ulozyc, ze zasluguje na lepszego - a jednoczesnie kontrolowal, czy czasem ktos sie kolo mnie nie kreci, manipulowal, zebym mu sie nie wymknela. Nic w swoim zyciu nie zmienil, harowal owszem, ale pieniadze zarobione rozpuszczal albo rodzinka przepila. Tez mial depresje, ale leczyc sie nie chcial, ja wszystko musialam za niego zalatwiac. Jak pracowal, to widzielismy sie nieraz raz na 2 tygodnie, bo albo w robocie albo zmeczony, ale sto tysiecy smsow dziennie co ja robie itp.

Nie miałam czasu, więc nie dopisalam, ale facet miał pracę załatwiona przez tatusia na państwowym bardzo dobrze płatnym stanowisku. Wcale się z tym nie krył.
Ale nawet gdyby nie to ja odnioslam raczej wrażenie że ta kwota najniższej krajowej tak na niego działała, nie zależnie od powodów takich zarobków.
Nie szukając daleko, mam wyższe wykształcenie, jestem bystra, sprytna, szybko się uczę, nie dawno byłam na urlopie a po powrocie usłyszałam od szefowej że dobrze ze juz wróciłam, a zarabiam ledwo ponad najniższa krajową. Niestety mieszkamy w takim regionie, że więcej mogą zarobić tylko ludzie z wykształceniem technicznym.
Nie jest to moja pierwsza praca, pracuje od 13 roku życia. Ciągle staram się rozwijać w różnych kierunkach, ale inżynierem nigdy nie będę i liczę się z tym że może starania pójdą na marne i nie dlatego ze brakuje mi ambicji.

Masakra, że gość nie podejmie się żadnej pracy choćby po to, żeby rodzicom częściowo zwrócić za swoje utrzymanie i żeby Ciebie Atmo chociaż czasem móc na kawę zaprosić ....

Widzisz, tu nawet faceci Ci doradzają że powinnaś go zostawić.
Zresztą z ciekawości spytałam męża co powinna zrobić kobieta która spotyka faceta z ogromnymi długami (myśląc że może solidarnie połączy się z innym facetem i zacznie go bronić) - od razu powiedział, że natychmiast powinna go zostawić.

Długi jak najbardziej są tu problemem, ale mniejszym niż jego podejście do tych długów.

O rany, uciekaj od niego jak najdalej. To są pasożyty. Z podobnym zaczęłam się spotykać ale zaraz go pogoniłam. Jego brak ogarnięcia życiowego i długi spowodowały, że moje libido spadło z hukiem na ziemie. Aż dziwię się, że w Twoim przypadku jest mowa o miłości. Jak można kogoś kochać nie mając do niego zaufania, przekonania i w dodatku nas irytuje. To nie miłość. To strach przed samotnością. Jak to u kobiet kochających za bardzo. Ja taką byłam. Przeszłam grupową terapię pod tym kątem. Teraz nie zatrzyma mnie byle kto przy sobie. Wolę być sama i o siebie dbać niż brać niedorajdę na plecy i ciągnąć na siłę.

Dorzucę i ja swoje 3grosze.
Dawno temu żyłam w podobnym układzie.
On był cudowny, kochany, lek na wszystko i zadłużony po uszy.
Ja zakochana, Matka Teresa, łudząca że wszystko jakiś się ułoży, że będzie dobrze.
Nic dobrze nie było i nie jest po dziś dzień.
Na siłę zżuciłam klapki, na siłę postąpiłam wbrew uczuciom. Zostawiłam go z bólem serca. Od tego dnia minęło 10lat.
On dość szybko znalazł kolejną, która dziś gryzie pazury z własnego nieszczęścia, zrozpaczona własną głupotą. On po dziś dzień na każdej liście dlużników w internecie. Zero własnego dobytku, zero perspektyw. Uciekł za granicę. Tam próbuję powstać. Ale długi go gonią i niosą za sobą klęskę. Ma już 40lat i przyzwyczaił siebie takiego życia. Stał sie obojętny. Żyje byle żyć, ciągle obiecując wszystkim ze będzie okej. Ale "okej" ciągle nie nadchodzi.
Odpuść dziewczyno, żyj swoim życiem. Życie jest zbyt krótkie i trudne by na siłę je jeszcze bardziej utrudniać.
Za 10 lat, jak ja dziś, będziesz dziwiła się własnej głupocie.

Bardzo dziękuję Wam za wszystkie rady.
Cieszę się, że stawiacie sprawę jasno i "nie głaszczecie mnie po głowie".
Zakładając ten wątek, liczyłam właśnie na taki kubeł zimnej wody i być może wypowiedzi osób, które przechodziły to co ja.

