Kochanka ze Szwajcarii - Netkobiety.pl

Ojej alez sie zadziało jednak myślę, ze jest zakochany w wizjach tej wielkiej i pięknej miłości i życia, która go rzekomo czeka a nie w tym jak naprawdę jest i będzie. Minie kilka tygodni lub miesięcy i zderzy się z rzeczywistością.

Slub sadze, ze jest raczej potrzebny jako formalność bo nawet w Niemczech ma się obowiązek ubezpieczenia i nie mając pracy ani rodziny musisz za to płacić sam. Mając męża/żonę przechodzisz pod rodzinne ubezpieczenie zdrowotne, dlatego domyślam się ze tutaj chodzi o cos podobnego ...

No właśnie z tym ślubem to tak nie do końca. Bo do Szwajcarii można wyjechać na 90 dni bez niczego. Ale on twierdzi, że nie pojedzie w ciemno, nie mając pracy, bo musi płacić na dziecko. Myślę, że ślub to inicjatywa tej kobiety. Bo ona się boi, że on do mnie wróci.

A jeśli chodzi o miłość… to tak. Uważam dokładnie tak samo, że jest zakochany w wizji tego wszystkiego, a nie w rzeczywistości, która prędzej czy później go dopadnie

Ale jego problemy finansowe to jego problem, nie Twój
ustalcie alimenty i przyjmij do wiadomosci, że wam się rozpadło, przez niego, bo Ona go przeciez nie zmusiła.
z Tobą miał rodzinę i postanowił się wypisać, wiem że to gorzka pigułka?

Tylko najpierw niech pozamyka te sprawy… bo jak na razie to on sobie po prostu egzystuje

Zali Ci się, bo byłaś być moze w takiej roli w tym związku- że go wspierasz.
lepiej na tym wszystkim wyjdziesz, jak nie będziesz mu składać nie do końca chyba szczerych,wyrazów powodzenia, bo która kobieta w takiej sytuacji życzyłaby tak naprawdę tego powodzenia?, tylko powiedziała mu wprost, że potrzebujesz teraz spokoju, ponoszenia wspólnej odpowiedzialnej opieki nad dzieckiem i alimentów.
alimenty dla dziecka nie mogą być ostatnie na jego liście.
i radzę Ci odciąć się od niego, bo tego zwiążku juz nie ma. przeszłam i współczuję, ale pozbierasz się i mozesz być szczęsliwa jeszcze, zależy od Ciebie.

powiem Ci ze całkowita izolacja i tylko niezbędne ustalenia ws dzieci bardzo pomagają.
przyjdzie taki moment że spojrzysz na to wszystko inaczej, znajdziesz bardziej dopasowanego do Ciebie mężczyznę. ale nic na siłę i dla wypełnienia pustki.

On raczej udaje, że mu ciężko, pisałaś, że mieszka u siostry, więc nie jest mu tak źle jak mówi. Może też dlatego, żebyś za dużych alimentów nie chciała. Ja widzę że on jest cwany lis…

mieszka u siostry, bo nie stać go na wynajem czegokolwiek. Jego siostra też już powoli go ciśnie, żeby czegoś szukał. Stąd poszedł do drugiej pracy.
Alimenty mam ustalone jakie mam + dodatkowe koszty po połowie. I tu na ten moment nie mogę narzekać, bo faktycznie płaci alimenty + byliśmy u lekarza z córką to zapłacił za lekarza, ja za leki w aptece - było mniej więcej po połowie. Tutaj wiem, że na razie nie ma problemu. Ale jak będzie później ? Nie wiadomo. Dlatego, czekam aż sąd klepnie mi tą mediacje, żebym w razie czego nie została z niczym.
Nie wiem, co o tym wszystkim myśleć. Ja wiem, jestem świadoma tego, że on może mi mówić to co ja chcę usłyszeć. Dlatego napisałam ten post. Żebyście mną wstrząsnęły tutaj, bo ja na ten moment mam świadomość, ale i tak z niej nie korzystam, bo nadal mam nadzieję, na szczęśliwe zakończenie tej historii… no, bo to między nimi to na pewno nie jest miłość, a tylko zauroczenie. Tylko zauroczenie może przerodzić się w miłość, ale nie musi. Z drugiej strony… nie wiem, czy chciałabym go po czymś takim. Czy potrafiłabym z nim żyć i na nowo mu zaufać.
Jestem bardzo rozbita emocjonalnie. Jest lepiej niż było, ale mimo wszystko to wciąż bardzo świeże. Jeszcze w styczniu czułam się jak gowno… teraz czuję się jak przeciętny człowiek. Wiem, że za chwilę będę czuła się jak wartościowa kobieta, ale jeszcze potrzeba trochę czasu.
Nie chcę być tą, która za rok będzie wciąż rozpaczać. Chcę być tą, która za rok będzie się z tego śmiała i dziękowała losowi, że śmieci się same wyniosły. Na razie jednak nie potrafię sobie tego wyobrazić

Masz racje. Nie moge ufać komuś, kto już pokazał (i to w najgorszy możliwy sposób), że nie można mu zaufać

Wątpię. Skoro nie chciał się z nią hajtnąć, to od początku była jego kołem zapasowym, a potem został z uwagi na dziecko. Widać, że facet ma duże parcie, aby ten rozdział zakończyć jak najszybciej i spiął poślady, aby zapewnić sobie start w nowym miejscu.

