Większość rad na tym forum sprowadza się do prostej formułki "trzeba rozmawiać". Ona jest do bólu prawdziwa, ale jak rozmawiać? jak rozmawiać, gdy jest się w impasie? gdy rozmowy do niczego pozytywnego nie prowadzą?
Myślałam, że tak tylko ja mam, taką zwariowaną sytuację, ale przeczytałam w innym temacie "Kochać i zdradzać - nie mogę zrozumieć" wypowiedź:
/.../problem w związku o którym najpierw się rozmawiało a potem, jak już wiedziało, że poruszanie tego tematu to pierwszy i pewny krok do kłótni, to się go zaczęło unikać na zasadzie: nie mam już ochoty 10 raz wałkować tego samego./.../ W tamtym momencie byłam przekonana, że tak, bo zależało mi na nim, dbałam o nas, o nasza codzienną relację, on też się starał jak mógł, co doceniałam, ale do frustracji doprowadzało mnie to, że widząc, wiedząc o dość ważnym problemie, o którym sobie jasno powiedzieliśmy, nic z tym nie robił a potem nawet się od razu denerwował jak do tego wracałam. W konsekwencji on się irytował i ja i ogólnie nie było sensu poruszać tematu dla świętego spokoju… jednak przez to zaczęliśmy się oddalać od siebie.
Też tak macie? Dam najprostszy przykład mój M. uważa, że ma depresję, ale wszelka sugestia, by coś zrobił z tym, kończy się konkluzją, że chcę z niego zrobić czubka, że nie toleruję jego samego, przy tym wszystkim nie ma w nim, żadnej refleksji, że nie jest łatwo żyć z kim kto jest nieobecny, kto tylko fizycznie jest obok, ale tak na dobrą sprawę to jego nie ma, nie jest fajnie słuchać, że dobre intencję, są odbierane zupełnie odwrotnie. Każda rozmowa jest taka sama, więc po iluś próbach już się nie chce rozmawiać, chociaż towarzyszy myśl, że inaczej nie da się rozwiązać problemu, że trzeba rozmawiać 
podzielam w pełni wykładnie postu wyżej 
). Myślałam o zgorzknieniu.