Niestety, jak wskazują na to ostatnie wydarzenia, moja historia z tym człowiekiem nie będzie mieć happy endu.
Widzę, że w jego zachowaniu i decyzjach jakie podejmuje nie ma nic stałego - decyzje zmienia raz na kilka dni.
Po pierwsze okazało się, że nie stać go na złożenie sprawy do sądu i sprawa ogłoszenia upadłości stanęła w miejscu. Kilka dni później, uległo to jednak zmianie i wszystkie papiery zostaną złożone.
Druga sprawa - to kwota zadłużenia. Wyszło na jaw, że sam nie wie ile i komu jest dokładnie dłużny. Po sprawdzeniu historii w BIKu, kwota ta zmniejszyła się prawie o połowę, choć nadal jest ogromna.
Było to dla mnie szokiem - bo jak można nie wiedzieć o TAKICH różnicach w zadłużeniu??

Po trzecie - jego wyjazd za granicę. Sprawa utknęła w miejscu i już o niej nie wspomina. Chyba obawia się, że jego ewentualny wyjazd wiąże się z naszym rozstaniem. Dla mnie jest to jedyne wyjście z tej sytuacji. Zostając tutaj, nawet po ogłoszeniu upadłości, spłata zadłużenia to proces który będzie się ciągnąć latami.

Następnie jego praca, której dalej nie ma. Niestety nie jestem w stanie zweryfikować czy wysyła CV. Mówi, że tak, jednak jest to dla mnie co najmniej dziwne, że nie ma żadnego odzewu mieszkając w dużym mieście w którym co krok natykam się na rożnego typu oferty.

Opisując to wszystko bynajmniej nie chcę powiedzieć, że ten chłopak zupełnie się do niczego nie nadaje i ma dwie lewe ręce, absolutnie nie chcę go dyskredytować.

Jest mi jednak coraz ciężej. Jaki jest sens mówić o przyszłości, snuć plany zamieszkania razem, wyjazdów, planować w  jakiejś tam przyszłości rodziny, skoro TERAŹNIEJSZOŚĆ jest tak bardzo niepewna?

Obawiam się, że chcąc nie chcąc tracę do niego sympatię i być może...szacunek?
Idąc na zakupy, za wszystko płacę ja. Wysyłając go do sklepu ( gdy weekend spędzamy razem) po nawet najmniejszą rzecz, on bierze moją kartę bez mrugnięcia okiem.
Każde wyjście jest sponsorowane przeze mnie.
I to nie o to chodzi, że mnie na to nie stać, ale jest mi z tym bardzo źle i niewygodnie.
Czuję się tak jakbym w ogóle się nie ceniła i nie zasługiwała nawet na to by zaprosić mnie na głupią kawę (choć przecież wiem, że on na nią nie ma).

Widzę, że żadne czekanie i żadne snucie planów na poprawę tej sytuacji nie ma sensu.

Faktycznie tak jak mówi Wuwuś koleś sobie to fajnie zorganizował, niestety musisz się pozbyć balastu i myślę że nie tylko dla swojego ale również dla jego dobra.

On-WuWuA-83  z ciebie jest typowy Polak w ciepłej wodzie chowany. Uważasz się za pana a słoma z butów ci wychodzi. Bierz przykład z USA żadna praca nie hańbi, hańbi znaczeniowość  życie na czyiś koszt.
Chłopak autorki to pipka pasożyt a nie mężczyzna. mężczyzna jest albo partnerem albo ostoją rodziny. Role tez mogą się odwrócić gdy jest samiec gama a samica beta. W takim wypadku nie jest się hubą ani wbrew pozoru pipką jeśli jest szacunek z drugiej strony.

Miało być kąpany psiałem w tym czasie bloga. Drobna pomyłka.

Droga autorko, w każdym w/w poście innych forumowiczów jest 10000 % racji . Facet rzeczywiscie dobrze sie ustawił, znalazł sobie sponsora.. nie zastanawiałas sie nigdy, ze on moze byc z toba wlasnie ze wzgledu na pieniadze?Mysle ze kazdy, normalny facet nie obciązałby swojej ukochanej takimi problemami, a takie teksty typu " to ja powinienem za to zapłacic" itd to tylko suche teksty, po to zebys myslala, ze rzeczywiscie jest mu glupio ... nie wiem na co on czeka i na co liczy.. chyba na kryminał... Ty broń Boże nie brnij dalej w to ...zwlaszcza ze on sam nie kwapi sie do tego, by zacząć jakos ten problem rozwiazywac

Czy bankructwo nie wchodzi w grę?  Przy dużych długach spowodowanych plajtą biznesu zwykle jest to rozsądna droga.