A czy to on pierwszy i ostatni zakochał się w innej. Zakochanie to ponoć choroba psychiczna, przez różowe okulary nic nie widać
A, że nie jest odpowiedzialny to inna sprawa, każdy żyje na swój rachunek.

Ja to chyba jestem za bardzo empatyczna

wyprowadził się? raczej uciekł pod skrzydła kolejnej kobiety- siostry
cóż, każdy ma swoją definicję ogarniętego faceta. Dla mnie jednak to ciepłe kluchy, pozostaniemy w różnicy zdań.
tak czy inaczej ten związek trzeba sobie odpuścić.

Boję się, że będę tak głupia. On tak gra moimi uczuciami. Niby kocha tamtą i chciałby tam wyjechać spróbować, a z drugiej strony wiedział, że dzisiaj byłam u taty (pierwszy raz jechałam sama tak daleko) i zadzwonił wieczorem, że jutro będzie po córkę i przy okazji zapytał, czy dotarłam bez problemu… więc jakby troska w nim mimo wszystko była (albo, żebym była opcją awaryjną, gdyby mu jednak nie wyszło)

Jak na drugim końcu globu to pewnie nie bylo kasy na powrót:) albo za dużo zachodu.
Poza tym nie wszystko musisz wiedzieć.
Mój ex chcial do mnie wrócić i nie wiedzą o tym nawet dzieci.
Tylko całe szczęście dość szybko się przytomnieje,  pod warunkiem że odetnie kontakt, a nie potrzymuje go,
Podzielam obserwacje Madoji.
Jeden znajomy ok 50, powiedział mi lata temu: wiesz, wróciłem do żony,  teraz taka moda,na  powroty i wymienił swoich 2 kolegów. Wtedy mnie to zszokowalo i pomyślałam że głupie kobiety ..
Ale to było pokolenie dzisiejszych 70 latków..
Wydaje mi się,  że już 50 latki teraz rzadko przyjmą męża z powrotem,  a o 35 to już nie wspomnę.
Zmieniło się.

Uważasz, że gość, który latał ze mną z wywalonym jęzorem przez 7 lat, po czym kolejne 12 byl i sam naciskał na dziecko traktował mnie jako koło zapasowe?

Pozwolę sobie tak jeszcze zaktualizować. Może ktoś przeczyta. Nie wiem, co robić. Raz jestem z siebie dumna, bo daje radę, a na drugi dzień mi się wyć chce, bo jak sobie pomyślę, że on chce wziąć z nią ślub, a ze mną tyle lat był i nic - niby jakieś plany były, ale to bardziej takie „luźne”.
Sprawa teraz wygląda tak: on rzucił wypowiedzenie w pracy. Na święta Wielkanocne leci do niej (już mu wygarnęłam, że obiecywał, że na święta, wakacje i inne takie będzie brał dziecko). W maju jedzie do niej. Bez pracy, bez języka. Sam mówi, że w sierpniu wróci, bo pracy tam nie znajdzie.
Ostatnio powiedział, że on codziennie podejmuje takie decyzje, że sam się dziwi, że jeszcze gdzieś na jakiejś gałęzi nie wisi… wczoraj mi powiedział, że ja go nie szanowałam, że on mi nie ufa, że nigdy tutaj nie wróci, choćby miał pod mostem mieszkać. Tak z dupy sobie to powiedział - o nic nie pytałam. Powiedziałam mu tylko, że wniosek o ustalenie kontaktów jest w sądzie, bo nie może tak być i po tym stwierdził, że mi nie ufa, że mieliśmy się dogadywać w takich sprawach. To mu powiedziałam, że tak owszem, mieliśmy się dogadywać, ale jak on z góry oświadcza, że na święta nie, na wakacje nie, to czego on oczekiwał? Powiedziałam też, że jeszcze kiedyś mi za to podziękuję. Stwierdził, że jak teraz tak postępuje to jak sobie kogoś znajdę to będę mu utrudniała kontakty z dzieckiem - to mu powiedziałam, że nie, bo dzięki mnie będziesz miał prawnie uregulowaną sytuację. Powiedziałam mu też, że oboje zachowują się jak nastolatki, a niestety on ma też obowiązki, czy tego chce czy nie! Mimo wszystko czuję się winna… a chyba nie powinno tak być?

niech jedzie, zdystansuj się od tego, bo zwariujesz.
ale ja bym kontaktów z dzieckiem nie ustalała, tylko alimenty, zgadzam się z Wieką.
wiem jak sie czujesz, ale skup się na dziecku i sobie.
nie zazdrość mu jego pierdolnika w głowie- to nic fajnego.
zadbaj o dziecko. Wyjdziesz  z tego.

