Męskie, podwójne standardy?

Taka sytuacja: facet, o którym z całą pewnością wiem, że jakiś czas temu pod wpływem alkoholu zdradził z prostytutką swoją wieloletnią partnerkę, podczas kameralnego spotkania jakby nigdy nic zniesmaczonym tonem, wypowiadając się na temat innych osób, wygłasza opinie w typie: "no nieźle, nieźle, razem pojechali na wakacje, a ona chciała zabawić się z innym" (notabene był to komentarz do głośnej sprawy Anastazji, która niedawno została zamordowana w Grecji). I być może, nawet pomimo niewątpliwej tragedii, która absolutnie nie powinna się zdarzyć, uznałabym, że ma rację, gdyby nie jego jawna i wyraźna hipokryzja.

W tym miejscu poważnie się zastanawiam, czy faceci naprawdę nie zauważają, że takie podwójne standardy to jakaś zamierzchła epoka, bo mentalnie jednak mocno poszliśmy do przodu? A może u tego pana występuje zupełny brak samokrytycyzmu i refleksji? Co o tym sądzicie, jak oceniacie taką postawę? Mnie, prawdę mówiąc, zniesmaczyło.

Taka sytuacja: facet, o którym z całą pewnością wiem, że jakiś czas temu pod wpływem alkoholu zdradził z prostytutką swoją wieloletnią partnerkę, podczas kameralnego spotkania jakby nigdy nic zniesmaczonym tonem, wypowiadając się na temat innych osób, wygłasza opinie w typie: "no nieźle, nieźle, razem pojechali na wakacje, a ona chciała zabawić się z innym" (notabene był to komentarz do głośnej sprawy Anastazji, która niedawno została zamordowana w Grecji). I być może, nawet pomimo niewątpliwej tragedii, która absolutnie nie powinna się zdarzyć, uznałabym, że ma rację, gdyby nie jego jawna i wyraźna hipokryzja.

W tym miejscu poważnie się zastanawiam, czy faceci naprawdę nie zauważają, że takie podwójne standardy to jakaś zamierzchła epoka, bo mentalnie jednak mocno poszliśmy do przodu? A może u tego pana występuje zupełny brak samokrytycyzmu i refleksji? Co o tym sądzicie, jak oceniacie taką postawę? Mnie, prawdę mówiąc, zniesmaczyło.

Taka sytuacja: facet, o którym z całą pewnością wiem, że jakiś czas temu pod wpływem alkoholu zdradził z prostytutką swoją wieloletnią partnerkę, podczas kameralnego spotkania jakby nigdy nic zniesmaczonym tonem, wypowiadając się na temat innych osób, wygłasza opinie w typie: "no nieźle, nieźle, razem pojechali na wakacje, a ona chciała zabawić się z innym" (notabene był to komentarz do głośnej sprawy Anastazji, która niedawno została zamordowana w Grecji). I być może, nawet pomimo niewątpliwej tragedii, która absolutnie nie powinna się zdarzyć, uznałabym, że ma rację, gdyby nie jego jawna i wyraźna hipokryzja.

W tym miejscu poważnie się zastanawiam, czy faceci naprawdę nie zauważają, że takie podwójne standardy to jakaś zamierzchła epoka, bo mentalnie jednak mocno poszliśmy do przodu? A może u tego pana występuje zupełny brak samokrytycyzmu i refleksji? Co o tym sądzicie, jak oceniacie taką postawę? Mnie, prawdę mówiąc, zniesmaczyło.

Darcy napisał/a:

Domu uciechy  przeważnie sa żonaci.

Pracujesz, ze wiesz?

To nie hipokryzja, tylko są różne definicje zdrady. Nie wszyscy pijacki wyskok traktują jak zdradę (tak i i wizytę u prostytutki). I to już nawet nie chodzi o facetów, bo kobiety pod tym kątem to też niezłe szpagaty potrafią robić. Wiele takich znam, co to twierdzą, że one to zawsze wierne, zawsze oddane, ale tak naprawdę jak jest przed ślubem, to zrobienie loda jakiemuś typowi na "babskim wieczorze" za zdradę nie uważa.

