Dzisiaj, 17 września, przypada wspomnienie św. Hildegardy z Bingen. I chyba nie będzie dla nikogo zaskoczeniem, że jest to dla mnie szczególny dzień, bo Hildegarda od dawna jest moją ulubioną świętą.
Im więcej o niej czytam, tym bardziej jestem zdumiona, jak niezwykłą była kobietą. Żyła w XII wieku, a zajmowała się rzeczami, które dzisiaj kojarzymy z zupełnie innymi dziedzinami. Była zakonnicą, mistyczką, pisarką, kompozytorką, interesowała się przyrodą, człowiekiem, zdrowiem i wpływem stylu życia na organizm. Pisała o roślinach, jedzeniu, odpoczynku, równowadze i harmonii człowieka z naturą.
I właśnie to podejście najbardziej mnie w niej fascynuje.
Hildegarda nie patrzyła na człowieka jak na osobne części. Człowiek nie był dla niej tylko ciałem albo tylko duszą. Zdrowie, psychika, duchowość, sposób odżywiania, odpoczynek, praca i relacja z Bogiem wzajemnie się ze sobą łączyły.
Bardzo mocno do mnie przemawia jej idea viriditas, czyli życiodajnej „zieloności”, siły życia i odradzania się. Przyroda była dla niej czymś więcej niż tylko dekoracją świata. Widziała w niej pewien porządek i piękno stworzenia.
Może właśnie dlatego tak bardzo lubię czytać jej pisma, kiedy sama próbuję poukładać swoje życie. Przez ostatnie lata miałam różne pomysły na siebie, różne poszukiwania, problemy ze zdrowiem, chroniczne zmęczenie, kryzysy wiary i momenty, kiedy kompletnie nie wiedziałam, co mam dalej robić.
A teraz coraz bardziej dochodzę do wniosku, że może nie trzeba wszystkiego rozwiązać naraz.
Trzeba po prostu zacząć żyć trochę spokojniej.
Lepiej jeść. Więcej odpoczywać. Dbać o ciało. Mniej gromadzić. Więcej czasu spędzać z córką. Rozwijać swoje zainteresowania. Modlić się. Robić coś dobrego dla innych. Uczyć się nowych rzeczy. I przede wszystkim przestać ciągle szukać jakiejś wielkiej odpowiedzi na całe życie.
Hildegarda bardzo mi w tym pomaga, chociaż oczywiście nie traktuję jej średniowiecznych porad dotyczących zdrowia jako zamiennika współczesnej medycyny. Bardziej inspiruje mnie jej sposób patrzenia na człowieka i życie.
Lubię też jej muzykę. Kiedy człowiek czyta o jej życiu, a potem słucha kompozycji stworzonej przez kobietę żyjącą prawie tysiąc lat temu, naprawdę można się na chwilę zatrzymać i pomyśleć, jak niezwykłe jest to, że coś stworzone tak dawno temu nadal może do nas przemawiać.
Jest też coś, co szczególnie mi się podoba w jej historii. Hildegarda nie była osobą, która po prostu siedziała zamknięta w klasztorze i niczego poza nim nie widziała. Pisała do papieży, biskupów i władców, prowadziła korespondencję, podróżowała, głosiła kazania i potrafiła bardzo stanowczo wyrażać swoje zdanie.
Jak na kobietę żyjącą w XII wieku – naprawdę imponujące.
Dlatego dzisiaj, w jej wspomnienie, chciałabym po prostu napisać: dziękuję, św. Hildegardo.
Za to, że przez swoje pisma przypominasz mi, że człowiek jest czymś więcej niż tylko listą problemów do rozwiązania.
I może właśnie tego teraz najbardziej potrzebuję – mniej walki ze swoim życiem, a więcej życia.
A wy macie jakiegoś świętego albo świętą, która jest wam szczególnie bliska i do której często wracacie?