Myślę, ze poczucie winy nie dotyczy konkretnie 'Waszej' obecnej sytuacji a Twojej konstrukcji psychicznej i raczej nie ma nic wspólnego z tym co się dzieje bo rzeczywiście nie powinnaś mieć ani poczucia winy ani w żaden sposób czuć się odpowiedzialna za to co się wydarzyło i wydarza.
Twoj byly maz zachowuje się w moich oczach bardzo niedojrzale i z opisu jego 'planów' mam wrażenie ze mówisz bardziej o nastolatku, a nie o dorosłym mężczyźnie. Widać, ze facet pogubił się ale to juz 'nie Twój cyrk nie Twoje małpy'.
Oczywiście nie dziwie się ze bywają gorsze i lepsze dni bo jest to psychicznie trudna sytuacja.
Dbaj o siebie.

Odpowiem ogólnie - alimenty są już ustalone, klepnięte przez sąd.
A ustalenie kontaktów jest dla mnie istotne, bo on sobie przyjedzie za jakiś czas i nie będzie przejmował się, że ja mam inne plany tylko powie mi, że on chce dziecko, a jak mu nie pozwolę to wezwie policję?

Dlatego nie zamierzam utrudniać, ale też nie mogę sobie pozwolić, żeby on sobie wpadał kiedy zechce, bo ja też mam swoje życie i mogę mieć swoje plany

Niestety nie jesteśmy w stanie nic uzgodnić, bo już próbowałam, a on właśnie pokazuje, że się nie da…

Chciałabym zaaktualizować wątek i zapytać, co o tym wszystkim myślicie. Bo ja chyba nadal podchodzę do tego zbyt emocjonalnie.
Tata małej wziął ślub, wyjechał do Szwajcarii, dostał tam pracę (sezonowa do końca sierpnia, ale zawsze to praca). Sprawa o ustalenie kontaktów jest w toku, bo sąd postanowił wysłać mu odpis mojego wniosku. Tylko teraz on nie jest w stanie wywiązywać się z tego, bo fizycznie go nie ma i nie wiadomo, kiedy wróci. Dzwoni do córki na kamerkę co dwa dni o ustalonej godzinie (córka 2,5 roku). Czasem patrzy jak się bawi, czasem ona ucieka i nie chce z nim „rozmawiać”. Ale do sedna. Chciałabym zmienić stanowisko w sprawie ustalenia kontaktów i chciałabym mu ograniczyć władzę rodzicielską w ten sposób, że ja sama decyduje o leczeniu, edukacji, itp., żeby nie musieć prosić o jego podpis - i tu wiem, że to okej. Ale chciałabym też, żeby jego ewentualne spotkania z dzieckiem odbywały się w mojej obecności (żeby nie brał małej do swojej żony, bo później znów znikną i takie rozwalone to dziecko będzie), a jeśli zdecyduje się wrócić na stałe do Polski to, żeby te spotkania miały charakter adaptacyjny (czyli stopniowo gdzieś tam się wdrażamy w to, że tata wrócił) - i tu mi dużo osób mówi, że kieruje się emocjami… ale on olewa ważne kwestie - logopeda (dopóki przypominałam dokładał połowę i dopytywał; laryngolog - dołożył kasę, ale nie dopytał, a skierowanie na badanie słuchu dostałyśmy; dzień dziecka - olał - ani życzeń, ani kasy na loda choćby; Wielkanoc - no był wtedy jeszcze na miejscu w Polsce, ale akurat na Wielkanoc wyjechał do Szwajcarii, bo chciał też spędzić czas ze swoją przyszłą - teraz już obecna - żoną). Czy ja przesadzam, czy na prawdę zbyt emocjonalnie jeszcze do tego podchodzę, czy po prostu widzę, co się dzieje i próbuje działać ?

Czyli racja, że podchodzę do tego zbyt emocjonalnie.
Alimenty są ustalone (klepnięte przez sąd). Pozostałe większe wydatki mamy dzielić na pół (typu logopeda). Logopeda jest co tydzień i on ma tego świadomość… przelał dwa razy, bo mu przypomniałam. Teraz nie przypominam i czekam, aż sam się zorientuje. Najwyżej, jak z alimentami nie przeleje to mu przypomnę, że jeszcze 4 wizyty u logopedy były, do których się nie dołożył.
No właśnie wniosek o ustalenie kontaktów mam już w sądzie złożony (był składany jednocześnie z wnioskiem o nadanie klauzuli wykonalności pod ugodą mediacyjną dot. alimentów).
Ale masz rację. Nie ma co wybiegać za bardzo w przyszłość. Mam ostatnio jakieś gorsze dni znowu. Mam nadzieję, że niebawem miną.