Mnie razi, ale u tego typka nie, on taki jest. Co innego robi, co innego mówi, a co innego myśli. Takich jak on jest dużo, można trafić  na takiego i nawet nie wiedzieć.

Priscilla ale to nawet rzeczy padały tutaj spod palców tutejszych forumowiczek. Co to one, nigdy nic, bo seks to tylko po ślubie, a potem gdzieś w dyskusji wychodziło, że jednak popuściłą pieroga, tylko tego nie liczy, bo jej się nie podobało.

Podwójne standardy przyjmują ci, którzy uważają się za lepszych, ważniejszych. Co wolno wojewodzie... Przypuszczam, że ten typek byłby nieźle zdziwiony, gdyby tak samo go partnerka potraktowała.

A ta na spokojnie poprosiła męża o ubranie się, trochę zdezorientowane panienki przeprosiła za nalot na chatę i zapytała najspokojniej w świecie, czy zamówić im taksówkę? Szczęki nam opadły i dotarło do nas, że jednak kobiety z klasą istnieją. Kolega miał podobno kilka cichych dni, ale potem wszystko wróciło do normy. Powiem też, że jego żona to naprawdę ładna i zadbana babka. Dalej żyją i nic nie wskazuje na to, że wiedzie im się jakoś źle, tylko na nocne imprezy ma już szlaban.

DarekFDD napisał/a:

Duch H. napisał/a:

A ta na spokojnie poprosiła męża o ubranie się, trochę zdezorientowane panienki przeprosiła za nalot na chatę i zapytała najspokojniej w świecie, czy zamówić im taksówkę? Szczęki nam opadły i dotarło do nas, że jednak kobiety z klasą istnieją. Kolega miał podobno kilka cichych dni, ale potem wszystko wróciło do normy. Powiem też, że jego żona to naprawdę ładna i zadbana babka. Dalej żyją i nic nie wskazuje na to, że wiedzie im się jakoś źle, tylko na nocne imprezy ma już szlaban.

No i to jest ok zachowanie

Normalna kobieta ktora zdradzila faceta, klamala ryzykowala ciaze NIGDY nie wypomni facetowi korzystania z usług relaksacyjnych.

I tak trzymać Nie ma mowy o podwójnych standardach. Przynajmniej jeden związek opiera się na zdrowych relacjach.

O Priscilla ma swój temat

Znam jeden przypadek, który trochę wpisuje się w temat podwójnych standardów. Faceta zdradziła żona. Romans i wpadka z kochankiem, dziecko koniec końców się nie urodziło. On się dowiedział kilka miesięcy po tym wszystkim przypadkiem. Trochę się załamał, obwiniał ją za wszystko, za rozwalenie rodziny.

Jednak problem był taki, że on cały czas, w tym przed ślubem chodził sobie na usługi seksualne. Więc święty nie był, a obwiniał ją.

Ale jednak zostło poruszone czy to trochę nie jest hipokryzja. Jego odpowiedź brzmiała, że to, że on nie był fer nie umniejsza jej winy. Tak samo jak nie umniejsza jego winy. I że jakby był w 100% wierny również przeżył by to w dokładnie taki sposób, bo ona zdradzając go nie wiedziała, że on korzystał z usług.

Nie wiem czy coś w tym jest. Ale wniosek może być taki, że wierny i nie wierny przeżywa podobnie zdradę drugiej połówki. Nie mówie, że jest słuszny. Mówie o tym przykładzie. Według mnie jednak nie jest do końca słuszny bo będąc w 100% wiernym chyba to może bardziej boleć.

Chociaż ich związek przetrwał i on mówił, że jej wybaczył właśnie dlatego, że nie czuł się jak "frajer" wierny, tylko sam korzystał. Że gdyby nie chodził do kobiet czułby się już za bardzo skrzywdzony aby trwać w tym związku. Również uznał, że to nauczka i z tego co sam mówi już nigdy nie skorzysta z takich usług. Nie wiem czy kłamie ale po jego deklaracjach ich standard życia wzrósł i to było widać, więc pewnie te wydawane na Panie pieniądze zaczął inwestować w rodzinę.