She, Waldi - nie ma takiej opcji bym "uciekała" za granicę. Na pewno nie na takich warunkach, by ukrywać się przed wierzycielami mojego chłopaka.Uważam że jest to niemoralne i na pewno nie chciałabym mieć nic wspólnego z człowiekiem, który w ten sposób "ratuje się" przed długami.
Owszem, z jego ust chłopaka padło pytanie, czy gdyby wyjechał za granicę by zarobić na spłatę długów tutaj w Polsce, czy zdecydowałabym się na wyjazd z nim.
Odpowiedz jest prosta - nie.
Ze względu na rodzinę, pracę, przyjaciół i to, że jest mi tutaj najzwyczajniej w świecie najlepiej.
Mieszkałam w paru miejscach za granicą, wiem z czym taki wyjazd jest związany i na razie nie planuję powrotu.

Kaktus,

Bankructwo wchodzi w grę - sprawa do sądu została złożona, ale na rozprawę trzeba poczekać. Jednak z tego co wiem, szanse ogłoszenia upadłości i rozwiązania sprawy polubownie są raczej nikłe.

W tym momencie jednak najbardziej boli mnie fakt, że mój chłopak po prostu zrobił się wygodny. Stałam się sponsorką wszelkich wyjść, wyjazdów, rozrywek, zakupów etc.
Spędzając razem weekend, gdy idziemy na zakupy (spożywcze), ładuje do koszyka czteropaki swojego piwa...a ja w środku się gotuję z wściekłości.

Czy szuka pracy? Mówi mi, że wysyła CV tu i tam, ale ostatnio sama wygoniłam go na miasto, uprzednio dając pieniądze na to by wydrukował swoje dokumenty i je poroznosił.

Jestem taka...zmęczona, zmięta i zniesmaczona tym wszystkim - sobą również.
Boję się jednak ze jemu coś może się stać. Ostatnio powiedział mi, że jestem jedyną osobą która go tu trzyma, że wcześniej myślał o samobójstwie.
Czy to jest szantaż emocjonalny?  Z jednej strony martwię się o niego, ale z drugiej zastanawiam się, cz nie mówi takich rzeczy celowo.

Ale dlaczego to robisz ? Nie rozumiem ...
Dlaczego po prostu PRZED wspólnymi zakupami nie zapytasz go - kochanie, czy możemy dzisiaj zapłacić po połowie ? Tylko pokornie wkładasz do koszyka kolejne czteropaki piweczka, którego nawet później pewnie nie pijesz.
Jeśli masz za dużo pieniędzy, to uwierz, że możesz je wydać na dużo lepszy cel. Jest mnóstwo ludzi, którzy NAPRAWDĘ potrzebują pomocy.
Ewidentnie dajesz się naciągać.
Nie jesteś jego matką, czy nie wiem - opiekunką prawną, żeby Misia-Pysia wyekwipować w pieniążki i w CV i wysłać go na misję.
Co Ty wyprawiasz zamiast korzystać z asertywności i zdrowego rozsądku, pogrążasz się coraz bardziej w tym sponsoringu.

Czy jemu naprawdę pozostaje tylko czekać na sprawę rozstrzygnięcia bankructwa, plus ewentualnie roznosić (?) CV wtedy kiedy mu to polecisz ?
Co z kwotą wolną od zajęć, co z jakąkolwiek pracą - nawet na "czarno" z której mógłby mieć jakiekolwiek dochody, choćby na swoje zakichane piwo ?
Czy on w ogóle cokolwiek robi w tym temacie ?
Pewna jestem, że nie. A wiesz dlaczego ? Bo nie musi Wszak Ty i tak za wszystko płacisz, a pan jak widać - poczyna sobie coraz śmielej w tym temacie.
Przecież spotykacie się już jakiś czas, boisz się z nim o tym porozmawiać ?

P.S. Gadanie o samobójstwie jest jak najbardziej szantażem. Nie tylko emocjonalnym, ale i finansowym.
On wyczuwa, że sytuacja staje się dla Ciebie coraz bardziej męcząca, a zwyczajnie nie chce stracić jelenia, który jest w stanie zafundować mu fajne życie na przyszłość.
Albo po prostu zabezpiecza się w ten sposób - przerzucając na Ciebie odpowiedzialność za swoją obecną sytuację.
W ten sposób jeszcze bardziej zwiąże Cię z Tobą. Po pierwsze zażyłością, jaka już się między Wami wytworzyła, a po drugie - odpowiedzialnością za jego życie.