Ok, może usługi seksualne są uważane przez niektórych, może nawet wielu za mniejszą zdradę niż kochanka. Jednak kompletnie nie rozumiem czemu ludzie na forum nie potrafią nazywać rzeczy po imieniu. Zamist usługi seksualne widzę wszędzie określenia w stylu usługi relaksacyjne, rozluźniające. To jest przesada w drugą stronę.

Ze zdradą jest ten problem według mnie, że zasady moralne i podejście do tego się mocno różnią od osoby. Oczywiście większość spraw w życiu jest subiektywnych a nie obiektywnych ale w temacie zdrad według mnie jest to wyjątkowo widoczne.

W przykładzie obie osoby nie wiedziały na początku że się zdradzały więc według mnie nie ma mowy że to zmniejsza winę partnerki, bo ona idąc w bok nie wiedziała, że jest zdradzana. W drugą stronę oczywiście jest dokładnie to samo.

Jednak w tym przypadku mamy do czynienia w zasadzie z dwiema winnymi osobami. Czyli nie ma tutaj sytuacji jak w klasycznej zdradzi winny (zdradzacz) - ofiara (zdradzony). W teorii nadal można się licytować która zdrada była gorsza. Jej, czyli kochanek i wpadka z nim (jednak to w zasadzie już "tylko" skutek a nie przyczyna) czy jego zdrady czyli transakcyjny seks z w zasadzie nieznajomymi kobietami.

Jasne może być wiele okoliczności łagodzących dla jednej ze stron w takiej sytuacji. Od czego się to zaczeło, jaki i w kim był problem, który do tego doproowadził. Jednak nawet jak jest dużo takich okoliczności to w przypadku takiej podwójnej zdrady jak już wspomniałem nie ma mowy o sytuacji winny - ofiara. Oczywiście pomijam jakieś patologie, przemocowe związki gdzie ktoś chce się wyrwać i inne pokręcone rzeczy.

I w teorii uważam, że może to działać w dwie strony. Z jednej strony łatwiej chyba rozwiązać związek. W końcu obie strony były nie w porządku. Z drugiej jednak może być łatwiej nad tym pracować i doszukać się czym było problemem. Odpada problem, że jedna osoba będzie się czuła przez kolejne 10 lat ofiarą co też nie jest dobre.

Co do podwójnych standardów i hipokryzji, to się zgadzam. Jeśli ktoś zdradza partnera/partnerke nie powinien być zaskoczony jak sam zostanie zdradzony i w teorii nie powinien wymagać bezwzględnej wierności.

Jednak jest też inny problem, który zresztą widać po niektórych osobach osobach na forum. Czyli racjonalizowanie. Wtedy wszystko co napisałem może nie mieć zastosowania. Tak przykładowo np Shini w tej sytuacji czułby się 100% ofiarą ponieważ on np masaży nie uważa za usługi seksualne. On i inni uważaliby że zdrada była tylko z jednej strony.

Mam też inny przykład z własnej bardzo bliskiej rodziny. Młoda kobieta, nie umie wybaczać, zdrady nigdy by nie wybaczyła. Jednak....sama w tym względzie święta nie jest. I ona jak to wyszło, oczekiwała od męża wybaczenia mimo, że sama w analogicznej sytuacji by mu go nie dała.

Priscilla napisał/a:

Zgadza się, zagadnienie jest wielopłaszczyznowe, dlatego jest tu przestrzeń na dyskusję.

Każdy może mieć własną definicję zdrady i właśnie dlatego w każdym związku powinno się to klarownie omówić, najlepiej na początkowym etapie relacji. Dzięki temu nie ma potem niedomówień, jeśli jedna strona uważa, że nie zdradziła, a dla drugiej jej granica lojalności dawno została przekroczona.

I tu między innymi wkracza też wspomniana racjonalizacja, bo ktoś może istotnie nie postrzegać jakiegoś zachowania w kategoriach zdrady, ale może też próbować perfidnie zakłamywać rzeczywistość, jeśli dopuścił się czegoś, co kłóci się z jego własnym wewnętrznym przekonaniem o byciu fair. Można też rzecz jasna próbować drugą stronę przekonywać, że to, co się wydarzyło, było przecież niewinne, ale może to już nosić znamiona typowej manipulacji.

Dla mnie istotne jest właśnie to, czy ktoś rzeczywiście miał inną granicę, czy dopiero po fakcie próbuje sobie tę granicę przesunąć, żeby nie musieć przyznać przed samym sobą, że zrobił coś, co sam uznałby za nieakceptowalne, gdyby zrobił to partner. I to już jest trochę inna sytuacja niż zwykła różnica w rozumieniu zdrady.

Pamiętam jak byłem młodszy, to wydawało mi się, że zdrada to nie jest coś co się dzieje często. Jednak z wiekiem obserwując otoczenie, związki i też będąc w różnych środowiskach, pracach czuje, że to jest bardziej pospolite zjawisko niż by się mogło wydawać. Chociaż chyba nikt nie ma złudzeń, że to jakiś margines. A ile (o większości) nie wiadomo. Zresztą to nic nowego, zdrada jest z nami od zawsze, od początku cywilizacji.

No ale wracając do tematu. Tak racjonalizacja może działać w ten sposób, że ktoś rzeczywiście nie jest w pełni świadomy, że zdradza. Jednak uważam, że to może bardziej dotyczyć nie wiem jakiś lekkich rzeczy, co może być według drugiej strony zdradą. Nie wiem np pocałunki z koleżanką, wspólny wieczór w tajemnicy ale bez czułości i seksu z kolegą/koleżanką, oglądanie filmu porno, flirtowanie i wiele innych tego typu zachowań. Coś co może być zdradą ale nie musi. Ale nie rozumiem jak bardzo daleko musiałaby być posunięta racjonalizacja aby spotkania z prostytutkami lub masaże erotyczne klasyfikować jako brak zdrady. Wiem, że ludzie mają różne dziwne mechanizmy w głowie i ja i każdy ma, ale jednak...

A to wspominasz przekonywanie drugiej osoby, że to nic takiego itp To chyba jedna z najgorszych rzeczy jakie można zrobić po wykryciu zdrady. Już pół biedy jak para się rozchodzi po tym, ale jak chcą zostać razem to takie zachowanie jest słabe po. Jak już partner w jakiś sposób (pewnie zazwyczaj przypadkiem) dowie się o zdradzie, to już wypada przyjąć to na klate a nie dalej kłamać i kręcić. W zasadzie zachowanie osoby zdradzającej po wykryciu również jest niezwykle istotne w całościowej ocenie sytuacji.

sebastiannn napisał/a:

Pamiętam jak byłem młodszy, to wydawało mi się, że zdrada to nie jest coś co się dzieje często. Jednak z wiekiem obserwując otoczenie, związki i też będąc w różnych środowiskach, pracach czuje, że to jest bardziej pospolite zjawisko niż by się mogło wydawać.

A wiesz że mam tak samo? Też kiedyś myślałem że to jakieś marginalne zjawisko. I czym bardziej czlowiek w życiu dorosłym tym bardziej dociera jak się myliłem. Z jaką łatwością się pojawia

Zdrada temat rzeka. A odpowiedzialność za zdradę to dopiero rzeka

Tak racjonalizacja może działać w ten sposób, że ktoś rzeczywiście nie jest w pełni świadomy, że zdradza.

Ale nie rozumiem jak bardzo daleko musiałaby być posunięta racjonalizacja aby spotkania z prostytutkami lub masaże erotyczne klasyfikować jako brak zdrady. Wiem, że ludzie mają różne dziwne mechanizmy w głowie i ja i każdy ma, ale jednak...

A to wspominasz przekonywanie drugiej osoby, że to nic takiego itp To chyba jedna z najgorszych rzeczy jakie można zrobić po wykryciu zdrady. Już pół biedy jak para się rozchodzi po tym, ale jak chcą zostać razem to takie zachowanie jest słabe po. Jak już partner w jakiś sposób (pewnie zazwyczaj przypadkiem) dowie się o zdradzie, to już wypada przyjąć to na klate a nie dalej kłamać i kręcić. W zasadzie zachowanie osoby zdradzającej po wykryciu również jest niezwykle istotne w całościowej ocenie sytuacji.

Mężczyzna czasem sobie zaszaleje, często po alko, ale to wcale nie ma dla niego żadnego znaczenia. Rano nawet nie pamięta imienia tej przelecianej. Pewnie, że to nie może się zdarzać często, ale czasem każdemu może się trafić.
Pamiętam, jak pewnego razu zorganizowaliśmy niezłą orgietkę, z panienkami na telefon, morze alkoholu itd. Był z nami gość, żonaty od kilku lat w bardzo szczęśliwym związku. Facet się uciurlał, stracił rachubę czasu, nie wrócił do domu, pijany nie odbierał telefonu i rano żona zaczęła go szukać. Kiedy wparowała do mnie na chatę, to byłem pewien że będzie kosmiczna awantura, w najlepszym wypadku rozwód za porozumieniem stron. Wszędzie pełno pustych flaszek, a na kanapach zaspane na wpój rozebrane ponętne kobitki. A ta na spokojnie poprosiła męża o ubranie się, trochę zdezorientowane panienki przeprosiła za nalot na chatę i zapytała najspokojniej w świecie, czy zamówić im taksówkę? Szczęki nam opadły i dotarło do nas, że jednak kobiety z klasą istnieją. Kolega miał podobno kilka cichych dni, ale potem wszystko wróciło do normy. Powiem też, że jego żona to naprawdę ładna i zadbana babka. Dalej żyją i nic nie wskazuje na to, że wiedzie im się jakoś źle, tylko na nocne imprezy ma już szlaban.

sebastiannn napisał/a:

A to wspominasz przekonywanie drugiej osoby, że to nic takiego itp To chyba jedna z najgorszych rzeczy jakie można zrobić po wykryciu zdrady. Już pół biedy jak para się rozchodzi po tym, ale jak chcą zostać razem to takie zachowanie jest słabe po. Jak już partner w jakiś sposób (pewnie zazwyczaj przypadkiem) dowie się o zdradzie, to już wypada przyjąć to na klate a nie dalej kłamać i kręcić. W zasadzie zachowanie osoby zdradzającej po wykryciu również jest niezwykle istotne w całościowej ocenie sytuacji.

W punkt. Umniejszanie temu, co się zrobiło, kiedy druga strona właśnie przeżywa swój dramat, to jest zwykłe świństwo i brak brania odpowiedzialności za to, co się zrobiło.
Zresztą samo zachowanie po ujawnieniu zdrady też jest niezwykle istotne, bo fakt zdrady jest kluczowy, ale dalsze kłamanie, umniejszanie, wybielanie się czy przekonywanie zdradzonej osoby, że "właściwie nic się nie stało", jest dla mnie wyjątkowo podłe, zwłaszcza jeśli ktoś deklaruje, że chce związek ratować. Trudno odbudowywać zaufanie z kimś, kto nawet po przyłapaniu nadal bardziej skupia się na tym, żeby zmniejszyć własną winę, niż uczciwie zmierzyć się z tym, co zrobił i jakie konsekwencje poniosła druga osoba.

Taka sytuacja: facet, o którym z całą pewnością wiem, że jakiś czas temu pod wpływem alkoholu zdradził z prostytutką swoją wieloletnią partnerkę, podczas kameralnego spotkania jakby nigdy nic zniesmaczonym tonem, wypowiadając się na temat innych osób, wygłasza opinie w typie: "no nieźle, nieźle, razem pojechali na wakacje, a ona chciała zabawić się z innym" (notabene był to komentarz do głośnej sprawy Anastazji, która niedawno została zamordowana w Grecji). I być może, nawet pomimo niewątpliwej tragedii, która absolutnie nie powinna się zdarzyć, uznałabym, że ma rację, gdyby nie jego jawna i wyraźna hipokryzja.

W tym miejscu poważnie się zastanawiam, czy faceci naprawdę nie zauważają, że takie podwójne standardy to jakaś zamierzchła epoka, bo mentalnie jednak mocno poszliśmy do przodu? A może u tego pana występuje zupełny brak samokrytycyzmu i refleksji? Co o tym sądzicie, jak oceniacie taką postawę? Mnie, prawdę mówiąc, zniesmaczyło.